Gevonden: paradijsje
Door: Ramona
27 Juni 2008 | Indonesië, Batavia
Naast de stranden van Kuta en Sanur, is Ubud toeristenplek nummer 2 op Bali. Na onze ervaringen met opdringerige mensen bijna een reden om er niet heen te gaan, maar aan de andere kant: drukte heeft vaak ook een reden!
Na een tijdje in Ubud snappen we de hype rondom dit stadje helemaal, want Ubud is een veelzijdige plek met goede voorzieningen en heeft op veel vlakken veel te bieden!
3 dagen zijn hier dan ook zo gevuld.
Om te beginnen praten we bij met Erik en Marion. Met deze respectievelijk ex-CvD-er en ACT-er kunnen we het hebben over zaken die volledig naar de achtergrond verdwenen waren maar ons toch heus nog behoorlijk boeien. Dat alles natuurlijk wel onder genot van een goede Nasi Campur en een 'large Bintang'. De Volkskrant die ze uit Nederland hebben meegenomen spellen we uit van A tot Z (dat soort kleine dingen kunnen echt heel fijn zijn)
Op avond 1 kijken we voetbal. Een flinke teleurstelling en uiteindelijk druipen we gedesillusioneerd af, ons afvragend hoe we de nep oranje tatoeage weer van ons arm geschrobt kunnen krijgen.
Maar Cruyffs one-liner is onomstotelijk waar, elk nadeel heb z'n voordeel. Niet meer zoeken naar die ene tv in het dorp die een nachtelijke sportuitzending verzorgt en niet meer worstelen om tot 6 uur wakker te zijn. We gaan ons weer richten op andere zaken!
Zoals.. cul-TUUR! Na een kleine 3 maanden berglucht en wandelactie in Zuid Amerika, is het hier toch wel tijd om ook eens iets cultuurbewusts te doen.
We bezoeken een Wajang voorstelling, een schaduwpoppenspel. Voor ons gevoel een 'must' in Indonesie en we hebben er erg veel zin in. We kopen een kaartje langs de straat en met een handjevol andere toeristen nemen we in een behoorlijk warme, donkere ruimte plaats op plastic tuinstoeltjes voor een scherm waarachter een klein lichtje flakkert. Lichten uit en daar gaan we... althans.. dat denken we. Als we na ruim een half uur gamelan muziek (een soort gong/xylofoon achtig geluid dat vrij chaotisch is) zo goed als gehypnotiseerd en half in slaap gesukkeld zijn, begint het spel dat ruim een uur duurt. Volledig in het Indonesisch en we snappen er geen hout van. Hoewel de contouren van de poppen kunstig zijn en het sfeertje mystiek, merken we dat we continue zitten te knikkebollen en steeds wakker schrikken als de 'slechte pop' gemeen 'whoehaha' lacht.
Hoewel WaJang inderdaad sprookjesachtig is, stappen wij cultuurbarbaren na een uur zwoegen om wakker te blijven met een flink gevoel van schaamte, maar desalniettemin opgelucht naar buiten.
Poging nummer twee, het bijwonen van een Kecak dans voorstelling met Erik en Marion, is een groter succes. De voorstelling vindt plaats in een buitentheater dat prachtig verlicht is. Een enorme groep mannen betreedt de ruimte en begint een soort van koorzang met vrij abstracte klanken. Het klinkt als een klok en is erg bijzonder. Wat ons betreft zou alleen al de muziek passen tussen bijvoorbeeld de Afrikaans Keltische optredens of het Finse schreeuwkoor dat Lowlands graag programmeert.
Verder dansers in prachtige kostuums, trage bewegingen met vooral veel aandacht voor gezichtsuitdrukking en hand- en voetenwerk.
Tot slot een man die in trance door hete kolen loopt. Of hij is een erg goede acteur, of de trance is heel diep (wat ons waarschijnlijker lijkt). Hij trapt ongecontroleerd door de brandende kolen - die vervolgens alle kanten uitvliegen - en we vragen ons af hoe vaak het gebeurt dat een toerist in Ubud een oog verliest als gevolg van het bijwonen van een dansvoorstelling. We zijn blij als zijn klus geklaard is!
Een avond om op terug te kijken en stiekem ook erg leuk om weer even in Hollands gezelschap te verkeren!
De dagen vullen we met wandelingen door de rijstvelden. Fijn om weer wat te wandelen en er is veel te zien. De uurtjes aan het zwembad van onze guesthouse zin bepaald geen straf en de vele goede restaurants die Ubud rijk is houden ons ook behoorlijk zoet.
Met een veel positiever gevoel dan tijdens de eerste dagen vertrekken we op dinsdag vanuit Ubud richting Lombok om de Gili Islands te bezoeken. Ook deze atollen zijn populair bij toeristen (de wereld is nu eenmaal steeds minder 'ontontdekt'), maar gelukkig is er keuze uit drie bestemmingen. Gili Trawagan, Gili Meno en Gili Air. Wij kiezen het rustigste eilandje (Meno) en boeken een hutje aan de meest geisoleerde kant daarvan.
Als we na een vermoeiende reis van zo'n 10 uur oncomfortabel bussen en boten op ons plekje aankomen, weten we gelijk dat dit de mooiste strandbesteming is waar we ooit zijn geweest.
Een geweldig stille plek, met rustig kabbelende loungemuziek en zitjes aan het water die over zee uitkijken, precies aan de goede kant voor de zonsondergang. Mooie, eenvoudige bungalowtjes en douches zonder dak. Badderen onder een waanzinnige sterrenhemel dus.
Ons ecoguesthouse heeft een plank vol boeken, goed eten (vers gevangen vis van de grill voor weinig) en gekoeld bier en verder is er he-le-maal niks te doen.
We vullen onze dagen met gewoon voor ons uit staren, kijken naar de gecko's in het rieten dak van ons hutje en de vogels in de tuin, boeken lezen en snorkelen. Je loopt hier zo het water in en zit gelijk boven een koraalrif. We zien 'the usual', wat bij lange na nog niet verveelt. Nieuw op ons lijstje van waarnemingen: een knalpaarse zeester en zeeschildpadden. Wow.... de structuur van die poten, de rust bij het zwemmen. Het is weer helemaal geweldig en bij deze roepen wij Indonesie officieel uit tot duik- en snorkelparadijs!
Hoewel we nog steeds continue worden aangesproken door mensen die van alles verkopen (waaronder vooral veel lelijke nep parelkettingen, waar ik nooit een voorliefde voor heb gehad) kunnen we er wat beter mee om gaan. Vooraf dingen regelen scheelt een hoop.
En de oplossing van het probleem is simpel: er moeten gewoon meer toeristen naar Indonesie!
Op dit moment zijn we op Lombok, zo ver we op dit moment kunnen zeggen een stuk rustiger dan Bali.
Vanaf morgen beschikken we een paar dagen over een auto om zelfstandig het eiland over te toeren. Vaaf 3 juli zitten we op de boot naar Flores. Verhalen volgen waarschijnlijk vanaf weer een ander eiland!
Liefs,
Ramona en Auke
Na een tijdje in Ubud snappen we de hype rondom dit stadje helemaal, want Ubud is een veelzijdige plek met goede voorzieningen en heeft op veel vlakken veel te bieden!
3 dagen zijn hier dan ook zo gevuld.
Om te beginnen praten we bij met Erik en Marion. Met deze respectievelijk ex-CvD-er en ACT-er kunnen we het hebben over zaken die volledig naar de achtergrond verdwenen waren maar ons toch heus nog behoorlijk boeien. Dat alles natuurlijk wel onder genot van een goede Nasi Campur en een 'large Bintang'. De Volkskrant die ze uit Nederland hebben meegenomen spellen we uit van A tot Z (dat soort kleine dingen kunnen echt heel fijn zijn)
Op avond 1 kijken we voetbal. Een flinke teleurstelling en uiteindelijk druipen we gedesillusioneerd af, ons afvragend hoe we de nep oranje tatoeage weer van ons arm geschrobt kunnen krijgen.
Maar Cruyffs one-liner is onomstotelijk waar, elk nadeel heb z'n voordeel. Niet meer zoeken naar die ene tv in het dorp die een nachtelijke sportuitzending verzorgt en niet meer worstelen om tot 6 uur wakker te zijn. We gaan ons weer richten op andere zaken!
Zoals.. cul-TUUR! Na een kleine 3 maanden berglucht en wandelactie in Zuid Amerika, is het hier toch wel tijd om ook eens iets cultuurbewusts te doen.
We bezoeken een Wajang voorstelling, een schaduwpoppenspel. Voor ons gevoel een 'must' in Indonesie en we hebben er erg veel zin in. We kopen een kaartje langs de straat en met een handjevol andere toeristen nemen we in een behoorlijk warme, donkere ruimte plaats op plastic tuinstoeltjes voor een scherm waarachter een klein lichtje flakkert. Lichten uit en daar gaan we... althans.. dat denken we. Als we na ruim een half uur gamelan muziek (een soort gong/xylofoon achtig geluid dat vrij chaotisch is) zo goed als gehypnotiseerd en half in slaap gesukkeld zijn, begint het spel dat ruim een uur duurt. Volledig in het Indonesisch en we snappen er geen hout van. Hoewel de contouren van de poppen kunstig zijn en het sfeertje mystiek, merken we dat we continue zitten te knikkebollen en steeds wakker schrikken als de 'slechte pop' gemeen 'whoehaha' lacht.
Hoewel WaJang inderdaad sprookjesachtig is, stappen wij cultuurbarbaren na een uur zwoegen om wakker te blijven met een flink gevoel van schaamte, maar desalniettemin opgelucht naar buiten.
Poging nummer twee, het bijwonen van een Kecak dans voorstelling met Erik en Marion, is een groter succes. De voorstelling vindt plaats in een buitentheater dat prachtig verlicht is. Een enorme groep mannen betreedt de ruimte en begint een soort van koorzang met vrij abstracte klanken. Het klinkt als een klok en is erg bijzonder. Wat ons betreft zou alleen al de muziek passen tussen bijvoorbeeld de Afrikaans Keltische optredens of het Finse schreeuwkoor dat Lowlands graag programmeert.
Verder dansers in prachtige kostuums, trage bewegingen met vooral veel aandacht voor gezichtsuitdrukking en hand- en voetenwerk.
Tot slot een man die in trance door hete kolen loopt. Of hij is een erg goede acteur, of de trance is heel diep (wat ons waarschijnlijker lijkt). Hij trapt ongecontroleerd door de brandende kolen - die vervolgens alle kanten uitvliegen - en we vragen ons af hoe vaak het gebeurt dat een toerist in Ubud een oog verliest als gevolg van het bijwonen van een dansvoorstelling. We zijn blij als zijn klus geklaard is!
Een avond om op terug te kijken en stiekem ook erg leuk om weer even in Hollands gezelschap te verkeren!
De dagen vullen we met wandelingen door de rijstvelden. Fijn om weer wat te wandelen en er is veel te zien. De uurtjes aan het zwembad van onze guesthouse zin bepaald geen straf en de vele goede restaurants die Ubud rijk is houden ons ook behoorlijk zoet.
Met een veel positiever gevoel dan tijdens de eerste dagen vertrekken we op dinsdag vanuit Ubud richting Lombok om de Gili Islands te bezoeken. Ook deze atollen zijn populair bij toeristen (de wereld is nu eenmaal steeds minder 'ontontdekt'), maar gelukkig is er keuze uit drie bestemmingen. Gili Trawagan, Gili Meno en Gili Air. Wij kiezen het rustigste eilandje (Meno) en boeken een hutje aan de meest geisoleerde kant daarvan.
Als we na een vermoeiende reis van zo'n 10 uur oncomfortabel bussen en boten op ons plekje aankomen, weten we gelijk dat dit de mooiste strandbesteming is waar we ooit zijn geweest.
Een geweldig stille plek, met rustig kabbelende loungemuziek en zitjes aan het water die over zee uitkijken, precies aan de goede kant voor de zonsondergang. Mooie, eenvoudige bungalowtjes en douches zonder dak. Badderen onder een waanzinnige sterrenhemel dus.
Ons ecoguesthouse heeft een plank vol boeken, goed eten (vers gevangen vis van de grill voor weinig) en gekoeld bier en verder is er he-le-maal niks te doen.
We vullen onze dagen met gewoon voor ons uit staren, kijken naar de gecko's in het rieten dak van ons hutje en de vogels in de tuin, boeken lezen en snorkelen. Je loopt hier zo het water in en zit gelijk boven een koraalrif. We zien 'the usual', wat bij lange na nog niet verveelt. Nieuw op ons lijstje van waarnemingen: een knalpaarse zeester en zeeschildpadden. Wow.... de structuur van die poten, de rust bij het zwemmen. Het is weer helemaal geweldig en bij deze roepen wij Indonesie officieel uit tot duik- en snorkelparadijs!
Hoewel we nog steeds continue worden aangesproken door mensen die van alles verkopen (waaronder vooral veel lelijke nep parelkettingen, waar ik nooit een voorliefde voor heb gehad) kunnen we er wat beter mee om gaan. Vooraf dingen regelen scheelt een hoop.
En de oplossing van het probleem is simpel: er moeten gewoon meer toeristen naar Indonesie!
Op dit moment zijn we op Lombok, zo ver we op dit moment kunnen zeggen een stuk rustiger dan Bali.
Vanaf morgen beschikken we een paar dagen over een auto om zelfstandig het eiland over te toeren. Vaaf 3 juli zitten we op de boot naar Flores. Verhalen volgen waarschijnlijk vanaf weer een ander eiland!
Liefs,
Ramona en Auke
-
27 Juni 2008 - 06:20
Rien Klaassen:
Bij "whoehaha" moest ik gelijk aan Arthur denken. Volg jullie reisverhalen met belangstelling. Hoop dat jullie nog veel beleven en ons daarin laten meegenieten. Groeten -
27 Juni 2008 - 06:38
Nina:
klinkt als zeer aangenaam, maaruh, is ver vliegen he. Dat snorkelen doe ik dan wel hier, genietend van jullie rijs(t)verhalen. Fantastisch!!! -
27 Juni 2008 - 06:56
Gerrie:
Wow! Van dit verhaal + foto's worden oma M en opa en oma H weer errug blij! Gaat vandaag nog op de post!
Lieve groetjes maM -
27 Juni 2008 - 08:29
Arthur:
Gewoon fantastisch! De foto's en de ervaringen halen goede herinneringen naar boven!
.....En voor Rien; misschien is Indonesie wel de oorsprong van die kreet...
Ik zie uit naar het volgende verslag!!! -
27 Juni 2008 - 10:55
Gerda Hoogendam- Van:
Hoi Auke en Ramona,
Heerlijk dat jullie even een plek hebben om tot rust te komen. Meer toeristen naar Indonesie lijkt me geen goede oplossing, dan verdwijnt de rust op dit eilandje ook, zal je zien! Misschien wordt het trouwens wel wat drukker daar. hier is de vakantie aangebroken voor het noordelijk deel van het land en volgende week beginnen de vakanties van het zuiden en in Belgie en Frankrijk. Wij moeten nog grie weken, helaas. Mooie foto's weer. Een gamelan is zeer georganiseerd hoor! Misschien moet je als jullie terug zijn eens een workshop volgen in ons etnografisch museum, dan weet je hoe het werkt. En het Wajangspel op zich is toch magisch om te zien ook al versta je er niets van? Okee, een uur is wel lang als je er niets van verstaat, in het donker en in een warme ruimte en met zoveel ervaringen in je hoofd wordt het dan misschien moeilijk om wakker te blijven.
Hebben jullie al iets kunnen regelen om onder water foto's te maken? Lijkt me zo mooi! Nou, veel plezier en tot schrijfs!
Groetjes, Gerda -
27 Juni 2008 - 16:37
Kirst:
hee poppie, ff berichtje van mij. Leuk dat jullie het zo leuk hebben. hier loopt alles in het honderd zonder jou.. hahaha nee hoor maar mis je veel!!! jammer dat ik je toen gemist heb. hele dikke kus aan beide kirsti -
28 Juni 2008 - 10:15
Lida:
Jaja, bij dat "whoehaha" moest ik ook aan Arthur denken EN aan al zijn streken! Maargoed jullie genieten en das de hoofdzaak. De foto's waren weer erg mooi. En ik voel toch tijdens deze episode weer hier en daar het verlangen de kop opsteken om een aantal van jullie belevenissen ook lijfelijk te gaan ondervinden. Wie weet want een mens moet altijd een wens/droom hebben. In ieder geval genieten van dit deel van jullie wereldreis. -
28 Juni 2008 - 18:17
Cora Van Kleef:
Hallo Ramona en Auke.
We genieten enorm van jullie reisverhalen en foto's. We krijgen gelijk weer heimwee naar de Sunda eilanden. En we zijn blij dat jullie voor Gilli Meno kozen want dat is inderdaad het echte paradijs.
Ook op onbewoonde eilandjes bij Floris (17 eilandden reservaat) en bij de Komodo eilanden kun je eindeloos snorkelen.
Maar vergeet vooral niet ook veel te wandelen over de rijstvelden.
Selamat Jalan !!
-
03 Juli 2008 - 08:36
Carola:
Wat een prachtige foto's en verhaal. Blij dat jullie Ubud toch leuk zijn gaan vinden, ik heb er echt goede herinneringen aan (ondanks het toerisme).
Liefs, Carool -
06 Juli 2008 - 16:21
Riet Ruckert:
Wat mooi te lezen hoe het op de eilanden is, die wij op de lagere school nog uit ons hoofd moesten leren.Onvoorstelbaar dat er nog zulke toestanden heersen! Gelukkig maar, want jullie komen nu wel aan jullie avontuurlijke trekken. Nog veel plezier en veel avonturen! Riet
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
