Relaxed Papua
Door: Auke
28 September 2011 | Indonesië, Batavia
Met mijn ticket op zak, besluit ik nog een dag door te brengen in Tondano, voordat ik aan mijn boottocht begin. Tondano ligt aan het gelijknamige meer en ik vind een hotelletje met een mooie tuin als binnenplaats, waar de padden ongestoord rondhupsen en de vogels smullen van de vele bloemen. Als ik in Tondano in de bus stap, maak ik voor het eerst mee dat Indonesiërs ook kunnen stressen. Een bus in Indonesie vertrekt pas als deze vol is, wat gezien de lage prijzen ook niet zo verwonderlijk is. Dat betekent dus ook dat het wel even kan duren voordat de bus vertrekt. Nu zitten er in de bus een paar mensen die ook de boot willen halen. Mis je de boot, dan ben je zomaar een week of misschien wel twee aan het wachten op de volgende boot. Dus om mij heen beginnen wat mensen zenuwachtig te worden en er wordt dan ook voorgesteld om de kosten van de lege stoelen te delen. Op zich ben ik niet tegen dit plan, maar wel als blijkt dat hun definitie van delen blijkt te zijn dat die bule (buitenlander) de lege stoelen betaalt. Ik ben gekke Henkie niet en besluit te wachten, aangezien er nog tijd zat is. Immers er zullen nog meer mensen komen en bovendien ben ik niet de enige die belangen heeft. Uiteindelijk wordt onder druk alles vloeibaar, ook in Indonesië, dus als er nog meer mensen mee doen, hoeven we met zijn vijven, maar voor vijf lege plekken te betalen. Het was een leuk experiment, zeker als je weet hoeveel tijd je nog hebt!
De bootreis wordt een prachtige ervaring. Zoals ik al zei een sloebercruise: slaapzalen van tussen de 40 en 60 bedden, die aan 2.500 mensen plaats bieden, maar afgelezen aan het aantal mensen in gangpaden, hallen, etc., schat ik dat dat aantal wel eens het dubbele zou kunnen zijn. Je bakent je ‘territorium’ af met een soort zeil, wat je over je matras heen legt en ik besluit dat het veilig genoeg is om mijn grote tas achter te laten als ik van mijn plek ga en alleen de echt belangrijke dingen altijd met mij mee te nemen, zoals geld, bankpassen, paspoort, bootticket, camera en netbook. Ik heb mij genesteld tussen een grote Papua gemeenschap voorin de boot, waar iedereen elkaar goed in de gaten houdt, dus ik besluit dat het veilig gnoeg is. Overigens heb ik nog nooit een vervelende ervaring gehad met bedreigingen of berovingen, maar het schijnt te gebeuren verzekert men mij. Binnen de kortste keren krijg ik weer allemaal slaapplekken aangeboden, o.a. in Serui, maar ook in Jayapura. De mensen blijven onverminderd hartelijk en gastvrij! In de 62 uur dat de bootreis duurt ontmoet ik heel wat mensen. Of ik nou wil of niet, ze moeten allemaal even een praatje en/of een foto maken van die witte man. Zo ontmoet ik een man die 2,5 jaar in Duitsland heeft gewoond en vraagt of ik Duits spreek. Dat doe ik wel en zo sta je midden op zee in Indonesië, Duits te praten met iemand uit Papua. Nog leuker was iemand die op school begin jaren 60 nog Nederlands heeft gehad. Het was zo’n type braafste jongetje van de klas, wat supertrots was, dat hij Nederlands had mogen leren. Logischerwijs was zijn Nederlands wat roestig, maar gaandeweg kwam het allemaal terug en het was ontzettend leuk om te zien hoe deze man van 64 weer helemaal terugging naar zijn kindertijd, voordat Papua Indonesisch werd en de regering al het Nederlandse schoolmateriaal resoluut vernietigde. Hij vertelde van zijn penvriendinnetje Renske, waar hij jarenlang mee had geschreven en hoe hij op het punt had gestaan naar Nederland te gaan, maar dat dat over is gegaan toen Papua zich ‘aansloot’ bij Indonesië. Gelukkig had ik nog een (laatste) Nederlands boek wat ik aan hem heb kunnen geven en (wederom) straalde deze man van blijdschap en geluk. Afgezien van de leuke ontmoetingen, zijn er ook vele ervaringen met dronken, betelnoot kauwende en spugende mensen, waarbij soms de gemoederen flink op kunnen lopen. Maar goed Ik zelf ondervind daar geen hinder van, gelukkig.
Onderweg doen we achtereenvolgens Ternate, Sorong, Manokwari en Nabire aan, voordat we in Serui aankomen. In elke haven stoppen we ongeveer 2 uur en ga ik wel even van boord om wat vaste grond onder de voeten te hebben en om wat (fatsoenlijk) eten te halen. In Sorong eet ik een grote vis vers van de BBQ, waarvan je het vlees zo de vis af kunt plukken (bestek doen ze hier zelden aan; je eet met je handen). En in Nabire word ik aangenaam verrast door een markt waar sinaasappels verkocht worden. Dat is ook wel eens lekker na alle kale rijst met een stukje vis of kip; wat verse vitaminen! Om ongeveer 4 uur ’s nachts kom ik aan in Serui, waar ik neer strijk bij mijn gastfamilie.
Bij deze familie blijf ik 3 dagen en het is een heerlijke tijd. Wat rondlummelen in het dorp, veel kletsen, want ze willen maar wat graag Engels praten. Ja, en eigenlijk doe ik niet zoveel. Naar het strand gaan, mee naar Engelse les en met de hele klas uit eten bij de enige Europeaan die zich in Serui heeft gevestigd en daar met zijn Indonesische vrouw een restaurantje heeft geopend. Jalan jalan (door het dorp paraderen, op de motor of te voet, alhoewel dat laatste raar is). Het enige echte uitje dat we gepland hadden was een overnachting elders, waar we Cenderawasih (paradijsvogels) zouden kunnen zien. Zouden kunnen, want 500 meter op zee begeeft de boot het en moeten we op halve kracht terug naar de haven. Verkeken is deze kans . Mijn laatste ontbijt in Serui krijg ik papeda voorgeschoteld; een vis(koppen) soep met een kleverige, gelei. Het wordt als een feestmaal beschouwd en uiteraard eet ik het braaf op, maar een feestmaal? Na drie dagen verlaat ik dus Serui en vlieg ik naar Kota Biak. Helaas vliegen, want ik had graag met de boot gegaan. Aan de andere kant met een propellor vliegtuigje, met 11 passagiers over het prachtige Yapen vliegen, is ook geen straf. In Kota Biak maar weer eens in een hotelletje ingecheckt. Het plan is om hier een goede week te blijven en wat van de natuur te zien, zowel op als onder water.
Serui en Kota Biak zijn heel anders dan de steden die ik tot nu toe heb gezien. Het leven is relaxed in Papua, hoe anders dan de rest van Indonesië! Serui en Kota Biak zijn ruim opgezet, het verkeer is relaxed, de huizen hebben tuinen. Stedelijk groen is er ook, maar dan vooral in de zin dat er hier en daar een stukje oerwoud is blijven staan. En de mensen zijn vooral relaxed EN behulpzaam. Aangekomen in Kota Biak heb ik binnen 4 uur van alles geregeld. Bij het politiebureau (mijn Surat Jalan: reisvergunning die iedere toerist moet hebben), het postkantoor, vliegveld, reisbureau en het kantoor van de bootmaatschappij. Bij het informatiecentrum krijg ik een boek een brochure, twee buttons (wat moet ik daar nou weer mee?) een aantal (privé)telefoonnummers van medewerkers in mijn schoot geworpen en willen ze ook heel graag mijn telefoonnummer hebben. Hoe anders dan op Sulawesi, waar je om ieder brokje informatie moet knokken. Dat ik inmiddels een paar woordjes Bahasa Indonesia spreek, zal ook wel helpen.
Op de bootvan Sulawesi naar Papua heb ik ook tijd zat gehad om een voorlopig reisschema voor PNG en de Solomon eilanden te maken, waarbij natuur, activiteit en zon/zee een voor mij goede mix vormen. De reisdagen zullen weer enorm zijn en gaandeweg zal ook moeten blijken in hoeverre mijn plannen haalbaar zijn. Maar goed ik had ruim genoeg in de tijd op de boot, dat ik ook nog wat alternatieven heb verzonnen ;-)
De bootreis wordt een prachtige ervaring. Zoals ik al zei een sloebercruise: slaapzalen van tussen de 40 en 60 bedden, die aan 2.500 mensen plaats bieden, maar afgelezen aan het aantal mensen in gangpaden, hallen, etc., schat ik dat dat aantal wel eens het dubbele zou kunnen zijn. Je bakent je ‘territorium’ af met een soort zeil, wat je over je matras heen legt en ik besluit dat het veilig genoeg is om mijn grote tas achter te laten als ik van mijn plek ga en alleen de echt belangrijke dingen altijd met mij mee te nemen, zoals geld, bankpassen, paspoort, bootticket, camera en netbook. Ik heb mij genesteld tussen een grote Papua gemeenschap voorin de boot, waar iedereen elkaar goed in de gaten houdt, dus ik besluit dat het veilig gnoeg is. Overigens heb ik nog nooit een vervelende ervaring gehad met bedreigingen of berovingen, maar het schijnt te gebeuren verzekert men mij. Binnen de kortste keren krijg ik weer allemaal slaapplekken aangeboden, o.a. in Serui, maar ook in Jayapura. De mensen blijven onverminderd hartelijk en gastvrij! In de 62 uur dat de bootreis duurt ontmoet ik heel wat mensen. Of ik nou wil of niet, ze moeten allemaal even een praatje en/of een foto maken van die witte man. Zo ontmoet ik een man die 2,5 jaar in Duitsland heeft gewoond en vraagt of ik Duits spreek. Dat doe ik wel en zo sta je midden op zee in Indonesië, Duits te praten met iemand uit Papua. Nog leuker was iemand die op school begin jaren 60 nog Nederlands heeft gehad. Het was zo’n type braafste jongetje van de klas, wat supertrots was, dat hij Nederlands had mogen leren. Logischerwijs was zijn Nederlands wat roestig, maar gaandeweg kwam het allemaal terug en het was ontzettend leuk om te zien hoe deze man van 64 weer helemaal terugging naar zijn kindertijd, voordat Papua Indonesisch werd en de regering al het Nederlandse schoolmateriaal resoluut vernietigde. Hij vertelde van zijn penvriendinnetje Renske, waar hij jarenlang mee had geschreven en hoe hij op het punt had gestaan naar Nederland te gaan, maar dat dat over is gegaan toen Papua zich ‘aansloot’ bij Indonesië. Gelukkig had ik nog een (laatste) Nederlands boek wat ik aan hem heb kunnen geven en (wederom) straalde deze man van blijdschap en geluk. Afgezien van de leuke ontmoetingen, zijn er ook vele ervaringen met dronken, betelnoot kauwende en spugende mensen, waarbij soms de gemoederen flink op kunnen lopen. Maar goed Ik zelf ondervind daar geen hinder van, gelukkig.
Onderweg doen we achtereenvolgens Ternate, Sorong, Manokwari en Nabire aan, voordat we in Serui aankomen. In elke haven stoppen we ongeveer 2 uur en ga ik wel even van boord om wat vaste grond onder de voeten te hebben en om wat (fatsoenlijk) eten te halen. In Sorong eet ik een grote vis vers van de BBQ, waarvan je het vlees zo de vis af kunt plukken (bestek doen ze hier zelden aan; je eet met je handen). En in Nabire word ik aangenaam verrast door een markt waar sinaasappels verkocht worden. Dat is ook wel eens lekker na alle kale rijst met een stukje vis of kip; wat verse vitaminen! Om ongeveer 4 uur ’s nachts kom ik aan in Serui, waar ik neer strijk bij mijn gastfamilie.
Bij deze familie blijf ik 3 dagen en het is een heerlijke tijd. Wat rondlummelen in het dorp, veel kletsen, want ze willen maar wat graag Engels praten. Ja, en eigenlijk doe ik niet zoveel. Naar het strand gaan, mee naar Engelse les en met de hele klas uit eten bij de enige Europeaan die zich in Serui heeft gevestigd en daar met zijn Indonesische vrouw een restaurantje heeft geopend. Jalan jalan (door het dorp paraderen, op de motor of te voet, alhoewel dat laatste raar is). Het enige echte uitje dat we gepland hadden was een overnachting elders, waar we Cenderawasih (paradijsvogels) zouden kunnen zien. Zouden kunnen, want 500 meter op zee begeeft de boot het en moeten we op halve kracht terug naar de haven. Verkeken is deze kans . Mijn laatste ontbijt in Serui krijg ik papeda voorgeschoteld; een vis(koppen) soep met een kleverige, gelei. Het wordt als een feestmaal beschouwd en uiteraard eet ik het braaf op, maar een feestmaal? Na drie dagen verlaat ik dus Serui en vlieg ik naar Kota Biak. Helaas vliegen, want ik had graag met de boot gegaan. Aan de andere kant met een propellor vliegtuigje, met 11 passagiers over het prachtige Yapen vliegen, is ook geen straf. In Kota Biak maar weer eens in een hotelletje ingecheckt. Het plan is om hier een goede week te blijven en wat van de natuur te zien, zowel op als onder water.
Serui en Kota Biak zijn heel anders dan de steden die ik tot nu toe heb gezien. Het leven is relaxed in Papua, hoe anders dan de rest van Indonesië! Serui en Kota Biak zijn ruim opgezet, het verkeer is relaxed, de huizen hebben tuinen. Stedelijk groen is er ook, maar dan vooral in de zin dat er hier en daar een stukje oerwoud is blijven staan. En de mensen zijn vooral relaxed EN behulpzaam. Aangekomen in Kota Biak heb ik binnen 4 uur van alles geregeld. Bij het politiebureau (mijn Surat Jalan: reisvergunning die iedere toerist moet hebben), het postkantoor, vliegveld, reisbureau en het kantoor van de bootmaatschappij. Bij het informatiecentrum krijg ik een boek een brochure, twee buttons (wat moet ik daar nou weer mee?) een aantal (privé)telefoonnummers van medewerkers in mijn schoot geworpen en willen ze ook heel graag mijn telefoonnummer hebben. Hoe anders dan op Sulawesi, waar je om ieder brokje informatie moet knokken. Dat ik inmiddels een paar woordjes Bahasa Indonesia spreek, zal ook wel helpen.
Op de bootvan Sulawesi naar Papua heb ik ook tijd zat gehad om een voorlopig reisschema voor PNG en de Solomon eilanden te maken, waarbij natuur, activiteit en zon/zee een voor mij goede mix vormen. De reisdagen zullen weer enorm zijn en gaandeweg zal ook moeten blijken in hoeverre mijn plannen haalbaar zijn. Maar goed ik had ruim genoeg in de tijd op de boot, dat ik ook nog wat alternatieven heb verzonnen ;-)
-
28 September 2011 - 10:54
Carola:
Wat een ervaring, een fantastisch stukje Indonesië zo klinkt t. Kijk uit naar je vervolg verhalen!
Groetjes -
28 September 2011 - 14:35
Bianca:
Ik geniet en leef helemaal met je mee. Bedankt! Ik ben benieuwd naar het volgende verhaal. -
28 September 2011 - 17:59
Gerrie:
Wat een assertief gedrag daar in die bus zeg, dat belooft nog wat voor de volgende verhalen!
Met een witte man op de foto.... daar kun je geld voor vragen! :-)
Geniet van alles en wij kijken uit naar de kruimeltjes door het mee mogen lezen! -
28 September 2011 - 18:53
EllijB:
Zo Auke, wat een belevenis die
bootreis. Zoals je het beschrijft
zie ik het helemaal voor me.
Geweldig om te lezen. -
28 September 2011 - 19:44
Jolien:
Dit klinkt als het ware leven, mooi hoor, zoveel gastvrije mensen tegen komen. Ik ben benieuwd hoe vaak je je plannen weer om zal gooien... ;-)
liefs jo -
29 September 2011 - 16:22
Niek:
wat een prachtig verhaal heel meeslepend, ik zie het helemaal voor me. In Papua woont een heel ander volk dan de Indonesiërs, het land is eigenlijk "veroverd" en bezet door Indonsië, ook deze mensen zijn door Nederland in de steek gelaten, helaas.
Fijn dat je je hier prettiger voelt, liefs mama/papa -
29 September 2011 - 19:30
Robert:
Hé Auke,
Mooie verhalen man. Vraag me af wanneer je dit eigenlijk allemaal schrijft, met zoveel belevenissen.
Leuk, al die bekende plaatsnamen. Zelf nooit geweest maar veel over gehoord. Gaan nu nog meer 'tot leven komen'.
Fijne reis nog en ik zie uit naar je volgende ervaringen!
-
30 September 2011 - 08:53
Marije:
Ha Auke!
Wat leuk om te lezen wat je allemaal beleeft! Klinkt als een hele rij geweldige ervaringen!! Geniet ervan!
-
30 September 2011 - 10:05
Kevin:
Dag Auke (en meelezers..), via de zoekfunctie ben ik op je reislog gekomen. Supermooi! Ik heb een vraagje: heb jij enig idee welke vliegmaatschappijen op Manokwari vliegen? Mijn vlucht met Merpati is gecanceld, en een alternatief heb ik nog niet gevonden (Batavia Air zou op Manokwari vliegen, maar in hun schema kan ik dat niet terug vinden). Ik hoop dat jij als 'tijdelijke local' misschien meer weet van de actuele situatie dan ik vanuit NL met Google kan vinden. Alle tips (websites, telnrs van relevante contacten) zijn welkom! Alvast bedankt, en ik wens je iig een hele goede reis! Mijn emailadres is: mail @kevin basari. com, maar dan zonder de spaties uiteraard) -
30 September 2011 - 10:07
Kevin:
niet onbelangrijk: Het gaat mij om vluchten vanaf Biak of Jayapura naar Manokwari. -
01 Oktober 2011 - 07:32
Jan&Maria:
Hoi Auke:
Het lijkt erop dat de echte avonturen nu dan toch zijn begonnen. Wat een leuk, gezellig reisverslag. Sommige zinnen zouden zo in een reisgids kunnen (zoals die van ongestoord rondhupsende padden). Toch nog stressende Indonesiërs ontmoet: we kunnen ons bijna een beeld vormen van het gekrioel op de boot; wel een slim plan om de buitenlander (witte man op te laten draaien voor de lege stoelen (komt me bekend voor: had ook zulke ervaringen bij taxi- en busritten in Marokko!).
Als je erin slaagt het recept van papeda te bemachtigen houden we ons aanbevolen!
BLijven schrijven hoor.
Veel liefs van Jan&Maria. -
02 Oktober 2011 - 20:20
Nynke En Steven:
Hoi Auke!
En heeft die duits-sprekende zeeman je ook nog de groeten van ons gedaan? (-; We kwamen hem namelijk tegen op onze laastste avond in Tomohon.
Papua klinkt heel goed, misschien dat wij daar ook eens heen gaan.
Nog heel veel reisplezier!!!!
Groetjes,
Steven en Nynke -
02 Oktober 2011 - 23:38
Hans:
Dat je niet denkt dat ik die zooi niet zit te lezen .....
Je bent goed bezig en Ado heeft vanmiddag met 3-0 van Feyenoord gewonnen, maar daar kan ik ook niks aan doen.
menyenangkan
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
