Cancun - Catemaco - Mexico City: Eerste Indrukken
Door: Ramona
07 September 2011 | Mexico, Mexico-stad
De vlucht naar Cancun is in theorie niet zo lang, maar in de praktijk is de reis vermoeiend, doordat we met wacht- en overstaptijden opgeteld 24 uur non-stop op de been zijn en slapen tijdens de vlucht niet echt wil lukken.
Op de luchthaven van Cancun aangekomen ben ik behoorlijk uitgeput , maar is het direct ‘welkom in Latijns Amerika’: inefficiëntie,controleprocedures die zichzelf onuitputtelijk lijken te herhalen, ellenlange wachtrijen en mensen die weinig interesse hebben in hun werk en totaal geen drang lijken te voelen om vlot door te werken.
De klamme hitte slaat ons – ook al is het inmiddels laat in de avond – in het gezicht en in de accommodatie aangekomen verzekert de zweterige, hete slaapkamer ons ervan dat slapen niet wil lukken. Rond 2.00u in de ochtend zit ik rechtop in bed, doodmoe, maar klaarwakker.
Het wordt wachten tot het licht wordt om de omgeving te kunnen verkennen. Vonnis luidt, zoals verwacht, al snel: weinig inspirerend.
Cancun heeft de zone Hotelera, met de uberluxe resorts, de stranden en een bruisend uitgaansleven. Het andere stuk is het oude centrum, waar wij ons bevinden. Maar de gehele stad richt zich op de met geld smijtende – veelal Amerikaanse - toerist. Hoewel vroeger het toerisme zich volledig binnen Cancun concentreerde, is het inmiddels meer wijdverspreid geraakt door de hele Yucatan provincie, waardoor in Cancun steeds meer hotels moeite hebben de kamers te vullen en er sprake lijkt van een eerste stadium van leegstand en verval. Een wandeling door de stad levert geen enkele memorabele indruk op.
Geen probleem, eerst maar eens proberen aansluiting te vinden bij het dag-nachtritme en wennen aan de vochtige hitte die maakt dat je al zweet als je alleen maar denkt aan bewegen. Dit lijken de Mexicanen ook te denken, het werkritme ligt onuitstaanbaar traag en hun lethargie en onbereidwilligheid tot dienstverlening op plaatsen waar je dit wel zou mogen verwachten, grenst aan onverdraaglijk.
Jason start onderhandelingen met een man die zich met een knipoog Robert de Niro noemt (in het Spaans is ‘robar’ roven, en ‘dinero’ geld). Hij weet uiteindelijk een goede deal te sluiten om te gaan snorkelen met whalesharks. Deze trip wordt echter 3 dagen op rij uitgesteld vanwege soms wat onplausibele niet optimale weersomstandigheden, wat ons uiteindelijk doet besluiten om niet langer af te wachten en de stad te verlaten.
Maar eerst bezoeken we in de stomende hitte Tulum, voor een blik op deze maya ruines en een bezoekje aan een hagelwit strand met een turqoise zee. In een heel kort tijdbestek verbranden we behoorlijk, maar uiteindelijk kunnen we zeggen dat we iets van omgeving Cancun gezien hebben.
Jason is goed gezelschap en behalve gezellig merk ik dat ik ook erg blij ben niet alleen te reizen, omdat Mexico me meer aan komt vliegen dan ik had verwacht en toch wel een lichte cultuurschok oplevert. Flinke armoede, opdringerige mannen, een vooralsnog continue vermoeid lijf (tel stressvolle laatste weken thuis, een lange vliegreis, structureel slaapgebrek, klimaatschok en ge-air-conditioneerde ruimtes bij elkaar op en dan is het resultaat voorspelbaar: een vette verkoudheid), chagrijnige mensen die niet hun best doen om je te snappen als je in je beste spaans wat vraagt en overal moeten onderhandelen om niet flink afgezet te worden.
Het is dus nog even zoeken naar de juiste modus, maar de kleine opstartproblemen en het rustig mijn draai moeten vinden is een mij inmiddels volledig bekend verhaal dus leidt geenszins tot stress. Het is altijd even wachten tot de eerste plek ontdekt is die de juiste energie-boost geeft en dan komt de energie vanzelf onstuitbaar opborrelen.
Eerder deze week zijn we na een 18-urige busrit en daarna een hobbelige tocht in een lokale bus, in het plaatsje Catemaco beland. Een dorpje aan een meer, dat als charmant beschreven staat in de reisgidsen, maar in de praktijk behoorlijk arm is en buiten ons geen blanke personen herbergt, wat ons veel bekijks oplevert. El ‘zocalo’ (het centrale plein) oogt charmant, maar verder is ook hier te hitte te verstikkend om activiteiten te ondernemen. Dit heeft ook te maken met het seizoen, pas vanaf oktober valt te verwachten dat in de kustgebieden de luchtvochtigheid wat afneemt.
We besluiten daarom richting Mexico city te reizen. De stad ligt op 2200m hoogte en is daardoor een stuk koeler, waardoor we verwachten meer energie te hebben om actief op de been te zijn. Er liggen meerdere nationale parken binnen een straal van 100km van de stad, die allemaal vrij gemakkelijk te bereiken schijnen te zijn, dus we verwachten wat tijd in deze regio door te gaan brengen. We zijn zojuist na wederom een lange busrit aangekomen in Ciudad del Mexico. De stad staat als niet heel veilig bekend, dus we houden ons vannacht nog even rustig in onze accommodatie. Morgen bij daglicht een eerste poging om de stad te verkennen!
Tot zover nog geen spectaculaire belevenissen, maar wel eerste indrukken , stapsgewijze acclimatisatie en een plan voor de korte termijn.
Hasta luego y besos!
Op de luchthaven van Cancun aangekomen ben ik behoorlijk uitgeput , maar is het direct ‘welkom in Latijns Amerika’: inefficiëntie,controleprocedures die zichzelf onuitputtelijk lijken te herhalen, ellenlange wachtrijen en mensen die weinig interesse hebben in hun werk en totaal geen drang lijken te voelen om vlot door te werken.
De klamme hitte slaat ons – ook al is het inmiddels laat in de avond – in het gezicht en in de accommodatie aangekomen verzekert de zweterige, hete slaapkamer ons ervan dat slapen niet wil lukken. Rond 2.00u in de ochtend zit ik rechtop in bed, doodmoe, maar klaarwakker.
Het wordt wachten tot het licht wordt om de omgeving te kunnen verkennen. Vonnis luidt, zoals verwacht, al snel: weinig inspirerend.
Cancun heeft de zone Hotelera, met de uberluxe resorts, de stranden en een bruisend uitgaansleven. Het andere stuk is het oude centrum, waar wij ons bevinden. Maar de gehele stad richt zich op de met geld smijtende – veelal Amerikaanse - toerist. Hoewel vroeger het toerisme zich volledig binnen Cancun concentreerde, is het inmiddels meer wijdverspreid geraakt door de hele Yucatan provincie, waardoor in Cancun steeds meer hotels moeite hebben de kamers te vullen en er sprake lijkt van een eerste stadium van leegstand en verval. Een wandeling door de stad levert geen enkele memorabele indruk op.
Geen probleem, eerst maar eens proberen aansluiting te vinden bij het dag-nachtritme en wennen aan de vochtige hitte die maakt dat je al zweet als je alleen maar denkt aan bewegen. Dit lijken de Mexicanen ook te denken, het werkritme ligt onuitstaanbaar traag en hun lethargie en onbereidwilligheid tot dienstverlening op plaatsen waar je dit wel zou mogen verwachten, grenst aan onverdraaglijk.
Jason start onderhandelingen met een man die zich met een knipoog Robert de Niro noemt (in het Spaans is ‘robar’ roven, en ‘dinero’ geld). Hij weet uiteindelijk een goede deal te sluiten om te gaan snorkelen met whalesharks. Deze trip wordt echter 3 dagen op rij uitgesteld vanwege soms wat onplausibele niet optimale weersomstandigheden, wat ons uiteindelijk doet besluiten om niet langer af te wachten en de stad te verlaten.
Maar eerst bezoeken we in de stomende hitte Tulum, voor een blik op deze maya ruines en een bezoekje aan een hagelwit strand met een turqoise zee. In een heel kort tijdbestek verbranden we behoorlijk, maar uiteindelijk kunnen we zeggen dat we iets van omgeving Cancun gezien hebben.
Jason is goed gezelschap en behalve gezellig merk ik dat ik ook erg blij ben niet alleen te reizen, omdat Mexico me meer aan komt vliegen dan ik had verwacht en toch wel een lichte cultuurschok oplevert. Flinke armoede, opdringerige mannen, een vooralsnog continue vermoeid lijf (tel stressvolle laatste weken thuis, een lange vliegreis, structureel slaapgebrek, klimaatschok en ge-air-conditioneerde ruimtes bij elkaar op en dan is het resultaat voorspelbaar: een vette verkoudheid), chagrijnige mensen die niet hun best doen om je te snappen als je in je beste spaans wat vraagt en overal moeten onderhandelen om niet flink afgezet te worden.
Het is dus nog even zoeken naar de juiste modus, maar de kleine opstartproblemen en het rustig mijn draai moeten vinden is een mij inmiddels volledig bekend verhaal dus leidt geenszins tot stress. Het is altijd even wachten tot de eerste plek ontdekt is die de juiste energie-boost geeft en dan komt de energie vanzelf onstuitbaar opborrelen.
Eerder deze week zijn we na een 18-urige busrit en daarna een hobbelige tocht in een lokale bus, in het plaatsje Catemaco beland. Een dorpje aan een meer, dat als charmant beschreven staat in de reisgidsen, maar in de praktijk behoorlijk arm is en buiten ons geen blanke personen herbergt, wat ons veel bekijks oplevert. El ‘zocalo’ (het centrale plein) oogt charmant, maar verder is ook hier te hitte te verstikkend om activiteiten te ondernemen. Dit heeft ook te maken met het seizoen, pas vanaf oktober valt te verwachten dat in de kustgebieden de luchtvochtigheid wat afneemt.
We besluiten daarom richting Mexico city te reizen. De stad ligt op 2200m hoogte en is daardoor een stuk koeler, waardoor we verwachten meer energie te hebben om actief op de been te zijn. Er liggen meerdere nationale parken binnen een straal van 100km van de stad, die allemaal vrij gemakkelijk te bereiken schijnen te zijn, dus we verwachten wat tijd in deze regio door te gaan brengen. We zijn zojuist na wederom een lange busrit aangekomen in Ciudad del Mexico. De stad staat als niet heel veilig bekend, dus we houden ons vannacht nog even rustig in onze accommodatie. Morgen bij daglicht een eerste poging om de stad te verkennen!
Tot zover nog geen spectaculaire belevenissen, maar wel eerste indrukken , stapsgewijze acclimatisatie en een plan voor de korte termijn.
Hasta luego y besos!
-
07 September 2011 - 07:20
Jan M:
Tot nu toe geen spectaculaire dingen hopen dat het straks leuker/beter wordt. Maar voordeel is dat het alleen maar mooier kan worden.
Knuffel
Jan -
07 September 2011 - 07:40
Rob:
acclimatiseer ze! -
07 September 2011 - 10:48
Bianca:
Las ik nu iets van een 24-uur om aan te komen en een 18-urige busrit. Ik ben dus nu echt niet meer jaloers! Ik hoop dat hierna alleen nog maar hoogtepunten komen. -
07 September 2011 - 12:08
Tilly:
Hey meisje,
goed om nu ook wat van jou te lezen!
Cancun, leuk om te lezen, ruim 4 jaar geleden is Jeremy daar op vakantie geweest met zijn vader in wat jij schrijft, zo'n luxe resort.
Hij zat daar ten tijde van Hurricane "Dean" en er is toen veel verwoest.
Ik ben benieuwd naar foto's, maar alles op z'n tijd. Het is al fijn dat we weer wat van je kunnen lezen.
Doe voorzichtig en wees op je hoede in de stad! Heel veel plezier en mooie avonturen. Met liefs van Tilly -
07 September 2011 - 15:22
Jolien:
Lieve Moon,
Ik hoop dat je nu wat beter slaapt, want wat is slaap heerlijk en belangrijk! Fijn dat je met Jason wat houvast hebt en je wat rustiger kan acclimatiseren.
En anders schaf je een zwarte band aan en loop je daar de hele dag mee om je hoofd, euh buik, euh wasbord ;-) en kijk je zo verwoest als Rambo. Als je nou nog wat vegen op je gezicht doet en er af en toe vervaarlijk bij gromt, dan laten de mannen je wel met rust, toch?
Of je wordt oost-indisch doof en blind en loopt gewoon rustig door en mept met een mooie rechtse een mexicaan neer die zijn hand maar één centimeter te dicht in jouw buurt laat komen (of je vraagt Jason dat te doen, krijg je geen pijn in je hand, ook wel fijn).
Maar ga eerst maar eens kijken, komt vast wel goed.
Liefs Jo -
07 September 2011 - 16:44
MaM:
Als het aan Jolien ligt zal jouw volgende reisverslag véél avontuurlijk zijn..... als het aan je mams ligt hoeft dat niet hoor! :-)
Wat ik je wél gun is: ontmoetingen met inspirerende mensen, culturele bezienswaardigheden, sportieve ondernemingen en vooral veel reisplezier! Fijn om te lezen dat Jason een goede reispartner is en dat het jullie beide een goed gevoel geeft om niet alleen rond te reizen in dit deel van de wereld. -
07 September 2011 - 17:16
Piet En Joke:
leuk om weer iets van je te horen, Jammer dat mensen niet altijd meewerken en alles daardoor veel langer duurt dan nodig is. Gelukkig heb je tijd! We hopen dat jullie reis aan jullie verwachtingen zal voldoen.
heel veel plezier gewenst!
groetjes, Piet en Joke -
07 September 2011 - 17:48
Riet Ruckert:
Dag Ramona, je hebt nog niet zoveel spannende dingen beleefd, schrijf je. Nou die komen vast nog wel en misschien is het wel fijn om weer even aan het avontuurlijke leventje te wennen. Fijn dat je in goed reisgezelschap bent! Ik wens je heel veel reisplezier. riet -
07 September 2011 - 20:12
Kimmikkim:
Disfruta! -
08 September 2011 - 05:17
Heika:
Leuk je belevenissen (hoewel inderdaad nog niet heftig) weer te kunnen lezen!
Liefs Heika
Ps: Jurre neemt zijn Harry de VarkensHaas overal mee naar toe:-) -
08 September 2011 - 09:54
Cees En Ellij B:
Wat leuk om van je te horen.
En nu op naar de echte avonturen,
samen met een goede reisgenoot.
groetjes,
Cees en Ellij B -
11 September 2011 - 10:05
Karin Kaiser:
Hoi Ramona, Ja het is altijd even omschakelen van hier naar "daar" dus lekker rustig aan en geniet ervan.
En ik ben blij dat ik van hieruit met jou mee kan reizen!
groetjes
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
