Petra's hidden treasure, Aqaba en Wadi Rum
Door: Ramona
02 Oktober 2009 | Jordanië, Mādabā
In Petra slaan we hoteltechnisch de plank behoorlijk mis. We verblijven in een vieze kamer, maar de ultieme vriendelijkheid van het personeel zadelt ons op met een lastig loyaliteitsgevoel, waardoor we besluiten te blijven.
Wat ons 13 maanden gelukt is te vermijden, valt mij hier alsnog ten deel: BEDBUGS SUCK!
De bulten - meestal in rijtjes van 3 - zien eruit als muggenbulten maar dan groter. De jeuk is hemeltergend. Ik ben overal te grazen genomen: 3 stuks boven mijn wekbrauw, 3 stuks op mijn ooglid, 3 stuks op mijn kin, 3 stuks op mijn wang, 3 stuks op bijna elke vinger. Ik zie er vervormd en opgezwollen uit en dat is ook precies hoe ik me voel.
Wat helpt beter tegen de jeuk dan afleiding zoeken|? Krabbend als een schurftige hond richting Petra dus maar.
Het werelderfgoed maakt zijn naam meer dan waar. Het is zoveel mooier en grootser dan elk plaatje dat we er ooit van gezien hebben. Als je door de siq (canyon) loopt en plotseling op de in de rotsen uitgehouwen tempel 'the Treasury' stuit, kun je alleen maar fantaseren hoe de eerste ontdekker van deze enorme verborgen stad van ultieme verrassing aan de grond genageld moet hebben gestaan.
Het ruim 2000 jaar oude door de Nabateeers gebouwde complex wordt prachtig door de zon belicht en toont zoveel geweldige kleuren en vormen in de rotsmassa, dat het smeekt om uitgebreide verkenning.
Het is een strijd met de hitte en soms moet je de horde toeristen even wegdenken, maar deze plek is zonder meer bijzonder bijzonder.
Op dag 2 in Petra vinden we een alternatieve route naar 'the Treasury'. Deze is met wat klimmen en klauteren net wat avontuurlijker en er is geen andere levende ziel te bekennen! Zo hebben we dus - heel luxe - even een stukje Petra voor onszelf.
Onze kookcursus in Petra's kitchen is verrijkend. De recepten zitten in onze tas, dus thuis maar eens kijken of we onze favorieten fattoush, baba ganuj en galaya bandura kunnen reproduceren.
Hitte, stof en minimaal 70 jeukende bulten eisen langzaam aan zijn tol. Ik wil weg uit het vieze, stoffige dorp Wadi Musa (toegangsdorp tot Petra), dus we trekken naar het zuiden voor wat ontspanning aan zee in Aqaba.
Hoewel deze stad volgens kenners weinig te bieden heeft, is het het eerste moderne stukje stad dat wij in Jordanie aantreffen. Er staan zelfs wat boompjes hier en daar en de panden zijn goed onderhouden. Misschien is het omdat het meer vertrouwd voelt, maar wij zijn er enthousiast over!
Het oude stukje cenrum heeft prachtige noten- en kruidewinkeltjes en straatstalletjes waar goed eten voor weinig wordt verkocht. Het nieuwe stuk centrum herbergt wat leuke, moderne restaurantjes.
Wij verblijven ten zuiden van de stad bij de 'southern beaches', zo'n 10 km van de grens met Saoedi Arabie. Een plek uit de drukte, een zwembad tot onze beschikking en prachtige riffen voor de deur om te snorkelen. Dat is dus ook wat we doen: luieren, lezen, wat snorkelen en eindeloos praten met het Nieuw Zeelandse koppel Helen en Roger. De prikkel om die kant van de aardbol weer te willen bezoeken komt natuurlijk behoorlijk tot leven en een logeeradres is aan ons lijstje toegevoegd!
Temperatuur in Aqaba: 40 graden. Tussentand bulten: jeuk, jeuk, jeuk. Verder last van maag en keel. Veel middagdutjes en proberen wat te herstellen en dan slaat de verveling toe. 3 dagen Aqaba voelt als genoeg. We moeten echt weer wat gaan doen!
Op dus naar Wadi Rum, voor een tocht door de woestijn. We hebben er afgesproken met Medulle, een door onze Jordaanse gastheren alom geprezen gids, die - zoals uit telefonisch contact bleek - goed Engels spreekt.
Aangekomen in Rum Village neemt M. ons mee naar zijn huis voor thee, waar direct blijkt dat hij bepaald geen spraakzaam type is. Na een half uur pijnlijk stilzwijgen stuurt hij ons weg om zelf maar een uur te gaan wandelen. We weten niet wat we ervan moeten denken, maar besluiten dingen maar te nemen zoals ze komen.
Terug bij M's huis is er niemand te bekennen en als we op het punt zijn dat we willen opstappen om een andere gids te gaan zoeken, komt M. net aanwandelen met een 'vriend' aan wie hij ons uitbesteedt. 'Vriend' blijkt een tonnetje ronde, sterk naar zweet ruikende Bedouin, wiens Engelse kennis niet verder reikt dan: 'we go now', 'me musician' (o-oh..) en 'look.. camel!'.
In een stokoude, rammelende jeep worden we de woestijn ingereden en onze gids laat er geen twijfel over bestaan dat hij zeer muzikaal is, graag op de foto gaat en er plezier aan beleeft te knuffelen met westerse vrouwen. In deze setting ben ik de enige persoon die aan deze laatste beschrijving voldoet..
Gruwelijk? of vooral hilarisch? We komen er niet uit..
De tocht door de woestijn is in elk geval een mooie ervaring. Zo uitgestrekt en ergens eentonig, maar tegelijk zo immens gevarieerd. Eindeloos veel kleuren zand en indrukwekkende rotspartijen. Het is een bijzonder idee om je voor te stellen dat je een minuscuul stipje bent, bewegend op de wereldkaart in dit deel van de wereld met behalve een knotsgekken bedouin niemand anders om je heen.
Het kost wat moeite om foto's te nemen, aangezien onze gids steeds in beeld springt, een bizarre pose aanneemt en dan blert: bedouin picture! Hierbij sleept hij dan bij voorkeur ook mij op de foto, omarmt me zeer tegen mijn wil zo stevig als hij voor elkaar krijgt en brult tegen Auk dat hij foto's moet maken.
Als we tegen het eind van de middag in ons charmante woestijnkampement aankomen (basaal maar comfortabel en op een prachtige locatie) hopen we voor het eerst dat wij niet de enige gasten zullen zijn, want we kunnen ons er niet op verheugen om samen een hele avond met onze gids door te moeten brengen.
Gelukkig zijn we uiteindelijk met 8 gasten. We delen een gezellige maaltijd, waarna we onvermijdelijk plichtmatig luisteren naar onze gids die nog urenlang als een dolle hond achter zijn loeivalse mandoline zit te janken.
Als eenmaal zijn lichtje dooft (amen) volgt er een heerlijke, immens stille nacht in de rust van de woestijn.
Ons laatste project is een lange dwaaltocht naar Jerash in het noorden, via B-wegen en dorpjes waar aan de reacties van mensen te zien niet vaak toeristen komen. We verblijven in een heerlijk luxe kamer waar we het zand en stof van de woestijn eindelijk af kunnen douchen.
Verkennen van het stadje is van korte duur. Het is een karaktervol karakterloze bende. Half vergane panden, maffe winkeltjes, o-ver-al autowerkplaatsen waar stokoude auto onderdelen rondslingeren en wild olie lekkende auto's opgetakeld zijn waarvan het ondenkbaar is dat ze ooit nog zullen rijden.
De mannen zijn hemeltergend irritant en verdraaien letterlijk hun nekken om mij ongegeneerd aan te gapen en na te toeteren. Dat met Auke aan mijn zijde, in zeer behouden kleding en overigens nog steeds onelegant bevlekt door de bedbugbulten.
Typisch gevalletje van voor-me-kijken-doorlopen.
Ik kan niet wachten tot ik thuis weer mijn ordinaire westerse snollerige zelf ;) kan zijn!
We zijn nu in Madaba voor nog een beetje luieren en zonne-energie opdoen.
Terugkijkend op 2 weken Jordanie hebben we eigelijk best wel wat beleefd. Highlight: Petra, zonder meer!
We weten ook weer hoe erg we van groene bergen houden, dat Azie prikkelend is en dat temperaturen van rond de 40 graden niet heel comfortabel zijn. Echt uitgerust komen we denk ik niet terug, maar zeker wel weer wat (culturele en culinaire)ervaringen en wat quality time met zijn tweeen rijker.
Het gevoel is weer helemaal opgeleefd: samen op reis is helemaal ons ding!
Liefs,
Auk en Moon
Wat ons 13 maanden gelukt is te vermijden, valt mij hier alsnog ten deel: BEDBUGS SUCK!
De bulten - meestal in rijtjes van 3 - zien eruit als muggenbulten maar dan groter. De jeuk is hemeltergend. Ik ben overal te grazen genomen: 3 stuks boven mijn wekbrauw, 3 stuks op mijn ooglid, 3 stuks op mijn kin, 3 stuks op mijn wang, 3 stuks op bijna elke vinger. Ik zie er vervormd en opgezwollen uit en dat is ook precies hoe ik me voel.
Wat helpt beter tegen de jeuk dan afleiding zoeken|? Krabbend als een schurftige hond richting Petra dus maar.
Het werelderfgoed maakt zijn naam meer dan waar. Het is zoveel mooier en grootser dan elk plaatje dat we er ooit van gezien hebben. Als je door de siq (canyon) loopt en plotseling op de in de rotsen uitgehouwen tempel 'the Treasury' stuit, kun je alleen maar fantaseren hoe de eerste ontdekker van deze enorme verborgen stad van ultieme verrassing aan de grond genageld moet hebben gestaan.
Het ruim 2000 jaar oude door de Nabateeers gebouwde complex wordt prachtig door de zon belicht en toont zoveel geweldige kleuren en vormen in de rotsmassa, dat het smeekt om uitgebreide verkenning.
Het is een strijd met de hitte en soms moet je de horde toeristen even wegdenken, maar deze plek is zonder meer bijzonder bijzonder.
Op dag 2 in Petra vinden we een alternatieve route naar 'the Treasury'. Deze is met wat klimmen en klauteren net wat avontuurlijker en er is geen andere levende ziel te bekennen! Zo hebben we dus - heel luxe - even een stukje Petra voor onszelf.
Onze kookcursus in Petra's kitchen is verrijkend. De recepten zitten in onze tas, dus thuis maar eens kijken of we onze favorieten fattoush, baba ganuj en galaya bandura kunnen reproduceren.
Hitte, stof en minimaal 70 jeukende bulten eisen langzaam aan zijn tol. Ik wil weg uit het vieze, stoffige dorp Wadi Musa (toegangsdorp tot Petra), dus we trekken naar het zuiden voor wat ontspanning aan zee in Aqaba.
Hoewel deze stad volgens kenners weinig te bieden heeft, is het het eerste moderne stukje stad dat wij in Jordanie aantreffen. Er staan zelfs wat boompjes hier en daar en de panden zijn goed onderhouden. Misschien is het omdat het meer vertrouwd voelt, maar wij zijn er enthousiast over!
Het oude stukje cenrum heeft prachtige noten- en kruidewinkeltjes en straatstalletjes waar goed eten voor weinig wordt verkocht. Het nieuwe stuk centrum herbergt wat leuke, moderne restaurantjes.
Wij verblijven ten zuiden van de stad bij de 'southern beaches', zo'n 10 km van de grens met Saoedi Arabie. Een plek uit de drukte, een zwembad tot onze beschikking en prachtige riffen voor de deur om te snorkelen. Dat is dus ook wat we doen: luieren, lezen, wat snorkelen en eindeloos praten met het Nieuw Zeelandse koppel Helen en Roger. De prikkel om die kant van de aardbol weer te willen bezoeken komt natuurlijk behoorlijk tot leven en een logeeradres is aan ons lijstje toegevoegd!
Temperatuur in Aqaba: 40 graden. Tussentand bulten: jeuk, jeuk, jeuk. Verder last van maag en keel. Veel middagdutjes en proberen wat te herstellen en dan slaat de verveling toe. 3 dagen Aqaba voelt als genoeg. We moeten echt weer wat gaan doen!
Op dus naar Wadi Rum, voor een tocht door de woestijn. We hebben er afgesproken met Medulle, een door onze Jordaanse gastheren alom geprezen gids, die - zoals uit telefonisch contact bleek - goed Engels spreekt.
Aangekomen in Rum Village neemt M. ons mee naar zijn huis voor thee, waar direct blijkt dat hij bepaald geen spraakzaam type is. Na een half uur pijnlijk stilzwijgen stuurt hij ons weg om zelf maar een uur te gaan wandelen. We weten niet wat we ervan moeten denken, maar besluiten dingen maar te nemen zoals ze komen.
Terug bij M's huis is er niemand te bekennen en als we op het punt zijn dat we willen opstappen om een andere gids te gaan zoeken, komt M. net aanwandelen met een 'vriend' aan wie hij ons uitbesteedt. 'Vriend' blijkt een tonnetje ronde, sterk naar zweet ruikende Bedouin, wiens Engelse kennis niet verder reikt dan: 'we go now', 'me musician' (o-oh..) en 'look.. camel!'.
In een stokoude, rammelende jeep worden we de woestijn ingereden en onze gids laat er geen twijfel over bestaan dat hij zeer muzikaal is, graag op de foto gaat en er plezier aan beleeft te knuffelen met westerse vrouwen. In deze setting ben ik de enige persoon die aan deze laatste beschrijving voldoet..
Gruwelijk? of vooral hilarisch? We komen er niet uit..
De tocht door de woestijn is in elk geval een mooie ervaring. Zo uitgestrekt en ergens eentonig, maar tegelijk zo immens gevarieerd. Eindeloos veel kleuren zand en indrukwekkende rotspartijen. Het is een bijzonder idee om je voor te stellen dat je een minuscuul stipje bent, bewegend op de wereldkaart in dit deel van de wereld met behalve een knotsgekken bedouin niemand anders om je heen.
Het kost wat moeite om foto's te nemen, aangezien onze gids steeds in beeld springt, een bizarre pose aanneemt en dan blert: bedouin picture! Hierbij sleept hij dan bij voorkeur ook mij op de foto, omarmt me zeer tegen mijn wil zo stevig als hij voor elkaar krijgt en brult tegen Auk dat hij foto's moet maken.
Als we tegen het eind van de middag in ons charmante woestijnkampement aankomen (basaal maar comfortabel en op een prachtige locatie) hopen we voor het eerst dat wij niet de enige gasten zullen zijn, want we kunnen ons er niet op verheugen om samen een hele avond met onze gids door te moeten brengen.
Gelukkig zijn we uiteindelijk met 8 gasten. We delen een gezellige maaltijd, waarna we onvermijdelijk plichtmatig luisteren naar onze gids die nog urenlang als een dolle hond achter zijn loeivalse mandoline zit te janken.
Als eenmaal zijn lichtje dooft (amen) volgt er een heerlijke, immens stille nacht in de rust van de woestijn.
Ons laatste project is een lange dwaaltocht naar Jerash in het noorden, via B-wegen en dorpjes waar aan de reacties van mensen te zien niet vaak toeristen komen. We verblijven in een heerlijk luxe kamer waar we het zand en stof van de woestijn eindelijk af kunnen douchen.
Verkennen van het stadje is van korte duur. Het is een karaktervol karakterloze bende. Half vergane panden, maffe winkeltjes, o-ver-al autowerkplaatsen waar stokoude auto onderdelen rondslingeren en wild olie lekkende auto's opgetakeld zijn waarvan het ondenkbaar is dat ze ooit nog zullen rijden.
De mannen zijn hemeltergend irritant en verdraaien letterlijk hun nekken om mij ongegeneerd aan te gapen en na te toeteren. Dat met Auke aan mijn zijde, in zeer behouden kleding en overigens nog steeds onelegant bevlekt door de bedbugbulten.
Typisch gevalletje van voor-me-kijken-doorlopen.
Ik kan niet wachten tot ik thuis weer mijn ordinaire westerse snollerige zelf ;) kan zijn!
We zijn nu in Madaba voor nog een beetje luieren en zonne-energie opdoen.
Terugkijkend op 2 weken Jordanie hebben we eigelijk best wel wat beleefd. Highlight: Petra, zonder meer!
We weten ook weer hoe erg we van groene bergen houden, dat Azie prikkelend is en dat temperaturen van rond de 40 graden niet heel comfortabel zijn. Echt uitgerust komen we denk ik niet terug, maar zeker wel weer wat (culturele en culinaire)ervaringen en wat quality time met zijn tweeen rijker.
Het gevoel is weer helemaal opgeleefd: samen op reis is helemaal ons ding!
Liefs,
Auk en Moon
-
02 Oktober 2009 - 09:33
Kim Vlietstra:
haha erg grappig...
en weer een mooie ervaring zo te lezen!
Geniet dadelijk extra in NL van je bugs-vrije bed : ) -
02 Oktober 2009 - 10:46
Pa En Ma V D:
we zijn blij als we jullie weer gezond en wel aan treffen, er is heel wat te vertellen. Een voorspoedige reis, tot ziens, liefs van ons beiden. -
02 Oktober 2009 - 11:18
Jolien:
Tja, wat wil je: vakantie of avontuur?!? ;-) Fijn om te horen dat het jullie weer zo goed doet.
liefs jo -
02 Oktober 2009 - 16:00
Mirja :
weer genoten van jullie veelzijdige reisverhaal...lucka till en wel thuis ! -
03 Oktober 2009 - 09:36
Carola:
Ha Ramona en Auke,
Super om jullie ervaringen weer te delen, en wat een herkenning!!!! ;-) Voor mij inmiddels ruim 3 jaar geleden, maar het moment bij Petra herken ik, in juni was het volgens mij nog heter... maar waarschijnlijk wel wat minder toeristen!
Liefs, Carola -
03 Oktober 2009 - 15:18
Jan En Gerrie:
Ons weekje Turkije is een saaie ervaring vergeleken bij wat jullie weer allemaal hebben mee gemaakt! Maar een ding hebben we gemeen..... ook wij zijn niet uitgerust...... bij ons was het zo;n 34 graden en wij hadden een airco die niet goed werkte en keiharde bedden. Weinig geslapen dus, maar wel een hele leuke week gehad en GEEN bulten! :)
Goeie reis terug en we verheugen ons erop jullie weer te zien/spreken! Lieve groetjes paM en maM -
04 Oktober 2009 - 14:05
Gerda:
Wat een vakantie! Als je het voor het avontuur deed is het goed gelukt. Ik weet nu al: voor mij geen Jordanie met al die vervelende mannen! Wij hadden hier gisteren een echte hollandse dag met miezerregen. Toch heb ik een leuke dag gehad: een uitje voor de vrijwilligers van de natuurverenigingen in Delft, ons aangeboden door de gemeente Delft. We hebben, na een kopje verantwoorde koffie met heerlijke verantwoorde cake bij Op Hodenpijl, een vaartochtje gemaakt door de Vlietlanden en daar ondanks de regen genoten van de mooie natuur, een sperwer, een paar torenvalken en buizerds. Na de lunch in de boot naar een leuk museumpje in Maasland: De Schilpen, ze hadden daar ook heerlijk ouderwets snoep. Daarna in huifkarren terug naar Op Hodenpijl voor een supergezond biologisch diner. Tussendoor natuurlijk veel bijgekletst met de andere vrijwilligers, dus erg gezellig!!
Tot snel ziens!!
Knuffel van Gerda -
21 November 2009 - 11:31
Axelle:
Hello !!! I'm glad that you use the picture I took of you both in NewZealand ! You're still travelling ! whaaaa ! great ! I'm going to patagonia in January and will have a look at your travel overthere ! take care ant enjoy !!! Axelle, the Belgian Girl.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
