Sydney: Hello, Goodbye
Door: Ramona
02 Oktober 2008 | Australië, Sydney
In Mudgee vullen we nog een dag met wijn proeven, wandelen en echidna's (een soort miereneters) spotten en vervolgens zetten we onze koers richting Sydney voort.
Een vlakke weg, een vlakke weg... een zandweg, een zandweg.... een hobbelige weg, een hobbelige weg... en een kuil in de weg! Dat liedje herhaalt zich in mijn hoofd als we de onverharde, vooral uit gaten bestaande weg (officieel verboden met ons campertje, we zijn een beetje stout en ik ben een beetje zenuwachtig) naar Wollemi National Park op sukkelen.
Na een half uurtje hutsebutsen komen we tot mijn grote opluchting zonder problemen op de afgelegen camping aan en genieten we van een heerlijke middag wandelen in de met gele bloesem gevulde eucalyptusbossen.
's avonds koelt het ouderwets af en komen de handschoenen weer uit de banken. We ademen wolkjes, wat ondersteuning vormt voor onze veronderstelling dat het bijna vriest! We delen een vuurtje met onze britse-migranten buren en wisselen reisverhalen uit.
We spotten possums, die geen schaamte kennen en letterlijk het eten uit de pannen komen jatten en genieten van weer een prachtige sterrenhemel met voorbij trekkende satellieten. Dat ultieme buitengevoel gaat nooit vervelen..
Maar de klok begint te tikken. Zo veel te zien, zo weinig tijd! 3 maanden Australie is bij lange na niet genoeg...
We reizen verder naar Blackheath, in de Blue Mountains.
's nachts droom ik dat ik een grote, stoere man ben. Ik werk als beveiliger en ik draag een speciaal ontworpen pak. Als ik op een knopje druk kan ik tegen muren oplopen en salto's achterover maken. Ik voel me een hele vent, zeker als ik als opdracht krijg om dienst te doen voor Britney Spears.
Zodra ik haar zie vraag ik haar handtekening en geef ik haar opportunistisch mijn telefoonnummer. Ik bedoel... ze is toch aardig uit haar dal geklommen en ziet er momenteel weer oogverblindend uit. En waarom zou ze nee zeggen tegen zo'n sterke, knappe vent als ik? Vervolgens sloof ik me uit en toon ik mijn ubermannelijke krachten en kunsten. Ik ren tegen de muren en maak salto's en ik ren tegen de muren en maak salto's en ik ren tegen de muren en maak salto's...
Als ik 's ochtends wakker word ben ik volledig uitgeput en heb ik spierpijn...
Waarom heb ik Auke beloofd om eindelijk weer eens een dagje echt uit wandelen te gaan??
Ons doel is een tochtje van maar 4 kilometer, maar de inschatting in de wandelbrochures is dat we hier 5 uur over zullen doen.
Dat kan maar een ding betekenen: het is steil!
En ja.. in 2 kilometer dalen we 600 meter (da's ongeveer zo steil als de trap in een oud huis en qua afstand is dat dan zo'n 300 van die trappen aan elkaar geplakt). Vanaf halverwege knikkende knieen van het balans houden en afremmen. En het is warm!
Maar eenmaal aangekomen in blue-gum forest genieten we van een prachtig stil bos en we ontdekken een poeltje met ijs-koud water! Niemand in de buurt, dus bezwete kleren uit en even lekker opfrissen. Nou ja.. lekker, zo snel als we het water in zijn, zijn we er ook weer uit want we zijn bang dat er anders lichaamsdelen afvriezen.
Plots horen we geluid en net, maar dan ook net voordat er een flinke groep hele kleine meisjes met schattige roze hoedjes op verschijnt, zijn wij weer degelijk genoeg om zonder enige gene g'day te kunnen zeggen!
Wat doen die ukken uberhaupt in dit dal? Er is geen makkelijke weg om hier te komen. Zijn de Aussie-kids soms gemaakt van ijzer?
De tocht gaat ook weer terug omhoog. Nu dus al die meters stijgen. Hard werken, hard hijgen, zeurende spieren en de dag erna.. spier-pijn!
Maar een beetje inspanning voelt ook wel weer heel erg lekker en doet ons uitkijken naar onze wandeltochten in Nieuw Zeeland.
En dan... exit natuur, op naar Sydney! We hebben gemengde gevoelens over deze mijlpaal in onze reis. Enerzijds kijken we ontzettend uit naar het feit dat we Ralph, Helene, Laura en Bart hier gaan ontmoeten.
Anderszijds betekent Sydney ook: afscheid nemen van ons campertje, die ons de afgelopen maanden bijna een 'eigen-huis-gevoel' heeft opgeleverd.
En we beseffen dat onze tijd in Australie langzaam maar zeker tegen een eind loopt en onze reis eigenlijk al bijna naar zijn finish lijkt te denderen. Ik weet het.. we hebben nog 5 maanden te gaan. Maar als je bedenkt dat er al 8 voorbij zijn, lijkt het einde van ons avontuur soms al angstaanjagend snel in zicht..
Focussend op het positieve aspect: goed gezelschap!
Zondag spreken we af met Stefan en Andrea (opnieuw die Zuid Amerika reisgenoten), met wie we lunchen en foto's kijken.
Maandag vullen we onze dag met een praktische klus: het uitmesten en schoonmaken van onze Chubby camper. Het is ongelooflijk wat een massa spullen we de afgelopen maanden hebben verzameld. Er staat ons voor vertrek uit Australie nog een hoop uitzoekwerk te wachten..
Maandagavond rijden we naar de luchthaven, waar we een dagbudget kwijt zijn aan het parkeren van de auto en vervolgens heel lang moeten wachten todat Raph en vrienden eindelijk de poortjes door komen lopen. Broerlief heeft de ultieme pech dat zijn bagage kwijt is geraakt en komt dus doodmoe, tot op het bot gefrustreerd en zonder spullen in Sydney aanwandelen.
De hereniging is er niet gelukkig minder om en het probleem van de verloren spullen lossen we na een nacht slapen wel op.
Op de sloffen naar de Big W voor het kopen van een paar basics voor Ralph dus en daarna...
de stad verkennen!
Sydney werd gesticht in 1770. Captain Cook zag groene heuvels, dacht dit deel van Australie in het droge seizoen ontdekt te hebben en claimde enthousiast het grondgebied aan de Oostkust. Zijn 'droge-seizoen-veronderstelling' zou later echter een grote misvatting blijken.
Op basis van Cooks waarnemingen voeren in 1778 elf schepen met in totaal zo’n 1000 Britse opvarenden – waaronder voornamelijk (kleine) delinquenten waar men maar al te graag vanaf wilde - aan op Australië.
Zij troffen echter dor en droog land.
De kapiteins zochten een enigszins acceptabele plek en stichtten Sydney.
De eerste 1000 bewoners, bestonden uit 750 uitgezette/verbannen gevangenen en zo’n 250 pioniers. Deze mensen beschikten met elkaar geenszins over de vaardigheden en middelen om en goed leven op te bouwen in dit ruige, onherbergzame gebied en de delinquenten voelden weinig motivatie om de handen eens flink uit de mouwen te steken. De eerste westerse bewoners van Australie ervaarden kortom een extreem teleurstellende, moeizame start.
Als je nu kijkt hoe de stad erbij ligt, besef je wat voor een ongelooflijke ontwikkelingen er in korte tijd door zijn gemaakt.
Onze ontdekkingstocht start bij het Opera House, inmiddels het nationale symbool en de trots van de stad; Rond 1950 stelde Sydney nog helemaal niets voor. Sir Eugene Goossens, directeur van Sydney Symphony Orchestra, vond het ongehoord dat er niet eens een concertgebouw was en voerde actie om dit toch eens van de grond te krijgen.
Er werd een prijsvraag uitgeschreven en het winnend ontwerp kwam van een Deense architect. Het bleek echter bijna onmogelijk om dit ontwerp in de praktijk uit te voeren en de bouw nam in paats van de geplande 5 jaar, 15 jaar in beslag. De kosten van het gebouw bedroegen 102 miljoen Australische dollars, 14 keer zoveel als van tevoren ingecalculeerd. Da's wel heel veel... maar.. het gebouw mag er zijn en de aanblik geeft ons echt een 'joehoe-we-staan-in-hartje-Sydney!-gevoel'.
Natuurlijk bezoeken we ook de trekpleisters Circular Quay en Darling Harbour en Auk en ik brengen een bezoekje aan het ziekenhuis, dat – gelukkig voor ons – midden in de stad ligt.
Rondflappen op slippers is best lastig en Auke presteert het te struikelen over een van zijn flipflops, waarbij zijn teen dubbelklapt. Al snel is zijn teen twee keer zo dik en loopt ie als Manke Nelis rond te kermen, wat ons doet besluiten toch maar even te laten controleren of het niet gebroken is. Gelukkig valt de schade mee en een dag later is Auke weer genoeg op de been om weer wat rond te hobbelen.
We wandelen door 'the Rocks', varen met de ferry tussen Manly Beach en Circular Quay, genieten van erg lekker eten in de foodcourts (dat hebben we sinds we Azie verlaten hebben gemist!), maken verdere reisplannen en drinken Victoria Bitters. Life is good!
Morgen vertrekken Auke en ik naar Kyabram, terwijl Ralph, Helene, Bart en Laura de omgeving van Sydney nog wat zullen verkennen. Hopelijk lukt het om elkaar in het zuiden nog even te treffen!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
Dirk: we drinken er een of jou!
Pa en ma D: wat een goed nieuws over Tasman, hopelijk gaat ze zich nu een beetje gedragen!
Pim: van harte, hopelijk lukt het binnenkort een keer je telefonisch te bereiken!
Loes: heb je al een auto? :)
Erika, Anne, Koen: van harte!!
Een vlakke weg, een vlakke weg... een zandweg, een zandweg.... een hobbelige weg, een hobbelige weg... en een kuil in de weg! Dat liedje herhaalt zich in mijn hoofd als we de onverharde, vooral uit gaten bestaande weg (officieel verboden met ons campertje, we zijn een beetje stout en ik ben een beetje zenuwachtig) naar Wollemi National Park op sukkelen.
Na een half uurtje hutsebutsen komen we tot mijn grote opluchting zonder problemen op de afgelegen camping aan en genieten we van een heerlijke middag wandelen in de met gele bloesem gevulde eucalyptusbossen.
's avonds koelt het ouderwets af en komen de handschoenen weer uit de banken. We ademen wolkjes, wat ondersteuning vormt voor onze veronderstelling dat het bijna vriest! We delen een vuurtje met onze britse-migranten buren en wisselen reisverhalen uit.
We spotten possums, die geen schaamte kennen en letterlijk het eten uit de pannen komen jatten en genieten van weer een prachtige sterrenhemel met voorbij trekkende satellieten. Dat ultieme buitengevoel gaat nooit vervelen..
Maar de klok begint te tikken. Zo veel te zien, zo weinig tijd! 3 maanden Australie is bij lange na niet genoeg...
We reizen verder naar Blackheath, in de Blue Mountains.
's nachts droom ik dat ik een grote, stoere man ben. Ik werk als beveiliger en ik draag een speciaal ontworpen pak. Als ik op een knopje druk kan ik tegen muren oplopen en salto's achterover maken. Ik voel me een hele vent, zeker als ik als opdracht krijg om dienst te doen voor Britney Spears.
Zodra ik haar zie vraag ik haar handtekening en geef ik haar opportunistisch mijn telefoonnummer. Ik bedoel... ze is toch aardig uit haar dal geklommen en ziet er momenteel weer oogverblindend uit. En waarom zou ze nee zeggen tegen zo'n sterke, knappe vent als ik? Vervolgens sloof ik me uit en toon ik mijn ubermannelijke krachten en kunsten. Ik ren tegen de muren en maak salto's en ik ren tegen de muren en maak salto's en ik ren tegen de muren en maak salto's...
Als ik 's ochtends wakker word ben ik volledig uitgeput en heb ik spierpijn...
Waarom heb ik Auke beloofd om eindelijk weer eens een dagje echt uit wandelen te gaan??
Ons doel is een tochtje van maar 4 kilometer, maar de inschatting in de wandelbrochures is dat we hier 5 uur over zullen doen.
Dat kan maar een ding betekenen: het is steil!
En ja.. in 2 kilometer dalen we 600 meter (da's ongeveer zo steil als de trap in een oud huis en qua afstand is dat dan zo'n 300 van die trappen aan elkaar geplakt). Vanaf halverwege knikkende knieen van het balans houden en afremmen. En het is warm!
Maar eenmaal aangekomen in blue-gum forest genieten we van een prachtig stil bos en we ontdekken een poeltje met ijs-koud water! Niemand in de buurt, dus bezwete kleren uit en even lekker opfrissen. Nou ja.. lekker, zo snel als we het water in zijn, zijn we er ook weer uit want we zijn bang dat er anders lichaamsdelen afvriezen.
Plots horen we geluid en net, maar dan ook net voordat er een flinke groep hele kleine meisjes met schattige roze hoedjes op verschijnt, zijn wij weer degelijk genoeg om zonder enige gene g'day te kunnen zeggen!
Wat doen die ukken uberhaupt in dit dal? Er is geen makkelijke weg om hier te komen. Zijn de Aussie-kids soms gemaakt van ijzer?
De tocht gaat ook weer terug omhoog. Nu dus al die meters stijgen. Hard werken, hard hijgen, zeurende spieren en de dag erna.. spier-pijn!
Maar een beetje inspanning voelt ook wel weer heel erg lekker en doet ons uitkijken naar onze wandeltochten in Nieuw Zeeland.
En dan... exit natuur, op naar Sydney! We hebben gemengde gevoelens over deze mijlpaal in onze reis. Enerzijds kijken we ontzettend uit naar het feit dat we Ralph, Helene, Laura en Bart hier gaan ontmoeten.
Anderszijds betekent Sydney ook: afscheid nemen van ons campertje, die ons de afgelopen maanden bijna een 'eigen-huis-gevoel' heeft opgeleverd.
En we beseffen dat onze tijd in Australie langzaam maar zeker tegen een eind loopt en onze reis eigenlijk al bijna naar zijn finish lijkt te denderen. Ik weet het.. we hebben nog 5 maanden te gaan. Maar als je bedenkt dat er al 8 voorbij zijn, lijkt het einde van ons avontuur soms al angstaanjagend snel in zicht..
Focussend op het positieve aspect: goed gezelschap!
Zondag spreken we af met Stefan en Andrea (opnieuw die Zuid Amerika reisgenoten), met wie we lunchen en foto's kijken.
Maandag vullen we onze dag met een praktische klus: het uitmesten en schoonmaken van onze Chubby camper. Het is ongelooflijk wat een massa spullen we de afgelopen maanden hebben verzameld. Er staat ons voor vertrek uit Australie nog een hoop uitzoekwerk te wachten..
Maandagavond rijden we naar de luchthaven, waar we een dagbudget kwijt zijn aan het parkeren van de auto en vervolgens heel lang moeten wachten todat Raph en vrienden eindelijk de poortjes door komen lopen. Broerlief heeft de ultieme pech dat zijn bagage kwijt is geraakt en komt dus doodmoe, tot op het bot gefrustreerd en zonder spullen in Sydney aanwandelen.
De hereniging is er niet gelukkig minder om en het probleem van de verloren spullen lossen we na een nacht slapen wel op.
Op de sloffen naar de Big W voor het kopen van een paar basics voor Ralph dus en daarna...
de stad verkennen!
Sydney werd gesticht in 1770. Captain Cook zag groene heuvels, dacht dit deel van Australie in het droge seizoen ontdekt te hebben en claimde enthousiast het grondgebied aan de Oostkust. Zijn 'droge-seizoen-veronderstelling' zou later echter een grote misvatting blijken.
Op basis van Cooks waarnemingen voeren in 1778 elf schepen met in totaal zo’n 1000 Britse opvarenden – waaronder voornamelijk (kleine) delinquenten waar men maar al te graag vanaf wilde - aan op Australië.
Zij troffen echter dor en droog land.
De kapiteins zochten een enigszins acceptabele plek en stichtten Sydney.
De eerste 1000 bewoners, bestonden uit 750 uitgezette/verbannen gevangenen en zo’n 250 pioniers. Deze mensen beschikten met elkaar geenszins over de vaardigheden en middelen om en goed leven op te bouwen in dit ruige, onherbergzame gebied en de delinquenten voelden weinig motivatie om de handen eens flink uit de mouwen te steken. De eerste westerse bewoners van Australie ervaarden kortom een extreem teleurstellende, moeizame start.
Als je nu kijkt hoe de stad erbij ligt, besef je wat voor een ongelooflijke ontwikkelingen er in korte tijd door zijn gemaakt.
Onze ontdekkingstocht start bij het Opera House, inmiddels het nationale symbool en de trots van de stad; Rond 1950 stelde Sydney nog helemaal niets voor. Sir Eugene Goossens, directeur van Sydney Symphony Orchestra, vond het ongehoord dat er niet eens een concertgebouw was en voerde actie om dit toch eens van de grond te krijgen.
Er werd een prijsvraag uitgeschreven en het winnend ontwerp kwam van een Deense architect. Het bleek echter bijna onmogelijk om dit ontwerp in de praktijk uit te voeren en de bouw nam in paats van de geplande 5 jaar, 15 jaar in beslag. De kosten van het gebouw bedroegen 102 miljoen Australische dollars, 14 keer zoveel als van tevoren ingecalculeerd. Da's wel heel veel... maar.. het gebouw mag er zijn en de aanblik geeft ons echt een 'joehoe-we-staan-in-hartje-Sydney!-gevoel'.
Natuurlijk bezoeken we ook de trekpleisters Circular Quay en Darling Harbour en Auk en ik brengen een bezoekje aan het ziekenhuis, dat – gelukkig voor ons – midden in de stad ligt.
Rondflappen op slippers is best lastig en Auke presteert het te struikelen over een van zijn flipflops, waarbij zijn teen dubbelklapt. Al snel is zijn teen twee keer zo dik en loopt ie als Manke Nelis rond te kermen, wat ons doet besluiten toch maar even te laten controleren of het niet gebroken is. Gelukkig valt de schade mee en een dag later is Auke weer genoeg op de been om weer wat rond te hobbelen.
We wandelen door 'the Rocks', varen met de ferry tussen Manly Beach en Circular Quay, genieten van erg lekker eten in de foodcourts (dat hebben we sinds we Azie verlaten hebben gemist!), maken verdere reisplannen en drinken Victoria Bitters. Life is good!
Morgen vertrekken Auke en ik naar Kyabram, terwijl Ralph, Helene, Bart en Laura de omgeving van Sydney nog wat zullen verkennen. Hopelijk lukt het om elkaar in het zuiden nog even te treffen!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
Dirk: we drinken er een of jou!
Pa en ma D: wat een goed nieuws over Tasman, hopelijk gaat ze zich nu een beetje gedragen!
Pim: van harte, hopelijk lukt het binnenkort een keer je telefonisch te bereiken!
Loes: heb je al een auto? :)
Erika, Anne, Koen: van harte!!
-
02 Oktober 2008 - 13:52
Martin:
Dat is super vervelend vor Ralph, zeg!!! Ik hoop dat ie z'n spullen weer terug heeft voor hij terugvliegt!
Wat een mooie foto's weer, de Sydney en Blue Mountain foto's doen mooie herinneringen boven komen. Heel veel plezier in Sydney!!
Groetjes,
Martin -
02 Oktober 2008 - 16:23
Rutger:
Hola,
Leuk om te lezen hoe het jullie vergaat!! Nog 5 maanden reizen is toch prachtig!!! Ik verblijf nog steeds in Mendoza en zoals jullie begrepen heb ik mijn reisavonturen op een laag pitje staan. Voor een goede reden ;). Maar als ik jullie verhalen lees gaat het zeker wel weer kriebelen. Is leuker dan een reisboek!!!
Het ga jullie goed en alvast veel plezier toegewenst in Nieuw-Zeeland!!!
Chau chau -
02 Oktober 2008 - 17:38
Gerrie:
Wat een prachtig verhaal! Veel van jullie belevenissen zo goed verwoord dat je bijna het gevoel krijgt het zelf mee te maken. En daarnaast een stukje geschiedenis wat op een prettige manier 'binnen' komt en blijft hangen! En dan de foto's, ze zijn allemaal mooi maar iedereen zal begrijpen welke IK dit keer de mooiste vindt! :)Heel veel lief voor jullie allemaal!! maM -
02 Oktober 2008 - 19:37
Gerda:
Hoi Auke en Ramona,
Heerlijk: kamperen onder een sterrenhemel! Grappig die Possums, ze kennen de camping: net de Mac! Wat een groot verschil in temperatuur overdag en 's nachts! En....bijzondere droom, Moon! Je weet onderhand toch wel dat je ECHT sterk bent? Hoef je toch niet meer van te dromen? Bleef je wel in je bed met al die salto's?
Hachelijke actie: zwemmen als je zo bezweet bent! Niets aan overgehouden? Gelukkig weer op tijd aangekleed! Die kindjes zijn gewoon per helicopter gebracht. Bij het afdalen denken aan de TaiChi manier van lopen: eerst je balans naar een been, dan door de ene knie zakken en dan rustig neerzetten, zo spaar je je knieen! Maar ja, of je bovenbenen dit zolang volhouden is de vraag. Hebben ze geen ontspannen wandeltochtjes zoals in Nederland? Een beetje vlak met de natuur van Australie natuurlijk, anders is het niet leuk om zo ver weg te zijn.
Nederland kan ook best leuk zijn hoor: we (vogelwacht Delft incl. Erika en ik)zijn afgelopen zaterdag nog naar Kijkduin geweest: de trekvogels spotten, er waren vooral regelmatig vinken, graspiepers en soms een gele kwikstaart: die kon je goed herkennen als hij aan de goede kant van de zon vloog. Later naar Meijendel, dat blijft een mooi gebied, maar op zo'n zonnige zaterdag wel erg druk. Tussen Kijkduin en Meijendel nog even bij de pier van Scheveningen gekeken: geen mooie plek, maar wel.....goudhaantjes! Op de betonblokken van de pier: het is een invasie die eens in de zoveel jaar voorkomt. Leuk hoor, hoewel wat onnatuurlijk. In Meijendel een waterral gezien in de volle zon: niets verborgen! Uitgebreid fourageren langs de waterkant aan de overkant van het watertje, mooi met zijn blauw-grijze pak en knalrode snavel! Aan het eind nog even snel een jagende sperwer voor onze voeten langs achter een merel aan! Geweldig!
Afgelopen zondag waren we bij Jasper en Stephanie, we hebben de uitgeknepen druiven (hadden Frank en Jasper de week ervoor met de hand gedaan)in een centrifuge gedaan en in grote flessen met een luchtslot erop, gedaan. Nu moet de sap wijn worden in 6 tot 8 maanden, ik ben benieuwd. Volgend jaar moeten Frank en ik samen de wijngaard doen en wijn maken, want dan zitten Jasper en Steph in....Australie!
Knuffel en tot schrijfs, Gerda -
03 Oktober 2008 - 08:51
Tilly:
Wat ontzettend sneu voor Raplh....sta je toch mooi te kijken. Ik weet nog niet hoe het verder afgelopen is, of zijn spullen inmiddels terecht zijn of dat ie nog meer warenhuizen van binnen moet gaan bekijken. Ik ben eigenlijk wel heel nieuwsgierig wat hij als supermarkt-expert van de winkels daar vindt?
het is ook weer genieten van de prachtige foto's, dat geeft ons altijd weer een mooie impressie van wat jullie meemaken.
Natuurlijk vind ik de foto van Ralp en Ramona op het bankje het mooist dit keer! (of kies jij voor de hereninging Gerrie?..;-)
Het blijft iets unieks hoor dat jullie elkaar aan de andere kant van de wereld zo treffen.
Als ik het goed begrepen heb gaan jullie komende dagen nog bij Tante Thea en Joop langs..... ik ben nu al nieuwsgierig naar die foto's!
En daarna wacht jullie de oversteek naar Nieuw Zeeland. Weer een hele goede reis en we kijken weer uit naar het volgende bericht.
Lieve groet van Tilly
-
03 Oktober 2008 - 08:53
Tilly:
nadat ik de foto's nog een keer bekeken heb, vind ik die van de grote schoonmaak bij het busje ook wel heel erg fantastisch...:-) :-) -
03 Oktober 2008 - 20:36
Buuf Nr 13:
Hoi hoi, we hadden wat probleempjes met internet, dus inmiddels al jullie verhalen weer gelezen en weer een reactie van het echte Laan-front! Hier alles prima! Volgende week vieren we de eerste verjaardag van Gijs...Met zijn gezondheid gaat het inmiddels heel goed. Hans en Loes lijken eindelijk klaar te zijn met verbouwen en in jullie huis zit dezelfde meneer uit Iran weer. Zijn vrouw en twee kinderen die hier ook eerst waren en zich stierlijk verveelden en dus maar wat heen en weer renden en schreeuwden in het huis, zijn weer terug naar Iran. De buurman is netjes en aardig en veel op reis. geen problemen dus. Ik hoop dat zijn schotel het houdt met deze Hollandsche winden. Alos ik jullie foto's zie denk ik iedere keer: dat gaan wij ook ooit bekijken....goed idee hè? Goede reis naar jullie volgende etappe!
Veel liefs, Roosje en de mannen -
05 Oktober 2008 - 20:05
Jolien:
Oooh, doe mij dat jurkje moon, doe mij dat jurkje, wat ongelooflijk leuk! Tja, sorry, jullie reisverhalen geven (bijna) dezelfde ervaringen als jullie moeten hebben gehad, maar ja, foto's van leuke jurkje doen mijn ik-ben-een-miep-miep-vrouw volledig in mij naar boven komen! :-) Waar is je bijbehorende tasje?!? ;-)
Ik heb net mijn rugtas gekocht, heb mijn nieuwe charmante stappers (bergschoenen) ingelopen en twijfel over hoeveel kleding ik eigenlijk mee kan nemen en kom (door de grote van de rugtas)tot de conclusie dat dit niet veel zal zijn :-( Rondflaneren in leuke jurkjes/rokjes met bijpassende schoentjes gaat er toch helaas niet in zitten. Nou heb ik dat gelukkig niet nodig in de bergen/bossen van NZ, maar toch, het idee dat het in je tas zit, geeft toch een goed gevoel (ik-ben-ook-nog-een-geciviliseerde-vrouw- gevoel, terwijl je op je stinkende tefa's in je afritsbroek rondloopt op de camping/hostel waar dan van die meisjes rondlopen die blijkbaar alleen leuke kleding hebben en bijpassende schoenen). Ach ja, eigenlijk heb ik die leuke kleding niet nodig, ik heb al een vent.. ;-)
Ik geloof dat het me toch een beetje hoog zit, dat ik zo weinig mee kan nemen... verbazingwekkend. Wellicht een trekje wat ik overgehouden heb van afgelopen vakantie in Italië. Nou is dat natuurlijk niet het beste voorbeeld, iedere vrouw lijkt daar op en top rond te lopen, in de bergen of niet (!).
Of misschien is deze (tijdelijke) obsessie voor kleding wel te danken aan het feit dat ik weer moet werken en men dan ook verwacht dat er decent bij loopt waardoor ik twee weken geleden uit frustatie de mexx heb leeggekocht (terwijl er geen aanbiedingen waren, auch!) en dus mijn zuurverdiende geld meteen weer heb uitgegeven. Ach, wie zal het zeggen, een mode-expert zal ik nooit worden, maar leuke jurkjes herken ik direct! ;-) -
06 Oktober 2008 - 06:26
Hinnie En Sietze:
Hallo globetrotters,
Mooi gebied he die Blue Mountains! Wij hebben erzelf ook veel gewandeld.
Wij zijn na het rustige Australie beland in het hectische Bali. Teksi? Transport? No, tomorrow? I have nice price... Enzovoort, enzovoort. Flashbacks was een goede tip, wij zijn er onze reis begonnen en de laatste 2 dagen verblijven we er ook.
Momenteel zijn we in Ubud waar we o.a. Kecak-dance hebben bijgewoond. Goede tip van jullie.
Nu doen we rustig aan want onze maag en darmen hebben wat moeite met het gekruide eten. Veel reisplezier nog, voor ons zit het er bijna op.
Groetjes Hinnie en Sietze
(ontmoet in Kakadu NP) -
11 Oktober 2008 - 14:58
Wil Venema:
Even wat zieke gezinsleden gehad, dus was het even stil hier. Maar je bent me nog niet kwijt! :)
Die foto van de Blue Mountains is een toppertje! Die kan zo meedoen in een fotowedstrijd. En dan te bedenken, dat foto's nog niet de helft weergeven van de eigenlijke pracht en praal van de natuur. Althans - zo ervaar ik het zelf. De wijdte, de lucht, de geur, alle sensaties - je mist het op de foto's. Maar als je dan je ogen sluit, en er aan terug denkt ... helaas is het voor de mensen aan deze kant van de aarde geen herinnering. Althans, voor mij niet :)
Als ik denk aan de overgang van natuur naar stad - en als jullie een beetje op mij lijken :) - dan kost dat best moeite. De drukte, de smerige lucht ... in principe voel ik me meer thuis buiten de stad. Waarmee ik niet zeg, dat een bezoek aan steden niet fijn of leuk is.
Nog maar vijf maanden? Tja - tijd is als een rol toiletpapier: hoe dichter bij het einde, hoe sneller het gaat :)
Heb nog veel plezier! Heb het goed ...
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
