Hotel Lucky
Door: Ramona
14 Oktober 2013 | Japan, Takayama
Vanuit Nagano reizen we na wat dagtochtjes in de omgeving per bus naar Kamikochi. Dit bergresort wordt ook wel de parel van de Japanse Alpen genoemd en is erg populair onder Japanse (berg)toeristen. Er is sowieso zeer veel toerisme in eigen land en elke Japanse reiziger is gehuld in splinternieuwe schoenen waar nog geen spatje modder op te bespeuren valt, een evenzo nieuw kleurig windjack, een hoedje, een knisperig nieuwe rugzak vaak van onnodig groot formaat en natuurlijk de combinatie van leggings met daarover heen een korte broek en wollen sokken, bij voorkeur met zo verschillend mogelijke patronen en kleuren.
We reizen tegen alle adviezen in zonder accommodatie te hebben geboekt naar Kamikochi, met in ons hoofd de op ervaring gestoelde gedachte dat er altijd wel ergens een bed te vinden is. Als de bus het afgelegen Kamikochi binnen rijdt en we constateren dat het niet eens een dorp te noemen is, maar het een kluster van chique hotels betreft dat simpelweg is neergeplant ten dienste van verblijf in een oogverblindende locatie, leidt dit - gepaard met het besef dat het vrijdag is en dus het begin van het weekend - toch wel tot lichte twijfel.
We besluiten tot een directe hints-ronde bij een ieder die ons mogelijk van dienst kan zijn en vinden vrij snel een vriendelijke man die voor ons rond gaat bellen en uiteindelijk een dure slaapplek voor 1 nacht voor ons weet te bemachtigen. Jason leert hem als dank de zin easy peasy japanesy wat in verbazingwekkend grote vreugde en dankbaarheid resulteert.
Hoewel we natuurlijk niets kunnen volgen van interacties die om ons heen plaatsvinden, denk ik voor zover mijn waarnemingsvermogen strekt te zien dat Japanners beleefd maar slechts zakelijk met elkaar omgaan. Er worden niet zomaar nieuwe contacten gelegd, men start geen gesprek met een onbekende en een grapje of kort onderonsje in bijvoorbeeld een winkel of in het openbaar vervoer lijkt ongebruikelijk. Dit maakt dat op onze meer informele manier van communiceren (ook al is het met handen en voeten) soms wat verbaasd en onbeholpen, maar vooral vaak enthousiast gereageerd wordt.
De overnachtingsplek in Kamikochi blijkt een luxe hotel op een toplocatie, waar onze harten vol verwachting van gaat kloppen. Hoe mooi gaat deze kamer zijn? Het is even slikken als blijkt dat de kamer ryokan stijl is, oftewel traditioneel Japans. Als overal in Japan moeten de schoenen uit, is er een verschillend paar slippers voor elke ruimte, en is het idee: kimono aan en rond schuifelen maar. Groene thee sippend zitten aan een lage tafel met een kussen op de vloer als stoel, slapen op een futon (matje) en wassen in een gemeenschappelijk badhuis waarbij je in een stoombad zit en je met een emmertje water aan het boenen gaat. Het is even wennen, maar een interessante ervaring. Bij de overnachting inbegrepen is een buffet/diner, dat zo luxe en gevarieerd is dat we ongeveer elk denkbaar Japans gerecht kunnen proeven.
Ik vind het Japanse eten heerlijk. Eten met stokjes voor beginners tip: fake it till you make it - ook al eindigt de rijst in je oren, houd een onbewogen gelaat als een japanner en pruts rustig door. Na een week klunzen met mijn toch al niet zo sterke fijne motoriek, is er een zekere vooruitgang te bespeuren en weet ik zonder enige trilling of aarzeling stukken plakrijst zonder knoeien op te eten. Alles dat in relatief grote happen wordt gegeten doet geen overmatig beroep meer op mijn concentratie. Kleine korrelige dingen of bijvoorbeeld roerei, blijft een wat krampachtig proces waarbij het zo diep mogelijk buigen over het eten, zodat de afstand bord-mond geminimaliseerd wordt, meestal uitkomst biedt. Laatste redmiddel is nog altijd als een wilde de stokjes in het eten prikken en ze als spies gebruiken, of zo onzichtbaar mogelijk wat vingers in de strijd werpen om wat te helpen in het eetproces. De leercurve is in elk geval nog volop gaande.
Na de nodige wandeluren in de spectaculaire herfstige bergsetting van kamikochi, reizen we naar Matsumoto, opnieuw zonder reservering. Hier krijgen we in het informatiecentrum te horen dat alle hotels volgeboekt zijn. Een ronde langs minimaal 20 hotels levert telkens Eem bevestiging van deze mededeling. Het lijkt er even op dat we ons hoofd een nacht te rusten zullen gaan leggen op een tafeltje in de MC donalds, maar een laatste ronde door Jason levert toch een slaapplek op in 'hotel Lucky', jawel: een heus lovehotel.
Na een prima nacht slapen (love hotels zijn in Japan zeer schoon en de kamers goed geïsoleerd), bezichtigen we het kasteel van Matsumoto, waarna we in de bus naar Takayama stappen. Openbaar vervoer in Japan is duur, maar erg efficiënt, waardoor het vaak mogelijk is om in de ochtend iets te ondernemen en dan 's middags door te reizen naar een volgende bestemming.
Aangezien het zondag is lijkt het ons geen probleem een slaapplek te bemachtigen, maar niets is minder waar. De maandag blijkt een nationale feestdag in deze regio die niet in onze reisgids stond vermeld en de bedelronde voor een slaapplek begint weer van voor af aan. Het kost ons twee uur om een eenpersoons kamer te bemachtigen (maar we klagen niet) en Takayama met zijn traditionele huizen en straten en goede sfeer blijkt het waard.
Onze theorie van altijd ergens een bed te vinden is nog altijd houdbaar, maar we willen ons geluk voor nu niet verder beproeven dus hebben voor de komende nachten reserveringen gemaakt in de omgeving van Mt Fuji en vervolgens Kyoto.
Daarna weer meer bericht.
We reizen tegen alle adviezen in zonder accommodatie te hebben geboekt naar Kamikochi, met in ons hoofd de op ervaring gestoelde gedachte dat er altijd wel ergens een bed te vinden is. Als de bus het afgelegen Kamikochi binnen rijdt en we constateren dat het niet eens een dorp te noemen is, maar het een kluster van chique hotels betreft dat simpelweg is neergeplant ten dienste van verblijf in een oogverblindende locatie, leidt dit - gepaard met het besef dat het vrijdag is en dus het begin van het weekend - toch wel tot lichte twijfel.
We besluiten tot een directe hints-ronde bij een ieder die ons mogelijk van dienst kan zijn en vinden vrij snel een vriendelijke man die voor ons rond gaat bellen en uiteindelijk een dure slaapplek voor 1 nacht voor ons weet te bemachtigen. Jason leert hem als dank de zin easy peasy japanesy wat in verbazingwekkend grote vreugde en dankbaarheid resulteert.
Hoewel we natuurlijk niets kunnen volgen van interacties die om ons heen plaatsvinden, denk ik voor zover mijn waarnemingsvermogen strekt te zien dat Japanners beleefd maar slechts zakelijk met elkaar omgaan. Er worden niet zomaar nieuwe contacten gelegd, men start geen gesprek met een onbekende en een grapje of kort onderonsje in bijvoorbeeld een winkel of in het openbaar vervoer lijkt ongebruikelijk. Dit maakt dat op onze meer informele manier van communiceren (ook al is het met handen en voeten) soms wat verbaasd en onbeholpen, maar vooral vaak enthousiast gereageerd wordt.
De overnachtingsplek in Kamikochi blijkt een luxe hotel op een toplocatie, waar onze harten vol verwachting van gaat kloppen. Hoe mooi gaat deze kamer zijn? Het is even slikken als blijkt dat de kamer ryokan stijl is, oftewel traditioneel Japans. Als overal in Japan moeten de schoenen uit, is er een verschillend paar slippers voor elke ruimte, en is het idee: kimono aan en rond schuifelen maar. Groene thee sippend zitten aan een lage tafel met een kussen op de vloer als stoel, slapen op een futon (matje) en wassen in een gemeenschappelijk badhuis waarbij je in een stoombad zit en je met een emmertje water aan het boenen gaat. Het is even wennen, maar een interessante ervaring. Bij de overnachting inbegrepen is een buffet/diner, dat zo luxe en gevarieerd is dat we ongeveer elk denkbaar Japans gerecht kunnen proeven.
Ik vind het Japanse eten heerlijk. Eten met stokjes voor beginners tip: fake it till you make it - ook al eindigt de rijst in je oren, houd een onbewogen gelaat als een japanner en pruts rustig door. Na een week klunzen met mijn toch al niet zo sterke fijne motoriek, is er een zekere vooruitgang te bespeuren en weet ik zonder enige trilling of aarzeling stukken plakrijst zonder knoeien op te eten. Alles dat in relatief grote happen wordt gegeten doet geen overmatig beroep meer op mijn concentratie. Kleine korrelige dingen of bijvoorbeeld roerei, blijft een wat krampachtig proces waarbij het zo diep mogelijk buigen over het eten, zodat de afstand bord-mond geminimaliseerd wordt, meestal uitkomst biedt. Laatste redmiddel is nog altijd als een wilde de stokjes in het eten prikken en ze als spies gebruiken, of zo onzichtbaar mogelijk wat vingers in de strijd werpen om wat te helpen in het eetproces. De leercurve is in elk geval nog volop gaande.
Na de nodige wandeluren in de spectaculaire herfstige bergsetting van kamikochi, reizen we naar Matsumoto, opnieuw zonder reservering. Hier krijgen we in het informatiecentrum te horen dat alle hotels volgeboekt zijn. Een ronde langs minimaal 20 hotels levert telkens Eem bevestiging van deze mededeling. Het lijkt er even op dat we ons hoofd een nacht te rusten zullen gaan leggen op een tafeltje in de MC donalds, maar een laatste ronde door Jason levert toch een slaapplek op in 'hotel Lucky', jawel: een heus lovehotel.
Na een prima nacht slapen (love hotels zijn in Japan zeer schoon en de kamers goed geïsoleerd), bezichtigen we het kasteel van Matsumoto, waarna we in de bus naar Takayama stappen. Openbaar vervoer in Japan is duur, maar erg efficiënt, waardoor het vaak mogelijk is om in de ochtend iets te ondernemen en dan 's middags door te reizen naar een volgende bestemming.
Aangezien het zondag is lijkt het ons geen probleem een slaapplek te bemachtigen, maar niets is minder waar. De maandag blijkt een nationale feestdag in deze regio die niet in onze reisgids stond vermeld en de bedelronde voor een slaapplek begint weer van voor af aan. Het kost ons twee uur om een eenpersoons kamer te bemachtigen (maar we klagen niet) en Takayama met zijn traditionele huizen en straten en goede sfeer blijkt het waard.
Onze theorie van altijd ergens een bed te vinden is nog altijd houdbaar, maar we willen ons geluk voor nu niet verder beproeven dus hebben voor de komende nachten reserveringen gemaakt in de omgeving van Mt Fuji en vervolgens Kyoto.
Daarna weer meer bericht.
-
14 Oktober 2013 - 11:45
Kimmikkim:
Leuk!!! -
14 Oktober 2013 - 17:53
Jan:
Leuk verhaal weer en wat een mooie dingen zien jullie. Dat die Japanners zo graag in eigen land reizen mag een wonder heten want ze moeten ook nog tussen de 70 en 80 uur per week werken. Hoe houden ze het vol? -
14 Oktober 2013 - 22:58
Gerda:
Mooi verhaal Ramona!Een bijzondere reis dit keer: Japan! Wanneer komen je eerste reisverhalen in boekvorm uit?
Groetjes, Gerda -
22 Oktober 2013 - 21:02
Riet En Niek:
wat is het interessant om zo'n heel andere cultuur mee te maken en dan de prachtige natuur. In deze omgeving vier je je verjaardag waarmee wij je hartelijk feliciteren, maak er een fijne dag van, tot het volgende verslag, groeten Riet en Niek.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
