Scubadoobadoo & Verborgen gebreken
Door: Ramona
02 Juni 2008 | Maleisië, Kuala Lumpur
We verblijven nog een aantal dagen in Georgetown in afwachting van ons Indonesievisum.
Elke dag een uurtje naar het strand om voor te bruinen voor het echte werk op de eilanden en Mazlan als vaste lunchgenoot, meestal gehuld in een zwemvest en met een haarband om zijn hoofd waar rietjes uit omhoog steken.
Mazlan komt niet alleen van Krypton, hij heeft ook bijzondere gaven en voorspelt Superman en mij dat op korte termijn onze alien-baby geboren zal worden.
Mijn tegensputteren biedt geen soelaas, het staat in de sterren geschreven!
We blijven experimenteren met eten op de avondmarkt, waar ik bij het bestellen van een Chinese soep waar van alles in drijft, ontdek dat mijn fijne motoriek er na groep 3 (waar leraren zich er al zonder succes in vastbeten om mij normaal mijn pen te leren vasthouden) niet op vooruit gegaan is.
De uitdaging om met gladde stokjes noodleslierten op te vissen uit een grote kom dampende soep weet ik niet tot een succesvol einde te brengen. Elke keer plonzen de eetbare items
terug in het kokendhete water, waarbij de spetters mijn vers gebruinde decolletee rood doen uitslaan.
Volgende keer toch maar een makkelijker gerecht..
Op maandag is het eindelijk zo ver! Op het consulaat krijgen we ons paspoort MET visum in ons handen gedrukt. Een stempel en wat in de weer met een pritstift, moest dat nou zo lang duren?
Dolblij met onze nieuwe aanwinst vertrekken we naar de oostkust, om over te varen naar de Perhentian Islands.
Voor het eerst in ons leven verruilen we onze wandelschoenen en slobberbroeken (waar we normaal op reis mee op staan en mee naar bed gaan) langdurig in voor blote
voeten en zomerse niemendalletjes.
We plonzen blij als kinderen in het water en zonnen ons hoogbruin op het strand. Maar.. de rusteloosheid slaat binnen een halve dag toe!
Onder de zon en een hemelsblauwe hemel struinen we het strand af, op zoek naar 'iets te doen'.
Een activiteit is snel gevonden. We laten ons strikken door Alu Alu divers, om een 3 daagse open-water duikcursus te gaan doen.
Dit stond al heel lang op ons verlanglijstje en.. de onderwaterwereld schijnt hier schitterend te zijn en de kosten voor een cursus lager dan op bijna elke andere plek ter wereld.
's Middags storten we ons gelijk op de boeken voor een stoomcursus duiktheorie en de volgende ochtend gaan we bepakt met kilo's aan materiaal te water.
De oefeningen beginnen met rustig ademen door de 'second stage' (het mondstuk) en breiden uit tot het verkrijgen van neutral buoyancy (balans in het water), het terugvinden van het mondstuk als het uitgaat, elkaar helpen en van lucht voorzien in geval van nood, het droppen van de gewichten, etc. etc.
We pikken de vaardigheden erg makkelijk op en zijn allebei helemaal enthousiast.
Het enige dat mij dwars zit is mijn oor.
Bij het klaren (de druk in de holtes normaliseren, wat veel nodig is door de tegendruk van het water), maakt mijn rechteroor een hoog fluitend geluid, er komen bubbels uit en het voelt niet lekker.
Al snel wordt duidelijk dat mijn trommelvlies kapot is. Waarschijnlijk een 10 jaar oude beschadiging die nooit helemaal is genezen.
Mijn oor doet zeer en is al snel ontstoken.
Het vonnis luidt dat ik niet meer mag duiken en mijn oor droog moet houden, wat ook snorkelen tot een onmogelijkheid maakt.
Terwijl Auke zijn duikcursus afmaakt en (gelukkig!) enthousiast terug komt met verhalen over garnalen die van zijn hand eten, anemoonvissen (finding nemo visjes), barracuda's, zeeschildpadden en prachtig koraal, slijt ik mijn dagen antibiotica slikkend op een strand van zo'n 200m en ik kan nergens heen.
Natuurlijk ervaar ik een flinke dosis zelfmedelijden en een hoge mate van rusteloosheid, maar als je ruim een jaar van huis bent, is het op zich niet onlogisch dat het af en toe even een beetje tegen zit.
Auke haalt moeiteloos zijn open water certificaat en we besluiten nog een dag samen op het eiland te blijven, zodat ik er ook nog wat meer van kan zien.
We maken een wandeling door het woud waarbij we al snel ontdekken dat we hier heeeel langzaam moeten lopen, omdat het pad vol zonnebadende varanen zit.
Die zijn op zich erg mensenschuw en vluchten zodra ze je zien. Maar toch.. je zou niet op een staart willen gaan staan en gebeten worden, want ze hebben vlijmscherpe tanden.
Verder apen, libelles, mega tijgermieren en prachtig fluitende vogels.
Aan de andere kant van het eiland aangekomen huren we een kayak, waarmee we naar absoluut paradijslijke resortloze strandjes peddelen.
Op deze manier beleven we deze tropisch omgeving gelijk als meer 'ons ding'!
Deze ene dag maakt 4 dagen rondhangen voor mij helemaal goed en gelukkig heb ik nu ook gezien dat de eilanden prachtig zijn.
Morgen vertrekken we richting Taman Negara (letterlijk vertaald: nationaal park), onze laatste stop in Maleisie. Een van de oudste stukken jungle ter wereld. Hopelijk hebben we daar de mogelijkheid weer wat door het oerwoud te struinen en te overnachten in een 'hide', een houten hut in het niks, waar vanuit je 's nachts dieren kunt spotten.
Als ze in Kuala Tahan ook WiFi hebben eet ik mijn slipper op! ;), dus waarschijnlijk zijn we even uit de lucht.
Een update volgt weer vanuit Kuala Lumpur, onze laatste stop voor Indonesie.
PS:
- Renee... wat is Elize vlot! Klinkt als een dame met karakter!
- Maarten, veel plezier op het EK en graag bewijs van jou in Leeuwenhosen!
- Ben, heb ik het goed begrepen?! Zoja.. WOW!
- Ome Joop en Tante Thea: ik hoorde goed nieuws over het rijbewijs? Yiiiiiiehaa!
- Dutch Hutch: je houdt het uit daar in Mendoza!
- Laris: alvast gefeliciteerd! Hopelijk veel gezelligheid in Italie!
- Bianc: alvast gefeliciteerd!
Elke dag een uurtje naar het strand om voor te bruinen voor het echte werk op de eilanden en Mazlan als vaste lunchgenoot, meestal gehuld in een zwemvest en met een haarband om zijn hoofd waar rietjes uit omhoog steken.
Mazlan komt niet alleen van Krypton, hij heeft ook bijzondere gaven en voorspelt Superman en mij dat op korte termijn onze alien-baby geboren zal worden.
Mijn tegensputteren biedt geen soelaas, het staat in de sterren geschreven!
We blijven experimenteren met eten op de avondmarkt, waar ik bij het bestellen van een Chinese soep waar van alles in drijft, ontdek dat mijn fijne motoriek er na groep 3 (waar leraren zich er al zonder succes in vastbeten om mij normaal mijn pen te leren vasthouden) niet op vooruit gegaan is.
De uitdaging om met gladde stokjes noodleslierten op te vissen uit een grote kom dampende soep weet ik niet tot een succesvol einde te brengen. Elke keer plonzen de eetbare items
terug in het kokendhete water, waarbij de spetters mijn vers gebruinde decolletee rood doen uitslaan.
Volgende keer toch maar een makkelijker gerecht..
Op maandag is het eindelijk zo ver! Op het consulaat krijgen we ons paspoort MET visum in ons handen gedrukt. Een stempel en wat in de weer met een pritstift, moest dat nou zo lang duren?
Dolblij met onze nieuwe aanwinst vertrekken we naar de oostkust, om over te varen naar de Perhentian Islands.
Voor het eerst in ons leven verruilen we onze wandelschoenen en slobberbroeken (waar we normaal op reis mee op staan en mee naar bed gaan) langdurig in voor blote
voeten en zomerse niemendalletjes.
We plonzen blij als kinderen in het water en zonnen ons hoogbruin op het strand. Maar.. de rusteloosheid slaat binnen een halve dag toe!
Onder de zon en een hemelsblauwe hemel struinen we het strand af, op zoek naar 'iets te doen'.
Een activiteit is snel gevonden. We laten ons strikken door Alu Alu divers, om een 3 daagse open-water duikcursus te gaan doen.
Dit stond al heel lang op ons verlanglijstje en.. de onderwaterwereld schijnt hier schitterend te zijn en de kosten voor een cursus lager dan op bijna elke andere plek ter wereld.
's Middags storten we ons gelijk op de boeken voor een stoomcursus duiktheorie en de volgende ochtend gaan we bepakt met kilo's aan materiaal te water.
De oefeningen beginnen met rustig ademen door de 'second stage' (het mondstuk) en breiden uit tot het verkrijgen van neutral buoyancy (balans in het water), het terugvinden van het mondstuk als het uitgaat, elkaar helpen en van lucht voorzien in geval van nood, het droppen van de gewichten, etc. etc.
We pikken de vaardigheden erg makkelijk op en zijn allebei helemaal enthousiast.
Het enige dat mij dwars zit is mijn oor.
Bij het klaren (de druk in de holtes normaliseren, wat veel nodig is door de tegendruk van het water), maakt mijn rechteroor een hoog fluitend geluid, er komen bubbels uit en het voelt niet lekker.
Al snel wordt duidelijk dat mijn trommelvlies kapot is. Waarschijnlijk een 10 jaar oude beschadiging die nooit helemaal is genezen.
Mijn oor doet zeer en is al snel ontstoken.
Het vonnis luidt dat ik niet meer mag duiken en mijn oor droog moet houden, wat ook snorkelen tot een onmogelijkheid maakt.
Terwijl Auke zijn duikcursus afmaakt en (gelukkig!) enthousiast terug komt met verhalen over garnalen die van zijn hand eten, anemoonvissen (finding nemo visjes), barracuda's, zeeschildpadden en prachtig koraal, slijt ik mijn dagen antibiotica slikkend op een strand van zo'n 200m en ik kan nergens heen.
Natuurlijk ervaar ik een flinke dosis zelfmedelijden en een hoge mate van rusteloosheid, maar als je ruim een jaar van huis bent, is het op zich niet onlogisch dat het af en toe even een beetje tegen zit.
Auke haalt moeiteloos zijn open water certificaat en we besluiten nog een dag samen op het eiland te blijven, zodat ik er ook nog wat meer van kan zien.
We maken een wandeling door het woud waarbij we al snel ontdekken dat we hier heeeel langzaam moeten lopen, omdat het pad vol zonnebadende varanen zit.
Die zijn op zich erg mensenschuw en vluchten zodra ze je zien. Maar toch.. je zou niet op een staart willen gaan staan en gebeten worden, want ze hebben vlijmscherpe tanden.
Verder apen, libelles, mega tijgermieren en prachtig fluitende vogels.
Aan de andere kant van het eiland aangekomen huren we een kayak, waarmee we naar absoluut paradijslijke resortloze strandjes peddelen.
Op deze manier beleven we deze tropisch omgeving gelijk als meer 'ons ding'!
Deze ene dag maakt 4 dagen rondhangen voor mij helemaal goed en gelukkig heb ik nu ook gezien dat de eilanden prachtig zijn.
Morgen vertrekken we richting Taman Negara (letterlijk vertaald: nationaal park), onze laatste stop in Maleisie. Een van de oudste stukken jungle ter wereld. Hopelijk hebben we daar de mogelijkheid weer wat door het oerwoud te struinen en te overnachten in een 'hide', een houten hut in het niks, waar vanuit je 's nachts dieren kunt spotten.
Als ze in Kuala Tahan ook WiFi hebben eet ik mijn slipper op! ;), dus waarschijnlijk zijn we even uit de lucht.
Een update volgt weer vanuit Kuala Lumpur, onze laatste stop voor Indonesie.
PS:
- Renee... wat is Elize vlot! Klinkt als een dame met karakter!
- Maarten, veel plezier op het EK en graag bewijs van jou in Leeuwenhosen!
- Ben, heb ik het goed begrepen?! Zoja.. WOW!
- Ome Joop en Tante Thea: ik hoorde goed nieuws over het rijbewijs? Yiiiiiiehaa!
- Dutch Hutch: je houdt het uit daar in Mendoza!
- Laris: alvast gefeliciteerd! Hopelijk veel gezelligheid in Italie!
- Bianc: alvast gefeliciteerd!
-
02 Juni 2008 - 10:40
Jolien:
He Moon, vervelend zeg, zo´n oude ´oorlogs´wond, gelukkig dat actief kanoën het weer een beetje goed maakt!
Ik ben het trouwens wel eens met Mazlan, ik denk dat Auke stiekum een beetje superman is, zo snel als die genas van zijn enkel is toch niet normaal?!? ;-)
Maar goed, fijn dat jullie niet meer beperkt zijn door een visum. Veel plezier in de jungle en ik ben benieuwd wat Indonesië jullie daarna brengt...
liefs jo -
02 Juni 2008 - 16:26
Lida:
Hallo Auke en Ramona. Bedankt voor weer zo'n heerlijk lang reisverslag. Jammer indeed van je oren (natuurlijk begrijp ik dat je maar wat graag de onderwaterwereld had willen verkennen samen met Auke) maar gelukkig hebben jullie ook samen van het eiland kunnen genieten wat het doorstane 'leed' (waar ik je graag bij had willen assisteren want ik mag die koperen bol wel in combinatie met zand en zee en de mooie palmbomen) enigszins verzachtte. En nu op naar de volgende etappe (nu de visum voor Indonesie 'binnen' is)om maar een term van de komende EK-gekte te bezigen. Ben benieuwd of jullie daar nog wat van mee krijgen de komende tijd. Voor jou zal het geen straf zijn Ramona dat je e.e.a. mist(?) maar wat vindt Auke? Jullie zullen enige tijd uit de ether zijn. Heerlijk genieten van alles wat op jullie pad komt. Be careful en tot de volgende mail. Groetjes!! -
02 Juni 2008 - 19:32
Peks:
Hola Moon,
Wat lees ik nu...is er een paradijselijk babytje voorspelt? :-) Zouden mijn Jomanda voorspellingen dan toch uit gaan komen :-)
zoeneke! -
02 Juni 2008 - 22:05
Gerda Hoogendam:
Hoi Auke en Ramona,
Fijn dat het visum is gelukt, jullie genieten er nu al van! Erg jammer van je oor, daar mag je best een beetje (veel) zelfmedelijden van hebben hoor! Zo'n hut in het oerwoud waar vandaan je de dieren kan spotten lijkt mij ook wel wat, met een flinke klamboe uiteraard! In Nederland genieten we nu van een tropische onweersbui, na lange benauwde dagen met temperaturen van 20-25 graden, temperaturen waar jullie om lachen natuurlijk, maar voor Nederland wel warm. Niets te klagen hoor, beter dan storm. Ondanks de regen, zitten we toch lekker buiten onder ons afdakje. Veel plezier de komende dagen in het oerwoud, tot schrijfs!
Groetjes, Gerda -
03 Juni 2008 - 12:36
Joke En Kees Hoefnag:
Zijn in de taman negara net geweest, is prachtig. -
03 Juni 2008 - 19:36
Loes:
Hey,
Klinkt allemaal erg relaxed, maar wel anders reizen dan in zuid amerika. Zuid Amerika is toch meer avontuurlijk ( wat ik zo lees). Sorry dat ik je de adressen van de jongeren niet heb door gemaild. Ik ben het vergeten... Ik had begrepen van peggy dat ze op de schiehaven zijn aangekomen. We doen ze daar in een envelop en sturen ze alsnog op, vinden de jongeren denk ik leuker dan wanneer we de kaarten geven.
Mijn rijlessen gaan wel goed, maar ik ben verwisseld van rij instructeur ( de eerste instructeur kreeg een hernia)en nu blijkt dat ik toch nog niet voldoende kijk. Ik hoop hem eigenlijk wel voor 21 juli te hebben want dan ga ik met de auto naar spanje om te surfen, dus zou wel handig zijn, kan ik gelijk oefenen.
Wat balen van je oren, ik had er in azie ook last van...tijdens het snorkelen.
Ik wil het niet over het werk hebben, maar moet je toch een leuke uitspraak van Ricardo laten horen. Ricardo is voor het eerst met een vliegtuig naar barcelona geweest. Hij vroeg me vooraf: en wat moet ik nou doen als ik uit het vliegtuig val en in een ander land terecht kom? Deze uitspraken houden het werk toch wel leuk!
Wat hebben jullie een hoop mooie foto's gemaakt van alle rondlopende beesten! Sommige lijken wel gemaakt door een natuurfotograaf.
Have fun!!!
X loes -
03 Juni 2008 - 19:53
Carola:
Wat een prachtige verhalen weer.... Voor mij duurt het nog twee maanden voordat ik jullie kan bestoken met verhalen uit Peru... eerst hier nog tennistoernooien winnen, naar North Sea Jazz en genieten van de Parade. Tja het leven in Nederland is ook zo slecht nog niet, hoewel elke dag weer van die mooie avonturen beleven zoals jullie lijkt me heerlijk!!! Ramoon, ik hoop dat het met je oor weer goed gekomen is. Veel liefs, Carool -
04 Juni 2008 - 19:02
Ingrid:
ooaaauuuwwww
schaduw of toch bruin?!
arme stakkers! -
06 Juni 2008 - 19:50
Linda:
Nog steeds leuke berichten, pakkend geschreven en tja dan ook nog over de Perhentian. Daar heb ik ook hele goede herinneringen aan en net als Auke een open water brevet aan over gehouden. Balen voor je Ramona dat je last had van je oren. Gelukkig is er al weer afwisseling en meer dan genoeg om dat te compenseren.
Trouwens, ik weet niet wie de foto's maakt maar elke keer weer aangenaam verrast door de mooie beelden ;-)
Veel plezier in Indonesië!!
Groeten, Linda
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
