Vliegende Start
Door: Auke
14 Januari 2012 | Cambodja, Phnom-Penh
Na 11 dagen in Nederland bivakeren, de meeste vrienden en familieleden gezien te hebben, 3 kilo aangegeten te hebben (voorwaar een hele prestatie voor mijn doen) en wat regelzaken gedaan te hebben, vertrek ik weer. Met het vliegtuig naar Bangkok. Met de fiets voor een rondje Bangkok – Bangkok. Dat kan heel kort, maar ik maak ‘m iets langer. 4 á 5 duizend kilometer is mijn inschatting. Mijn eerste inschatting hoeveel tijd ik nodig zou hebben om aan de Vietnamese grens te raken, klopt al weinig van, dus dat belooft wat. Ik dacht op mijn gemakje op 16 januari aan de grens te kunnen zijn en dat staat dus ook in mijn brief van het consulaat. Een dag eerder zal ik nog even moeten wachten, maar een dag later heb ik dikke pech, want dan moet ik maar weer zien hoe ik het land binnen kom. 5 januari land ik en 6 januari moet ik toch echt gaan fietsen om de 840 kilometer naar de grens met Vietnam af te leggen en, ook niet onbelangrijk, wat tijd onderweg in Angkor en in Phnom Penh te besteden.
Maar eigenlijk gaat het fietsen mij goed af. Oké ik heb wat last van mijn polsen en afgezien van één off day, gaan alle andere dagen, ondanks de lichte tegenwind redelijk voorspoedig. De wegen zijn dan ook voorbeeldig en de mensen onderweg vriendelijk (een verschil met de eerste indruk van Thailand). Het ritme wat je wel moet aanhouden voor een fietsdag is om 6 uur opstaan en half 7 fietsen. Zodoende maak je gebruik van de koele uurtjes (laag in de 20 graden). Tot een uur of 10 is prima, daarna hoog in de 20, vanaf 11 uur rond de 30 graden en vanaf 12 uur 30+. Rond een uur of 2 kan je beter niet fietsen, dan is het zo’n 40 graden. Weliswaar allemaal in de zon, maar ja, daar fiets ik dan ook. En dan is het natuurlijk het ‘koele’ seizoen. De 680 kilometer naar Phnom Penh heb ik in iets meer dan 33 fietsuur geslecht, verspreid over 5,5e fietsdag. Ik ben niet ontevreden!
Angkor in Cambodja is de eerste echte stop. Angkor is de bakermat van de Khmer (Cambodjaanse) beschaving. Wat het precies is, zijn boeken over vol geschreven, door mensen die er veel meer van af weten dan ik. Heel in het kort is Angkor een gebied waar een beschaving is ontstaan, compleet met steden, tempels en paleizen. De paleizen werden voor de koningen gebouwd en de tempels voor de Hindu goden, maar ook voor Buddha. Zowel het hindoeïsme als het boedhisme hebben hun invloed op de bouwstijlen en inderdaad, Ramona, daarmee zijn de paralellen met Prambanan en Borobudur op Java wel getrokken. De koningen die regeerden van het begin van de 9e eeuw tot in de 14e eeuw hebben op verschillende plekken steden, tempels en tempelcomplexen gebouwd, totdat de latere koningen zich meer rond de Mekong rivier, omwille van de handel, gingen concentreren.
Het is een gigantisch complex, waarvoor ik 1,5e dag heb om het te bezoeken. Dat betekent dat ik mij vooral concentreer rond Angkor Wat (grote tempel) en Angkor Thom (grote stad). Wat betekent dat ik andere steden en complexen als Banteay Srei en Roluos links moet laten liggen. Angkor Thom schijnt op zijn hoogtepunt rond het jaar 1200, zo’n 1 miljoen mensen te hebben gehuisvest. De stadsmuren en –poorten zijn nog aanwezig, maar verder is het enige zichtbare de tempels. Steen werd alleen gebruikt om godshuizen te bouwen (Hindu tempels werden niet zozeer gebouwd als plek voor het volk om te bidden, maar als plek voor de goden om te wonen). Gebouwen voor en van het volk werden van hout gebouwd. Om de stad te voorzien van water werden er grote waterbassins aangelegd waar miljoenen kubieke meters water konden worden opgeslagen. De meeste daarvan zijn nu geheel of gedeeltelijk opgedroogd.
Het zijn werkelijk prachtige tempels. Vaak in mooie harmonie met de natuur, want (deels) overgroeid met bomen en planten. Een liefhebber kan hier makkelijk een week doorbrengen, een kenner nog veel langer. Maar in 1,5e dag heb ik wel een goede indruk opgedaan (zie de foto’s op Facebook) en ja ik had ook nog wel wat meer tijd door kunnen brengen, maar uiteindelijk wordt het allemaal ook wel meer van hetzelfde. Wat echt jammer is, is dat ik in Cambodja geen tijd over heb voor o.a. de rivierdolfijnen in de Mekong, het meer Tonlé Sap (met veel vogels) en Sihanoukville (kustplaats). Maar goed, er moet ook nog wat overblijven ;-)
Waar ik wel tijd voor vrij maak is de hoofdstad Phnom Penh. Hier heb ik (ruim) 2 dagen voor gepland. Phnom Penh is misschien niet de enige, maar wel de eerste mooie Aziatische stad die ik bezoek. Waar Aziatische steden normaal gesproken uitblinken in chaos, drukte, viezigheid en een afwezigheid van stadsplanning en –onderhoud, is Phnom Penh (bijna) het tegenovergestelde. Er is licht, lucht en ruimte en groenvoorzieningen. Er is bijna geen hoogbouw, veel (semi) koloniale gebouwen en natuurlijk tempels. Er zijn pleinen, boulevards, parken, lommerrijke lanen en meer dan redelijke wegen en trottoirs, zodat je zelfs onder het lopen nog om je heen kan kijken. Alleen jammer van de grote hordes toeristen, maar daar moet ik dan maar even doorheen kijken.
Cambodja heeft natuurlijk ook de inktzwarte geschiedenis van het Pol Pot regime, dat verantwoordelijk wordt gehouden, in de 70-er jaren, in 4 jaar tijd 1,7 miljoen mensen te hebben omgebracht. En dat in een land, qua inwoners kleiner dan Nederland. Het hoe en waarom is niet te bevatten, maar hij zag voor Cambodja een volledig zelfvoorzienende, agrarische, communistische natie weggelegd. Intellectuelen heb je daarvoor niet nodig, dus die werden dan ook massaal uitgemoord. Het dragen van een bril was meestal al genoeg reden om iemand te executeren. Bovendien werd alle stadsbevolking het platteland opgedreven om daar te werken. Dit ging door totdat Vietnamese troepen het regime omver wierpen, maar Pol Pot heeft nog vele jaren zijn (guerilla) oorlog doorgezet.
In Phnom Penh en omgeving zijn twee bezienswaardigheden de moeite van het bekijken waard die herinneren aan deze periode. S-21 is een voormalige school, door het bewind gebruikt als gevangenis annex martelruimte. Buiten de stad liggen de Choeung Ek Killing Fields, één van de 300 die er waren. Bij deze zijn 20.000 mensen omgebracht. De school heeft de meeste indruk gemaakt, waarschijnlijk omdat ze daar de slachtoffers een gezicht hebben gegeven, door foto’s van de slachtoffers tentoon te stellen. Bij de uitgang zat één van de 7 mensen die levend bevrijd zijn uit de gevangenis zijn boek te verkopen. Zijn vrouw was omgekomen en iemand anders moest voor hem spreken, aangezien hij bij de martelingen zijn gehoor en tong heeft verloren. Het maakte diepe indruk (het water stond hoog, moet ik bekennen) en ik bedankte de man, maar waarvoor? Voor het leven, denk ik en het feit dat het hij zijn ervaringen kan en wil delen.
Onwaarschijnlijk waartoe één persoon een apparaat van mensen toe kan aanzetten, onwaarschijnlijk ook dat het zo recent gebeurd is, dat die geschiedenis zich maar blijft herhalen en dat er niet eerder in is gegrepen door de rest van de wereld. Hoor ik daar een echo in Syrië?
Na twee dagen popelt mijn lichaam om te gaan fietsen. Het barst hier bovendien van de toeristen, dus hoog tijd om verder te gaan. Dus op naar de laatste 160 kilometer tot aan de grens met Vietnam! Daarna wat rustiger aan met fietsen en meer genieten van het land en de mensen om mij heen.
Maar eigenlijk gaat het fietsen mij goed af. Oké ik heb wat last van mijn polsen en afgezien van één off day, gaan alle andere dagen, ondanks de lichte tegenwind redelijk voorspoedig. De wegen zijn dan ook voorbeeldig en de mensen onderweg vriendelijk (een verschil met de eerste indruk van Thailand). Het ritme wat je wel moet aanhouden voor een fietsdag is om 6 uur opstaan en half 7 fietsen. Zodoende maak je gebruik van de koele uurtjes (laag in de 20 graden). Tot een uur of 10 is prima, daarna hoog in de 20, vanaf 11 uur rond de 30 graden en vanaf 12 uur 30+. Rond een uur of 2 kan je beter niet fietsen, dan is het zo’n 40 graden. Weliswaar allemaal in de zon, maar ja, daar fiets ik dan ook. En dan is het natuurlijk het ‘koele’ seizoen. De 680 kilometer naar Phnom Penh heb ik in iets meer dan 33 fietsuur geslecht, verspreid over 5,5e fietsdag. Ik ben niet ontevreden!
Angkor in Cambodja is de eerste echte stop. Angkor is de bakermat van de Khmer (Cambodjaanse) beschaving. Wat het precies is, zijn boeken over vol geschreven, door mensen die er veel meer van af weten dan ik. Heel in het kort is Angkor een gebied waar een beschaving is ontstaan, compleet met steden, tempels en paleizen. De paleizen werden voor de koningen gebouwd en de tempels voor de Hindu goden, maar ook voor Buddha. Zowel het hindoeïsme als het boedhisme hebben hun invloed op de bouwstijlen en inderdaad, Ramona, daarmee zijn de paralellen met Prambanan en Borobudur op Java wel getrokken. De koningen die regeerden van het begin van de 9e eeuw tot in de 14e eeuw hebben op verschillende plekken steden, tempels en tempelcomplexen gebouwd, totdat de latere koningen zich meer rond de Mekong rivier, omwille van de handel, gingen concentreren.
Het is een gigantisch complex, waarvoor ik 1,5e dag heb om het te bezoeken. Dat betekent dat ik mij vooral concentreer rond Angkor Wat (grote tempel) en Angkor Thom (grote stad). Wat betekent dat ik andere steden en complexen als Banteay Srei en Roluos links moet laten liggen. Angkor Thom schijnt op zijn hoogtepunt rond het jaar 1200, zo’n 1 miljoen mensen te hebben gehuisvest. De stadsmuren en –poorten zijn nog aanwezig, maar verder is het enige zichtbare de tempels. Steen werd alleen gebruikt om godshuizen te bouwen (Hindu tempels werden niet zozeer gebouwd als plek voor het volk om te bidden, maar als plek voor de goden om te wonen). Gebouwen voor en van het volk werden van hout gebouwd. Om de stad te voorzien van water werden er grote waterbassins aangelegd waar miljoenen kubieke meters water konden worden opgeslagen. De meeste daarvan zijn nu geheel of gedeeltelijk opgedroogd.
Het zijn werkelijk prachtige tempels. Vaak in mooie harmonie met de natuur, want (deels) overgroeid met bomen en planten. Een liefhebber kan hier makkelijk een week doorbrengen, een kenner nog veel langer. Maar in 1,5e dag heb ik wel een goede indruk opgedaan (zie de foto’s op Facebook) en ja ik had ook nog wel wat meer tijd door kunnen brengen, maar uiteindelijk wordt het allemaal ook wel meer van hetzelfde. Wat echt jammer is, is dat ik in Cambodja geen tijd over heb voor o.a. de rivierdolfijnen in de Mekong, het meer Tonlé Sap (met veel vogels) en Sihanoukville (kustplaats). Maar goed, er moet ook nog wat overblijven ;-)
Waar ik wel tijd voor vrij maak is de hoofdstad Phnom Penh. Hier heb ik (ruim) 2 dagen voor gepland. Phnom Penh is misschien niet de enige, maar wel de eerste mooie Aziatische stad die ik bezoek. Waar Aziatische steden normaal gesproken uitblinken in chaos, drukte, viezigheid en een afwezigheid van stadsplanning en –onderhoud, is Phnom Penh (bijna) het tegenovergestelde. Er is licht, lucht en ruimte en groenvoorzieningen. Er is bijna geen hoogbouw, veel (semi) koloniale gebouwen en natuurlijk tempels. Er zijn pleinen, boulevards, parken, lommerrijke lanen en meer dan redelijke wegen en trottoirs, zodat je zelfs onder het lopen nog om je heen kan kijken. Alleen jammer van de grote hordes toeristen, maar daar moet ik dan maar even doorheen kijken.
Cambodja heeft natuurlijk ook de inktzwarte geschiedenis van het Pol Pot regime, dat verantwoordelijk wordt gehouden, in de 70-er jaren, in 4 jaar tijd 1,7 miljoen mensen te hebben omgebracht. En dat in een land, qua inwoners kleiner dan Nederland. Het hoe en waarom is niet te bevatten, maar hij zag voor Cambodja een volledig zelfvoorzienende, agrarische, communistische natie weggelegd. Intellectuelen heb je daarvoor niet nodig, dus die werden dan ook massaal uitgemoord. Het dragen van een bril was meestal al genoeg reden om iemand te executeren. Bovendien werd alle stadsbevolking het platteland opgedreven om daar te werken. Dit ging door totdat Vietnamese troepen het regime omver wierpen, maar Pol Pot heeft nog vele jaren zijn (guerilla) oorlog doorgezet.
In Phnom Penh en omgeving zijn twee bezienswaardigheden de moeite van het bekijken waard die herinneren aan deze periode. S-21 is een voormalige school, door het bewind gebruikt als gevangenis annex martelruimte. Buiten de stad liggen de Choeung Ek Killing Fields, één van de 300 die er waren. Bij deze zijn 20.000 mensen omgebracht. De school heeft de meeste indruk gemaakt, waarschijnlijk omdat ze daar de slachtoffers een gezicht hebben gegeven, door foto’s van de slachtoffers tentoon te stellen. Bij de uitgang zat één van de 7 mensen die levend bevrijd zijn uit de gevangenis zijn boek te verkopen. Zijn vrouw was omgekomen en iemand anders moest voor hem spreken, aangezien hij bij de martelingen zijn gehoor en tong heeft verloren. Het maakte diepe indruk (het water stond hoog, moet ik bekennen) en ik bedankte de man, maar waarvoor? Voor het leven, denk ik en het feit dat het hij zijn ervaringen kan en wil delen.
Onwaarschijnlijk waartoe één persoon een apparaat van mensen toe kan aanzetten, onwaarschijnlijk ook dat het zo recent gebeurd is, dat die geschiedenis zich maar blijft herhalen en dat er niet eerder in is gegrepen door de rest van de wereld. Hoor ik daar een echo in Syrië?
Na twee dagen popelt mijn lichaam om te gaan fietsen. Het barst hier bovendien van de toeristen, dus hoog tijd om verder te gaan. Dus op naar de laatste 160 kilometer tot aan de grens met Vietnam! Daarna wat rustiger aan met fietsen en meer genieten van het land en de mensen om mij heen.
-
14 Januari 2012 - 11:57
Jan&Maria:
Indrukwekkende verhalen weer! Vooral over de killing fields. Wat een bikkel dat je al zo'n afstand fietsend hebt afgelegd.
Go on!
Liefs. -
14 Januari 2012 - 12:54
Riet Ruckert:
Wat interessant om jouw verslag te lezen. Het is inderdaad een geschiedenis die eigenlijk nog heel recent is. Mooi hoor!!! veel fietsplezier verder! -
14 Januari 2012 - 13:10
Erika:
Mooie start Auke! Het is ldd een heel bijzondere eigenschap van de mens om zich als een kudde achter een gek te scharen. Want ook Pol Pot heeft steun gehad, in het begin zelfs van het volk. Wanneer het regime dan goed in het zadel zit en de leider o.a door grootheidswaanzin, naar een gek transformeerd is het te laat. De mondiale angst om uit de kudde gezet te worden doet de rest.
Laten we het niet vergeten...dat is misschien waarom je de man bij de school bedankte. Wij hier thuis zijn ook weer even wakker geschut, het is zo makkelijk om in te dutten!
Succes en geniet! -
14 Januari 2012 - 22:37
Mama V.Dr.:
Wat een verhaal zeg! Fijn wat van je te
horen,liefs pa en ma.
-
15 Januari 2012 - 03:22
Ramona:
Jaaaaaaaa... goed bezig!
-
15 Januari 2012 - 10:52
Gerda:
Hoi Auke,
Je vraagt je inderdaad soms af of mensen wel zelfstandig kunnen denken. Het is heel makkelijk om een charismatisch figuur te volgen, voorbeelden hebben we ook in Nederland! Wat inderdaad erg is, is dat de geschiedenis zich blijft herhalen en dat de rest van de mensheid toekijkt en niks kan of wil doen! Angst, geld, economische belangen......? Je weet het niet altijd. Het ergste is dus dat we er niets van (willen) leren! Of lijkt iedere situatie pas achteraf op een eerdere gebeurtenis? In ieder geval is dit nu voorbij en worden de mensen die nog leven en verantwoordelijk waren, nu terecht gesteld, dat is al winst.
Jij nog veel fietsplezier en ik hoop dat je Vietnam op tijd haalt en dan wat rustiger aan kan doen, want naast veel willen zien, is het ook de beleving en de rust die belangrijk blijft! Leef het leven!
Dikke knuffel van Gerda -
15 Januari 2012 - 11:48
Cees En Ellij B:
Wat een heftig verhaal. Hopelijk kan je het achter je laten met het fietsen.
Wij kijken alweer uit naar je verdere
belevenissen. -
15 Januari 2012 - 15:48
Gerrie:
Wat een indrukwekkend en boeiend geschreven verslag van dit deel van je reis Auke! Tijdens het lezen liepen de tranen over mijn wangen. Wat hebben wij het goed in Holland en wat staan we daar te weinig bij stil.
Ik hoop dat jij tijdens het fietsen dit weer een beetje los kunt laten en dat je na het passeren van de grens bij Vietnam in een rustige tempo de volgende etappe kunt afleggen. Tot-to-toi! -
19 Januari 2012 - 19:22
Nynke En Steven:
Hoi Auke!
Klinkt goed!
Succes met het fietsen en geniet van het (zo te horen) mooie land(en)!!!
Groetjes,
Nynke en Steven
-
20 Januari 2012 - 21:12
Bianca:
Stoer!!! Ik heb enorm respect voor je fietsprestaties!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
