Op bezoek bij Uncle Tan, een pareltje in de jungle
Door: Ramona
18 Mei 2008 | Maleisië, Kuala Lumpur
Als we aan komen vliegen boven Borneo zien we precies dat wat we verwachtten. Een gigantische donkergroene deken, slechts onderbroken door wild slingerende rivieren.
Maar ook op Borneo landen we in een stad.
We hadden weinig verwachtingen van Sandakan, maar alsnog zijn we geschokt door de troosteloosheid.
De stad is in WOII door de geallieerden gebombardeerd en wat restte is door de Japanners (bezetters) met de grond gelijk gemaakt.
De stad is heropgebouwd, maar lijkt in de 60 jaar die het ongeveer oud is nooit te zijn onderhouden.
De gebouwen zijn vervallen, stoepen onbegaanbaar (Buenos Aires is er niks bij), de straten vooral 's avonds wat luguber door schaarse verlichting, rondscharrelende verwaarloosde katten en wegeschietende ratten en kakkerlakken. Op sommige plekken is de geur van het riool ronduit onverdraaglijk.
Hoewel we niet de indruk hebben dat de men hier honger lijdt, oogt het bestaan van de mensen die hier wonen armoedig.
Buiten het centrum staan veel vervallen houten hutten op palen, verkleurd wasgoed hangt te drogen en kinderen in vuile kleren en voeten vol modder rennen rond.
Mensen runnen kleine bedrijfjes. Tweedehands auto-onderdelen (verschoten bumpers, oude dashboards, sturen en afgebladderde wieldoppen) wachten op een nieuwe eigenaar. Ook veel car-wash bedrijfjes, wat inhoudt: auto op de brug en vijf jongetjes op blote voeten met borstels eromheen om schoon te maken.
Zo'n andere wereld!
Westerse toeristen lijken een relatieve zeldzaamheid. Nergens worden tours verkocht of aangeprezen. Je moet weten dat de jungle aan je voeten ligt, anders vind je hem niet!
Op straat worden we constant door jong en oud nageroepen: 'hello sir, how are you?'. Maar altijd met een glimlach. We voelen ons geheel veilig.
Veel mensen willen met ons praten en geven ons het gevoel dat ze het fantastisch vinden dat wij hun stad met een bezoek vereren, we voelen ons zo welkom!
Na de schok van de troosteloze aanblik een beetje te zijn bekomen, beseffen we eigenlijk al snel dat we het een hele ervaring vinden om op deze plek te zijn. De fotogenieke plekken volgen vanzelf wel weer en ook dit is Borneo!
Toch vinden we het niet vervelend een doel voor ogen te hebben.
We bezoeken Sepilok, waar een rehabilitatiecentrum voor verweesde Orang Utans gevestigd is. De dieren worden opgevangen en verzorgd en leren vervolgens hoe ze moeten klimmen en hoe ze voedsel kunnen vinden, zodat ze uiteindelijk weer zelfstandig in het wild kunnen overleven. Ik zie een link met ACT ;)
Na dit voorproefje is het tijd voor het echte werk. Vanuit het gehucht Gum Gum vertrekken we met een leuk groepje van zo'n 15 mensen onder begeleiding van een aantal gidsen richting jungle kamp. Een bus brengt ons tot aan de Kinabantang rivier en vandaar varen we met een kleine boot de wildernis in.
We arriveren in een kamp dat behoorlijk basic is, maar ons qua hygiene en voorzieningen eigenlijk niet tegenvalt.
We slapen in halfopen houten hutten, die afgetimmerd zijn met gaas om de grotere dieren buiten te houden.
Op de grond liggen dunne matrasjes met daarboven een klamboe.
Er is geen stromend water en in de hutten geen electriciteit.
Wel is er een gezamenlijke hut met tafels en banken waar we kunnen rondhangen en eten.
Omdat het laagseizoen is en we met een kleine groep zijn, hebben de gidsen alle tijd voor ons en worden we overladen met activiteiten waaraan we deel kunnen nemen.
Een aantal keren gaan we in alle vroegte, tegen het vallen van de avond, of als het al flink donker is met een boot de rivier op om dieren te spotten.
We zien vlinders zo groot als mussen, vele ijsvogels (die te onrustig zijn om vanuit een wiebelende boot op de foto te zetten), visuilen van zo'n 40-50cm hoog met gele ogen zo groot als golfballetjes, hornbills ('neushoornvogels', familie van de toekan), arenden, krokodillen, neusapen en parende orang utans (hangend aan één arm aan een tak). En dat alles van heel dichtbij.
Ook spectaculair zijn de wandelingen door de jungle. Een blik op Borneo op detailniveau. Op kaplaarzen kniediep door de bagger, levende prooi voor de muggen (geen zorgen we gebruiken DEET en slikken malarone). En HEET!
We maken één tocht overdag en één tocht 's avonds laat in het aardedonker. SPANNEND! Hier zit ongeveer elk giftig wezen dat je kunt bedenken en hoewel we alle vertrouwen hebben in onze alwetende gids, stijgt mijn adrenalineniveau met mijn angst voor alles dat kruipt en sluipt tot recordhoogte.
Ik ben niet de enige die daar last van heeft, want als een motje wat mensen in de groep in het gezicht vliegt, wordt er paniekerig in het rond geslagen.
Dit is goede exposure! :)
We leren hoe we onze zaklamp moeten vasthouden om de reflectie van dierenogen te zien en te ontdekken waar de 'bezienswaardigheden' zich bevinden.
Blauwe reflecterende stipjes zijn spinnen (aargh, ze zitten o-ver-al!!) en rode reflecterende stipjes zijn kikkers of slangen.
We zien verschillende spinnen, kikkers, duizendpoten (waarvan één soort zich bij aanraking oprolt en de geur van amandel verspreidt), varanen, een flying lizard en een zwarte schorpioen (waarbij de gids laat zien dat hij zich oprolt en gaat slapen wanneer je met je handen een holletje nabootst). Een waanzinnige ervaring die voor mij de nuttige les oplevert dat insecten interessante eigenaardigheden hebben en zich niet en masse in je nek werpen, maar veel liever goed verstopt zitten.
Verder zijn er bij de hut nog de gedomesticeerde zwijnen, de 's nachts rondscharrelende civetkat en de horde makaken die continue de eetruimte onveilig maakt en alles steelt dat los en vast zit.
Het wildlife camp van Unle Tan is echt een magische plek.
Niet alleen vanwege de locatie, de alwetende gidsen, het goede eten en alle wildlife.
Maar ook omdat de familie Tan kansarme jongeren uit de omringende dorpen contracteert, die hier zichtbaar tot hun recht komen. Ze werken keihard en maken hele lange dagen, maar altijd met een glimlach en vaak ook met een (loeivals!) lied. Er bestaat een duidelijke hierarchie in de groep, maar ook een groot gevoel van saamhorigheid en onvoorwaardelijk onderling respect. De oprechte warmte naar de gasten is overgetelijk. Een pareltje in de jungle!
Na 3 fantastische dagen keren we terug naar Sandakan, waar we in het hotel bijna als familie worden onthaald. We zijn allebei behoorlijk grieperig (lag al een tijdje op de loer) en nemen veel rust.
Inmiddels zijn we terug in Kuala Lumpur, waar we ons Indonesie visum willen regelen.
Zodra we dat op zak hebben, zullen we richting Cameron Highlands reizen waar ons wat verkoeling te wachten staat.
Liefs,
Ramona & Auke
PS:
- Mc en Jo: hoe gaat het met de fotocursus?
- Martin: hoe is het met je sollie?
- Pa en ma D: welkom terug! Hebben jullie een fijne vakantie gehad?
- Pa en ma M: aftellen! Fijne vakantie gewenst!
- San: jij ook, veel plezier, geniet ervan!
- Wen: ga je nu eindelijk je kans grijpen en ons Yariv vraagstuk oplossen?
- Sylvia en Emy: bedankt voor alle bruikbare informatie!
- Anja en Ruud: bedankt voor jullie leuke Vietnam update!
- Mark en Syl: heeft de oplevering al plaatsgevonden?
- Rob: hoe was Explosions in the Sky?
- Heika: dankjewel voor je medicatie advies. We gaan morgen een recept regelen!
- Nina en Sil: jullie avontuur is begonnen! Het moet nog even wachten, maar ik verheug me nu al op een bezoekje!
Maar ook op Borneo landen we in een stad.
We hadden weinig verwachtingen van Sandakan, maar alsnog zijn we geschokt door de troosteloosheid.
De stad is in WOII door de geallieerden gebombardeerd en wat restte is door de Japanners (bezetters) met de grond gelijk gemaakt.
De stad is heropgebouwd, maar lijkt in de 60 jaar die het ongeveer oud is nooit te zijn onderhouden.
De gebouwen zijn vervallen, stoepen onbegaanbaar (Buenos Aires is er niks bij), de straten vooral 's avonds wat luguber door schaarse verlichting, rondscharrelende verwaarloosde katten en wegeschietende ratten en kakkerlakken. Op sommige plekken is de geur van het riool ronduit onverdraaglijk.
Hoewel we niet de indruk hebben dat de men hier honger lijdt, oogt het bestaan van de mensen die hier wonen armoedig.
Buiten het centrum staan veel vervallen houten hutten op palen, verkleurd wasgoed hangt te drogen en kinderen in vuile kleren en voeten vol modder rennen rond.
Mensen runnen kleine bedrijfjes. Tweedehands auto-onderdelen (verschoten bumpers, oude dashboards, sturen en afgebladderde wieldoppen) wachten op een nieuwe eigenaar. Ook veel car-wash bedrijfjes, wat inhoudt: auto op de brug en vijf jongetjes op blote voeten met borstels eromheen om schoon te maken.
Zo'n andere wereld!
Westerse toeristen lijken een relatieve zeldzaamheid. Nergens worden tours verkocht of aangeprezen. Je moet weten dat de jungle aan je voeten ligt, anders vind je hem niet!
Op straat worden we constant door jong en oud nageroepen: 'hello sir, how are you?'. Maar altijd met een glimlach. We voelen ons geheel veilig.
Veel mensen willen met ons praten en geven ons het gevoel dat ze het fantastisch vinden dat wij hun stad met een bezoek vereren, we voelen ons zo welkom!
Na de schok van de troosteloze aanblik een beetje te zijn bekomen, beseffen we eigenlijk al snel dat we het een hele ervaring vinden om op deze plek te zijn. De fotogenieke plekken volgen vanzelf wel weer en ook dit is Borneo!
Toch vinden we het niet vervelend een doel voor ogen te hebben.
We bezoeken Sepilok, waar een rehabilitatiecentrum voor verweesde Orang Utans gevestigd is. De dieren worden opgevangen en verzorgd en leren vervolgens hoe ze moeten klimmen en hoe ze voedsel kunnen vinden, zodat ze uiteindelijk weer zelfstandig in het wild kunnen overleven. Ik zie een link met ACT ;)
Na dit voorproefje is het tijd voor het echte werk. Vanuit het gehucht Gum Gum vertrekken we met een leuk groepje van zo'n 15 mensen onder begeleiding van een aantal gidsen richting jungle kamp. Een bus brengt ons tot aan de Kinabantang rivier en vandaar varen we met een kleine boot de wildernis in.
We arriveren in een kamp dat behoorlijk basic is, maar ons qua hygiene en voorzieningen eigenlijk niet tegenvalt.
We slapen in halfopen houten hutten, die afgetimmerd zijn met gaas om de grotere dieren buiten te houden.
Op de grond liggen dunne matrasjes met daarboven een klamboe.
Er is geen stromend water en in de hutten geen electriciteit.
Wel is er een gezamenlijke hut met tafels en banken waar we kunnen rondhangen en eten.
Omdat het laagseizoen is en we met een kleine groep zijn, hebben de gidsen alle tijd voor ons en worden we overladen met activiteiten waaraan we deel kunnen nemen.
Een aantal keren gaan we in alle vroegte, tegen het vallen van de avond, of als het al flink donker is met een boot de rivier op om dieren te spotten.
We zien vlinders zo groot als mussen, vele ijsvogels (die te onrustig zijn om vanuit een wiebelende boot op de foto te zetten), visuilen van zo'n 40-50cm hoog met gele ogen zo groot als golfballetjes, hornbills ('neushoornvogels', familie van de toekan), arenden, krokodillen, neusapen en parende orang utans (hangend aan één arm aan een tak). En dat alles van heel dichtbij.
Ook spectaculair zijn de wandelingen door de jungle. Een blik op Borneo op detailniveau. Op kaplaarzen kniediep door de bagger, levende prooi voor de muggen (geen zorgen we gebruiken DEET en slikken malarone). En HEET!
We maken één tocht overdag en één tocht 's avonds laat in het aardedonker. SPANNEND! Hier zit ongeveer elk giftig wezen dat je kunt bedenken en hoewel we alle vertrouwen hebben in onze alwetende gids, stijgt mijn adrenalineniveau met mijn angst voor alles dat kruipt en sluipt tot recordhoogte.
Ik ben niet de enige die daar last van heeft, want als een motje wat mensen in de groep in het gezicht vliegt, wordt er paniekerig in het rond geslagen.
Dit is goede exposure! :)
We leren hoe we onze zaklamp moeten vasthouden om de reflectie van dierenogen te zien en te ontdekken waar de 'bezienswaardigheden' zich bevinden.
Blauwe reflecterende stipjes zijn spinnen (aargh, ze zitten o-ver-al!!) en rode reflecterende stipjes zijn kikkers of slangen.
We zien verschillende spinnen, kikkers, duizendpoten (waarvan één soort zich bij aanraking oprolt en de geur van amandel verspreidt), varanen, een flying lizard en een zwarte schorpioen (waarbij de gids laat zien dat hij zich oprolt en gaat slapen wanneer je met je handen een holletje nabootst). Een waanzinnige ervaring die voor mij de nuttige les oplevert dat insecten interessante eigenaardigheden hebben en zich niet en masse in je nek werpen, maar veel liever goed verstopt zitten.
Verder zijn er bij de hut nog de gedomesticeerde zwijnen, de 's nachts rondscharrelende civetkat en de horde makaken die continue de eetruimte onveilig maakt en alles steelt dat los en vast zit.
Het wildlife camp van Unle Tan is echt een magische plek.
Niet alleen vanwege de locatie, de alwetende gidsen, het goede eten en alle wildlife.
Maar ook omdat de familie Tan kansarme jongeren uit de omringende dorpen contracteert, die hier zichtbaar tot hun recht komen. Ze werken keihard en maken hele lange dagen, maar altijd met een glimlach en vaak ook met een (loeivals!) lied. Er bestaat een duidelijke hierarchie in de groep, maar ook een groot gevoel van saamhorigheid en onvoorwaardelijk onderling respect. De oprechte warmte naar de gasten is overgetelijk. Een pareltje in de jungle!
Na 3 fantastische dagen keren we terug naar Sandakan, waar we in het hotel bijna als familie worden onthaald. We zijn allebei behoorlijk grieperig (lag al een tijdje op de loer) en nemen veel rust.
Inmiddels zijn we terug in Kuala Lumpur, waar we ons Indonesie visum willen regelen.
Zodra we dat op zak hebben, zullen we richting Cameron Highlands reizen waar ons wat verkoeling te wachten staat.
Liefs,
Ramona & Auke
PS:
- Mc en Jo: hoe gaat het met de fotocursus?
- Martin: hoe is het met je sollie?
- Pa en ma D: welkom terug! Hebben jullie een fijne vakantie gehad?
- Pa en ma M: aftellen! Fijne vakantie gewenst!
- San: jij ook, veel plezier, geniet ervan!
- Wen: ga je nu eindelijk je kans grijpen en ons Yariv vraagstuk oplossen?
- Sylvia en Emy: bedankt voor alle bruikbare informatie!
- Anja en Ruud: bedankt voor jullie leuke Vietnam update!
- Mark en Syl: heeft de oplevering al plaatsgevonden?
- Rob: hoe was Explosions in the Sky?
- Heika: dankjewel voor je medicatie advies. We gaan morgen een recept regelen!
- Nina en Sil: jullie avontuur is begonnen! Het moet nog even wachten, maar ik verheug me nu al op een bezoekje!
-
18 Mei 2008 - 02:55
)me Joop & Tante The:
Wat een ervaring zeg, jullie moeten beiden wel zeker 100 jaar oud worden om dit, allemaal weer eens te voorschijn te halen in je leven, heel leuk om dit allemaal te horen, jullie rijbewijs is op weg hier heen hoor wij wensen jullie nog heel veel plezier, en kijken uit naar jullie ontmoeting hier Groetjes ome Joop & tante Thea Byeeeeeeee. -
18 Mei 2008 - 06:59
Riet Ruckert:
Wat beleven jullie ontstellend veel!!! Als jullie terug zijn hebben jullie nog een jaar nodig om alle indrukken te verwerken. Fantastisch en wat een mooie foto's!Liefs van Riet -
18 Mei 2008 - 11:02
Martin:
Dat klinkt spannend allemaal zo in de jungle. De sollie ging goed, maar ik moet nog een ronde door... -
18 Mei 2008 - 11:44
Gerda Hoogendam-van :
Hoi Auke en Ramona,
Sandakan is dus geen cultuurstad in Indonesie! Gek, in musea zie ja zoveel pracht uit Indonesie dat je denkt dat dit in elke stad terug te vinden is, maar de geschiedenis van deze stad en hun inwoners is gewoon verwoest en komt dan blijkbaar ook niet meer terug!
Je hebt dus je neusapen gevonden!! Goed zeg! Als ik dit verhaal lees, weet ik al dat dit niks is voor mij: alles wat steekt of bijt moet mij altijd hebben, DEET helpt wel, ze bijten niet, maar komen toch even kijken. Uitendelijk krijgen jullie er wel een hoop voor terug! Als ik jullie foto's en in het verhaal lees wat jullie zien en meemaken en hoe jullie kennis maken met de bewonders....dat is wel heel wat waard!
Knuffel en tot lezens!
Gerda -
18 Mei 2008 - 13:31
Gerrie En Jan:
Wat een gave foto's! Voor ons is dit genieten op afstand en wij weten dat er - straks als jullie terug zijn - nog heel veel meer plaatjes door ons bekeken mogen worden!
Geniet lekker verder en fijn dat wij mogen meelezen/-kijken! Lieve groetjes voor jullie allebei, paM en maM -
18 Mei 2008 - 16:45
Arthur:
Hee Ramoon en Auwk,
wat een fantastische ervaringen! De bevindingen komen mij bekend voor en genereren dan ook wat kriebels.
Ennieweej, mocht je een bezoek brengen aan Bali, dan kun je overwegen om te verblijven in Sanur. Nusa Dua is heel erg toeristisch (weinig cultuur) en in Kuta vind je brede stranden en het uitgaansleven (mocht je dat willen).
In Kuta vind je ook de MataHari's(bizar grote warenhuizen)...wellicht leuk om eens mee te maken.
Als je een gids zoekt mbt Bali, dan kun vrijwel bij elke receptie van de kleine hotels er wel een vinden.
Tip: bij Peneeda View (appartementen)in Sanur kun je goed vertoeven.
Coördinaten Google Earth:
Breedtegraad: 8°41'53.95"Z
Lengtegraad: 115°15'52.74"O
Have fun!
Arthur -
18 Mei 2008 - 18:46
Carola:
Wat een fantastische belevenis moet ook dit weer zijn geweest! Ben zelf ooit (alweer ruim 10 jaar geleden) in een orang utan reservaat op Sumatra (Bukitingi) geweest, zo'n herinnering komt bij het lezen van jullie verhaal weer boven. Die verkoeling in de highlands zal vast iets zijn waar jullie inmiddels naar uitkijken.
Liefs, Carool -
19 Mei 2008 - 10:45
Tessa:
WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOW, dat klinkt allemaal helemaal tof! JEetje zeg, dat hou ik in mijn achterhoofd! Super hor! Het is wel duidelijk dat jullie 3 topdagen hebben gehad! Nou rust even goed uit en wordt weer beter zodat jullie je mooie reis kunnen voortzetten en wij weer snel kunnen verder lezen!
Liefs,
Tes -
19 Mei 2008 - 12:27
Jolien:
Heftig, armoede en natuurschoon: medelijden en verwondering? Of wellicht alletwee verwondering: verwondering over wat je zelf hebt en niet hebt (en niet zozeer alleen materieel).
Mooie foto's, die cursus hebben jullie niet meer nodig ;-) We zijn nu bezig met 'beweging', iets wat bij dieren fotograferen een uitdaging vormt he ;-)
groetjes jo -
19 Mei 2008 - 18:43
Mark:
Hoi Auke en Ramoon!
Ja op 16 mei is het gebeurd!
We hebben de sleutel.
We zijn gelijk driftig aan het klussen geslagen en alles verloopt nog voorspoedig.
We hebben lekker ruim de tijd genomen en kunnen zo met minimale tijdsdruk over een periode van 5-6 weken alles doen wat de aannemer niet doet.
Maar goed, jullie zien over heel wat maanden hoe het is geworden.
Ik zal binnekort anders op hyves is en fotootje plaatsen.
Groetjes,
Mark en Syl -
20 Mei 2008 - 12:14
Wendy:
Tja Ramoon... ik kon me moeilijk op hem storten! ;-) Het was wel supergezellig met hem, maar wijzer ben ik niet geworden, iig niet in dat opzicht. Hij wordt wel wat rustiger met de jaren, en ik heb nmu definitief afgesproken volgende zomer naar Israël te komen. Ga je mee??
Dikke kus
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
