Om in te lijsten
Door: Ramona
15 Januari 2012 | Nicaragua, Granada
Wanneer we Nicaragua in reizen, staan we uren in de rij voor een stempel in ons paspoort omdat er – hoewel er 4 mensen achter het glas zitten te niksen – maar één stempelloket open is.
We dreigen de laatste bus vanaf de grenspost te missen en het eerstvolgende dorp is 30 kilometer verderop. Met nog wat meer vertraging zal een taxi onze enige escape-optie zijn, wat zal betekenen: de hoofdprijs betalen. Als we eindelijk aan de beurt zijn worden de stempels in onze paspoorten vol nieuwsgierigheid bestudeerd en opnieuw wordt bewezen: het concept urgentie bestaat hier niet.
Gelukkig kunnen we de inmiddels optrekkende bus nog net aanhouden en lukt het ons met lokaal transport Somoto te bereiken.
Hier zijn onze eerste indrukken: stof en viezigheid, geen voorzieningen, wanorganisatie. In het te dure hotel valt eerste de elektriciteit uit, dan is er geen water en als er weer water is stroomt binnen 1 minuut de douche zo ernstig over dat ik kan pootjebaden in de kamer.
Als we een tocht maken door de vallei laat de gids mijn zonnebril in de rivier vallen en vraagt vervolgens om een fooi.
We reizen naar Granada, één van de toeristische trekpleisters van het land, maar de stad kan me niet echt boeien. Ik heb mooiere koloniale steden gezien en waar het stadscultuur betreft haalt niets het bij de pracht van Europa. Ik begin mijzelf af te vragen: 'begin ik een beetje Midden-Amerika moe te worden?'
Hoewel ik geen inspiratie voel de stad uitgebreid te verkennen is het wel fijn weer wat rond te kunnen struinen op zoek naar een goede kop koffie, naar de sportschool te gaan en te genieten van de voorzieningen van de stad. Na de afgelopen dagen te hebben geïmproviseerd met bananen als ontbijt, dorito’s als lunch en bananenchips als avondeten, is het heerlijk om een supermarkt in t stappen.
Eten is gedurende deze reis al een tijd alles of niets: dagen op een houtje bijten en dan, als er een luxe voor handen is, schaamteloos schranzen voor tien.
Na een paar dagen bij-eten en relaxen in Granada, vertrekken we zonder al te veel verwachtingen naar Isla Ometepe, een eiland in Lago Nicaragua gevormd door twee aan elkaar grenzende vulkanen. Geheel tegen mijn verwachting in blijkt Ometepe een sprookjesachtig eiland. Compleet anders dan elk eiland dat ik ooit heb gezien, doordat het gelegen is in een meer een heel ander ecosysteem heeft dan de tropische eilanden die ik heb bezocht.
De wegen zijn grotendeels onverhard, al het werk gebeurt met de hand en het leven is traag en ogenschijnlijk stressvrij. Net als in de rest van Nicaragua is de economische status hier zichtbaar derde wereld. Rode kruis posten, op de rijke finca’s (boerderijen) na zeer primitieve woonomstandigheden zonder douche en toilet, veel mensen lopen in lompen en soms op blote voeten. Overal rondscharrelend vee.
Men leeft hier van varkens, koeien en kippen, rijst, bonen en de groenten en fruit die op het eiland groeien.
Hoewel de armoede dus zichtbaar aanwezig is, wordt hier geleefd met een glimlach en oogt het veel minder troosteloos dan de armoede in de grote steden.
Het plan is om twee nachten op het eiland te verblijven, maar dat worden er uiteindelijk vijf. Hoewel ook ons tempo (mede door de hitte en hoge luchtvochtigheid) traag is, stapelen de indrukken zich in verbazingwekkend hoog tempo op. Los van de rijkheid aan bloemen en planten, de prachtige eksters, de brulapen, mandarijnen overal vers van de boom en de sublieme zonsondergangen, trekt zich wanneer je met de rammelende bus over het eiland reist een rijk scala aan schilderachtige taferelen aan het oog voorbij. Je zou wensen dat je een pauzeknop kon indrukken om het allemaal even vast te houden, rustig tot je door te laten dringen en in te lijsten.
Een kinderfeestje: hit the piñata, een stoffig oud bushokje met Sandinoschildering en daarin 3 opgrolde luierende honden, een smoezelig kind van een jaar of 4 racend op een héél klein fietsje met daarnaast een evenzo smoezelig kind van een jaar of 6 op een véél te grote fiets, 5 mannen die op blote voeten een oude auto aanduwen, een gezinnetje dat onder de schaduw van een palm voor een golfplaten huisje zit te lunchen, een paard volgeladen met bananen, een oud vrouwtje dat een zwart varken voert en ga zo maar door.
Isla Ometepe is zonder meer het meest charmante eiland dat ik ooit bezocht heb.
Wanneer we van het eiland vertrekken en ik op een boot stap met de naam ‘Brakzand’, denk ik: ‘???’.
En inderdaad… de boot is aan het eiland geschonken door V.V.V. Schiermonnikoog, herbergt afbeeldingen van de Waddeneilanden en heeft overal plakkaten met Nederlandse teksten. Een kinderlijke vreugde maakt zich van mij meester en even waan ik me op de boot van Noord Holland naar de Wadden.
Terug in de bus naar Granada, zit een man vlakbij me die ‘not the ticket’ is. De klassieke dorpsgek kun je wel zeggen. Hij reist met een stokoude radio die ik alleen maar ken uit hele oude films en wisstelt continue van ruisende zender naar ruisende zender, keihard mee loeiend met de muziek. Hoewel de Nicaraguanen veelal vrij ‘neutraal’ over komen, bescheurt de hele bus zich zichtbaar. In een half uur tijd slaat el Loco ad fundum 5 flesjes cola achterover. Jammer genoeg maakt de verwarring hem op een bepaald moment lichtelijk agressief, maar als de buschauffeur stopt, een grote honkbalknuppel te voorschijn haalt en de man middels deze te tonen op verder vriendelijke toon waarschuwt zich rustig te houden keert de relatieve rust weer terug.
In Granada melden we ons bij Flora. Een Nederlandse vrouw die ik via via heb leren kennen. Zij herbergt wat spullen voor ons terwijl we door het land reizen, maar nodigt ons uit te komen logeren.
Zij werkt voor een vastgoedeigenaar en verblijft in het kader van dit werk in een paleis van een huis, met een binnentuin vol palmen en hangmatten. Het is van alles voorzien (onder meer een keuken met anti-aanbak pannen!) en ik voel me koning te rijk.
Los van de luxe van een paar dagen in een huis zijn, zijn Flora en haar punkhond Pluma en lampenkaphond Ceci inspirerend gezelschap. Flora is afkomstig uit een gegoede Amsterdamse familie, maar heeft altijd vrijgevochten haar eigen levenspad gekozen en heeft in vele uithoeken van de wereld gewoond. Inmiddels bijna toe aan pensioen, maar geleefd voor 10 en nog steeds midden in het leven, vol geweldige verhalen en een bron van inspiratie!
Mooie dagen dus en het bewijs dat Midden-Amerika nog steeds kan verrassen!
We dreigen de laatste bus vanaf de grenspost te missen en het eerstvolgende dorp is 30 kilometer verderop. Met nog wat meer vertraging zal een taxi onze enige escape-optie zijn, wat zal betekenen: de hoofdprijs betalen. Als we eindelijk aan de beurt zijn worden de stempels in onze paspoorten vol nieuwsgierigheid bestudeerd en opnieuw wordt bewezen: het concept urgentie bestaat hier niet.
Gelukkig kunnen we de inmiddels optrekkende bus nog net aanhouden en lukt het ons met lokaal transport Somoto te bereiken.
Hier zijn onze eerste indrukken: stof en viezigheid, geen voorzieningen, wanorganisatie. In het te dure hotel valt eerste de elektriciteit uit, dan is er geen water en als er weer water is stroomt binnen 1 minuut de douche zo ernstig over dat ik kan pootjebaden in de kamer.
Als we een tocht maken door de vallei laat de gids mijn zonnebril in de rivier vallen en vraagt vervolgens om een fooi.
We reizen naar Granada, één van de toeristische trekpleisters van het land, maar de stad kan me niet echt boeien. Ik heb mooiere koloniale steden gezien en waar het stadscultuur betreft haalt niets het bij de pracht van Europa. Ik begin mijzelf af te vragen: 'begin ik een beetje Midden-Amerika moe te worden?'
Hoewel ik geen inspiratie voel de stad uitgebreid te verkennen is het wel fijn weer wat rond te kunnen struinen op zoek naar een goede kop koffie, naar de sportschool te gaan en te genieten van de voorzieningen van de stad. Na de afgelopen dagen te hebben geïmproviseerd met bananen als ontbijt, dorito’s als lunch en bananenchips als avondeten, is het heerlijk om een supermarkt in t stappen.
Eten is gedurende deze reis al een tijd alles of niets: dagen op een houtje bijten en dan, als er een luxe voor handen is, schaamteloos schranzen voor tien.
Na een paar dagen bij-eten en relaxen in Granada, vertrekken we zonder al te veel verwachtingen naar Isla Ometepe, een eiland in Lago Nicaragua gevormd door twee aan elkaar grenzende vulkanen. Geheel tegen mijn verwachting in blijkt Ometepe een sprookjesachtig eiland. Compleet anders dan elk eiland dat ik ooit heb gezien, doordat het gelegen is in een meer een heel ander ecosysteem heeft dan de tropische eilanden die ik heb bezocht.
De wegen zijn grotendeels onverhard, al het werk gebeurt met de hand en het leven is traag en ogenschijnlijk stressvrij. Net als in de rest van Nicaragua is de economische status hier zichtbaar derde wereld. Rode kruis posten, op de rijke finca’s (boerderijen) na zeer primitieve woonomstandigheden zonder douche en toilet, veel mensen lopen in lompen en soms op blote voeten. Overal rondscharrelend vee.
Men leeft hier van varkens, koeien en kippen, rijst, bonen en de groenten en fruit die op het eiland groeien.
Hoewel de armoede dus zichtbaar aanwezig is, wordt hier geleefd met een glimlach en oogt het veel minder troosteloos dan de armoede in de grote steden.
Het plan is om twee nachten op het eiland te verblijven, maar dat worden er uiteindelijk vijf. Hoewel ook ons tempo (mede door de hitte en hoge luchtvochtigheid) traag is, stapelen de indrukken zich in verbazingwekkend hoog tempo op. Los van de rijkheid aan bloemen en planten, de prachtige eksters, de brulapen, mandarijnen overal vers van de boom en de sublieme zonsondergangen, trekt zich wanneer je met de rammelende bus over het eiland reist een rijk scala aan schilderachtige taferelen aan het oog voorbij. Je zou wensen dat je een pauzeknop kon indrukken om het allemaal even vast te houden, rustig tot je door te laten dringen en in te lijsten.
Een kinderfeestje: hit the piñata, een stoffig oud bushokje met Sandinoschildering en daarin 3 opgrolde luierende honden, een smoezelig kind van een jaar of 4 racend op een héél klein fietsje met daarnaast een evenzo smoezelig kind van een jaar of 6 op een véél te grote fiets, 5 mannen die op blote voeten een oude auto aanduwen, een gezinnetje dat onder de schaduw van een palm voor een golfplaten huisje zit te lunchen, een paard volgeladen met bananen, een oud vrouwtje dat een zwart varken voert en ga zo maar door.
Isla Ometepe is zonder meer het meest charmante eiland dat ik ooit bezocht heb.
Wanneer we van het eiland vertrekken en ik op een boot stap met de naam ‘Brakzand’, denk ik: ‘???’.
En inderdaad… de boot is aan het eiland geschonken door V.V.V. Schiermonnikoog, herbergt afbeeldingen van de Waddeneilanden en heeft overal plakkaten met Nederlandse teksten. Een kinderlijke vreugde maakt zich van mij meester en even waan ik me op de boot van Noord Holland naar de Wadden.
Terug in de bus naar Granada, zit een man vlakbij me die ‘not the ticket’ is. De klassieke dorpsgek kun je wel zeggen. Hij reist met een stokoude radio die ik alleen maar ken uit hele oude films en wisstelt continue van ruisende zender naar ruisende zender, keihard mee loeiend met de muziek. Hoewel de Nicaraguanen veelal vrij ‘neutraal’ over komen, bescheurt de hele bus zich zichtbaar. In een half uur tijd slaat el Loco ad fundum 5 flesjes cola achterover. Jammer genoeg maakt de verwarring hem op een bepaald moment lichtelijk agressief, maar als de buschauffeur stopt, een grote honkbalknuppel te voorschijn haalt en de man middels deze te tonen op verder vriendelijke toon waarschuwt zich rustig te houden keert de relatieve rust weer terug.
In Granada melden we ons bij Flora. Een Nederlandse vrouw die ik via via heb leren kennen. Zij herbergt wat spullen voor ons terwijl we door het land reizen, maar nodigt ons uit te komen logeren.
Zij werkt voor een vastgoedeigenaar en verblijft in het kader van dit werk in een paleis van een huis, met een binnentuin vol palmen en hangmatten. Het is van alles voorzien (onder meer een keuken met anti-aanbak pannen!) en ik voel me koning te rijk.
Los van de luxe van een paar dagen in een huis zijn, zijn Flora en haar punkhond Pluma en lampenkaphond Ceci inspirerend gezelschap. Flora is afkomstig uit een gegoede Amsterdamse familie, maar heeft altijd vrijgevochten haar eigen levenspad gekozen en heeft in vele uithoeken van de wereld gewoond. Inmiddels bijna toe aan pensioen, maar geleefd voor 10 en nog steeds midden in het leven, vol geweldige verhalen en een bron van inspiratie!
Mooie dagen dus en het bewijs dat Midden-Amerika nog steeds kan verrassen!
-
15 Januari 2012 - 15:55
MaM:
De foto's op jouw Facebook voegen nog iets extra toe aan je verhaal. Wát een stoel in de bus en wat een manier van reizen moet dat zijn! Bananen als ontbijt/lunch/avondmaal: ze zijn er in overvloed zo te zien op de foto met het volbeladen paard.
En dan zomaar ineens een oversteek met een Nederlandse boot.... een moment om even weg te dromen over en je in Holland te wanen!
En dan nu een Koninklijk momentje bij Flora! Niet teveel van haar inspiratie in je opnemen hoor, we willen je gewoon in augustus weer in Holland terug zien!
Geniet van al het moois en we kijken uit naar je volgende verhalen! -
15 Januari 2012 - 16:52
Jolien:
Alvast een voorproefje op het Nederlands wat je binnenkort weer uitgebreid kan praten... wat een mooie verrassing, de boot naar Schiermonnikoog... volgend jaar weer de echte boot doen naar bv Ameland?!?
Liefs jo -
15 Januari 2012 - 18:48
Gerda:
Hoi Ramona,
Gelukkig toch een heleboel mooie en leuke dingen!! Als die er niet meer zijn, moet je andere bestemmingen zoeken of terug komen, anders heeft het reizen weinig toe te voegen. Wel heerlijk dat jullie gewoon een paar dagen extra kunnen blijven als jullie daar zin in hebben, zoals op Omepete: dan kan je de dingen die je ziet beleven en ervan genieten!
Geniet van de luxe en de verhalen: jij kunt ze ondertussen ook wel vertellen! Maar een inspirator om je heen is altijd heerlijk!
Knuffel van Gerda -
15 Januari 2012 - 20:38
Jan&Maria:
Ondanks een wat minder bruisend begin van dit reisverhaal, toch uiteindelijk een verslag vol enthousiasme! Fijn om te lezen dat je het goed hebt en toch af en toe ook Nederland een heel klein beetje lijkt te missen.
Geniet maar mateloos van al dat moois en inspirerends wat je nu om je heen hebt.
Liefs. -
15 Januari 2012 - 22:31
Auke:
Prachtig verhaal, Mona. Ben ik toch nog even in Nicaragua geweest... -
16 Januari 2012 - 11:34
Riet Ruckert:
Wat een vervoer!!! Ik kan me helemaal voorstellen dat het erg fijn is om weer even bij te komen bij Flora.Geniet er maar even van!
-
20 Januari 2012 - 02:01
Yvette:
Ook jouw avonturen klinken fantastisch! Ik herken het leven op chips of makkelijke happen, niet omdat het niet te krijgen is, maar alles hier best duur is en ik niet mijn eigen eten in een hostelkeuken ga klaar staan maken....dat gaat me nou net te ver :) (en is niet handig als je alleen reist - een maaltijd kost hetzelfde als alle ingredienten - en ik ben ook nog op vakantie toevallig hahah). Ik zit nu in Adelaide en hier is het gelukkig een stuk warmer. Er volgt snel een nieuw verhaal!
xxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
