Where the streets have no name
Door: Ramona
25 Januari 2012 | Nicaragua, Granada
25 jaar geleden was Nicaragua rijker dan Costa Rica, maar door decennia van burgeroorlog en wanbeleid raakte het land bankroet en vandaag de dag is Nicaragua – na Haiti - het één na armste land in de westerse hemisfeer.
Zaken waaraan je merkt dat je in een arm gebied rondreist:
-Sigaretten worden niet per pakje maar per stuk verkocht
- Niemand draagt een bril
- Kinderen gaan niet naar school, maar werken als verkopers of op koffie-plantages
- Tweedehands kledingwinkels zijn volop aanwezig, winkels met nieuwe spullen niet of nauwelijks
- Voertuigen en spullen worden altijd vele keren meer hergebruikt dan je voor mogelijk houdt
- De duurste overnachtingsplek in een niet toeristische stad kost 7 euro per nacht per persoon
- De bakkerij verkoopt tien soorten broodjes, die echter slechts verschillen qua vorm maar niet qua smaak of substantie.
- Mensen bieden je in één ademteug 7 verschillende diensten aan (accommodatie, restaurant, haren knippen, nagels lakken, massage, schoenen poetsen, gidsen)
Een ander interessant aspect aan Nicaragua is het feit dat men zeer spaarzaam is met het verstrekken van informatie waar het aankomt op navigeren. Ik ben van nature geen getalenteerd spoorzoekste en Nicaragua maakt mij – zelfs als ik de kaart op zijn kop houd voor optimaal begrip - het leven wel bijzonder moeilijk.
In steden hanteert men nauwelijks straatnamen en bestaan geen huisnummers. Men beschrijft plekken middels herkenningspunten en windrichtingen. Maar herkenningspunten zijn veranderlijk, wat tot beschrijvingen van de volgende orde leidt: 3 blokken zuid en 2 blokken noord van waar vroeger de Maria Magdalena kerk stond maar nu niet meer. Het nodige ronddwalen en de weg vragen dus!
En natuurlijk zijn er nog steeds de busavonturen. Als je denkt dat je alles nu wel hebt mee gemaakt:
- word je een uur lang gestalkt door een schreeuwende clown, die je eerst belachelijk maakt en dan om een financiële beloning vraagt
- kotst de jongen die naast je zit uit het niets over zichzelf en de zitting en moet je nog een lange tijd in de stank naast hem zitten, hopend dat hij je niet aanraakt. Dit verhaal kan het overigens niet winnen van Jasons ervaring met het meisje dat in de zitting voor hem uit het raam kotste, waarbij haar braaksel vervolgens door zijn open raam zijn gezicht in waaide
- kom je naast iemand te zitten die doofstom is en middels gebarentaal en liplezen – in het Spaans! -volhardend een geluidloos gesprek met je aangaat in de hoop je voor commissie naar accommodatie/een maaltijd/een knipbeurt/nagels lakken/een massage/een schoenpoetssessie/een gids toe te kunnen leiden.
De afgelopen tien dagen bezochten we Matagalpa, één van de grotere koffieregionen in Nicaragua. Vervolgens leidde de reis naar León, een andere koloniale stad.
Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er na 5 maanden Midden-Amerika geen grootse zaken te ontdekken zijn hier. Maar Nicaragua gaat voor mij wel mijn herinnering in als het land van de indrukken, indrukken, indrukken, van het leven van alledag. Het straatbeeld is vol situaties die niet anders dan tot een glimlach kunnen leiden en vele verrassende kleine momentjes.
Inmiddels zijn we terug in Granada, waar we met een eigen set sleutels ons tijdelijk paleis Casa Kiko betrekken, wat een beetje voelt als thuiskomen.We brengen hier nog een paar dagen door met Flora en de honden Pluma en Cecilia.
Voor de komende dagen staat een 20-urige boottrip op het programma, die ons de jungle nabij de grens met Costa Rica in zal voeren. Nog een paar dagen wildlife in Nicaragua en dan is het tijd om het arme deel van Midden-Amerika te verruilen voor het prijziger, maar naar alle waarschijnlijkheid ook wat luxere en georganiseerdere leven in Costa Rica en Panama.
Terugkijkend op inmiddels alweer 5 maanden reizen besef ik dat de reis van 4 jaar geleden een absolute droomreis was. Een ontspannen trip met een torenhoge WOW-factor. Simpelweg niet te verslaan!
De landschappen en steden van deze reis tot nu toe zijn gemiddeld genomen minder wow en het onderweg zijn beduidend minder ontspannen. Deze reis daarentegen heeft in grotere mate de vorm van een levensles, met als belangrijkste elementen: dingen in perspectief zien, ogenschijnlijk normale zaken in Nederland veel bewuster waarderen en voor mezelf leren opkomen in een vaak best wel harde wereld.
Van grote waarde dus, maar ik verheug me op een korte onderwijspauze, in de vorm van 3 weken Costa Rica met Sandra. Even Nederlands praten, ideeen met betrekking tot thuis met iemand kunnen delen die weet waar ik het over heb, mezelf iets meer luxe gunnen en bovenal simpelweg plezier maken met mijn goede vriendin!!
Zaken waaraan je merkt dat je in een arm gebied rondreist:
-Sigaretten worden niet per pakje maar per stuk verkocht
- Niemand draagt een bril
- Kinderen gaan niet naar school, maar werken als verkopers of op koffie-plantages
- Tweedehands kledingwinkels zijn volop aanwezig, winkels met nieuwe spullen niet of nauwelijks
- Voertuigen en spullen worden altijd vele keren meer hergebruikt dan je voor mogelijk houdt
- De duurste overnachtingsplek in een niet toeristische stad kost 7 euro per nacht per persoon
- De bakkerij verkoopt tien soorten broodjes, die echter slechts verschillen qua vorm maar niet qua smaak of substantie.
- Mensen bieden je in één ademteug 7 verschillende diensten aan (accommodatie, restaurant, haren knippen, nagels lakken, massage, schoenen poetsen, gidsen)
Een ander interessant aspect aan Nicaragua is het feit dat men zeer spaarzaam is met het verstrekken van informatie waar het aankomt op navigeren. Ik ben van nature geen getalenteerd spoorzoekste en Nicaragua maakt mij – zelfs als ik de kaart op zijn kop houd voor optimaal begrip - het leven wel bijzonder moeilijk.
In steden hanteert men nauwelijks straatnamen en bestaan geen huisnummers. Men beschrijft plekken middels herkenningspunten en windrichtingen. Maar herkenningspunten zijn veranderlijk, wat tot beschrijvingen van de volgende orde leidt: 3 blokken zuid en 2 blokken noord van waar vroeger de Maria Magdalena kerk stond maar nu niet meer. Het nodige ronddwalen en de weg vragen dus!
En natuurlijk zijn er nog steeds de busavonturen. Als je denkt dat je alles nu wel hebt mee gemaakt:
- word je een uur lang gestalkt door een schreeuwende clown, die je eerst belachelijk maakt en dan om een financiële beloning vraagt
- kotst de jongen die naast je zit uit het niets over zichzelf en de zitting en moet je nog een lange tijd in de stank naast hem zitten, hopend dat hij je niet aanraakt. Dit verhaal kan het overigens niet winnen van Jasons ervaring met het meisje dat in de zitting voor hem uit het raam kotste, waarbij haar braaksel vervolgens door zijn open raam zijn gezicht in waaide
- kom je naast iemand te zitten die doofstom is en middels gebarentaal en liplezen – in het Spaans! -volhardend een geluidloos gesprek met je aangaat in de hoop je voor commissie naar accommodatie/een maaltijd/een knipbeurt/nagels lakken/een massage/een schoenpoetssessie/een gids toe te kunnen leiden.
De afgelopen tien dagen bezochten we Matagalpa, één van de grotere koffieregionen in Nicaragua. Vervolgens leidde de reis naar León, een andere koloniale stad.
Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er na 5 maanden Midden-Amerika geen grootse zaken te ontdekken zijn hier. Maar Nicaragua gaat voor mij wel mijn herinnering in als het land van de indrukken, indrukken, indrukken, van het leven van alledag. Het straatbeeld is vol situaties die niet anders dan tot een glimlach kunnen leiden en vele verrassende kleine momentjes.
Inmiddels zijn we terug in Granada, waar we met een eigen set sleutels ons tijdelijk paleis Casa Kiko betrekken, wat een beetje voelt als thuiskomen.We brengen hier nog een paar dagen door met Flora en de honden Pluma en Cecilia.
Voor de komende dagen staat een 20-urige boottrip op het programma, die ons de jungle nabij de grens met Costa Rica in zal voeren. Nog een paar dagen wildlife in Nicaragua en dan is het tijd om het arme deel van Midden-Amerika te verruilen voor het prijziger, maar naar alle waarschijnlijkheid ook wat luxere en georganiseerdere leven in Costa Rica en Panama.
Terugkijkend op inmiddels alweer 5 maanden reizen besef ik dat de reis van 4 jaar geleden een absolute droomreis was. Een ontspannen trip met een torenhoge WOW-factor. Simpelweg niet te verslaan!
De landschappen en steden van deze reis tot nu toe zijn gemiddeld genomen minder wow en het onderweg zijn beduidend minder ontspannen. Deze reis daarentegen heeft in grotere mate de vorm van een levensles, met als belangrijkste elementen: dingen in perspectief zien, ogenschijnlijk normale zaken in Nederland veel bewuster waarderen en voor mezelf leren opkomen in een vaak best wel harde wereld.
Van grote waarde dus, maar ik verheug me op een korte onderwijspauze, in de vorm van 3 weken Costa Rica met Sandra. Even Nederlands praten, ideeen met betrekking tot thuis met iemand kunnen delen die weet waar ik het over heb, mezelf iets meer luxe gunnen en bovenal simpelweg plezier maken met mijn goede vriendin!!
-
25 Januari 2012 - 20:18
Jan M:
Mooi verhaal weer. Heerlijk straks met je vriendin in luxe baden maar eerst nog even genieten in Casa Kiko (ik las Casa Kliko).
Knuffel Jan
-
25 Januari 2012 - 20:43
Niek En Riet:
na deze ervaringen is het helemaal geweldig
Sandra te ontmoeten, veel plezier! -
25 Januari 2012 - 20:59
Sandra:
Vriendin heeft er ook onwijs veel zin in! :) xx -
26 Januari 2012 - 12:27
MaM:
... en mam vindt het leuk dat het pakketje met speciale wensen door vriendin wordt meegenomen en bij jou bezorgd gaat worden!
Veel plezier gewenst samen! -
26 Januari 2012 - 19:27
Gerda:
Lieve Ramona,
Ik ben blij om te lezen dat deze reis een levensles is, dat is heel waardevol! En ook al is er geen WOW-landschap, genieten kan van hele kleine dingen: een mooie zonsopkomst, een vogel die zingt, simpelweg je bewegen tussen het groen, kijken naar het doorzettingsvermogen van al wat leeft, in plant, dier en mens. Trots zijn op je eigen doorzettingsvermogen...dat is ook genieten. Gun het jezelf: adem in......adem uit.
Knuffel van Gerda -
27 Januari 2012 - 07:22
Auke:
5 maanden vol indrukken is ook wel veel. Op naar een wat relaxtere geniet stand! -
28 Januari 2012 - 11:18
Jolien:
Vanuit hier gezien, ha ha, wat een ervaringen weer! maar voor jou: is het nog wel mogelijk een beetje gezond te eten en ontspannen op straat rond te lopen.. Nou, nog effekes en dan zie je je vriendinnetje weer, veel plezier met z'n 2-tjes! -
29 Januari 2012 - 15:36
Tilly:
Heel veel plezier, mooie gesprekken, lekker (en gezond) eten, en relaxte tijden toegewenst samen met Sandra.
Liefs van Tilly -
29 Januari 2012 - 16:32
Cees En Ellij:
wij wensen jou en Sandra een mooie tijd in Costa Rica. lekker genieten van de luxe daar. -
30 Januari 2012 - 10:02
Yvette:
Reizen doet een hoop met je en vooral leer je meer over jezelf. Jij nog steeds zie ik, ik deze keer zeker voor het eerst :) Je waardeert vooral wat je in NL hebt :). Succes verder!
x -
31 Januari 2012 - 11:19
Kimmikkim:
Disfruta!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
