Eerlijk is eerlijk... Bizar Bali
Door: Ramona
21 Juni 2008 | Indonesië, Batavia
Iedereen die wij kennen en die op Bali is geweest is er lyrisch over. Voor veel mensen vormt het de ideale vakantieplek. Toch een eerlijk bericht over onze ervaringen..
Want zelf zijn we vooral wat beschaamd en verbaasd als we merken dat wij er in eerste instantie minder enthousiast over zijn.
Waarschijnlijk heeft het te maken met de manier van reizen. Als je je accomodatie vantevoren hebt geboekt en activiteiten onderneemt vanuit je hotel, is de aandacht van charteraars misschien nog net te overzien?
Onze constatering na anderhalve week op het eiland is dat zelfstandig reizen zo goed als onmogelijk wordt gemaakt door al deze charterpraktijken.
De weg zoeken, een plattegrond bemachtigen, uitvinden welke bus je moet hebben om ergens te komen. Het is een bijna onmogelijke opgaaf, aangezien zo'n 80 procent van de Balinesen in het toerisme lijkt te werken en er misschien maar werk is voor 1/10e van hen. Erg rot voor ze natuurlijk, maar ook voor ons.
Zodra we ons met ons rugzak op straat begeven, lijken we vogelvrij te zijn verklaard. We worden letterlijk bestormd door chauffeurs, gidsen, eigenaren van luxe en minder luxe guesthouses en door heel veel andere mensen die zelf niets in de aanbieding hebben, maar wel provisie krijgen als ze ons ergens heen leiden.
Reageren met 'nee dank je', heeft geen enkele zin. Dit tien keer zeggen werkt evenmin en mensen negeren (en dat vind ik echt verschrikkelijk om te doen), mag ook niet baten. Mensen lopen met je mee, duwen je de guesthouse van hun keuze in en volgen je desnoods kilometers lang in de hoop een paar rupiah aan je te kunnen verdienen.
Het toppunt is de taxichauffeur in Candikuning, die ons zo'n 36 uur aan een stuk achtervolgt. Hij begint zodra we inchecken bij de accomodatie die niet onze keuze is, maar waar we na heel veel pushen toch maar ja op hebben gezegd. De tas staat nog niet in de kamer of een chauffeur, een gids voor wandelingen en een tourgids dienen zich aan en laten zich niet wegsturen. Uiteindelijk zijn we een slechte klant, want we boeken even helemaal niks. Maar de opportunistische gedachte van de taxichauffeur lijkt te zijn: niet getreurd, de aanhouder wint. Hij volgt ons terwijl we door het dorp lopen, ons continue naroepend, rijdt met de auto achter ons aan als we naar ons chalet gaan, volgt hij ons tot aan de deur. 's Ochends loopt hij om ons huisje als we onze spullen aan het verzamelen zijn voor de dag, en daarna loopt, scootert en rijdt overal achter ons aan. Hij is niet de enige, want overal waar we ons vertonen is het: teksi? tour? tomorrow? teksi? teksi? teksi? teksi? Hoewel we ons in Indonesie nog geen seconde onveilig hebben gevoeld, komt dit echt onze neus uit en beginnen we angstig te worden dat we elk moment onze zelfcontrole kunnen verliezen en iemand op zijn gezicht kunnen gaan slaan.
's avonds zeggen we tegen elkaar dat Bali de naarste plek is waar we ooit gereisd hebben.
Natuurlijk weten we wel beter. Als je door de waas van vermoeienissen heen kijkt, heeft Bali heel veel charme.
Na wat puzzelwerk lukt het ons met veel moeite om de chauffeurs van ons af te slaan, gewoon in het publiek vervoer te stappen en vanaf een plek aan het meer aan de wandel te gaan. We lopen een bos in en de rust die we ervaren is fantastisch. Stilte kan soms zo onverwedigend zijn!
We genieten... voor even.. want na een tijdje merken we dat we onze orientatie behoorlijk kwijt zijn. Ineens verlang ik zowaar naar de gekte in het dorp, want met geen mensen en alleen maar bomen om ons heen raak ik best zenuwachtig als we niet weten waar we heen moeten.
Gelukkig stuiten we op een Balinees vrouwtje dat met een zeisje rond loopt in het bos en vruchten verzamelt. Zij wijst ons in het Indonesich de weg. Wij talenwonders snappen haar gebaren en het woord 'jalan' (weg) en na het volgen van een steil pad omhoog, komen we inderdaad uit op een doorgaande weg. We besluiten deze weg maar te volgen en hebben schittende uitzichten over een aantal meren, een ongelooflijk groene, bloemrijke vallei en we lopen door allerlei kleine dorpjes.
In deze hebben we het gevoel als exotisch te worden beschouwd. Kindertjes komen naar de weg rennen om breed te glimlachen en hun twee woordjes Engels te oefenen, alle mensen die we tegenkomen zwaaien uitbundig en sommige mensen willen graag op de foto. Dit soort hartelijkheid hebben we nog nooit ergens mee gemaakt. Het is een dag om in te lijsten en het is ons gelijk duidelijk dat het echte Indonesie heus wel bestaat (duh!).
Met een beduidend beter humeur proberen we vanuit het 3xniks-dorp Munduk vervoer terug naar ons dorp te regelen. Er rijdt geen openbaar vervoer, dus we zijn afhankelijk van een privechauffeur die een exorbitant bedrag vraagt. Na stevig onderhandelen komen we tot een compromis: ongeveer een derde van de door hem voorgestelde prijs, maar dan wel op de brommer zodat hij minder benzinekosten heeft. Auke achterop bij een vriendje van de verkoper, ik bij de man zelve. Het wordt een helse rit!
Met 60 tot 70 km per uur over bergweggetjes, alles inhalen dat er in te halen valt en vooral niet remmen. Mijn armen zijn blauw van de kou en ik sta doodsangsten uit. Maar.. hoewel ik afstap met een een-keer-en-nooit meer gevoel is dit natuurlijk wel een echte 'Azie ervaring'. Want zeg je Azie, dan zeg je brommers.
De brommer is hier multifunctioneel. Gezinnen bewegen zich hier niet voort in een auto, maar op de brommer. Vijf man op zo'n tweewieler is eerder regel dan uitzondering. Een kleintje voorop tussen pa's benen, pa stuurt, twee kindertjes achter hem en moeder (op het randje van het zadel, er bijna afstuiterend bij elke hobbel) helemaal achterop. En dan natuurlijk nog de boodschappen van de markt bij zich!
We kijken in het algemeen dus onze ogen uit. Niet alleen boven water, maar ook onder water. Eerder in de week bezochten we Lembongan Island, een heerlijk eilandje voor de kust van Sanur.
We nemen de publieke boot erheen. En wat er mee gaat op zo'n boot... enorme vrachten, levende kippen, scooters, het is een wonder hoe het mee kan.
Eenmaal op het eiland aangekomen, gaan we mee met een aantal snorkeltrips. Voor mij gaat echt een nieuwe wereld open. Finding Nemo, de snorkels, Jaques Cousteau.. er is niks van gelogen!
Alleen al het koraal: plakkaten van alle kleuren, wuivende stukken, sponsachtige delen, hard, zacht, puntig, rond, rood, oranje, groen, ijsblauw. Soms meters bodem bedekt, soms koraaltorens op de zandbodem. Je kijkt je ogen uit.
En dan de vissen.. we zien (viskenners, vergeef me eventuele foutieve benameingen): - pipefish, heel dun en ongeveer een meter lang met ogen die er aan de zijkant op te lijken zijn geprikt, - clownfish, auberginekleurige vissen met een grote knalrode mond, - dienbladgrote zwartgele maanvissen, - turqouise/lila vissen en regenboogkleurige vissen van zeker een halve meter groot, - een mantarog, - eindeloos veel variaties anemoonvissen, - lila visjes met een omhoog wijzende, hoornvormige puntneus, - pufferfish, als een ballon opgeblazen en met hele kleine vinnetjes, - boxfish, de vierkante versie van de pufferfish, - en nog andere kanjers van meer dan een meter groot. En dat alles op zo'n kleine afstand dat je ze aan zou kunnen raken.
Onvergetelijke onderwaterervaringen en een dieptriest gevoel om het feit dat we geen foto's kunnen maken, want wat we zien is onbeschrijflijk en zouden we graag met iedereen in beeld willen delen!
Al met al dus toch wel weer veel mooie indrukken in een week.
Op dit moment zijn we in Ubud. Een toeristische plek, maar ook het hart van de Balinese cultuur en daarom een must-go. We zullen hier een aantal dagen blijven om (hoe cultureel) voetbal te kijken en we willen zeker een Wajang (schaduwpoppen) show gaan bekijken. Verder wat wandelen door de befaamde rijstvelden en genieten van ons prima chaletje aan een prachtige tuin met zwembad. We komen terug op eerdere bevindingen: het leven op Bali is zo slecht nog niet!
Toch hebben we voor de komende periode besloten het onszelf wat makkelijker (als in: minder uitputtend) te maken. We gaan accomodatie zoveel mogelijk vantevoren boeken in de hoop wat minder van hot naar her gesleurd te worden door mensen die ons als dankbaar slachtoffer zien. Ook hebben we besloten bepaalde dingen toch maar 'semi-georganiseerd' te doen, omdat op de bonnefooi dingen regelen zoals beschreven echt heel lastig is.
De 24e vertrekken we naar Lombok, waar we eerst weer een paar dagen gaan snorkelen en bijbruinen (we hebben het nodig, haha!) op de Gili Islands. Vervolgens huren we misschien een paar dagen een auto. 3 juli varen we naar Flores met een boot die onderweg ook stopt om te snorkelen en die het eiland Komodo (beroemd om de varanen) aandoet. We zullen slapen op een matje op het dek (het moet betaalbaar en een beetje avontuurlijk blijven!) en als het goed is zijn we een aantal dagen onderweg. We hebben er zin in!
Maar eerst nog even relaxen, cultuur snuiven en 'onze jongens' kijken in Ubud!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Bedankt voor alle lieve felicitaties!
- Internet is in Indonesie overduidelijk minder wijdverspreid dan in de landen waar we eerder waren. Als het een tijdje stil blijft van onze kant, we niets laten horen op verjaardagen en festiviteiten: onze excuses, in dat geval hebben we simpelweg niet de mogelijkheid!
- Mc en Jo: sorry dat het skypen niet lukte! Bovenstaand vind je de verklaring daarvoor :)
- Jenny, alvast gefeliciteerd met je verjaardag (beter vroeg dan nooit, zullen we maar denken). Wordt er nog gefeest?
- San, eensgelijks! En veel plezier op je parkpopparty!
- Martin en Heika: als we de webcam kunnen volgen, dan gaan we daar natuurlijk voor. Maar mochten we geen gelegenheid hebben, wat meer waarschijnlijk is: we gaan aan jullie denken de 27e! We hopen (en geloven) dat het een dag om in te lijsten wordt!
- Iedereen die op het punt staat op vakantie te gaan: GENIET!
- En wel allemaal in het oranje vananavond he?
Want zelf zijn we vooral wat beschaamd en verbaasd als we merken dat wij er in eerste instantie minder enthousiast over zijn.
Waarschijnlijk heeft het te maken met de manier van reizen. Als je je accomodatie vantevoren hebt geboekt en activiteiten onderneemt vanuit je hotel, is de aandacht van charteraars misschien nog net te overzien?
Onze constatering na anderhalve week op het eiland is dat zelfstandig reizen zo goed als onmogelijk wordt gemaakt door al deze charterpraktijken.
De weg zoeken, een plattegrond bemachtigen, uitvinden welke bus je moet hebben om ergens te komen. Het is een bijna onmogelijke opgaaf, aangezien zo'n 80 procent van de Balinesen in het toerisme lijkt te werken en er misschien maar werk is voor 1/10e van hen. Erg rot voor ze natuurlijk, maar ook voor ons.
Zodra we ons met ons rugzak op straat begeven, lijken we vogelvrij te zijn verklaard. We worden letterlijk bestormd door chauffeurs, gidsen, eigenaren van luxe en minder luxe guesthouses en door heel veel andere mensen die zelf niets in de aanbieding hebben, maar wel provisie krijgen als ze ons ergens heen leiden.
Reageren met 'nee dank je', heeft geen enkele zin. Dit tien keer zeggen werkt evenmin en mensen negeren (en dat vind ik echt verschrikkelijk om te doen), mag ook niet baten. Mensen lopen met je mee, duwen je de guesthouse van hun keuze in en volgen je desnoods kilometers lang in de hoop een paar rupiah aan je te kunnen verdienen.
Het toppunt is de taxichauffeur in Candikuning, die ons zo'n 36 uur aan een stuk achtervolgt. Hij begint zodra we inchecken bij de accomodatie die niet onze keuze is, maar waar we na heel veel pushen toch maar ja op hebben gezegd. De tas staat nog niet in de kamer of een chauffeur, een gids voor wandelingen en een tourgids dienen zich aan en laten zich niet wegsturen. Uiteindelijk zijn we een slechte klant, want we boeken even helemaal niks. Maar de opportunistische gedachte van de taxichauffeur lijkt te zijn: niet getreurd, de aanhouder wint. Hij volgt ons terwijl we door het dorp lopen, ons continue naroepend, rijdt met de auto achter ons aan als we naar ons chalet gaan, volgt hij ons tot aan de deur. 's Ochends loopt hij om ons huisje als we onze spullen aan het verzamelen zijn voor de dag, en daarna loopt, scootert en rijdt overal achter ons aan. Hij is niet de enige, want overal waar we ons vertonen is het: teksi? tour? tomorrow? teksi? teksi? teksi? teksi? Hoewel we ons in Indonesie nog geen seconde onveilig hebben gevoeld, komt dit echt onze neus uit en beginnen we angstig te worden dat we elk moment onze zelfcontrole kunnen verliezen en iemand op zijn gezicht kunnen gaan slaan.
's avonds zeggen we tegen elkaar dat Bali de naarste plek is waar we ooit gereisd hebben.
Natuurlijk weten we wel beter. Als je door de waas van vermoeienissen heen kijkt, heeft Bali heel veel charme.
Na wat puzzelwerk lukt het ons met veel moeite om de chauffeurs van ons af te slaan, gewoon in het publiek vervoer te stappen en vanaf een plek aan het meer aan de wandel te gaan. We lopen een bos in en de rust die we ervaren is fantastisch. Stilte kan soms zo onverwedigend zijn!
We genieten... voor even.. want na een tijdje merken we dat we onze orientatie behoorlijk kwijt zijn. Ineens verlang ik zowaar naar de gekte in het dorp, want met geen mensen en alleen maar bomen om ons heen raak ik best zenuwachtig als we niet weten waar we heen moeten.
Gelukkig stuiten we op een Balinees vrouwtje dat met een zeisje rond loopt in het bos en vruchten verzamelt. Zij wijst ons in het Indonesich de weg. Wij talenwonders snappen haar gebaren en het woord 'jalan' (weg) en na het volgen van een steil pad omhoog, komen we inderdaad uit op een doorgaande weg. We besluiten deze weg maar te volgen en hebben schittende uitzichten over een aantal meren, een ongelooflijk groene, bloemrijke vallei en we lopen door allerlei kleine dorpjes.
In deze hebben we het gevoel als exotisch te worden beschouwd. Kindertjes komen naar de weg rennen om breed te glimlachen en hun twee woordjes Engels te oefenen, alle mensen die we tegenkomen zwaaien uitbundig en sommige mensen willen graag op de foto. Dit soort hartelijkheid hebben we nog nooit ergens mee gemaakt. Het is een dag om in te lijsten en het is ons gelijk duidelijk dat het echte Indonesie heus wel bestaat (duh!).
Met een beduidend beter humeur proberen we vanuit het 3xniks-dorp Munduk vervoer terug naar ons dorp te regelen. Er rijdt geen openbaar vervoer, dus we zijn afhankelijk van een privechauffeur die een exorbitant bedrag vraagt. Na stevig onderhandelen komen we tot een compromis: ongeveer een derde van de door hem voorgestelde prijs, maar dan wel op de brommer zodat hij minder benzinekosten heeft. Auke achterop bij een vriendje van de verkoper, ik bij de man zelve. Het wordt een helse rit!
Met 60 tot 70 km per uur over bergweggetjes, alles inhalen dat er in te halen valt en vooral niet remmen. Mijn armen zijn blauw van de kou en ik sta doodsangsten uit. Maar.. hoewel ik afstap met een een-keer-en-nooit meer gevoel is dit natuurlijk wel een echte 'Azie ervaring'. Want zeg je Azie, dan zeg je brommers.
De brommer is hier multifunctioneel. Gezinnen bewegen zich hier niet voort in een auto, maar op de brommer. Vijf man op zo'n tweewieler is eerder regel dan uitzondering. Een kleintje voorop tussen pa's benen, pa stuurt, twee kindertjes achter hem en moeder (op het randje van het zadel, er bijna afstuiterend bij elke hobbel) helemaal achterop. En dan natuurlijk nog de boodschappen van de markt bij zich!
We kijken in het algemeen dus onze ogen uit. Niet alleen boven water, maar ook onder water. Eerder in de week bezochten we Lembongan Island, een heerlijk eilandje voor de kust van Sanur.
We nemen de publieke boot erheen. En wat er mee gaat op zo'n boot... enorme vrachten, levende kippen, scooters, het is een wonder hoe het mee kan.
Eenmaal op het eiland aangekomen, gaan we mee met een aantal snorkeltrips. Voor mij gaat echt een nieuwe wereld open. Finding Nemo, de snorkels, Jaques Cousteau.. er is niks van gelogen!
Alleen al het koraal: plakkaten van alle kleuren, wuivende stukken, sponsachtige delen, hard, zacht, puntig, rond, rood, oranje, groen, ijsblauw. Soms meters bodem bedekt, soms koraaltorens op de zandbodem. Je kijkt je ogen uit.
En dan de vissen.. we zien (viskenners, vergeef me eventuele foutieve benameingen): - pipefish, heel dun en ongeveer een meter lang met ogen die er aan de zijkant op te lijken zijn geprikt, - clownfish, auberginekleurige vissen met een grote knalrode mond, - dienbladgrote zwartgele maanvissen, - turqouise/lila vissen en regenboogkleurige vissen van zeker een halve meter groot, - een mantarog, - eindeloos veel variaties anemoonvissen, - lila visjes met een omhoog wijzende, hoornvormige puntneus, - pufferfish, als een ballon opgeblazen en met hele kleine vinnetjes, - boxfish, de vierkante versie van de pufferfish, - en nog andere kanjers van meer dan een meter groot. En dat alles op zo'n kleine afstand dat je ze aan zou kunnen raken.
Onvergetelijke onderwaterervaringen en een dieptriest gevoel om het feit dat we geen foto's kunnen maken, want wat we zien is onbeschrijflijk en zouden we graag met iedereen in beeld willen delen!
Al met al dus toch wel weer veel mooie indrukken in een week.
Op dit moment zijn we in Ubud. Een toeristische plek, maar ook het hart van de Balinese cultuur en daarom een must-go. We zullen hier een aantal dagen blijven om (hoe cultureel) voetbal te kijken en we willen zeker een Wajang (schaduwpoppen) show gaan bekijken. Verder wat wandelen door de befaamde rijstvelden en genieten van ons prima chaletje aan een prachtige tuin met zwembad. We komen terug op eerdere bevindingen: het leven op Bali is zo slecht nog niet!
Toch hebben we voor de komende periode besloten het onszelf wat makkelijker (als in: minder uitputtend) te maken. We gaan accomodatie zoveel mogelijk vantevoren boeken in de hoop wat minder van hot naar her gesleurd te worden door mensen die ons als dankbaar slachtoffer zien. Ook hebben we besloten bepaalde dingen toch maar 'semi-georganiseerd' te doen, omdat op de bonnefooi dingen regelen zoals beschreven echt heel lastig is.
De 24e vertrekken we naar Lombok, waar we eerst weer een paar dagen gaan snorkelen en bijbruinen (we hebben het nodig, haha!) op de Gili Islands. Vervolgens huren we misschien een paar dagen een auto. 3 juli varen we naar Flores met een boot die onderweg ook stopt om te snorkelen en die het eiland Komodo (beroemd om de varanen) aandoet. We zullen slapen op een matje op het dek (het moet betaalbaar en een beetje avontuurlijk blijven!) en als het goed is zijn we een aantal dagen onderweg. We hebben er zin in!
Maar eerst nog even relaxen, cultuur snuiven en 'onze jongens' kijken in Ubud!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Bedankt voor alle lieve felicitaties!
- Internet is in Indonesie overduidelijk minder wijdverspreid dan in de landen waar we eerder waren. Als het een tijdje stil blijft van onze kant, we niets laten horen op verjaardagen en festiviteiten: onze excuses, in dat geval hebben we simpelweg niet de mogelijkheid!
- Mc en Jo: sorry dat het skypen niet lukte! Bovenstaand vind je de verklaring daarvoor :)
- Jenny, alvast gefeliciteerd met je verjaardag (beter vroeg dan nooit, zullen we maar denken). Wordt er nog gefeest?
- San, eensgelijks! En veel plezier op je parkpopparty!
- Martin en Heika: als we de webcam kunnen volgen, dan gaan we daar natuurlijk voor. Maar mochten we geen gelegenheid hebben, wat meer waarschijnlijk is: we gaan aan jullie denken de 27e! We hopen (en geloven) dat het een dag om in te lijsten wordt!
- Iedereen die op het punt staat op vakantie te gaan: GENIET!
- En wel allemaal in het oranje vananavond he?
-
21 Juni 2008 - 09:28
Ome Joop & Tante The:
H I Luitjes zo te horen hebben jullie het goed naar je zin, wees voorzichtig daar he, want ze zijn niet allemaal zo leuk hoor,ik weet er alles van,geniet er maar van he we kijken uit naar jullie volgende berichtje groetjes ome Joop & Tante Thea bye -
21 Juni 2008 - 12:15
Jolien:
He auk en moon,
zoiets hadden we al bedacht.. Toch nog wel dinsdag voetbal kunnen zien? Vanavond zitten wij waarschijnlijk in Amsterdam te brullen (of huilen ;-). Misschien kunnen jullie vanavond weer eens Nederlands praten.
Klinkt trouwens intensief, mensen van je lijf houden en toch iets willen doen. Even wennen aan een andere manier van reizen. Nou, over een paar maandjes zal je al die aanbiedingen voor vervoer en excursies misschien wel missen hoor ;-)
Liefs jo -
21 Juni 2008 - 14:11
Jenny:
Hee!
Wat een gedoe met die proppers aan je lijf. Misschien als je net zo'n koortslip had als ik nu (het is hier wintersport-achtig koorts- onder-bovenlip en neus in 1!) dan had je iedereen wel van je lijf gehouden hahaha.
Maareh...kon je nu weer wel duiken? Geen last meer van je oor?
Het cryptootje snoepje met bijsmaak was overigens honingdropje.
Wij gaan vanavond hier in arnhem in 1 of andere schuur met drank voetbal kijken met veel andere mensen. En we hebben de bioscoopvliering zo goed als af!
zaterdag 28 juni gaan we feestvieren (grootse aanpak met tent, bbq en drank uiteraard ;-) )
groetjes!!
Jenny
-
21 Juni 2008 - 20:23
Wil Venema:
wat een diverse ervaringen weer. Zo'n opdringerig gedoe - het lijkt me heel benauwend. Gelukkig staan er ook heel mooie en leuke dingen tegenover. En dat moet ook wel, want anders gingen er nooit meer mensen naar toe.
Oranje? Hoe bedoel-ie? ;-)
Heb het goed - en zo'n zonsondergang maakt alles weer goed ...
-
22 Juni 2008 - 08:42
Gerrie En Jan:
Ik vind het een realistisch en relativerend verhaal. Jullie maken hiermee vooral ook weer duidelijk dat reizen niet altijd alleen maar leuk is, maar dat jullie, ondanks kleine tegenslagen, blijven genieten.
Dat jullie in je kroegje in Ubud - gesminkt en wel - de Nederlandse voetbalmannen uitgeschakeld zagen worden is jammer, maar gelukkig kunnen we nu met z'n allen achter Guus gaan staan!
Lieve groetjes en vanaf 24/06 veel plezier op Lombok! paM en maM -
22 Juni 2008 - 15:03
Lida:
Wie had dat gedacht: Bizar Bali... wat een voortreffelijke volhouders c.q. aanhouders heb je daar! De mannen rondom de Miditerranee zijn daar ukkies bij vergeleken. Maar gelukkig hebben jullie Bali ook van de goede kant kunnen ontdekken. En de schitterende natuur maakte alles weer goed, toch?! Vooruit kijken en weer verder gaan met dingen uit "de losse hand ondernemen" voor de volgende etappe zoals snorkelen en duiken op Lombok zal jullie ongetwijfeld goed doen en je een 'echte' toerist doen voelen. Veel plezier en tot de volgende editie!! -
22 Juni 2008 - 20:00
Gerda Hoogendam- Van:
Hoi Auke en Ramona,
Wat vervelend die aanhouders, ik heb het meegemaakt dat ze me de winkeltjes bijna introkken in Tunesie, dat vond ik al erg vervelend, maar met een brede glimlach kwam je er wel weer uit, alleen het vervelende: Holland, kijken, kijken, niet kopen! kon je toch nooit ontwijken, helaas. Maar 36 uur is echt wel erg!
Gelukkig kom je ook erg vriendelijke mensen tegen, als je je even buiten de ernstig toeristische plekken begeeft. Wat een indrukwekkende natuur! Prachtig! En wat een vissen hebben jullie gezien! Gelukkig kon je weer duiken, Ramona. Misschien kunnen jullie op een toeristische plek een eenvoudig wegwerponderwatercameraat
tje scoren, dan kun je nog foto's nemen als je de boottocht maakt en onderweg gaat snorkelen.
Jammer van Nederland-Rusland, maar het Nederlandse team was echt niet in vorm, dus de Russen hebben terecht gewonnen. Gelukkig hebben Mike en Renee hun straatBBQ al georganiseerd, ze hebben de halve finale niet afgewacht! Hier wordt alle oranje versiering snel afgebroken. Elk voordeel heb ze nadeel volgens Johan, het wordt hier nu ook weer rustig en je kan weer naar andere tv programma's kijken.
Heel veel plezier in Lombok en Flores en ik hoop dat jullie nog een Wajangpoppenspel kunnen bekijken!
Knuffel, Gerda -
23 Juni 2008 - 05:57
Ruud En Anja:
Hoi Ramona en Auke,
Jammer dat jullie zo'n slechte ervaring hebben met al die opdringerige Balinezen. We begrijpen wel dat je daar als backpacker veel meer last van hebt en dat ook echt zat wordt.
Hopelijk hebben jullie het in Ubud leuk gehad. Veel apen gezien?
Geniet lekker in Lombok. Daar zal het vast heel anders zijn. Ramona, hopelijk gaat het nu allemaal goed met je oor.
Heel veel plezier in Lombok en Flores.
Groetjes, Ruud en Anja -
25 Juni 2008 - 22:27
Renee:
Hallo daar!
Jeetje daar zou ik echt iebelig van worden hoor! Maar goed het gezegde "verder kijken dan je neus lang is" is hier weer een feit! Het is er dus gelukkig vooral erg mooi en leuk!
Wij hebben met de kwartfinales een straatBBQ/orangefeest gehouden!
Het was erg gezellig en we hadden een flinke opkomst! alleen jammer dat we niet wonnen! Maar goed zoals mijn moeder al zegt het was wel terecht!
Verder nog een Elize Nieuwtje!
Ze heeft gisteren voor het eerst vast voedsel gegeten dat wil zeggen tot moes gepureerde sperziebonen!!!! Het is wat vroeg ze is nog geen 6 maanden maar op het consultatiebureau kwamen we erachter dat ze niet zo goed gegroeit was en duidelijk aan bijvoeding toe was!
Dus we zijn direct naar de winkel gegaan om verse sperziebonen te scoren!!
De eerste 2 happen heeft ze uitgeproest (erug grappig!!) Maar kwam er toen achter dat het toch wel erg lekker was en heeft het volledige bakje helemaal leeg gegeten! En was toen erg boos dat het op was!!
Erg leuk dus! Nou weer een heel verhaal!
Veel plezier verder en indd een onderwatercameraatje is wel leuk!!!
Liefs Michael, Renee en Elize!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
