A Whole New World
Door: Ramona
02 Februari 2012 | Costa Rica, San José
Er rest nog een laatste expeditie in Nicaragua. Na een paar fijne dagen bij Flora neem ik met moeite afscheid en gaat de reis richting haven, vanwaar de boot naar San Carlos vertrekt. Er volgt een nachtelijke boottocht van 18 uur, met te weinig zittingen voor de passagiers dus een kansloze poging tot slapen op de grond resulterend in uren aftellen. Om 5 uur ‘s ochtends arriveren we geradbraakt in San Carlos, waar 4 uur later de boot over de Río Papaturro vertrekt.
Deze tocht duurt 5 uur en voelt als een flinke beproeving na de tocht die we er zojuist op hebben zitten. De boot is een houten ‘lancha ‘, met dwarslatjes als zittingen. Op de boot reizen heel veel meer mensen mee dan op deze latjes passen. Wanneer de reddingsvesten worden uitgedeeld, blijft zo’n 75% van de passagiers overgeleverd aan zijn eigen zwemvermogen. Op de dwarslatjes nemen zoveel mensen plaats dat op een bepaald moment één van de bankjes breekt. Het houten platte dak van de boot is volgestouwd met uitpuilende reistassen, zakken rijst, bananen en zeer gewichtige mensen en kraakt vervaarlijk boven onze hoofden.
Ik klamp me vast aan het reddingsvest dat ik met wat ellebogen heb weten te bemachtigen en doe een schietgebedje.
Natuurlijk speelt net als altijd en overal ook tijdens deze boottocht eten een grote rol. Halverwege de reis is er gelegenheid gebakken vis aan te schaffen. Natuurlijk wordt er grootschalig tot aankoop overgegaan, wat een hoop gefriemel, gepeuter en gesmak betekent afgesloten met overal rondvliegende visgraten (dus stinkende en plakkerige bagage).
Gelukkig is er on-board entertainment in de vorm van mijn reisgenoot die een komische flirt met de ‘manager’ van de boot aangaat. Een vrouw van XXXXL formaat met een mond vol gouden tanden, die beweert dat ze de mooiste vrouw ter wereld is, zo sexy als geen ander en zulke schunnige praat ten gehore brengt dat de boot ademloos toekijkt terwijl zich voor hun ogen een zeer vulgaire dialoog in gebroken Spaans met bijpassende handgebaren afspeelt. De tandeloze man naast mij schudt ongelovig maar zichtbaar vol vermaak het hoofd en vertelt me ‘estan locos’.
Ook deze trip komt ten einde en wanneer we inchecken in de primitieve maar zorgvuldig gerunde lodge ‘los Guatuzos’ is dat een verademing.
De voorzieningen zijn beperkt, maar de omgeving op deze afgelegen plek in de jungle is absoluut wonderbaarlijk mooi. Er zijn slechts 4 andere gasten, waaronder een Nederlander van mijn leeftijd die net als ik in de psychiatrie werkt.
Jasons voorkeur gaat op dit soort plekken uit naar eten uit blik om het risico op voedselvergiftiging te minimaliseren. Ik ben het vaak met hem eens, maar vind hem soms wat over-paranoïde en mis in deze situaties soms een stukje gezelligheid. Aan Paul heb ik een gewillige eetgenoot.
Dit leidt tot wat uurtjes praten in het Nederlands over ons vakgebied, genietend van bijzonder goed bereide traditionele maaltijden, wat toch wel erg leuk is.
Het verblijf in Los Guatuzos is door hoge luchtvochtigheid, immense hitte en volop aanwezige (malaria)muggen (wat betekent dat we gedwongen zijn een laag lange dikke kleding te dragen – en dan nog, de kwelgeesten weten zelfs door spijkerbroeken heen te prikken) behoorlijk onaangenaam.
De omgeving maakt dit echter meer dan goed. Extreem groen, kleine oorspronkelijk ogende dorpjes op loopafstand, vele soorten bloemen die ik nog nooit eerder gezien heb waaronder gigantische knalroze bromelia’s hoog in de bomen. Kameleons, apen, heel veel ijsvogels en een enorme verscheidenheid aan andere gevleugelde wezens die ik door gebrek aan kennis niet kan identificeren maar wel kan waarderen.
We wandelen en maken met een gids en onze 4 reisgenoten een tocht per kayak. Jason en ik in een tweepersoonskayak was eerder al geen groot succes gebleken. Onze samenwerking bij dit soort taken verloopt bepaald niet optimaal. Naar mijn mening omdat Jason denkt dat hij alles beter kan en de regie neigt te willen voeren, terwijl ik van nature niet zo goed naar orders luister. Ook ik deel ze uiteindelijk denk ik liever uit dan dat ik ze aanneem.
In deze kayak is in principe geen samenwerking nodig, omdat we maar één peddel krijgen. Terwijl ik gewapend met het fototoestel voorin de kayak zit (Jason commanderend welke foto’s ik moet maken en hoe ik dat moet doen, want ook dit weet hij beter), crasht captain Carter ons vaartuig non-stop onbehouden tegen de kade en lukt het hem al het wildlife weg te jagen door er stuurloos en met veel te hoge snelheid recht op in te varen. Ik kan alleen maar lachen en denken ‘ik kan het beter’. Dat teamwork zal er wel nooit komen…
Na een paar bevredigende dagen en mooie laatste ervaringen in Nicaragua, herhalen we de vermoeiende 5-urige boottrip om het gebied weer uit te komen. In San Carlos halen we een exit-stempel voor Nicaragua, om vervolgens een klein uur met een boot door prachtig niemandsland te varen tot de grens met Costa Rica.
Vanaf dit punt verandert de wereld. De 5 uur durende busreis naar San José, vindt plaats in een weinig luxe bus. Maar iedereen heeft een zitting met ruggensteun, er staan geen mensen in de gangpaden, er blért geen keiharde muziek door de bus en we vertrekken op tijd en rijden zonder continue te stoppen.
Het landschap oogt groen, glooiend en veel meer georganiseerd. De wegen zijn in goede staat, mensen gooien geen afval uit de ramen en het landschap is onveranderlijk schoon.
Hoewel San José volgens velen een plek is om te mijden kijk ik mijn ogen uit. Toegegeven,sommige delen van down town San José zijn niet om over naar huis te schrijven, maar de wijk Las Sabanas waar we verblijven herbergt de meest moderne blokken huizen die ik sinds het vertrek uit Nederland heb gezien.
Mijn eerste ervaringen in San José: geasfalteerde straten met stoplichten, het verkeer beweegt zich georganiseerd, mensen zijn voorkomend en meedenkend, er is aandacht voor onderhoud en hygiëne, je hoeft hier niet te vechten voor je plek, ik kan alleen over straat lopen zonder lastig gevallen te worden, de prijzen in de winkels zijn hoog maar de keuze aan producten voelt overweldigend en alles is van topkwaliteit.
Ik sta in de supermarkt met een grote glanzende appel in mijn handen en kan een glimlach niet onderdrukken, bij mezelf denkend: WOW.
Ik ervaar mijn eerste warme douche sinds San Salvador (zo’n 6 weken geleden) en het water uit de kraan is drinkbaar. Zoveel dingen die thuis vanzelfsprekend lijken te zijn, maar nu soms als een klein wonder voelen.
Een ander groot geluk: het klimaat hier is wat meer gematigd. Met temperaturen laag in de twintig graden en half bewolkte luchten, loop ik rond in een trui en besef ik dat ik me voor het eerst in maanden niet oncomfortabel en oververhit voel. Dat geeft spontaan veel meer energie.
Hardlopen is na maanden afwezigheid weer terug in het straatbeeld en tegenover de accommodatie ligt een prachtig park waar ik me naar hartenlust ongestoord uit kan leven.
Acuut vallen stressbronnen rondom veiligheid, beperkte hygiëne, non-stop herrie en chaos en het moeizaam kunnen organiseren van zaken weg.
Hoewel men het er dus unaniem over eens lijkt te zijn dat je beter niet in San José kunt verblijven, kan ik me daar absoluut niet in vinden. Hoewel het niet bol staat van de attracties en ik het niet in een planning voor 2 weken vakantie zou opnemen, ervaar ik deze omgeving als verfrissend en ontspannend en kan ik alleen maar zeggen dat het verwende West-Europese meisje dat ik toch wel blijk te zijn hier op wolken loopt!
Het klinkt misschien een beetje overdreven, maar het voelt alsof er na een geslaagde etappe (het veilig doorkruisen van de toch wel wat ruige C4 landen) een nieuwe periode van start gaat.
Enige licht verontrustende situatie is het feit dat Jason ernstige gezondheidsklachten heeft, waarschijnlijk te wijten aan een tropisch virus. De medische molen is draaiende dus hopelijk is er snel een diagnose en behandelvoorstel.
Tot die tijd wordt het mijn energie verdelen tussen vriendinnentijd met Sandra en zorg voor mijn zieke reismaatje in San José. Gelukkig is Costa Rica niet zo groot en bruis ik momenteel van de energie, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het na een periode van toch wel avontuurlijk reizen gaat lukken om een paar weken simpelweg vakantie te gaan vieren!
Deze tocht duurt 5 uur en voelt als een flinke beproeving na de tocht die we er zojuist op hebben zitten. De boot is een houten ‘lancha ‘, met dwarslatjes als zittingen. Op de boot reizen heel veel meer mensen mee dan op deze latjes passen. Wanneer de reddingsvesten worden uitgedeeld, blijft zo’n 75% van de passagiers overgeleverd aan zijn eigen zwemvermogen. Op de dwarslatjes nemen zoveel mensen plaats dat op een bepaald moment één van de bankjes breekt. Het houten platte dak van de boot is volgestouwd met uitpuilende reistassen, zakken rijst, bananen en zeer gewichtige mensen en kraakt vervaarlijk boven onze hoofden.
Ik klamp me vast aan het reddingsvest dat ik met wat ellebogen heb weten te bemachtigen en doe een schietgebedje.
Natuurlijk speelt net als altijd en overal ook tijdens deze boottocht eten een grote rol. Halverwege de reis is er gelegenheid gebakken vis aan te schaffen. Natuurlijk wordt er grootschalig tot aankoop overgegaan, wat een hoop gefriemel, gepeuter en gesmak betekent afgesloten met overal rondvliegende visgraten (dus stinkende en plakkerige bagage).
Gelukkig is er on-board entertainment in de vorm van mijn reisgenoot die een komische flirt met de ‘manager’ van de boot aangaat. Een vrouw van XXXXL formaat met een mond vol gouden tanden, die beweert dat ze de mooiste vrouw ter wereld is, zo sexy als geen ander en zulke schunnige praat ten gehore brengt dat de boot ademloos toekijkt terwijl zich voor hun ogen een zeer vulgaire dialoog in gebroken Spaans met bijpassende handgebaren afspeelt. De tandeloze man naast mij schudt ongelovig maar zichtbaar vol vermaak het hoofd en vertelt me ‘estan locos’.
Ook deze trip komt ten einde en wanneer we inchecken in de primitieve maar zorgvuldig gerunde lodge ‘los Guatuzos’ is dat een verademing.
De voorzieningen zijn beperkt, maar de omgeving op deze afgelegen plek in de jungle is absoluut wonderbaarlijk mooi. Er zijn slechts 4 andere gasten, waaronder een Nederlander van mijn leeftijd die net als ik in de psychiatrie werkt.
Jasons voorkeur gaat op dit soort plekken uit naar eten uit blik om het risico op voedselvergiftiging te minimaliseren. Ik ben het vaak met hem eens, maar vind hem soms wat over-paranoïde en mis in deze situaties soms een stukje gezelligheid. Aan Paul heb ik een gewillige eetgenoot.
Dit leidt tot wat uurtjes praten in het Nederlands over ons vakgebied, genietend van bijzonder goed bereide traditionele maaltijden, wat toch wel erg leuk is.
Het verblijf in Los Guatuzos is door hoge luchtvochtigheid, immense hitte en volop aanwezige (malaria)muggen (wat betekent dat we gedwongen zijn een laag lange dikke kleding te dragen – en dan nog, de kwelgeesten weten zelfs door spijkerbroeken heen te prikken) behoorlijk onaangenaam.
De omgeving maakt dit echter meer dan goed. Extreem groen, kleine oorspronkelijk ogende dorpjes op loopafstand, vele soorten bloemen die ik nog nooit eerder gezien heb waaronder gigantische knalroze bromelia’s hoog in de bomen. Kameleons, apen, heel veel ijsvogels en een enorme verscheidenheid aan andere gevleugelde wezens die ik door gebrek aan kennis niet kan identificeren maar wel kan waarderen.
We wandelen en maken met een gids en onze 4 reisgenoten een tocht per kayak. Jason en ik in een tweepersoonskayak was eerder al geen groot succes gebleken. Onze samenwerking bij dit soort taken verloopt bepaald niet optimaal. Naar mijn mening omdat Jason denkt dat hij alles beter kan en de regie neigt te willen voeren, terwijl ik van nature niet zo goed naar orders luister. Ook ik deel ze uiteindelijk denk ik liever uit dan dat ik ze aanneem.
In deze kayak is in principe geen samenwerking nodig, omdat we maar één peddel krijgen. Terwijl ik gewapend met het fototoestel voorin de kayak zit (Jason commanderend welke foto’s ik moet maken en hoe ik dat moet doen, want ook dit weet hij beter), crasht captain Carter ons vaartuig non-stop onbehouden tegen de kade en lukt het hem al het wildlife weg te jagen door er stuurloos en met veel te hoge snelheid recht op in te varen. Ik kan alleen maar lachen en denken ‘ik kan het beter’. Dat teamwork zal er wel nooit komen…
Na een paar bevredigende dagen en mooie laatste ervaringen in Nicaragua, herhalen we de vermoeiende 5-urige boottrip om het gebied weer uit te komen. In San Carlos halen we een exit-stempel voor Nicaragua, om vervolgens een klein uur met een boot door prachtig niemandsland te varen tot de grens met Costa Rica.
Vanaf dit punt verandert de wereld. De 5 uur durende busreis naar San José, vindt plaats in een weinig luxe bus. Maar iedereen heeft een zitting met ruggensteun, er staan geen mensen in de gangpaden, er blért geen keiharde muziek door de bus en we vertrekken op tijd en rijden zonder continue te stoppen.
Het landschap oogt groen, glooiend en veel meer georganiseerd. De wegen zijn in goede staat, mensen gooien geen afval uit de ramen en het landschap is onveranderlijk schoon.
Hoewel San José volgens velen een plek is om te mijden kijk ik mijn ogen uit. Toegegeven,sommige delen van down town San José zijn niet om over naar huis te schrijven, maar de wijk Las Sabanas waar we verblijven herbergt de meest moderne blokken huizen die ik sinds het vertrek uit Nederland heb gezien.
Mijn eerste ervaringen in San José: geasfalteerde straten met stoplichten, het verkeer beweegt zich georganiseerd, mensen zijn voorkomend en meedenkend, er is aandacht voor onderhoud en hygiëne, je hoeft hier niet te vechten voor je plek, ik kan alleen over straat lopen zonder lastig gevallen te worden, de prijzen in de winkels zijn hoog maar de keuze aan producten voelt overweldigend en alles is van topkwaliteit.
Ik sta in de supermarkt met een grote glanzende appel in mijn handen en kan een glimlach niet onderdrukken, bij mezelf denkend: WOW.
Ik ervaar mijn eerste warme douche sinds San Salvador (zo’n 6 weken geleden) en het water uit de kraan is drinkbaar. Zoveel dingen die thuis vanzelfsprekend lijken te zijn, maar nu soms als een klein wonder voelen.
Een ander groot geluk: het klimaat hier is wat meer gematigd. Met temperaturen laag in de twintig graden en half bewolkte luchten, loop ik rond in een trui en besef ik dat ik me voor het eerst in maanden niet oncomfortabel en oververhit voel. Dat geeft spontaan veel meer energie.
Hardlopen is na maanden afwezigheid weer terug in het straatbeeld en tegenover de accommodatie ligt een prachtig park waar ik me naar hartenlust ongestoord uit kan leven.
Acuut vallen stressbronnen rondom veiligheid, beperkte hygiëne, non-stop herrie en chaos en het moeizaam kunnen organiseren van zaken weg.
Hoewel men het er dus unaniem over eens lijkt te zijn dat je beter niet in San José kunt verblijven, kan ik me daar absoluut niet in vinden. Hoewel het niet bol staat van de attracties en ik het niet in een planning voor 2 weken vakantie zou opnemen, ervaar ik deze omgeving als verfrissend en ontspannend en kan ik alleen maar zeggen dat het verwende West-Europese meisje dat ik toch wel blijk te zijn hier op wolken loopt!
Het klinkt misschien een beetje overdreven, maar het voelt alsof er na een geslaagde etappe (het veilig doorkruisen van de toch wel wat ruige C4 landen) een nieuwe periode van start gaat.
Enige licht verontrustende situatie is het feit dat Jason ernstige gezondheidsklachten heeft, waarschijnlijk te wijten aan een tropisch virus. De medische molen is draaiende dus hopelijk is er snel een diagnose en behandelvoorstel.
Tot die tijd wordt het mijn energie verdelen tussen vriendinnentijd met Sandra en zorg voor mijn zieke reismaatje in San José. Gelukkig is Costa Rica niet zo groot en bruis ik momenteel van de energie, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het na een periode van toch wel avontuurlijk reizen gaat lukken om een paar weken simpelweg vakantie te gaan vieren!
-
02 Februari 2012 - 07:08
Jan&Maria:
Wow! Nieuwe uitdagingen! Geniet van de tijd met Sandra en zorg goed voor Jason.
Liefs uit Nieuwegein -
02 Februari 2012 - 08:15
Auke:
Laag in de 20 graden? Ik begin voorzichtig tot leven te komen hoog in de 20 graden. Ik hoop dat Jason snel opknapt en dat je je tijd op Sandra (en CR) kan richten! -
02 Februari 2012 - 09:47
Bianca:
Veel plezier met Sandra. En beterschap voor Jason. Fijn om zoveel goeds van je te lezen. -
02 Februari 2012 - 10:54
Erika:
Hoi Ramona,
het klinkt allemaal avontuurlijk maar ook moeizaam. gelukkig kun je even bijkomen en hoop ik dat de ziekte van je reismaatje de vakantie niet al teveel beïnvloed, en dat ook hij nog even tijd krijgt om uit te rusten!
-
02 Februari 2012 - 15:39
Marleen:
Geniet van de luxe, de vriendschap en Costa Rica! Beterschap voor Jason! -
02 Februari 2012 - 19:20
Kimmikkim:
Mooi verhaal weer! -
02 Februari 2012 - 20:40
Jolien:
Klinkt als tijd voor vakantie voor jou!
Beterschap aan Jason!
Liefs jo -
02 Februari 2012 - 22:02
Gerda:
Hoi Ramona,
Een blij verhaal met een WOW! Voor een glanzende appel nog wel! Geniet van deze ontspannende tijd, je hoeft niet altijd het uiterste van jezelf te vergen!
Knuffel, Gerda -
04 Februari 2012 - 14:13
Heika:
Heerlijk Moon, vooral van je hoeveelheid energie! Groetjes aan Sandra en geniet lekker verder. Dan ga ik verder met de dienst... Je verhaal was weer even heerlijk wegdromen, thanks! -
05 Februari 2012 - 06:00
Yvette:
Heerlijk weer om jouw verslag te lezen wat zo anders is dan de mijne. Maar ik leef en reis toch ook een beetje met je mee :). Veel plezier en ik kijk uit naar je volgende verslag !
xxx Yvette
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
