Final Destination: Palenque
Door: Ramona
09 Oktober 2011 | Mexico, Palenque
We verblijven nog een paar dagen in Copper Canyon. In Creel huren we fietsen en maken we een tocht door een vallei vol rotsformaties en kleine Raramuri nederzettingen.
De Raramuri zijn de oorspronkelijke inwoners van Noord-Mexico en vallen op door het vasthouden aan tradities en het zich niet actief mengen in de moderne samenleving. Hun woningen zijn houten krotten zonder voorzieningen, de mensen zijn armer dan arm en hebben geen bezittingen. De kleding/folklore kenmerkt zich door een overdaad aan kleur die sterk contrasteert met het rotsige landschap, zoals: rode rok, groene bloemetjes blouse, gele omslagdoek, oranje hoofddoek, paarse voetbalkousen, blauwe gympen.
Het aanschouwen van hun 'traditionele leefstijl' levert me dubbele gevoelens op. Het enige werk dat de Raramuri doen (behalve op primitieve wijze overleven in een vrij onherbergzaam landschap wat op zich respect verdient) is manden vlechten.
Dit is in het Mexico-van-nu echter niet voldoende om zelfstandig te overleven.
Enerzijds waardeer ik het vasthouden aan tradities, anderzijds vind ik het lastig om niet-oordelend te zijn over een bepaalde mate van starheid die maakt dat de kinderen geen onderwijs volgen en hun dagen vullen met op zeer agressieve wijze bedelen in de straten terwijl de moeders breeduit op de stoepen zitten te eten en drinken.
We maken opnieuw een tocht de vallei in, naar het dorp Batopilas. Wederom een pittige hobbeltocht, prachtige uitzichten, back to basic en het besef dat er nog zeer geïsoleerde plekken in de wereld bestaan waar het leven zo anders is dan thuis.
We reizen in 5 uur terug naar Creel. Vandaar in 5 uur verder naar Chihuahua, waar de sfeer ons helemaal niet bevalt en we impulsief besluiten met een nachtbus door te reizen naar Mexico City = nog eens 20 uur.
Lang onderweg dus in bussen die variëren van extreem overvol en oncomfortabel tot op zich reisbaar genoeg maar onverdraaglijk lawaaiig.
Mexicaanse bussen (en ik vrees dat dit in de rest van Latijns Amerika niet beter gaat worden), worden gekenmerkt door onophoudelijk oorverdovend lawaai. Er worden non-stop nagesynchroniseerde films vertoond, waarbij het geluid zo hard is afgestemd dat je dit met je Ipod op maximaal volume niet kunt overstemmen. Kinderen huilen en schreeuwen en niemand die er wat van zegt, mobiele telefoons gaan de hele nacht door af en de eigenaren slapen er dwars doorheen.
Ik blijf me verbazen over de attitude en sociale (on)vaardigheden van het merendeel van de bevolking. Mensen lijken zich alleen op de wereld te wanen. Lawaai op wat mij betreft ondenkbare tijdstippen, niemand staat op voor oude mensen in het OV, mensen zetten hun een tas op de zitting naast zich en hoe overvol de bus ook is, het komt niet in hen op die tas op schoot te nemen zodat iemand anders ook kan zitten.
In winkels is het concept efficiëntie zo hemeltergend afwezig dat je niet weet of je moet lachen of huilen. Ellebogen, duwen, onnadenkend tassen/paraplu’s in andermans gezicht slaan, de klant niet aankijken als die iets bestelt, in plaats van plek maken en een volgende persoon aan de beurt laten eerst nog een half uur een gesprek voeren en daarna hemeltergend traag een tas inpakken, met zijn vieren naast elkaar lopen en stoepen blokkeren.
Vergeet de principes van assertiviteit, zonder een flinke makte van agressiviteit kom je hier nergens.
Het heeft me even gekost, maar ik begin mijn goede manieren van thuis inmiddels los te laten. In deze wereld zijn je ellebogen je beste vriend, pik je de snel die ene vrije stoel in voordat iemand anders er gaat zitten, test je de grenzen en overtreed je regels totdat je tot de orde geroepen wordt. Je moet jezelf op de eerste plek zetten als je het gevoel wilt hebben te bestaan.
Soms frustrerend, soms vermoeiend , soms interessant, soms grappig. Als jullie je afvragen waarom ik zo asociaal ben als ik terugkom, denk dan aan deze verklaring en help me te herprogrammeren naar onze sociale menselijke maatstaven.
Terug in Mexico City. In ons vertrouwde Hotel Isabel, op een toplocatie met een fijne sfeer. Het voelt een beetje als thuiskomen in een stad waar we de weg weten en ons prettig voelen.
Terug in Mexico City betekent terug in de drukke straten en terug in het uber-hectische metronetwerk, dat ook dienst doet als plek waar verkopers hun waar proberen te slijten, waardoor je je min of meer in een rijdende markt bevindt.
Homeopatische middeltjes, pennensets, kauwgom, naaimachinegerei, boekjes met moppen, magische huishoudmiddeltjes, en het ergste: muziek. Elke halte stapt er een volgend persoon in met een rugzak op de rug met ingebouwde speakers waar meedogenloos muziek uit komt knallen.
Ik vrees gehoorbeschadiging en zou principieel niets kopen van iemand die mijn humeur zo negatief beïnvloedt.
Toch is ook dit te begrijpen. In Mexico is 20 procent van de bevolking zonder werk/inkomen. Van de mensen die wel werken, werkt 50% in ongeregistreerde, niet-officiële banen. Zoals schoenpoetsers, straatventers en metroverkopers.
Mexico is in een aantal opzichten een arm land en veel mensen hebben niet de voorrechten en de ontwikkelingsmogelijkheden die ik van huis uit gewend ben.
Niet zo welvarend dus, maar je betaalt in Mexico veelal westerse prijzen voor niet-westerse kwaliteit, wat het tot een niet-ideale backpackers-bestemming (is per definitie budget-kritisch-reizen) maakt.
Na 6 weken hetland verkennen vinden dat we genoeg hebben gezien en meegemaakt om een beeld van het Mexico te hebben gevormd en besluiten we naar een afscheid toe te gaan werken.
In Mexico City brengen we na de film Frida te hebben gekeken een bezoek aan het Frida Kahlo museum. Een van de meest kleurrijke personen uit de kunstgeschiedenis van Mexico.
Ook maken we nog een uitstapje naar een plek die hoog op onze wensenlijst staat, we bezoeken Isla de Munecas (poppeneiland). Hiervoor gaan we terug naar de eerder bezochte wijk Xochimilco, ‘de tuinen van Mexico City’. Een gebied vol kanalen, waar de meeste bestemmingen alleen per boot te bereiken zijn. Een soort van Venetië maar dan anders.
Het verhaal achter Isla de Munecas, is de verdrinking van een meisje, vele jaren geleden. Een inwoner van Xochimilco, besloot het meisje te herdenken door een altaar/gedenkplek voor haar te maken, omringd door poppen die op het eiland aanspoelden. Door de decennia heen spoelden er meer en meer poppen aan en inmiddels is het eilandje gevuld met duizenden aan bomen genagelde poppen, die door de weersomstandigheden volledig zijn verweerd.
Een vrij bizarre plek dus en door deze bizarheid anders dan alles dat ik ooit gezien heb en het bezoeken meer dan waard.
Vanuit Mexico City doen we – na ons nog even volgestouwd te hebben met taco’s del pastor - een laatste bestemming aan: Palenque.
Deze eeuwenouden ruines blijken zelfs voor een cultuurbarbaar als ik een must-see in Mexico, al is het alleen maar om de mystieke sfeer die het oproept, wat mede te danken is aan de prachtige setting midden in de jungle.
We zullen nog één dag doorbrengen in de omgeving van Palenque en dan is het tijd voor een nieuwe bestemming: Belize. Een nieuw land, een andere taal, ander volk en ongetwijfeld veel nieuwe indrukken!
De Raramuri zijn de oorspronkelijke inwoners van Noord-Mexico en vallen op door het vasthouden aan tradities en het zich niet actief mengen in de moderne samenleving. Hun woningen zijn houten krotten zonder voorzieningen, de mensen zijn armer dan arm en hebben geen bezittingen. De kleding/folklore kenmerkt zich door een overdaad aan kleur die sterk contrasteert met het rotsige landschap, zoals: rode rok, groene bloemetjes blouse, gele omslagdoek, oranje hoofddoek, paarse voetbalkousen, blauwe gympen.
Het aanschouwen van hun 'traditionele leefstijl' levert me dubbele gevoelens op. Het enige werk dat de Raramuri doen (behalve op primitieve wijze overleven in een vrij onherbergzaam landschap wat op zich respect verdient) is manden vlechten.
Dit is in het Mexico-van-nu echter niet voldoende om zelfstandig te overleven.
Enerzijds waardeer ik het vasthouden aan tradities, anderzijds vind ik het lastig om niet-oordelend te zijn over een bepaalde mate van starheid die maakt dat de kinderen geen onderwijs volgen en hun dagen vullen met op zeer agressieve wijze bedelen in de straten terwijl de moeders breeduit op de stoepen zitten te eten en drinken.
We maken opnieuw een tocht de vallei in, naar het dorp Batopilas. Wederom een pittige hobbeltocht, prachtige uitzichten, back to basic en het besef dat er nog zeer geïsoleerde plekken in de wereld bestaan waar het leven zo anders is dan thuis.
We reizen in 5 uur terug naar Creel. Vandaar in 5 uur verder naar Chihuahua, waar de sfeer ons helemaal niet bevalt en we impulsief besluiten met een nachtbus door te reizen naar Mexico City = nog eens 20 uur.
Lang onderweg dus in bussen die variëren van extreem overvol en oncomfortabel tot op zich reisbaar genoeg maar onverdraaglijk lawaaiig.
Mexicaanse bussen (en ik vrees dat dit in de rest van Latijns Amerika niet beter gaat worden), worden gekenmerkt door onophoudelijk oorverdovend lawaai. Er worden non-stop nagesynchroniseerde films vertoond, waarbij het geluid zo hard is afgestemd dat je dit met je Ipod op maximaal volume niet kunt overstemmen. Kinderen huilen en schreeuwen en niemand die er wat van zegt, mobiele telefoons gaan de hele nacht door af en de eigenaren slapen er dwars doorheen.
Ik blijf me verbazen over de attitude en sociale (on)vaardigheden van het merendeel van de bevolking. Mensen lijken zich alleen op de wereld te wanen. Lawaai op wat mij betreft ondenkbare tijdstippen, niemand staat op voor oude mensen in het OV, mensen zetten hun een tas op de zitting naast zich en hoe overvol de bus ook is, het komt niet in hen op die tas op schoot te nemen zodat iemand anders ook kan zitten.
In winkels is het concept efficiëntie zo hemeltergend afwezig dat je niet weet of je moet lachen of huilen. Ellebogen, duwen, onnadenkend tassen/paraplu’s in andermans gezicht slaan, de klant niet aankijken als die iets bestelt, in plaats van plek maken en een volgende persoon aan de beurt laten eerst nog een half uur een gesprek voeren en daarna hemeltergend traag een tas inpakken, met zijn vieren naast elkaar lopen en stoepen blokkeren.
Vergeet de principes van assertiviteit, zonder een flinke makte van agressiviteit kom je hier nergens.
Het heeft me even gekost, maar ik begin mijn goede manieren van thuis inmiddels los te laten. In deze wereld zijn je ellebogen je beste vriend, pik je de snel die ene vrije stoel in voordat iemand anders er gaat zitten, test je de grenzen en overtreed je regels totdat je tot de orde geroepen wordt. Je moet jezelf op de eerste plek zetten als je het gevoel wilt hebben te bestaan.
Soms frustrerend, soms vermoeiend , soms interessant, soms grappig. Als jullie je afvragen waarom ik zo asociaal ben als ik terugkom, denk dan aan deze verklaring en help me te herprogrammeren naar onze sociale menselijke maatstaven.
Terug in Mexico City. In ons vertrouwde Hotel Isabel, op een toplocatie met een fijne sfeer. Het voelt een beetje als thuiskomen in een stad waar we de weg weten en ons prettig voelen.
Terug in Mexico City betekent terug in de drukke straten en terug in het uber-hectische metronetwerk, dat ook dienst doet als plek waar verkopers hun waar proberen te slijten, waardoor je je min of meer in een rijdende markt bevindt.
Homeopatische middeltjes, pennensets, kauwgom, naaimachinegerei, boekjes met moppen, magische huishoudmiddeltjes, en het ergste: muziek. Elke halte stapt er een volgend persoon in met een rugzak op de rug met ingebouwde speakers waar meedogenloos muziek uit komt knallen.
Ik vrees gehoorbeschadiging en zou principieel niets kopen van iemand die mijn humeur zo negatief beïnvloedt.
Toch is ook dit te begrijpen. In Mexico is 20 procent van de bevolking zonder werk/inkomen. Van de mensen die wel werken, werkt 50% in ongeregistreerde, niet-officiële banen. Zoals schoenpoetsers, straatventers en metroverkopers.
Mexico is in een aantal opzichten een arm land en veel mensen hebben niet de voorrechten en de ontwikkelingsmogelijkheden die ik van huis uit gewend ben.
Niet zo welvarend dus, maar je betaalt in Mexico veelal westerse prijzen voor niet-westerse kwaliteit, wat het tot een niet-ideale backpackers-bestemming (is per definitie budget-kritisch-reizen) maakt.
Na 6 weken hetland verkennen vinden dat we genoeg hebben gezien en meegemaakt om een beeld van het Mexico te hebben gevormd en besluiten we naar een afscheid toe te gaan werken.
In Mexico City brengen we na de film Frida te hebben gekeken een bezoek aan het Frida Kahlo museum. Een van de meest kleurrijke personen uit de kunstgeschiedenis van Mexico.
Ook maken we nog een uitstapje naar een plek die hoog op onze wensenlijst staat, we bezoeken Isla de Munecas (poppeneiland). Hiervoor gaan we terug naar de eerder bezochte wijk Xochimilco, ‘de tuinen van Mexico City’. Een gebied vol kanalen, waar de meeste bestemmingen alleen per boot te bereiken zijn. Een soort van Venetië maar dan anders.
Het verhaal achter Isla de Munecas, is de verdrinking van een meisje, vele jaren geleden. Een inwoner van Xochimilco, besloot het meisje te herdenken door een altaar/gedenkplek voor haar te maken, omringd door poppen die op het eiland aanspoelden. Door de decennia heen spoelden er meer en meer poppen aan en inmiddels is het eilandje gevuld met duizenden aan bomen genagelde poppen, die door de weersomstandigheden volledig zijn verweerd.
Een vrij bizarre plek dus en door deze bizarheid anders dan alles dat ik ooit gezien heb en het bezoeken meer dan waard.
Vanuit Mexico City doen we – na ons nog even volgestouwd te hebben met taco’s del pastor - een laatste bestemming aan: Palenque.
Deze eeuwenouden ruines blijken zelfs voor een cultuurbarbaar als ik een must-see in Mexico, al is het alleen maar om de mystieke sfeer die het oproept, wat mede te danken is aan de prachtige setting midden in de jungle.
We zullen nog één dag doorbrengen in de omgeving van Palenque en dan is het tijd voor een nieuwe bestemming: Belize. Een nieuw land, een andere taal, ander volk en ongetwijfeld veel nieuwe indrukken!
-
09 Oktober 2011 - 21:23
Jan M:
Goed dat jullie Chihuahua overgeslagen hebben. Het heeft hier afgelopen week de kranten weer gehaald door het vele geweld van de drugsscene. Verder weer een geweldig verhaal.
Knuffel
Jan -
10 Oktober 2011 - 13:07
Yvette:
Ik ben ook in het Frida Kahlo museum geweest, vond het erg interessant, maar ik houd dan ook van kunst. Jammer dat Mexicanen zo tegenvallen in de omgang (heb dat zelf niet eerder gehoord van mensen/zelf meegemaakt - is dan ook lang geleden dat ik er was :) ). Ben benieuwd hoe Belize is ! x -
10 Oktober 2011 - 16:54
Bianca:
Wat een bijzondere tegenstellingen tussen stad en land. Veel plezier met het volgende deel van de reis. -
11 Oktober 2011 - 06:58
Riet Ruckert:
Verbazend voor mij om te lezen over de manieren in die streek waar jullie waren. Ik had altijd het idee dat men daar heel vriendelijk was. Ook mooi om te ervaren dat grote verschil tussen platte land en stad! Let goed op je zelf en wees assertief!!! Riet -
11 Oktober 2011 - 19:37
Gerda:
Hoi Ramona,
Klinkt niet erg aantrekkelijk allemaal! Ik deel je twijfel over oude culturen. Je kinderen laten bedelen en zelf gaan zitten eten is geen cultuur, dat is mi een tekort aan zelfrespect.
"Je moet jezelf op de eerste plek zetten als je het gevoel wilt hebben te bestaan.", een mooie doordenker!
Een goede reis naar Belize gewenst (ik weet niet waar dat ligt, maar ik zoek het op mbv Google) en tot schrijfs!
Groetjes en knuffels van Gerda -
11 Oktober 2011 - 20:55
Heleen:
Hoi Ramona,
Volgende keer als we gezellig gaan lunchen en je door de zaak rent om een plek te bemachtigen net voor iemand anders dat doet of als je gilt dat je nu geholpen wilt worden, dan weet ik het dat je dit in Mexico hebt geleerd, haha! Zo te lezen is het een interessant land met mooie maar ook minder mooie eigenschappen. Leuk om te lezen dat jullie het zo gezellig hebben. Ik ben heel erg benieuwd naar Belize, daar heb ik veel mooie verhalen over gehoord. Geniet ervan en goede reis!
Liefs,
Heleen -
17 Oktober 2011 - 06:41
Auke:
Ik vind "Je moet jezelf op de eerste plek zetten als je het gevoel wilt hebben te bestaan" vooral een trieste constatering van de (Mexicaanse) werkelijkheid. -
17 Oktober 2011 - 19:20
Jolien:
tja, zo kan je ook een cursus assertiviteit en grenzen aangeven vormgeven... Nou, interessant land om over te lezen in je verhalen, maar ik zou zeggen, kom maar op Belize-verhalen!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
