Avonturen in the Julian Alps
Door: Ramona
19 Juni 2007 | Slovenië, Bovec
Vrijdag 15 juni
Om 6.45u gaat de wekker. Na te zijn uitgezwaaid door de eigenaresse van het appartement (onze wandelplannen zijn als een lopend vuurtje rond gegaan onder de gasten), brengt de bus ons naar het begin van onze wandeltocht.
De tocht start vrij relaxt, maar na zo'n 3 kwartier warmlopen begint het echte werk: zo'n 1000 meter stijgen naar Dom na Komni.
Het klimmen met een extreem zware rugzak (ik 21 kg, Auke 24 kg) is zwaar en ik vervloek het - zoals altijd - direct.
We spreken af steeds een half uur te lopen en dan te pauzeren. Al snel moeten we dit plan in verband met de steile klim bijstellen tot blokken van 15 minuten.
Ik loop voorop om het tempo te bepalen, want Auks tempo blijkt net een tandje te hoog en brengt me in een toestand van hyperventileren.
Niet prettig, dus ik maak het tempo, wat neerkomt op: voetje voor voetje omhoog schuifelen.
Mijn keel is droog, het zweet gutst over mijn lijf en ik word belaagd door tientallen vliegen die graag van al dat lekkere zout willen proeven.
Ik probeer een alter-ego genaamd 'berggeit' te creeren, maar het mag niet baten. Ik blijf Ramona op een
f$#$ing steile berg met een veel te zware rugzak.
Typische R&A-wandelen-een-berg-op-converstatie
R: Ooooooooww.....
A: Gaat ie nog?
R: NEE!
A: Ga even zitten dan..
R: Ik WIL niet zitten!
A: Doe anders even je tas af.
R: Daar wordt die berg niet minder steil van
A: Wil je wat drinken?
R: Ik heb geen dorst.
A: Misschien helpt zo'n reep?
R: (denkt: flikker op met je reep, maar zeg) Nee, dat HELPT niet
A: Moet ik wat bagage van je overnemen?
R: Ik kan het zelf wel
A: Wil je liever terug naar beneden? Dan doen we dat hoor...
R: TUURLIJK NIET!
A houdt wijselijk zijn mond.
R is na 5 minuten mopperen weer ready to go en stommelt zonder verder zeuren de rest van de berg op.
Na een paar uur ploeteren komen we stinkend van het zweet en net voor een fikse bui losbarst aan bij de 'Dom', onze herberg voor vannacht.
Buiten ons zijn er nog(?) geen andere gasten te bekennen en terwijl de hemel donkergrijs is en de wind om het huis giert, doen we een aanval op onze rol koekjes.
Een handjevol mensen komt en gaat en aan het eind van de middag is het duidelijk dat wij de enige gasten zijn in het enorme complex.
De enige ruimte waar we heen kunnen naast ons slaapkamertje van het formaat bezemkast, is de kantine.
Ons enige gezelschap is de vreemde kok die eruit ziet alsof hij uit een cartoon is weg gelopen, alleen Sloveens spreekt en zich ongenschijnlijk rot verveelt.
We bestellen jota (zuurkoolsoep) en proberen ons over het feit heen te zetten dat we de kok steeds de lepen af zien likken (niet aan denken, niet aan denken..).
De soep smaakt - serieus - heerlijk.
Het waait zo hard dat we niet naar buiten willen, maar deze eenzame opsluiting in zo'n prikkelarme omgeving is niet wat we verwacht hadden of gewend zijn. We draaien bijna door van verveling, al zien we er ergens natuurlijk ook de grap wel van in.
Om 20.00u gaan we van ellende maar naar onze bezemkast, waar we vanuit het vooroorlogse stapelbed luisteren naar de striemende regen, het keiharde onweer en de wind die om de Dom giert. Een verjaardag die Auke niet snel zal vergeten :)
zaterdag 16 juni
Bij het opstaan domineren grijze wolken en we horen dat de voorspellingen voor de komende dagen luiden: heel veel regen en onweer.
Naar 2000 meter stijgen en daar kamperen (wat ons plan was), wordt daarmee een vrij onveilig plan.
We besluiten terug te keren naar het dal.
Nu dus 1000m omlaag wandelen. Dit vergt concentratie, want één misstap en het gewicht van de tas doet de rest van het werk en zorgt ervoor dat je meedogenloos tegen de vlakte gaat.
Maar dat omlaag wandelen en de concentratie die dat met zich mee brengt, geeft me altijd een prettige vernauwde focus en bijna een high gevoel, wat me de zere beknelde tenen doet vergeten.
Zowel Aukes enkel als mijn rug lijken bij deze inspanningen wereldreisproof te
zijn!
Na een paar uur zijn we terug in Bohinj, vanwaar we naar het noordwesten reizen.
We moeten overstappen in Jesenica, een vrij grote stad waar vreemd genoeg niets over in de reisgids te vinden is.
Als we er arriveren is het direct duidelijk waarom. Dit is wat we ons (ik denk vaak ten onrechte) bij het begrip 'oostblok' voorstellen. Een grauwe industriestad, die wegkwijnt in de stromende regen. De betonnen gebouwen vervallen, de mensen arm, smoezelig en ogenschijnlijk lijdend aan allerlei verwaarloosde kwalen.
In de bus die ons na een half uur wachten en observeren naar de volgende bestemming brengt, zit onder meer een vrij jonge man met gescheurde kleding die zich met behulp van krukken moeizaam voortbeweegt, een ongeveer 45-jarige vroeg oude vrouw met nog maar 3 tanden in haar mond, een man met een vuurrood hoofd en zeer verward haar die ontzettend naar alcohol ruikt en een vrouw die zo hard rochelt dat ik haast gean adem meer durf te halen uit angst dat ze aan open tbc lijdt.
De eerste indruk van het eveneens door regen geplaagde Kransjka Gora (onze eindbestemming van de dag) is dermate deprimerend dat we er direct weer weg willen.
Er blijkt echter pas morgen weer een bus te rijden, dus we zijn gedoemd in het verlepte wintersportoord te blijven.
We krijgen het voor elkaar in te checken in het slechtste pension van de stad (leerervaring: eerst kijken, dan past betalen) en vanaf dan is deze dag officieel te bestempelen als off-day.
Maar op één of andere manier hoort dat bij vakantie, er zit altijd wel een keer zo'n dag tussen en achteraf lach je daar het hardst om.
We maken er het beste van en als laat in de middag de wolken weg trekken, maken we nog een lekkere avondwandeling, gaan we uit eten en hangen we in de hipste kroeg van het dorp, waar keihard Spandau Ballet wordt gedraaid.
Als Auke uit volle borst begint mee te zingen, is het wat mij betreft tijd om af te haken ;)
Op tijd naar bed, want de enige bus vertrekt morgen voor 8.30u!
zondag 17 juni
De bus brengt ons over de imposante 1600m Vršič pas (uhm.. mag ik een klinker kopen?) en we genieten van het uitzicht.
In Bovec checken we in bij 'Kayak kamp Toni', waar we ons tentje op zetten op een idyllisch plekje aan de Soča rivier.
's avonds: 'De jouwe is het kleinst van de camping Auk!'.
Onze poging om in de vuurpit bij onze tent een kampvuurtje te maken met behulp van een halve liter ethylalcohol (die zoals ik al vermoedde niet geschikt bleek om mee te koken) wil, in tegenstelling tot de vuurtjes van anderen, niet branden.
We produceren heeel veel rookontwikkeling, maar weinig vlammen.
Uren later gaan we onverrichter zaken en stinkend als gerookte hammen ons tentje in. Maar.. we hebben ons vermaakt.
maandag 18 juni
Het heeft de hele nacht gestortregend. Ik geloof niet dat ik ooit in één nacht zoveel keiharde neerslag heb horen vallen.
Hoewel ik de halve nacht neurotisch met één oog open de tentnaden heb liggen checken op lekkagesignalen luidt de conlusie: ons tentje houdt ons droog!
's ochtends schijnt de zon tot onze verbijstering weer uitbundig en we besluiten voor 3 dagen fietsen te huren.
Op dit moment zijn we de trotse tijdelijke bezitters van splinternieuwe, luxe uitgeruste mountainbikes en hypergestroomlijnde helmen, waar Aukes hoofd traditiegetrouw nauwelijks in past en mijn klein uitgevallen eierhoofd bijna volledig in verdwijnt.
Na het nodige verstelwerk kunnen we met onze versgeoliede tweewielers die feilloos schakelen op pad.
Het fietsen is heerlijk, maar erg zwaar. Gelukkig worden pittige klimmen beloond met verfrissende afdalingen.
We maken hier en daar een wandeling en op alle mooie plekken langs de heldergroene Soča heerst volslagen rust en zijn geen andere mensen te bekennen.
Rond de middag de dagelijkse bui en na die een uurtje te hebben uitgezeten weer opklaringen en lekker met wijn en chips bij ons tentje.
Morgen een nieuwe fietstocht richting Boka waterval.
Om 6.45u gaat de wekker. Na te zijn uitgezwaaid door de eigenaresse van het appartement (onze wandelplannen zijn als een lopend vuurtje rond gegaan onder de gasten), brengt de bus ons naar het begin van onze wandeltocht.
De tocht start vrij relaxt, maar na zo'n 3 kwartier warmlopen begint het echte werk: zo'n 1000 meter stijgen naar Dom na Komni.
Het klimmen met een extreem zware rugzak (ik 21 kg, Auke 24 kg) is zwaar en ik vervloek het - zoals altijd - direct.
We spreken af steeds een half uur te lopen en dan te pauzeren. Al snel moeten we dit plan in verband met de steile klim bijstellen tot blokken van 15 minuten.
Ik loop voorop om het tempo te bepalen, want Auks tempo blijkt net een tandje te hoog en brengt me in een toestand van hyperventileren.
Niet prettig, dus ik maak het tempo, wat neerkomt op: voetje voor voetje omhoog schuifelen.
Mijn keel is droog, het zweet gutst over mijn lijf en ik word belaagd door tientallen vliegen die graag van al dat lekkere zout willen proeven.
Ik probeer een alter-ego genaamd 'berggeit' te creeren, maar het mag niet baten. Ik blijf Ramona op een
f$#$ing steile berg met een veel te zware rugzak.
Typische R&A-wandelen-een-berg-op-converstatie
R: Ooooooooww.....
A: Gaat ie nog?
R: NEE!
A: Ga even zitten dan..
R: Ik WIL niet zitten!
A: Doe anders even je tas af.
R: Daar wordt die berg niet minder steil van
A: Wil je wat drinken?
R: Ik heb geen dorst.
A: Misschien helpt zo'n reep?
R: (denkt: flikker op met je reep, maar zeg) Nee, dat HELPT niet
A: Moet ik wat bagage van je overnemen?
R: Ik kan het zelf wel
A: Wil je liever terug naar beneden? Dan doen we dat hoor...
R: TUURLIJK NIET!
A houdt wijselijk zijn mond.
R is na 5 minuten mopperen weer ready to go en stommelt zonder verder zeuren de rest van de berg op.
Na een paar uur ploeteren komen we stinkend van het zweet en net voor een fikse bui losbarst aan bij de 'Dom', onze herberg voor vannacht.
Buiten ons zijn er nog(?) geen andere gasten te bekennen en terwijl de hemel donkergrijs is en de wind om het huis giert, doen we een aanval op onze rol koekjes.
Een handjevol mensen komt en gaat en aan het eind van de middag is het duidelijk dat wij de enige gasten zijn in het enorme complex.
De enige ruimte waar we heen kunnen naast ons slaapkamertje van het formaat bezemkast, is de kantine.
Ons enige gezelschap is de vreemde kok die eruit ziet alsof hij uit een cartoon is weg gelopen, alleen Sloveens spreekt en zich ongenschijnlijk rot verveelt.
We bestellen jota (zuurkoolsoep) en proberen ons over het feit heen te zetten dat we de kok steeds de lepen af zien likken (niet aan denken, niet aan denken..).
De soep smaakt - serieus - heerlijk.
Het waait zo hard dat we niet naar buiten willen, maar deze eenzame opsluiting in zo'n prikkelarme omgeving is niet wat we verwacht hadden of gewend zijn. We draaien bijna door van verveling, al zien we er ergens natuurlijk ook de grap wel van in.
Om 20.00u gaan we van ellende maar naar onze bezemkast, waar we vanuit het vooroorlogse stapelbed luisteren naar de striemende regen, het keiharde onweer en de wind die om de Dom giert. Een verjaardag die Auke niet snel zal vergeten :)
zaterdag 16 juni
Bij het opstaan domineren grijze wolken en we horen dat de voorspellingen voor de komende dagen luiden: heel veel regen en onweer.
Naar 2000 meter stijgen en daar kamperen (wat ons plan was), wordt daarmee een vrij onveilig plan.
We besluiten terug te keren naar het dal.
Nu dus 1000m omlaag wandelen. Dit vergt concentratie, want één misstap en het gewicht van de tas doet de rest van het werk en zorgt ervoor dat je meedogenloos tegen de vlakte gaat.
Maar dat omlaag wandelen en de concentratie die dat met zich mee brengt, geeft me altijd een prettige vernauwde focus en bijna een high gevoel, wat me de zere beknelde tenen doet vergeten.
Zowel Aukes enkel als mijn rug lijken bij deze inspanningen wereldreisproof te
zijn!
Na een paar uur zijn we terug in Bohinj, vanwaar we naar het noordwesten reizen.
We moeten overstappen in Jesenica, een vrij grote stad waar vreemd genoeg niets over in de reisgids te vinden is.
Als we er arriveren is het direct duidelijk waarom. Dit is wat we ons (ik denk vaak ten onrechte) bij het begrip 'oostblok' voorstellen. Een grauwe industriestad, die wegkwijnt in de stromende regen. De betonnen gebouwen vervallen, de mensen arm, smoezelig en ogenschijnlijk lijdend aan allerlei verwaarloosde kwalen.
In de bus die ons na een half uur wachten en observeren naar de volgende bestemming brengt, zit onder meer een vrij jonge man met gescheurde kleding die zich met behulp van krukken moeizaam voortbeweegt, een ongeveer 45-jarige vroeg oude vrouw met nog maar 3 tanden in haar mond, een man met een vuurrood hoofd en zeer verward haar die ontzettend naar alcohol ruikt en een vrouw die zo hard rochelt dat ik haast gean adem meer durf te halen uit angst dat ze aan open tbc lijdt.
De eerste indruk van het eveneens door regen geplaagde Kransjka Gora (onze eindbestemming van de dag) is dermate deprimerend dat we er direct weer weg willen.
Er blijkt echter pas morgen weer een bus te rijden, dus we zijn gedoemd in het verlepte wintersportoord te blijven.
We krijgen het voor elkaar in te checken in het slechtste pension van de stad (leerervaring: eerst kijken, dan past betalen) en vanaf dan is deze dag officieel te bestempelen als off-day.
Maar op één of andere manier hoort dat bij vakantie, er zit altijd wel een keer zo'n dag tussen en achteraf lach je daar het hardst om.
We maken er het beste van en als laat in de middag de wolken weg trekken, maken we nog een lekkere avondwandeling, gaan we uit eten en hangen we in de hipste kroeg van het dorp, waar keihard Spandau Ballet wordt gedraaid.
Als Auke uit volle borst begint mee te zingen, is het wat mij betreft tijd om af te haken ;)
Op tijd naar bed, want de enige bus vertrekt morgen voor 8.30u!
zondag 17 juni
De bus brengt ons over de imposante 1600m Vršič pas (uhm.. mag ik een klinker kopen?) en we genieten van het uitzicht.
In Bovec checken we in bij 'Kayak kamp Toni', waar we ons tentje op zetten op een idyllisch plekje aan de Soča rivier.
's avonds: 'De jouwe is het kleinst van de camping Auk!'.
Onze poging om in de vuurpit bij onze tent een kampvuurtje te maken met behulp van een halve liter ethylalcohol (die zoals ik al vermoedde niet geschikt bleek om mee te koken) wil, in tegenstelling tot de vuurtjes van anderen, niet branden.
We produceren heeel veel rookontwikkeling, maar weinig vlammen.
Uren later gaan we onverrichter zaken en stinkend als gerookte hammen ons tentje in. Maar.. we hebben ons vermaakt.
maandag 18 juni
Het heeft de hele nacht gestortregend. Ik geloof niet dat ik ooit in één nacht zoveel keiharde neerslag heb horen vallen.
Hoewel ik de halve nacht neurotisch met één oog open de tentnaden heb liggen checken op lekkagesignalen luidt de conlusie: ons tentje houdt ons droog!
's ochtends schijnt de zon tot onze verbijstering weer uitbundig en we besluiten voor 3 dagen fietsen te huren.
Op dit moment zijn we de trotse tijdelijke bezitters van splinternieuwe, luxe uitgeruste mountainbikes en hypergestroomlijnde helmen, waar Aukes hoofd traditiegetrouw nauwelijks in past en mijn klein uitgevallen eierhoofd bijna volledig in verdwijnt.
Na het nodige verstelwerk kunnen we met onze versgeoliede tweewielers die feilloos schakelen op pad.
Het fietsen is heerlijk, maar erg zwaar. Gelukkig worden pittige klimmen beloond met verfrissende afdalingen.
We maken hier en daar een wandeling en op alle mooie plekken langs de heldergroene Soča heerst volslagen rust en zijn geen andere mensen te bekennen.
Rond de middag de dagelijkse bui en na die een uurtje te hebben uitgezeten weer opklaringen en lekker met wijn en chips bij ons tentje.
Morgen een nieuwe fietstocht richting Boka waterval.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
