Crossing Borders
Door: Ramona
18 Oktober 2011 | Belize, Caye Caulker
Vanuit Palenque begeven we ons naar de Mexico-Belize grens. Zodra we Belize in reizen is alles anders dan in Mexico. Nog steeds tropische landschappen, maar de borden zijn Engelstalig en de bevolking vormt een mengelmoes van vele soorten/maten en huidskleuren.
Belize heeft een interessante bezettings-geschiedenis. De Engelsen en de Spanjaarden streden er om de macht, wat maakt dat er invloeden vanuit beide culturen doorgedrongen zijn en het land een merkbaar andere identiteit heeft dan de overige landen in deze regio.
De officiële taal is Engels, maar men spreekt ook Spaans. In één gesprek hoor je deze talen continue wisselen of vermengd tot Spanglish en ook Creool wordt veel gesproken. Vermakelijk om te horen, maar volstrekt onduidelijk in welke taal je mensen dient aan te spreken. Al snel blijkt: alles kan, alles werkt.
De eerste indrukken van Belize verbijsteren me nogal. Hoe naïef: ik stelde me een tropisch paradijs voor, waar alles vanzelf gaat, het leven onbezorgd en rustig verloopt en ik even de verwende toerist uit zou kunnen hangen badend in luxe, voordat het pittigere deel van de reis begint. Maar niets is minder waar.
We stappen – zoals gepland, maar gezien de eerste aanblik na enig aarzelen – uit de bus in Orange Walk. Een 18.000 inwoners tellend stadje dat in de reisgids beschreven wordt als dé plek voor ‘streetfood’ en met een relaxte sfeer, maar in de praktijk bestaat uit veelal houten huizen in vergaande staat van verval, modderige straten en voorgoed gesloten winkels.
Ons hotel is voor mij een nieuwe ervaring: een nulsterren door een Chinees gerund betonblok met Spartaanse kamers die niets anders dan de associatie ‘gevangeniscel’ oproepen. Welcome to Belize!
Een schril contrast met mijn tropische dromen dus en het besef dat ik me mentaal moet voorbereiden op een paar pittige, oncomfortabele maanden reizen.
We blijven twee nachten in Orange Walk, waar het minimale streetfood dat er is een te groot risico lijkt voor een westerse maag en we ons beperken tot koekjes van de enige bakkerij die er is.
Exposure, exposure, exposure: mijn panische vasthouden aan groenten, fruit en verantwoorde eetgewoonten maakt langzaam plaats voor genoegen nemen met dat wat voor handen is. Lang leve de multi-vitaminen!
We maken een trip naar Lamanai, per boot, over een prachtige rivier. Maar Belize is tropisch, wat niet alleen betekent ‘warm’, maar ook: NAT.
5 minuten na het in de boot stappen zien we een alligator en denken we dat het een top dag gaat worden, 6 minuten na het in de boot stappen begint het echter te regenen om de gehele 2 uur durende boottocht niet meer te stoppen. We zijn (ondanks onze regenjassen) doordrenkt tot op het bot en hebben niets gezien.
Inmiddels heb ik gelukkig het punt bereikt dat ik vooral de humor van dit soort situaties in kan zien en besef dat reizen niet altijd vakantie is. Vreemd dat ik zoveel tijd nodig heb gehad om om te schakelen en mijn gedachten bij te stellen naar ‘verwacht niet teveel’ en ‘alles is een avontuur’.
’s Middags klaart het op en hebben we een mooie boottocht terug naar het dorp en wat ontmoetingen met aapjes. Niet heel spannend, wel heel schattig.
Onze verdere tijd in Orange Walk vullen we met onze Mennonieten-speurtocht. De Mennonieten vormen een andere vreemde culturele erfenis in deze regio. Lange spierwitte mensen met blonde haren en blauwe ogen. De mannen in blauwe overall met bretels, ruitjesoverhemd en cowboyhoed. De vrouwen in oubollige lange jurken en met hoofdkapjes op. Taal: laag-Duits.
Qua uiterlijk zouden deze mensen passen in eeuwenoude foto’s van het leven op het Nederlandse platteland.
Dat is dan ook min of meer hun afkomst: een fanatieke Nederlander startte in de 16e eeuw deze streng religieuze groepering en groepjes Mennonieten leven nu versnipperd door Centraal Amerika in geïsoleerde gemeenten met eigen scholen, kerken en voorzieningen.
We reizen 4 uur in westelijke richting in rammelbussen om het leven en landschap te zien en ontdekken een Mennonieten-supermarkt met verse groenten en fruit en chocola in de koelkast (dus niet gesmolten). Even genieten dus, tegen de achtergrond van traditioneel geklede op quads op en neer crossende witte vrouwen.
Na het dringend advies te hebben ontvangen niet naar Belize City te reizen, reizen we naar Belize City. Dit na research verricht te hebben over waar wel en niet te lopen, waar een veilige overnachtingsplek te vinden, et cetera.
Bij aankomst in Belize City is het direct duidelijk waarom we er (behalve regelzaken en het opdoen van indrukken) niets te zoeken hebben. Orange Walk was in retrospect ronduit sfeervol, vergeleken met deze stad.
Het verval is immens, de sfeer is grimmig en als enige blanken op straat zijn alle ogen direct op ons gericht.
Tegen elke normale persoon in de straat, is er een zwerver/bedelaar/dealer/verslaafde/psychoot te vinden, mensen spreken je aan ‘welcome to westside man, want some ganja?’, ‘give me a dollar you fucking mothafockah’, volgen je en grijpen je arm. En de manier waarop ik door mannen bekeken wordt, maakt direct duidelijk dat ik hier absoluut niet alleen over straat kan. Ik voel me daardoor extreem afhankelijk, maar ben tegelijkertijd volledig geïntrigeerd.
Overal schurftige, extreem ondervoede honden die zoveel mededogen oproepen dat we ze proberen te voeren. Maar voordat de honden bij het eten zijn, zijn verwarde mensen de rijst van de smerige straat aan het scheppen en in hun mond aan het proppen.
De stad ademt wanhoop, een groot deel van de mensen oogt zwaar gedrogeerd, uit mijn ooghoeken zie ik een man met een groot mes op de stoep zitten en na 18.00u is het donker dus ‘gevangenistijd’. Pas als het weer licht is hebben we bewegingsvrijheid.
De eigenaar van onze shabby guesthouse komt nooit verder dan de hoek van de straat omdat hij zich angstig voelt, en ons enige avond entertainment is de-dakloze-en-altijd-high-I-believe-I-can-fly-Dennis, een vriendelijke meestal luid zingende mafketel voor wie we af en toe een drankje kopen en die onder hem blij makende invloed van marihuana de troosteloosheid van zijn bestaan nauwelijks lijkt te beseffen.
Deze ervaringen helpen mij mijn leven thuis in perspectief te zien en extreem dankbaar te zijn voor een bestaan in Nederland.
Na in 4 dagen in Belize meer indrukken te hebben opgedaan dan in 6 weken Mexico, vertrekken we met de boot naar Caye Caulker. Dit eiland vormt het grootst denkbare contrast met Belize City dat je je kunt indenken. De slogan luidt: ‘go slow. Als Jason weigert met een hawker te spreken, roept deze hem half snikkend na: ‘you are so mean man, where is da love?’ en overal waar ik langs loopt hoor ik ‘walk slower, you’re risking a speeding ticket!’.
Samengevat: tempo - traag, muziek - reggae, sfeer - as laidback as can be, weer - zon! Betaalbare cabana’s, eten wat prijzig maar goed en voor het eerst een luxe toerist gevoel.
We maken een snorkeltrip en ik zie dolfijnen, pijlstaartroggen, barracuda’s, spotted eagle rays, nurse sharks en zee-olifanten op aanraakafstand.
Een geweldige dag, uiteindelijk toch naadloos aansluitend bij mijn tropisch-paradijs-fantasie.
Inmiddels ben ik fysiek en mentaal opgeladen voor de volgende etappe in Midden-Amerika. Op de agenda staan nog zo’n 4 dagen Zuid-Belize en daarna is het tijd om Guatemala in te reizen.
Vandaar meer bericht!
Belize heeft een interessante bezettings-geschiedenis. De Engelsen en de Spanjaarden streden er om de macht, wat maakt dat er invloeden vanuit beide culturen doorgedrongen zijn en het land een merkbaar andere identiteit heeft dan de overige landen in deze regio.
De officiële taal is Engels, maar men spreekt ook Spaans. In één gesprek hoor je deze talen continue wisselen of vermengd tot Spanglish en ook Creool wordt veel gesproken. Vermakelijk om te horen, maar volstrekt onduidelijk in welke taal je mensen dient aan te spreken. Al snel blijkt: alles kan, alles werkt.
De eerste indrukken van Belize verbijsteren me nogal. Hoe naïef: ik stelde me een tropisch paradijs voor, waar alles vanzelf gaat, het leven onbezorgd en rustig verloopt en ik even de verwende toerist uit zou kunnen hangen badend in luxe, voordat het pittigere deel van de reis begint. Maar niets is minder waar.
We stappen – zoals gepland, maar gezien de eerste aanblik na enig aarzelen – uit de bus in Orange Walk. Een 18.000 inwoners tellend stadje dat in de reisgids beschreven wordt als dé plek voor ‘streetfood’ en met een relaxte sfeer, maar in de praktijk bestaat uit veelal houten huizen in vergaande staat van verval, modderige straten en voorgoed gesloten winkels.
Ons hotel is voor mij een nieuwe ervaring: een nulsterren door een Chinees gerund betonblok met Spartaanse kamers die niets anders dan de associatie ‘gevangeniscel’ oproepen. Welcome to Belize!
Een schril contrast met mijn tropische dromen dus en het besef dat ik me mentaal moet voorbereiden op een paar pittige, oncomfortabele maanden reizen.
We blijven twee nachten in Orange Walk, waar het minimale streetfood dat er is een te groot risico lijkt voor een westerse maag en we ons beperken tot koekjes van de enige bakkerij die er is.
Exposure, exposure, exposure: mijn panische vasthouden aan groenten, fruit en verantwoorde eetgewoonten maakt langzaam plaats voor genoegen nemen met dat wat voor handen is. Lang leve de multi-vitaminen!
We maken een trip naar Lamanai, per boot, over een prachtige rivier. Maar Belize is tropisch, wat niet alleen betekent ‘warm’, maar ook: NAT.
5 minuten na het in de boot stappen zien we een alligator en denken we dat het een top dag gaat worden, 6 minuten na het in de boot stappen begint het echter te regenen om de gehele 2 uur durende boottocht niet meer te stoppen. We zijn (ondanks onze regenjassen) doordrenkt tot op het bot en hebben niets gezien.
Inmiddels heb ik gelukkig het punt bereikt dat ik vooral de humor van dit soort situaties in kan zien en besef dat reizen niet altijd vakantie is. Vreemd dat ik zoveel tijd nodig heb gehad om om te schakelen en mijn gedachten bij te stellen naar ‘verwacht niet teveel’ en ‘alles is een avontuur’.
’s Middags klaart het op en hebben we een mooie boottocht terug naar het dorp en wat ontmoetingen met aapjes. Niet heel spannend, wel heel schattig.
Onze verdere tijd in Orange Walk vullen we met onze Mennonieten-speurtocht. De Mennonieten vormen een andere vreemde culturele erfenis in deze regio. Lange spierwitte mensen met blonde haren en blauwe ogen. De mannen in blauwe overall met bretels, ruitjesoverhemd en cowboyhoed. De vrouwen in oubollige lange jurken en met hoofdkapjes op. Taal: laag-Duits.
Qua uiterlijk zouden deze mensen passen in eeuwenoude foto’s van het leven op het Nederlandse platteland.
Dat is dan ook min of meer hun afkomst: een fanatieke Nederlander startte in de 16e eeuw deze streng religieuze groepering en groepjes Mennonieten leven nu versnipperd door Centraal Amerika in geïsoleerde gemeenten met eigen scholen, kerken en voorzieningen.
We reizen 4 uur in westelijke richting in rammelbussen om het leven en landschap te zien en ontdekken een Mennonieten-supermarkt met verse groenten en fruit en chocola in de koelkast (dus niet gesmolten). Even genieten dus, tegen de achtergrond van traditioneel geklede op quads op en neer crossende witte vrouwen.
Na het dringend advies te hebben ontvangen niet naar Belize City te reizen, reizen we naar Belize City. Dit na research verricht te hebben over waar wel en niet te lopen, waar een veilige overnachtingsplek te vinden, et cetera.
Bij aankomst in Belize City is het direct duidelijk waarom we er (behalve regelzaken en het opdoen van indrukken) niets te zoeken hebben. Orange Walk was in retrospect ronduit sfeervol, vergeleken met deze stad.
Het verval is immens, de sfeer is grimmig en als enige blanken op straat zijn alle ogen direct op ons gericht.
Tegen elke normale persoon in de straat, is er een zwerver/bedelaar/dealer/verslaafde/psychoot te vinden, mensen spreken je aan ‘welcome to westside man, want some ganja?’, ‘give me a dollar you fucking mothafockah’, volgen je en grijpen je arm. En de manier waarop ik door mannen bekeken wordt, maakt direct duidelijk dat ik hier absoluut niet alleen over straat kan. Ik voel me daardoor extreem afhankelijk, maar ben tegelijkertijd volledig geïntrigeerd.
Overal schurftige, extreem ondervoede honden die zoveel mededogen oproepen dat we ze proberen te voeren. Maar voordat de honden bij het eten zijn, zijn verwarde mensen de rijst van de smerige straat aan het scheppen en in hun mond aan het proppen.
De stad ademt wanhoop, een groot deel van de mensen oogt zwaar gedrogeerd, uit mijn ooghoeken zie ik een man met een groot mes op de stoep zitten en na 18.00u is het donker dus ‘gevangenistijd’. Pas als het weer licht is hebben we bewegingsvrijheid.
De eigenaar van onze shabby guesthouse komt nooit verder dan de hoek van de straat omdat hij zich angstig voelt, en ons enige avond entertainment is de-dakloze-en-altijd-high-I-believe-I-can-fly-Dennis, een vriendelijke meestal luid zingende mafketel voor wie we af en toe een drankje kopen en die onder hem blij makende invloed van marihuana de troosteloosheid van zijn bestaan nauwelijks lijkt te beseffen.
Deze ervaringen helpen mij mijn leven thuis in perspectief te zien en extreem dankbaar te zijn voor een bestaan in Nederland.
Na in 4 dagen in Belize meer indrukken te hebben opgedaan dan in 6 weken Mexico, vertrekken we met de boot naar Caye Caulker. Dit eiland vormt het grootst denkbare contrast met Belize City dat je je kunt indenken. De slogan luidt: ‘go slow. Als Jason weigert met een hawker te spreken, roept deze hem half snikkend na: ‘you are so mean man, where is da love?’ en overal waar ik langs loopt hoor ik ‘walk slower, you’re risking a speeding ticket!’.
Samengevat: tempo - traag, muziek - reggae, sfeer - as laidback as can be, weer - zon! Betaalbare cabana’s, eten wat prijzig maar goed en voor het eerst een luxe toerist gevoel.
We maken een snorkeltrip en ik zie dolfijnen, pijlstaartroggen, barracuda’s, spotted eagle rays, nurse sharks en zee-olifanten op aanraakafstand.
Een geweldige dag, uiteindelijk toch naadloos aansluitend bij mijn tropisch-paradijs-fantasie.
Inmiddels ben ik fysiek en mentaal opgeladen voor de volgende etappe in Midden-Amerika. Op de agenda staan nog zo’n 4 dagen Zuid-Belize en daarna is het tijd om Guatemala in te reizen.
Vandaar meer bericht!
-
18 Oktober 2011 - 20:11
Bianca:
Het klinkt als een groot avontuur!! -
18 Oktober 2011 - 20:12
Bianca:
Was je dan 8 dagen in Belize? -
19 Oktober 2011 - 06:42
Marleen:
Jeetje...dat klinkt niet echt aantrekkelijk, maar wel een groot avondtuur! Fijn dat je het overleefd hebt :)!
-
19 Oktober 2011 - 06:59
Riet Ruckert:
Onvootstelbaar hoe mensen in deze tijd kunnen "leven". Wat een belevenis! Gelukkig ben je niet alleen! -
19 Oktober 2011 - 14:29
Rob:
wat een contrasten! mooi dat je belize city weer achter je hebt gelaten.. ;-) -
19 Oktober 2011 - 21:05
Gerda:
Hoi Ramona,
Wat ben ik blij dat je niet alleen bent! Echt eng en in en in triest! Je vraagt je af hoe dat in zo'n land is gelopen en of ze er ooit nog eens uit komen. Crisis bij ons? Welnee, alleen een beetje minder rijk op den duur. Inderdaad, als je een ander perspectief zoekt, dan is dat hier wel. Het eiland klinkt perfect, blijven jullie nog 4 dagen op het eiland?
Groetjes, Gerda -
20 Oktober 2011 - 20:11
Jolien:
Kijk, dat lijkt erop... zon, lekker in het water spartelen en lekker relaxed... Je moet er een eindje voor reizen, maar dan heb je ook wat.. Go for Guatemala! -
23 Oktober 2011 - 03:31
Auke:
Chocola...!! Sorry ik was afgeleid in je verhaal ;-) -
23 Oktober 2011 - 18:20
Buur 13:
Van harte gefeliciteerd!!!!!!!
x roos en de mannen
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
