A Walk in the Woods
Door: Ramona
04 Januari 2012 | Nicaragua, Somoto
Met kerst verblijven we in Copán. Kerst vindt in Latijns Amerika vooral binnenshuis met familie plaats, wat betekent dat de straten verlaten zijn, de winkels en restaurants gesloten en er weinig te beleven valt behalve films kijken en dorito’s eten in het guesthouse.
Vanwege veiligheidswaarschuwingen hebben we besloten om in Honduras slechts een beperkt aantal bestemmingen aan te doen. Het reizen in de bussen wordt continue benoemd als gevaarlijk (in verband met gewapende overvallen) en in tegenstelling tot Guatemala zijn er geen veiliger toeristenbusjes beschikbaar die direct naar bestemming reizen en niet continue langs de weg stoppen om mensen in en uit te laten.
Vanuit Copán reizen we in een bus die traditiegetrouw meer stilstaat dan rijdt via San Pedro Sula naar Lago Yojoa. Busreizen in Honduras is zo mogelijk nóg hectischer dan in El Salvador. Een deel van de uit etappes bestaande tocht breng ik door met 3 mensen + 2 baby’s op een tweepersoons zitje, wat betekent dat de vrouw naast me met één bil op mijn schoot zit en als ze haar borst uit haar shirt hijst om het kind dat op haar schoot zit te voeden voelt het alsof ik in een interactieve borstvoedingssessie ben beland.
Natuurlijk wordt er - als altijd onder begeleiding van oorverdovende Latino-muziek - ook voldoende gehuild en gepoepbroekt om de tocht tot een typisch Midden-Amerikaanse busreis te maken, maar het brengt ons waar we moeten zijn: aan Lago Yojoa.
Honduras is weinig toeristisch. Het land is vol prachtige landschappen en natuur en ongelooflijk rijk aan vogelsoorten, maar veel plekken zijn onbegaanbaar.
Tijdens het verblijf aan het meer maken we enkele korte wandelingen en een tocht in een roeiboot en zien we een grote verscheidenheid aan vogels aan ons voorbij trekken.
We komen erachter dat er een Britse vogelaar aan het meer woont, die mensen vergezeld van een lokale gids een nationaal park in kan leiden, waar je normaliter niet kunt komen. In het kader van: als je dan toch niet bij vrienden en familie kunt zijn dan kun je net zo goed wat heel anders doen, sluiten we een dealtje met hem voor oud en nieuw.
Op 31 december vertrekken we met de
bus naar Parque Nacional Santa Barbara. We vestigen ons in San Louis Planes, een 800 inwoners tellend dorp omringd door bergen.
We verblijven bij een lokale familie en vieren oud en niet met hen. Wat min of meer betekent dat er wat rotjes afgestoken worden en iedereen om tien uur naar bed gaat. Ik vind het prima, want om 5.00u gaat de wekker om op de eerste dag van 2012 voor dag en dauw op pad te gaan.
Met de Engelse excentriekeling Malcolm en onze timide lokale gids Pablo, vertrekken we de bergen in. Dat Malcolm eigenaardig was, was zonder te willen stereotyperen al min of meer te verwachten op basis van zijn verschijning. Kleding alsof hij net uit India komt en een ingevlochten baard van Sinterklaasformaat. Dat hij een uitgesproken mening heeft, verbaast me niets. Dat hij en Jason lichtelijk botsen nog minder.
Malcolm woont sinds 4 jaar in Honduras, maar zijn Spaans is abominabel. Met een grote glimlach marcheert hij door het dorp, iedereen een ‘gelukkige nieuwe anus’ wensend.
Eenmaal in het bos kom ik tot de conclusie dat ‘vogelaar’ uit meerdere elementen bestaat. Een stuk kennis en een stuk waarneming. Malcolm beschikt over ongelooflijk veel kennis over vogels, waarvan hij graag blijkt geeft wat ertoe leidt dat hij non-stop op een vogelverjagend volume verslag doet van wat hij door zijn verrekijker ziet en wij niet kunnen zien.
Waar het aankomt op waarneming, is hij beduidend minder behendig. Als er een quetzal zijn hoofd in komt vliegen, heeft hij dat met zijn verstrooide ongeconcentreerde karakter nog niet in de gaten.
Hij slingert zich met zijn machete een weg door de begroeiing, waarbij je niet in de buurt wilt zijn omdat je risico loopt een been of een oog te verliezen. Hij lijkt zich van zijn omgeving niet bewust.
Gelukkig is er Pablo, onze Hondurese gids met een spraakgebrek. Ik kan zijn Spaans niet volgen en snap geen woord van wat hij zegt, behalve dat er continue van me verwacht wordt allerlei medicinale planten in mijn mond te stoppen. Ik vertrouw maar op zijn kennis..
Terwijl Malcolm luidkeels verslagdoend door het bos walst en een rondedans maakt om elke boom die 'hij ziet, daarbij uitkrijsend ‘ISN'T IT BEAUTIFUL?’, is de timide Pablo een oase van rust voorzien van haviksogen.
Dankzij zijn waarnemend vermogen zien we een grote verscheidenheid aan vogels, onder meer toekans en quetzals.
Deze laatste soort komt door heel Midden Amerika voor, maar is moeilijk te spotten. De vogel is kleurrijk en heeft een set onwaarschijnlijk lange staartveren. Als hij in vlucht is maakt hij een golvende beweging, die de lange veren prachtig door de lucht doet zwieren. Alleen dit al is de trip waard.
Hoewel de tijd met Malcolm zonder meer als interessant te bestempelen is, nemen de discussies tussen Jason en hem steeds heftiger vorm aan en gepaard met het typisch Britse sarcasme over en weer ben ik – na nog een nacht gelogeerd te hebben in Malcolms gedesorganiseerde huis – klaar om verder te trekken.
Plan is om een bezoek aan de hoofdstad, Tegucigalpa, te brengen. Hoewel Midden Amerikaanse steden niet bekend staan om hun schoonheid, is een bezoek aan een land in mijn ogen niet compleet als je het leven in de hoofdstad niet gezien hebt.
We worden echter keer op keer gewaarschuwd, ook door lokale bevolking, dat het gevaarlijk is om Tegucigalpa te bezoeken. Het Amerikaanse netwerk van vrijwilligers is zojuist uit het land teruggetrokken, omdat werknemers verkracht zijn, slachtoffer zijn geworden van schietpartijen of zijn ontvoerd. De regering kan hun veiligheid niet garanderen en Honduras wordt bestempeld als risicobestemming.
Tegucigalpa is een stad, gebouwd in een bergkom. De bevolking is de laatste decennia explosief gegroeid, terwijl er geen ruimte was voor uitbreiding. Het werk waarnaar een ieder zocht was niet beschikbaar, er heerst extreme armoede. Grote delen van de stad hebben structureel geen stromend water en elektriciteit. Betere delen van de stad hebben slechts om de dag stromend water. Elke local die we spreken bevestigt dat zelfs inwoners zich alleen door de stad bewegen per taxi, rondwandelen is ondenkbaar. Taxichauffeurs hebben hier echter een nog slechtere reputatie dan in andere Zuid- en Midden Amerikaanse steden.
We zien één en ander van de stad uit de bus en vanuit een met zorg uitgezochte taxi, omdat we via de hoofdstad het land uit moeten reizen. Wat we zien stemt overeen met wat we hebben gehoord. Huizen met tralies, viezigheid, chaos, armoede, krottenwijken. We besluiten dat deze indrukken en de verhalen die we hebben gehoord ons voldoende indruk van de stad geven. Better
safe than sorry!
Exit Honduras dus, na een korte, maar interessante tijd. We reizen we Nicaragua in. Het land dat bekend staat als het veiligste land van Midden-Amerika en wordt geprezen om zijn goede voorzieningen voor backpackers. Hopelijk heeft het land voldoende te bieden om ons hier een maandje vast te houden!
Vanwege veiligheidswaarschuwingen hebben we besloten om in Honduras slechts een beperkt aantal bestemmingen aan te doen. Het reizen in de bussen wordt continue benoemd als gevaarlijk (in verband met gewapende overvallen) en in tegenstelling tot Guatemala zijn er geen veiliger toeristenbusjes beschikbaar die direct naar bestemming reizen en niet continue langs de weg stoppen om mensen in en uit te laten.
Vanuit Copán reizen we in een bus die traditiegetrouw meer stilstaat dan rijdt via San Pedro Sula naar Lago Yojoa. Busreizen in Honduras is zo mogelijk nóg hectischer dan in El Salvador. Een deel van de uit etappes bestaande tocht breng ik door met 3 mensen + 2 baby’s op een tweepersoons zitje, wat betekent dat de vrouw naast me met één bil op mijn schoot zit en als ze haar borst uit haar shirt hijst om het kind dat op haar schoot zit te voeden voelt het alsof ik in een interactieve borstvoedingssessie ben beland.
Natuurlijk wordt er - als altijd onder begeleiding van oorverdovende Latino-muziek - ook voldoende gehuild en gepoepbroekt om de tocht tot een typisch Midden-Amerikaanse busreis te maken, maar het brengt ons waar we moeten zijn: aan Lago Yojoa.
Honduras is weinig toeristisch. Het land is vol prachtige landschappen en natuur en ongelooflijk rijk aan vogelsoorten, maar veel plekken zijn onbegaanbaar.
Tijdens het verblijf aan het meer maken we enkele korte wandelingen en een tocht in een roeiboot en zien we een grote verscheidenheid aan vogels aan ons voorbij trekken.
We komen erachter dat er een Britse vogelaar aan het meer woont, die mensen vergezeld van een lokale gids een nationaal park in kan leiden, waar je normaliter niet kunt komen. In het kader van: als je dan toch niet bij vrienden en familie kunt zijn dan kun je net zo goed wat heel anders doen, sluiten we een dealtje met hem voor oud en nieuw.
Op 31 december vertrekken we met de
bus naar Parque Nacional Santa Barbara. We vestigen ons in San Louis Planes, een 800 inwoners tellend dorp omringd door bergen.
We verblijven bij een lokale familie en vieren oud en niet met hen. Wat min of meer betekent dat er wat rotjes afgestoken worden en iedereen om tien uur naar bed gaat. Ik vind het prima, want om 5.00u gaat de wekker om op de eerste dag van 2012 voor dag en dauw op pad te gaan.
Met de Engelse excentriekeling Malcolm en onze timide lokale gids Pablo, vertrekken we de bergen in. Dat Malcolm eigenaardig was, was zonder te willen stereotyperen al min of meer te verwachten op basis van zijn verschijning. Kleding alsof hij net uit India komt en een ingevlochten baard van Sinterklaasformaat. Dat hij een uitgesproken mening heeft, verbaast me niets. Dat hij en Jason lichtelijk botsen nog minder.
Malcolm woont sinds 4 jaar in Honduras, maar zijn Spaans is abominabel. Met een grote glimlach marcheert hij door het dorp, iedereen een ‘gelukkige nieuwe anus’ wensend.
Eenmaal in het bos kom ik tot de conclusie dat ‘vogelaar’ uit meerdere elementen bestaat. Een stuk kennis en een stuk waarneming. Malcolm beschikt over ongelooflijk veel kennis over vogels, waarvan hij graag blijkt geeft wat ertoe leidt dat hij non-stop op een vogelverjagend volume verslag doet van wat hij door zijn verrekijker ziet en wij niet kunnen zien.
Waar het aankomt op waarneming, is hij beduidend minder behendig. Als er een quetzal zijn hoofd in komt vliegen, heeft hij dat met zijn verstrooide ongeconcentreerde karakter nog niet in de gaten.
Hij slingert zich met zijn machete een weg door de begroeiing, waarbij je niet in de buurt wilt zijn omdat je risico loopt een been of een oog te verliezen. Hij lijkt zich van zijn omgeving niet bewust.
Gelukkig is er Pablo, onze Hondurese gids met een spraakgebrek. Ik kan zijn Spaans niet volgen en snap geen woord van wat hij zegt, behalve dat er continue van me verwacht wordt allerlei medicinale planten in mijn mond te stoppen. Ik vertrouw maar op zijn kennis..
Terwijl Malcolm luidkeels verslagdoend door het bos walst en een rondedans maakt om elke boom die 'hij ziet, daarbij uitkrijsend ‘ISN'T IT BEAUTIFUL?’, is de timide Pablo een oase van rust voorzien van haviksogen.
Dankzij zijn waarnemend vermogen zien we een grote verscheidenheid aan vogels, onder meer toekans en quetzals.
Deze laatste soort komt door heel Midden Amerika voor, maar is moeilijk te spotten. De vogel is kleurrijk en heeft een set onwaarschijnlijk lange staartveren. Als hij in vlucht is maakt hij een golvende beweging, die de lange veren prachtig door de lucht doet zwieren. Alleen dit al is de trip waard.
Hoewel de tijd met Malcolm zonder meer als interessant te bestempelen is, nemen de discussies tussen Jason en hem steeds heftiger vorm aan en gepaard met het typisch Britse sarcasme over en weer ben ik – na nog een nacht gelogeerd te hebben in Malcolms gedesorganiseerde huis – klaar om verder te trekken.
Plan is om een bezoek aan de hoofdstad, Tegucigalpa, te brengen. Hoewel Midden Amerikaanse steden niet bekend staan om hun schoonheid, is een bezoek aan een land in mijn ogen niet compleet als je het leven in de hoofdstad niet gezien hebt.
We worden echter keer op keer gewaarschuwd, ook door lokale bevolking, dat het gevaarlijk is om Tegucigalpa te bezoeken. Het Amerikaanse netwerk van vrijwilligers is zojuist uit het land teruggetrokken, omdat werknemers verkracht zijn, slachtoffer zijn geworden van schietpartijen of zijn ontvoerd. De regering kan hun veiligheid niet garanderen en Honduras wordt bestempeld als risicobestemming.
Tegucigalpa is een stad, gebouwd in een bergkom. De bevolking is de laatste decennia explosief gegroeid, terwijl er geen ruimte was voor uitbreiding. Het werk waarnaar een ieder zocht was niet beschikbaar, er heerst extreme armoede. Grote delen van de stad hebben structureel geen stromend water en elektriciteit. Betere delen van de stad hebben slechts om de dag stromend water. Elke local die we spreken bevestigt dat zelfs inwoners zich alleen door de stad bewegen per taxi, rondwandelen is ondenkbaar. Taxichauffeurs hebben hier echter een nog slechtere reputatie dan in andere Zuid- en Midden Amerikaanse steden.
We zien één en ander van de stad uit de bus en vanuit een met zorg uitgezochte taxi, omdat we via de hoofdstad het land uit moeten reizen. Wat we zien stemt overeen met wat we hebben gehoord. Huizen met tralies, viezigheid, chaos, armoede, krottenwijken. We besluiten dat deze indrukken en de verhalen die we hebben gehoord ons voldoende indruk van de stad geven. Better
safe than sorry!
Exit Honduras dus, na een korte, maar interessante tijd. We reizen we Nicaragua in. Het land dat bekend staat als het veiligste land van Midden-Amerika en wordt geprezen om zijn goede voorzieningen voor backpackers. Hopelijk heeft het land voldoende te bieden om ons hier een maandje vast te houden!
-
04 Januari 2012 - 07:55
Auke:
Mooi verslag weer, Mona. Veel plezier in Nicaragua. -
04 Januari 2012 - 10:14
Riet Ruckert:
Weer een heel mooi verslag om te lezen! Ik wens je een heel mooi nieuw jaar en veel plezier in Nicaragua!! -
04 Januari 2012 - 18:12
Piet En Joke:
Een heel fijn 2012 gewenst met weer veel mooie reisverhalen! -
04 Januari 2012 - 18:16
Gerda:
Hoi Ramona,
Om te beginnen wil ik jullie een goed 2012 wensen! Goed in de zin van: mooie reizen, waar je wat van leert en van kan genieten en dat we je weer gezond en wel kunnen begroeten als je weer in Nederland bent! Wat een geluk dat Honduras mooie natuur heeft, wel jammer dat de lokale bevolking hier niet van lijkt te genieten en dit op een goede manier omzetten in goede toeristische activiteiten.Dan hadden ze er nog wat mee kunnen verdienen! Echt erg om in zo'n stad te wonen! Ik vraag me af waarom de mensen dan niet terug gaan naar waar ze vandaan komen. Zal wel niet kunnen....
Ik hoop dat Nicaragua het land is wat het belooft te zijn, geniet ervan!
Knuffel van Gerda. -
05 Januari 2012 - 08:39
Carola:
Hi Ramona, een heel gelukkig, gezond, reislustig maar ook veilig 2012!!! Wat maak je weer veel mee, heel veel plezier en pas goed op jezelf.
Liefs, Carola -
06 Januari 2012 - 09:11
Jolien:
check, kan die ook van de lijst af.. pfff, fijn dat je er weer heel uit bent, ik ben dan niet je moeder, maar ik kan me heel goed voorstellen hoe Gerrie zich bij zulke verhalen voelt... ;-)
Heel veel plezier in Nicaragua!
Liefs jo -
08 Januari 2012 - 16:53
Erika:
Hoi Ramona,
een heel fijn 2012 toegewenst van ons allemaal van de Gruttohof!!! Ik ga er van uit dat je heel veel gaat zien in de komende 7 maanden!
jammer dat Honduras zo gevaarlijk was, gelukkig ga je nu een veiligere tijd tegemoet. We genieten van je mooie verhalen en ook al reageren we niet altijd, de atlas komt regelmatig tevoorschijn om je locatie op de kaart te bekijken!
Gaat het nog wel zo lang zonder familie? Met deze feestdagen is het vast even moeilijk....
Heel veel plezier in Nicaragua!! -
08 Januari 2012 - 20:57
Heleen:
Hoi Ramona,
Officieel mag het misschien niet meer, maar ik wens je een heel gelukkig 2012. Dat je nog maar heel veel moois mag zien in de komenden maanden van je reis. Eigenlijk ben je pas net weg en heb je nog heel wat voor de boeg! Nicaragua schijnt ontzettend mooi te zijn, ik ben erg benieuwd hoe het daar is. Geniet ervan!
Liefs,
Heleen -
11 Januari 2012 - 22:07
Yvette:
Hi Moon! Ik had je stukje nog niet kunnen lezen. Volg nog steeds je belevenissen vanuit down under! Zit nu in Melbourne. xx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
