Nu is het echt begonnen!
Door: Auke
02 September 2011 | Indonesië, Batavia
Op de luchthaven van Jakarta nog even uitgebreid mijn internet mogelijkheden bijgewerkt. Iets doet mij vermoeden dat ik de mogelijkheden moet aangrijpen wanneer deze zich voor doen. De terminal waar de binnenlandse vluchten van vertrekken is een hele mooie; eigenlijk een tuin, met veel bloeiende bomen en gates die er uit zien als tuinhuisjes met dakpannen. Helaas bleek de baterij van het kleine cameraatje dat ik in de handbagage mee had, leeg te zijn, dus hiervan geen foto's.
In het vliegtuig raak ik al snel aan de praat met mijn buurvrouw die in Bogor woont en haar familie gaat opzoeken in Makassar. Haar achternaam is De Gruiter, wat een nogal onmogelijke naam is voor een Indonesier om uit te spreken. Oke de rr-en rollen er wel uit, de 'ui' is al wat lastiger, maar die G... Al snel word ik uitgenodigd om met haar mee te gaan naar de familie: ze hebben nog wel een bed over. Nou was ik via couch surfen ook al uitgenodigd bij iemand thuis, maar het lukte maar niet om daar iets mee af te spreken. Ik kon wel worden opgehaald, werd mij verteld, maar nadat ik had gezegd hoe laat ik zou landen en dat ik anders met openbaar vervoer zelf de weg wel wilde vinden, had ik niks meer gehoord. Dus dan maar onder voorbehoud dankbaar gebruik gemaakt van het aanbod en de situatie uitleggen:het is toch ook lullig om iemand op het vliegveld te laten staan die jou komt ophalen?! Van een dilemma was echter geen sprake, want er stond niemand te wachten en dus ging ik met Novia mee naar haar familie.
De familie vierde met de vrouw van haar oudste broer het Suikerfeest mee. De hele familie is weliswaar protestants, maar broerlief was met een moslima getrouwd. Dit op zich was al een hele belevenis: er moest gegeten worden of ik wilde of niet, ik moest met iedereen op de fotoe of ik wilde of niet en ik moest met iedereen vrienden worden op Facebook of ik wilde of niet. Facebooke en Blackberry, dat is waar iedereen, jong en (relatief) oud en arm en rijk zich mee bezig houdt, zo ook deze op het oog middenklasse familie. Na kennis gemaakt te hebben met alle opa's, oma's tantes en wat al niet meer op naar mijn verblijfsadres. Nou een middenklasse familie is het niet, dus. Moeders heeft 6 kinderen (3 zonen en 3 dochters) leefde al jaen gescheiden van de inmiddels overleden vader en heeft het hoofd boven water moeten houden door te cateren aan groepen mensen. P.a. de christelijke universiteit, waarvoor dagelijks voor 70 mensen of meer, drie keer per dag gekookt wordt! Het huis is een uit hout en golfplaten opgetrokken hut op een terrein van de familie. Voor het huis hoeft niks betaald te worden, alleen voor het water en de electriciteit (dat hebben ze dan wel, anders kan je de Blackberry ook niet opladen).
Goed een lichte schok ging door mij heen, want ik had wel iets anders verwacht, maar aan de andere kant is het natuurlijk ook geweldig om zoiets mee te mogen maken. Die avond nog wordt er een maaltijd voor de universiteit gekookt en stap ik met het halve gezin in een busje om het eten naar de studenten te gaan brengen. Het is een super ervaring en het 5-jarige nichtje vindt het ok helemaal geweldig om zo'n gekke, witte, lange meneer mee te gaan. Overigens is zij niet de enige, want je voelt je echt een filmster als je op straat loop: allemaal willen ze gedag zeggen, met je op de foto en je een hand schudden. Op de universiteit ontmoet ik nog een lerares en haar moeder. De laatse heet Elisabeth. spreekt nog een beetje Nederlands en komt uit Toraja. Laat dit nou net mijn volgende bestemming zijn en laat zij nou net op ezelfde dag als ik die kant op willen gaan. In een mum van tijd is de plek op de bus geregeld, evenals een slaapplaats in Toraja. Bij terugkomst voor het slapen gaan nog even een stukje gelezen om helemaal lek gestoken te worden door de honderden muggen die om je heen vliegen. Het is echt bizar maar je slaat willekeurig je handen in elkaar en je hebt altijd wel een paar muggen te pakken. Goed: lange mouwen aan en de autan doet ook veel, dus word ik denk ik maar 30 keer gestoken. Malaria komt hier gelukkig nog niet voor, alhoewel ik uiteraard al wel driftig aan het slikken ben (hoor moeders!).
Na een matige nacht (buren waren nog lang aan het kletsen, de moskee ging om 4 uur 'af') bijtijds op om het ontbijt nog te helpen klaar maken. Voor iedere leerling wordt een mooi pakketje gevouwen met rijst, kroepoek en sambal en na wat gesuntel heb ik er redelijke vaardigheid in gekregen. Inmiddels zelf ook wat trek gekregen, bleek het nog geen acht uur te zijn, vandaar dook dat ik mij wat brak voelde.
De rest van de dag op pad geweest in Makassar, maar het is een beetje teleurstellende stad. Er staat een oud fort Benteng Rotterdam, waar als uit het niets ineens allemaal toeristen rondlopen die buiten het fort allemaal weer 'opgelost' zijn, maar verder heeft de stad niet zoveel. Op zoek naar internet om eve niets van mij te laten weten, kom ik niet verder dan een wifi plek waar mijn netbook niks mee kan? Ik snap er niks van , maar heb wel het vermoeden dat het voor het contact met de buitenwereld toch beter is om een prepaid kaart voor mijn telefoon te bemachtigen, want als het in een grote stad als Makassar al zo lastig om het internet op te komen...
Naar Toraja (2 sept)
's Pchtends richting het busstation en tot op het laatste moment gewacht op mijn gastrouw Elisabeth, maar als die niet komt opdagen, toch maar alleen ingestapt. Net buiten de stad heeft ze de bus ingehaald en stapt ze alsnog in Om haar Nederlands te oefenen besluit ik 1 van de inmiddels 2 uitgelezen Nederlandse boeken aan haar te geven. Misschien wel wat moeilijk, maar ik heb de indruk dat de kennis snel weer terug komt. De route naar Toraja is mooi en afwissleend. Eerst een laagvlakte met visvijvers en rijstvelden met hier en daar kokospalmen en bananenbomen en vervolgens bergachtig en erg groen. Na een busreis van een uur of 10 aangekomen in Toraja en soms heb je ook geluk, want het is een mooi huis midden in het entrum van Makale. Het enige nadeel is dat Makale weliswaar het administratieve centrum maar niet het toeristische centrum is, dus ik vrees dat ik hier niet heel veel georganiseerd kan krijgen.
Inmiddels zijn ook mijn plannen voor Sulawesi qua ideeen wat concreter gemaakt. De route die ik voor ogen had (van zuidwest Sulawesi naar noordoost Sulawesi) had een klein probleem: in Poso een stad in het centrum van het eiland, zijn de laatste jaren onrusten geweest e ook waren er bendes actief. Navraag gaf geen eenduidig beeld, dus ik was al naar alternatieven aan het zoeken. John, de oudste De Gruiter zoon, had nog wat bronnen voor me (o.a. een Nederlander die in Noord Sulawesi woont) die ik kon checken. Het gebied rondom de stad Poso is zonder meer veilig en ook de stad zelf schijnt veilig(er) te zijn, maar belangrijker: ik kom langs deze stad en niet er door heen. Met in elk geval ook weer een Nederlandse referentie op zak, besluit ik toch die route te gaan doen, in ieder geval tot Tentena (mooi meer, lekkere paling en nationaal park naast de deur) en daar nog meer navraag te doen. Eventueel kan ik dan altijd nog naar zuidoost Sulawesi en vandaar zuid Moluku in, i.p.v. Moluku in het noorde binnen te komen.
Tot zover, wordt vervolgd!
Foto's: http://www.facebook.com/media/set/?set=a.2250084966902.132979.1091566605&l=8dd9b82cc3
In het vliegtuig raak ik al snel aan de praat met mijn buurvrouw die in Bogor woont en haar familie gaat opzoeken in Makassar. Haar achternaam is De Gruiter, wat een nogal onmogelijke naam is voor een Indonesier om uit te spreken. Oke de rr-en rollen er wel uit, de 'ui' is al wat lastiger, maar die G... Al snel word ik uitgenodigd om met haar mee te gaan naar de familie: ze hebben nog wel een bed over. Nou was ik via couch surfen ook al uitgenodigd bij iemand thuis, maar het lukte maar niet om daar iets mee af te spreken. Ik kon wel worden opgehaald, werd mij verteld, maar nadat ik had gezegd hoe laat ik zou landen en dat ik anders met openbaar vervoer zelf de weg wel wilde vinden, had ik niks meer gehoord. Dus dan maar onder voorbehoud dankbaar gebruik gemaakt van het aanbod en de situatie uitleggen:het is toch ook lullig om iemand op het vliegveld te laten staan die jou komt ophalen?! Van een dilemma was echter geen sprake, want er stond niemand te wachten en dus ging ik met Novia mee naar haar familie.
De familie vierde met de vrouw van haar oudste broer het Suikerfeest mee. De hele familie is weliswaar protestants, maar broerlief was met een moslima getrouwd. Dit op zich was al een hele belevenis: er moest gegeten worden of ik wilde of niet, ik moest met iedereen op de fotoe of ik wilde of niet en ik moest met iedereen vrienden worden op Facebook of ik wilde of niet. Facebooke en Blackberry, dat is waar iedereen, jong en (relatief) oud en arm en rijk zich mee bezig houdt, zo ook deze op het oog middenklasse familie. Na kennis gemaakt te hebben met alle opa's, oma's tantes en wat al niet meer op naar mijn verblijfsadres. Nou een middenklasse familie is het niet, dus. Moeders heeft 6 kinderen (3 zonen en 3 dochters) leefde al jaen gescheiden van de inmiddels overleden vader en heeft het hoofd boven water moeten houden door te cateren aan groepen mensen. P.a. de christelijke universiteit, waarvoor dagelijks voor 70 mensen of meer, drie keer per dag gekookt wordt! Het huis is een uit hout en golfplaten opgetrokken hut op een terrein van de familie. Voor het huis hoeft niks betaald te worden, alleen voor het water en de electriciteit (dat hebben ze dan wel, anders kan je de Blackberry ook niet opladen).
Goed een lichte schok ging door mij heen, want ik had wel iets anders verwacht, maar aan de andere kant is het natuurlijk ook geweldig om zoiets mee te mogen maken. Die avond nog wordt er een maaltijd voor de universiteit gekookt en stap ik met het halve gezin in een busje om het eten naar de studenten te gaan brengen. Het is een super ervaring en het 5-jarige nichtje vindt het ok helemaal geweldig om zo'n gekke, witte, lange meneer mee te gaan. Overigens is zij niet de enige, want je voelt je echt een filmster als je op straat loop: allemaal willen ze gedag zeggen, met je op de foto en je een hand schudden. Op de universiteit ontmoet ik nog een lerares en haar moeder. De laatse heet Elisabeth. spreekt nog een beetje Nederlands en komt uit Toraja. Laat dit nou net mijn volgende bestemming zijn en laat zij nou net op ezelfde dag als ik die kant op willen gaan. In een mum van tijd is de plek op de bus geregeld, evenals een slaapplaats in Toraja. Bij terugkomst voor het slapen gaan nog even een stukje gelezen om helemaal lek gestoken te worden door de honderden muggen die om je heen vliegen. Het is echt bizar maar je slaat willekeurig je handen in elkaar en je hebt altijd wel een paar muggen te pakken. Goed: lange mouwen aan en de autan doet ook veel, dus word ik denk ik maar 30 keer gestoken. Malaria komt hier gelukkig nog niet voor, alhoewel ik uiteraard al wel driftig aan het slikken ben (hoor moeders!).
Na een matige nacht (buren waren nog lang aan het kletsen, de moskee ging om 4 uur 'af') bijtijds op om het ontbijt nog te helpen klaar maken. Voor iedere leerling wordt een mooi pakketje gevouwen met rijst, kroepoek en sambal en na wat gesuntel heb ik er redelijke vaardigheid in gekregen. Inmiddels zelf ook wat trek gekregen, bleek het nog geen acht uur te zijn, vandaar dook dat ik mij wat brak voelde.
De rest van de dag op pad geweest in Makassar, maar het is een beetje teleurstellende stad. Er staat een oud fort Benteng Rotterdam, waar als uit het niets ineens allemaal toeristen rondlopen die buiten het fort allemaal weer 'opgelost' zijn, maar verder heeft de stad niet zoveel. Op zoek naar internet om eve niets van mij te laten weten, kom ik niet verder dan een wifi plek waar mijn netbook niks mee kan? Ik snap er niks van , maar heb wel het vermoeden dat het voor het contact met de buitenwereld toch beter is om een prepaid kaart voor mijn telefoon te bemachtigen, want als het in een grote stad als Makassar al zo lastig om het internet op te komen...
Naar Toraja (2 sept)
's Pchtends richting het busstation en tot op het laatste moment gewacht op mijn gastrouw Elisabeth, maar als die niet komt opdagen, toch maar alleen ingestapt. Net buiten de stad heeft ze de bus ingehaald en stapt ze alsnog in Om haar Nederlands te oefenen besluit ik 1 van de inmiddels 2 uitgelezen Nederlandse boeken aan haar te geven. Misschien wel wat moeilijk, maar ik heb de indruk dat de kennis snel weer terug komt. De route naar Toraja is mooi en afwissleend. Eerst een laagvlakte met visvijvers en rijstvelden met hier en daar kokospalmen en bananenbomen en vervolgens bergachtig en erg groen. Na een busreis van een uur of 10 aangekomen in Toraja en soms heb je ook geluk, want het is een mooi huis midden in het entrum van Makale. Het enige nadeel is dat Makale weliswaar het administratieve centrum maar niet het toeristische centrum is, dus ik vrees dat ik hier niet heel veel georganiseerd kan krijgen.
Inmiddels zijn ook mijn plannen voor Sulawesi qua ideeen wat concreter gemaakt. De route die ik voor ogen had (van zuidwest Sulawesi naar noordoost Sulawesi) had een klein probleem: in Poso een stad in het centrum van het eiland, zijn de laatste jaren onrusten geweest e ook waren er bendes actief. Navraag gaf geen eenduidig beeld, dus ik was al naar alternatieven aan het zoeken. John, de oudste De Gruiter zoon, had nog wat bronnen voor me (o.a. een Nederlander die in Noord Sulawesi woont) die ik kon checken. Het gebied rondom de stad Poso is zonder meer veilig en ook de stad zelf schijnt veilig(er) te zijn, maar belangrijker: ik kom langs deze stad en niet er door heen. Met in elk geval ook weer een Nederlandse referentie op zak, besluit ik toch die route te gaan doen, in ieder geval tot Tentena (mooi meer, lekkere paling en nationaal park naast de deur) en daar nog meer navraag te doen. Eventueel kan ik dan altijd nog naar zuidoost Sulawesi en vandaar zuid Moluku in, i.p.v. Moluku in het noorde binnen te komen.
Tot zover, wordt vervolgd!
Foto's: http://www.facebook.com/media/set/?set=a.2250084966902.132979.1091566605&l=8dd9b82cc3
-
02 September 2011 - 14:56
Rob:
hilarisch..! -
02 September 2011 - 15:16
Jan:
Super blij voor je dat de contacten zo makkelijk gaan. Waanzinnig dat je gewoon in een hutje aanschuift en daar bij een familie kan overnachten. Enneh die foto's moet je maar niet zo groot zijn. -
02 September 2011 - 16:27
Ramona:
Wat een topbelevenissen! En mooie plannen, hopelijk tref je voldoende verbinding om updates te blijven schrijven. Het is wel echt leven met de locals zo! Bij mij nog niets van dat.. ik ben nog hard aan het werk om eerst maar eens te acclimatiseren aan ritme en klimaat in Cancun! -
02 September 2011 - 19:00
Buuf Nr 13:
Duidelijk al volleerd solo-reiziger. veel plezier! gr. Roos en de mannen. O ja, de huurders van jullie huis ontmoet. Eerste indruk: zeer aardig en rielekst. -
02 September 2011 - 19:45
Bianca:
Wauw, wat een avontuur meteen al enne.. goed geschreven hoor. -
03 September 2011 - 06:06
Gerrie:
Ga zo door Auke met het schrijven van je belevenissen, wij genieten!
Het enige wat ontbreekt is een paar fotootjes, maar daar kunnen we mee leven.
Enne.... die geluiden van de moskee.... dat gaat wennen! -
03 September 2011 - 07:51
Niek:
van zo'n onthaal had je niet kunnen dromen. Fijn dat je goede informatie hebt over de culturele en politieke sytuatie. Je bent nu in Toraja, Succes, groeten, mama/papa. -
03 September 2011 - 07:54
Niek:
Mama heeft de griep flink te pakken, dus heb ik het e.e.a. te doen vandaar mijn "late "reactie. -
03 September 2011 - 11:56
Michel:
Auke wereldreiziger helaas hebben we elkaar gemist! Had je graag nog gezien voor vertrek. Leuke verhalen alweer, ja de Indonesiërs zijn enorm gastvrije mensen. Kunnen we wat van leren in NL.
Ik blijf je volgen via de site.
Heel veel reisplezier. En super dat je met Rob naar Nepal gaat, enorm mooie plek ( dat duurt nog wel ff ;)
Groetjes Michel
Ps aandelen nog verkocht ;) -
03 September 2011 - 15:32
Ellij B:
Wat geweldig dat je al van je laat horen. wij zien het al helemaal voor ons. De ervaring met de foto's komt ons heel bekend voor.
geniet maar van het beroemd zijn.
Salamat,
Cees en Ellij -
03 September 2011 - 19:19
Jolien:
He Auke, klinkt goed! Wat goed dat er zulke aardige mensen zijn. De twee keer dat ik in Utrecht touristen spontaan hulp aan bood, keken ze mij een beetje verwilderd aan en hielden ze hun tassen angstvallig dicht tegen zich aan. Maar ach, wellicht heeft dat ook wel met mijn lange, blanke verschijning te maken. Ik voelde me alleen niet zo'n filmster, eerder zo'n figurant uit zo'n B-horrorfilm.... Nou ja, in de ogen van de touristen dan. Daar gaat de hollandsche gastvrijheid dan... -
04 September 2011 - 11:09
Marije:
Wauw Auke, wat een belevenissen! Leuk om zo op de hoogte te blijven van wat je meemaakt! Geniet ervan! -
04 September 2011 - 11:46
Gerda:
Hoi Auke,
Dit klinkt allemaal erg leuk, spontaan, bijzonder! Dat maak je als gewone toerist niet mee. Ga je hierna naar de Molukken? Daar schijnt het ook altijd onrustig en niet veilig te zijn, dus daar zou ik ook maar goede info over inwinnen! Op tijd insmeren met autan is ook geen overbodige luxe zo te horen. Misschien moet je aan een klamboe zien te komen. Lange mouwen houdt de muggen niet tegen! Dit is wel het echte Indonesische leven! Liefs, Gerda
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
