Grand De(s)sert - Deel 1
Door: Ramona
31 Maart 2008 | Bolivia, Uyuni
Het laatste deel van onze reis door Zuid-Amerika voert onze in noordelijke richting, waar het weer beter is,
de natuur zo mogelijk nog droger en de mensen armer.
We hebben voor de laatste weken nog een paar dingen op het programma staan, waar we veel van verwachten.
Rondreizen in de omgeving van Salta, in Noord Argentinie. De Iguazu watervallen bezoeken.
Maar eerst.... naar de zoutvlakten in Bolivia.
Vanuit Valparaiso reizen we naar het dorpje San Pedro de Atacama, in Noord Chili.
Een plek met lemen huizen en een apart sfeertje, wat we ons eigenlijk eerder bij Noord Afrikaanse dorpen zouden voorstellen.
Er is niet veel te beleven, maar het is de perfecte uitvalsbasis voor een tocht naar en door Bolivia.
Na James na wat speurwerk te hebben opgespoord en in contact te zijn geraakt met Chloe en Jessica (twee Australische meiden) zoeken we met zijn vijven een betrouwbare tour-operator uit om een tocht naar de beroemde zoutvlaktes, Salar de Uyuni, te gaan maken.
Voor zo´n 65 euro per persoon boeken we een driedaagse jeeptocht, voedsel en accomodatie inbegrepen.
Zaterdagochtend vroeg melden we ons bij Colque tours en gaan we op pad.
Chili uit, Bolivia in.
En het klinkt raar, maar alles is gelijk he-le-maal anders.
Nieuwe stempels in ons paspoort bij de armoedige grenspost en vervolgens met de jeep - bestuurd door een vage, handenvol cocabladeren kauwende Boliviaan genaamd Primo (hij is het eerste kind in de familie) - de Altiplano (hoogvlakte) op.
Alles wat je je bij Bolivia voorstelt wordt waarheid.
Groen hoogland, schitterende lagunes, grazende lama´s, duizenden flamingo´s, recht in de camera kijkende vossen.
Een waanzinnige gevarieerd landschap, van stukken woestijn tot kleurige bergen. Compleet desolaat. Onbeschrijfelijk mooi.
Waar we niet voor gewaarschuwd zijn: de hoogte. De term altiplano had belletjes kunnen doen rinkelen, maar naief als we alle vijf waren dachten we rond de 3000 meter de blijven.
Vanaf 2500m kunnen mensen last krijgen van hoogteziekte en terwijl de lamlendigheidssymptomen bij bijna ieder van ons gestaag toenemen, stijgt de jeep verder en verder tot over de 5000 meter.
Hoewel de langstrekkende landschappen prachtig zijn, hebben Chloe en ik zo´n hoofdpijn dat we de jeep niet meer uit kunnen. Denk aan de ergste kater ooit en dat in het kwadraat. Ik heb het gevoel dat ik mijn ogen terug mijn hoofd in moet duwen, want het voelt alsof ze er elk moment uit kunnen ploppen.
Iets later krijgen ook Jessica en Auke klachten. Zij moeten overgeven en kunnen geen hap eten binnen houden.
In ons 4300m hoog gelegen ´hotel´ (een ijskoude bunker met betonnen verhogingen als bed) aangekomen, gaan we op bed liggen om er niet meer uit te komen.
De volgende ochtend zijn we gelukkig enigszins geacclimatiseerd en zijn de klachten beduidend minder. Daardoor zijn we veel meer in staat om te genieten we van de afwisseldende omgeving en we maken ongelooflijk veel foto´s.
´s avonds slapen we op een luxere plek en op dag drie staan we enthousiast om 6.00u op om de zon op te zien komen boven de zoutvlakte, waar we straks heen zullen reizen.
Na het ontbijt springen we de jeep in en rijden we de zoutvlakte op, die 1/3e de oppervlakte van Nederland zou kunnen bedekken. Onmetelijke groot dus en het is simpelweg niet in woorden te vatten hoe het is om daar te rijden.
Al dat glinsterende zout, zo ver als het oog rijkt, onder een onmetelijk blauwe hemel. Eén van de meest bijzondere dingen die we ooit gezien hebben. En dan midden op de zoutvlakte een eilandje, dat vol staat met minimaal 10 meter hoge cactussen.
Foto´s, foto´s, foto´s.
Eind van de middag komen we terugkijkend op een paar fantastische dagen aan in het dorp Uyuni. De vrouwtjes hier zijn 1.40m lang, dragen lange wollen kousen, 8 lagen rokken, lange vlechten in hun haar en maffe bolhoedjes op.
Morgen reizen we terug Argentinie in, om ons tijdelijk in Salta te verstigen en daar de omgeving te verkennen.
Knuffel,
Moon & Auk
PS: Foto´s komen zou gauw mogelijk, maar zo vlak bij de desolate zoutvlakte is het internet traaaaaaaag... hopelijk in Salta meer mogelijkheid om foto´s te plaatsen!
de natuur zo mogelijk nog droger en de mensen armer.
We hebben voor de laatste weken nog een paar dingen op het programma staan, waar we veel van verwachten.
Rondreizen in de omgeving van Salta, in Noord Argentinie. De Iguazu watervallen bezoeken.
Maar eerst.... naar de zoutvlakten in Bolivia.
Vanuit Valparaiso reizen we naar het dorpje San Pedro de Atacama, in Noord Chili.
Een plek met lemen huizen en een apart sfeertje, wat we ons eigenlijk eerder bij Noord Afrikaanse dorpen zouden voorstellen.
Er is niet veel te beleven, maar het is de perfecte uitvalsbasis voor een tocht naar en door Bolivia.
Na James na wat speurwerk te hebben opgespoord en in contact te zijn geraakt met Chloe en Jessica (twee Australische meiden) zoeken we met zijn vijven een betrouwbare tour-operator uit om een tocht naar de beroemde zoutvlaktes, Salar de Uyuni, te gaan maken.
Voor zo´n 65 euro per persoon boeken we een driedaagse jeeptocht, voedsel en accomodatie inbegrepen.
Zaterdagochtend vroeg melden we ons bij Colque tours en gaan we op pad.
Chili uit, Bolivia in.
En het klinkt raar, maar alles is gelijk he-le-maal anders.
Nieuwe stempels in ons paspoort bij de armoedige grenspost en vervolgens met de jeep - bestuurd door een vage, handenvol cocabladeren kauwende Boliviaan genaamd Primo (hij is het eerste kind in de familie) - de Altiplano (hoogvlakte) op.
Alles wat je je bij Bolivia voorstelt wordt waarheid.
Groen hoogland, schitterende lagunes, grazende lama´s, duizenden flamingo´s, recht in de camera kijkende vossen.
Een waanzinnige gevarieerd landschap, van stukken woestijn tot kleurige bergen. Compleet desolaat. Onbeschrijfelijk mooi.
Waar we niet voor gewaarschuwd zijn: de hoogte. De term altiplano had belletjes kunnen doen rinkelen, maar naief als we alle vijf waren dachten we rond de 3000 meter de blijven.
Vanaf 2500m kunnen mensen last krijgen van hoogteziekte en terwijl de lamlendigheidssymptomen bij bijna ieder van ons gestaag toenemen, stijgt de jeep verder en verder tot over de 5000 meter.
Hoewel de langstrekkende landschappen prachtig zijn, hebben Chloe en ik zo´n hoofdpijn dat we de jeep niet meer uit kunnen. Denk aan de ergste kater ooit en dat in het kwadraat. Ik heb het gevoel dat ik mijn ogen terug mijn hoofd in moet duwen, want het voelt alsof ze er elk moment uit kunnen ploppen.
Iets later krijgen ook Jessica en Auke klachten. Zij moeten overgeven en kunnen geen hap eten binnen houden.
In ons 4300m hoog gelegen ´hotel´ (een ijskoude bunker met betonnen verhogingen als bed) aangekomen, gaan we op bed liggen om er niet meer uit te komen.
De volgende ochtend zijn we gelukkig enigszins geacclimatiseerd en zijn de klachten beduidend minder. Daardoor zijn we veel meer in staat om te genieten we van de afwisseldende omgeving en we maken ongelooflijk veel foto´s.
´s avonds slapen we op een luxere plek en op dag drie staan we enthousiast om 6.00u op om de zon op te zien komen boven de zoutvlakte, waar we straks heen zullen reizen.
Na het ontbijt springen we de jeep in en rijden we de zoutvlakte op, die 1/3e de oppervlakte van Nederland zou kunnen bedekken. Onmetelijke groot dus en het is simpelweg niet in woorden te vatten hoe het is om daar te rijden.
Al dat glinsterende zout, zo ver als het oog rijkt, onder een onmetelijk blauwe hemel. Eén van de meest bijzondere dingen die we ooit gezien hebben. En dan midden op de zoutvlakte een eilandje, dat vol staat met minimaal 10 meter hoge cactussen.
Foto´s, foto´s, foto´s.
Eind van de middag komen we terugkijkend op een paar fantastische dagen aan in het dorp Uyuni. De vrouwtjes hier zijn 1.40m lang, dragen lange wollen kousen, 8 lagen rokken, lange vlechten in hun haar en maffe bolhoedjes op.
Morgen reizen we terug Argentinie in, om ons tijdelijk in Salta te verstigen en daar de omgeving te verkennen.
Knuffel,
Moon & Auk
PS: Foto´s komen zou gauw mogelijk, maar zo vlak bij de desolate zoutvlakte is het internet traaaaaaaag... hopelijk in Salta meer mogelijkheid om foto´s te plaatsen!
-
31 Maart 2008 - 22:20
Rutger :
Indrukwekkend.. wat ben ik blij dat ik al die plaatsen nog ga zien. Enigszins geschrokken over het hoogteziekteverhaal ben ik wel.
Ikzelf ben in Iguazú geweest en is ook zeer zeker de moeite (lange busreizen op en neer naar BA) waard. Nadeel is alleen dat je daar struikelt over de grote aantallen bezoekers. De schoonheid van het park en het aanschouwen van de indrukwekkende watervallen compenseren de lompheid van dagjestoeristen gelukkig wel :).
Veel plezier in Salta en misschien tot binnenkort.
¡Buen viaje! -
31 Maart 2008 - 22:30
Nina:
wat moet ik zeggen...wowwww...klinkt zo indrukwekkend, het lijkt net of ik er zelf ben...keep going....!!! lfs aan jullie Moon en Auk, van ons NinSil xxx -
01 April 2008 - 07:30
Gerrie:
HEFTIG...... die ploppende ogen en hoofdpijn!!! Wel weer een spectaculair verhaal! Ik kan niet wachten op de foto's!
Lieve groetjes,
maM -
01 April 2008 - 09:45
Ome Joop &tante Thea:
He He we zijn net thuis van Nederlanden er is al een berichje van jullie leuk hoor,Zo te horen is het daar zo mooi he
nou wij hebben ook een heel mooie vacantie gehad in nederland ook bij je ouders was het fantasties,Wij wensen jullie nog hele mooie dagen daar toe
jullie hebben vast veel te vertellen
groetjes ome Joop &tante Thea bye -
01 April 2008 - 16:43
Wil Venema:
zo - hoogteziekte: dat's niet om mee te spotten. Goed dat jullie algemene conditie goed is, want ...
Maar het lijkt me allemaal zo indrukwekkend! En petje af voor jullie uithoudingsvermogen. Reizen is heel vermoeiend - en jullie gaan maar door!
veel plezier in/om Salta.
-
01 April 2008 - 17:01
Mirja :
Hoi ,inderdaad -alleen the idea van het zoutvlaktes word ik dorstig ..heh heh .Is water daar duur om te kopen ? Go strong ,liefs ;Mirja -
02 April 2008 - 09:07
Lida:
Net een documentaire: gaaf om te zien want ja, zo komt het over. Gelukkig hebben jullie het hoogteverschil heftig maar relatief kort doorstaan en was het de moeite waard. De foto's moeten adembenemend mooi zijn. Pfft... wat een belevenissen! Ik word er er stil van. -
02 April 2008 - 19:34
Jelitsa:
mooi landschap!!
geweldige foto's -
02 April 2008 - 21:35
Jan En Gerrie:
Wat een fantastische foto's! Alle natuurplaatjes maken indruk, maar kippevel kregen we vooral van de 'volleyballers' op de zoutvlakte!
Nu even een paar dagen rust!!! (dit lijkt wel een bevel!) :)
Lieve groetjes paM en maM -
06 April 2008 - 13:51
Yvette:
Heey,
Wat is het daar mooi op die zoutvlakte, ongetwijfeld een bijzondere ervaring!
Echt heel tof om ook steeds foto's erbij te zien, zo reis ik ook een beetje mee!
:-)
Have fun !
Gr, Yvette
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
