Cloudpiercer
Door: Ramona
08 Februari 2009 | Nieuw Zeeland, Picton
Hoewel onze benen nog moe zijn van drie dagen wandelen in Mount Aspiring en Fiordland National Park, kunnen we de verleiding niet weerstaan.
Vanuit onze hostel in Wanaka zien we Roy's Peak liggen, een berg die ik 7 jaar geleden met Wendy op geklommen ben.
Op ons tandvlees, we stierven duizend doden en moesten elke 3 minuten stoppen om op adem te komen. Er kon geen kitkat chunky tegenop en we piepten continue tegen elkaar: 'ik kan niet meer!'. Maar terug wilden we niet en vraag niet hoe, maar we kwamen boven en de uitzichten waren prachtig.
Een mooie herinnering, maar nu ik die top zo zie, vraag ik me continue af: was ie echt zo lastig, of staken we elkaar gewoon aan met ons gevoel voor dramatiek? Auke heeft alle sterke verhalen van toen inmiddels tot uit den treuren aangehoord en is toch ook wel erg nieuwsgierig.
De lucht is blauw en een wandeltocht omhoog belooft een prachtig uitzicht. We besluiten dus toch maar te tekenen voor nog een beetje beweging.
Lake Wanaka ligt op zo'n 300m hoogte. Roy's Peak op ongeveer 1550. Reken dus maar uit hoeveel er gestegen moet worden.
We zijn behoorlijk in conditie en weten ritme te houden, maar de klim vraagt veel energie en ik heb met terugwerkende kracht respect voor Wendy, die zich toentertijd hooguit semi-vrijwillig (uit vriendinnen-plichtsbesef) op deze uitdaging stortte.
Boven is het uitzicht even lonend als ik me herinner en de tocht naar beneden bleek ik te hebben verdrongen. 1250m afdalen, zonder een vlak stukje grond om je voeten op te zetten doet pijn pijn pijn.
Maar 3 uur en een beetje na ons moment van starten staan we tevreden weer beneden en wandelen we naar het terrasje waar pa, ma, Ceel en El zich net gevestigd hebben. Even bijpraten en een date voor morgen plannen!
We spreken af bij de gondel in Queenstown. Even een dagje zonder enige inspanning de berg op en prima uitzichten over een omgeving die elk moment inspirerend blijft. We drinken koffie, nemen de luxe lift weer naar beneden, lunchen, shoppen, en kijken bij de Kawarau brug naar de bungy jumpers. Een heerlijk dagje de toerist uithangen en vooral heel veel bijpraten met de vier reizigers, die twee heel intensieve weken vol indrukken en avontureren hebben meegemaakt.
Aan het eind van de dag nemen we weer afscheid. Niet leuk, maar het helpt dat het nog maar voor een maand is. En deze bijzondere momenten met elkaar neemt niemand ons meer af!
Hoewel onze tocht eigenlijk richting Stewart Island zou zijn gegaan, rijden we richting noorden. De lucht ziet er - in tegenstelling tot een paar weken geleden - blauw genoeg uit om Aoraki (Mt. Cook) te bezoeken.
De Maori naam Aoraki betekent 'cloudpiercer' en wanneer je een blik op de top van de berg werpt, is het direct duidelijk waarom. Hoewel Mt. Cook 'slechts' 3754 meter hoog is en dus een lachertje vergeleken met de Himalaya, is hij zowel berucht als beroemd onder klimmers. Doordat de top grillig is van vorm en de weersomstandigheden (door het feit dat hij zo dicht bij zee gelegen is) extreem snel kunnen veranderen, is het een uitdagende berg die al vele levens heeft geeist en goed is voor een overdaad aan heftige verhalen van mensen die weken op de berg hebben moeten zien te overleven, overvallen werden door lawines, ledematen zijn verloren door bevriezing, etc. etc.
Deze top gaan we niet beklimmen!
Wel klauteren we naar de op 1800m gelegen Mueller Hut. Een als moeilijk te boek staande wandeling, omdat je in 3 kilomter afstand 1000 meter stijgt over een grotendeels rotsig pad.
1000 meter stijgen is op zich geen enkel probleem, maar wanneer je dat in 3 kilometer doet betekent dat een hellingspercentage van 33,33%. Erg steil dus en ongetwijfeld vermoeiend.
Maar het weer is goed, onze conditie is op peil en we zien wel hoever we komen.
Na een ijskoude nacht in de tent, waarin ik niet of nauwelijks heb geslapen en waarvan ik me twee dromen herinner (in droom 1 meld ik me ziek omdat ik me niet lekker voel, in droom 2 word ik met spoed onder een warme douche gezet omdat ik onderkoelingsverschijnselen heb) begin ik met zware tegenzin aan onze tocht.
Ik ben moe, heb keelpijn, voel me niet lekker en voel niet de motivatie om mijn lijf dat takke end omhoog te sleuren. Een stemmetje in me zegt: 'kom op, je hoeft je toch niet elke dag zo uit te sloven?', maar een ander stemmetje zegt: 'als je ooit nog een langere tocht wilt wandelen, moet je jezelf bewijzen dat je ook als je je niet top voelt vooruit kunt komen'. Tot mijn eigen verbazing wint stemmetje twee. De eerste paar honderd meter weet ik mijn ene been nauwelijks voor het andere te zetten, maar ineens blijken we al halverwege omhoog en gaat het eigenlijk gemakkelijk.
Een paar uur pittig klimmen (het is handen en voetenwerk) lonen de moeite en de uitzichten op 1800m zijn waan-zin-nig. Overal hangende gletsjers, waar regelmatig met veel gedonder stukken vanaf breken. Wow! Een Patagonie herbeleving.
We spenderen anderhalf uur in de hut vanwaar Sir Edmund Hillary (die als eerste persoon ter wereld de Mt. Everest bedwong) zijn klimcarriere begon. In de hut ontmoeten we Axelle, een Belgische kliminstructrice. Samen maken we de tocht naar beneden. We kijken wat handige trucjes af en de zeer steile afdaling zit erop voordat we er erg in hebben. Uiteindelijk staan we weer in het dal en hebben we het idee zo nodig nog een keer op en neer te kunnen. Voor ons staat nu al vast dat tijdens een volgende reis de nadruk veel meer op buitensport zal liggen..
Richting noorden, naar St. Arnaud. Een dorpje aan de voet van Nelson Lakes National Park, dat volledig in het teken staat van wandelen.
We houden ons een dag bezig met regelen en relaxen. We boeken twee bedden in een hostelkamer, maar krijgen een heel huis tot onze beschikking dat we delen met twee noord Canadezen. De man is een parkranger in de Yukon die ons leuke reisadviezen weet te geven voor een volgende trip.
En dan.. op naar de Angelus hut, naar men zegt een van de mooier gelegen hutten op het Zuider Eiland. Ook nu moet er natuurlijk geklommen worden.
In Nieuw Zeeland maakt men bij wandelingen onderscheid tussen tracks (goed gemarkeerde en enigszins 'geplaveide' paden) en routes (de richting wordt met palen gemarkeerd, maar je moet zelf maar uitzoeken waar je je voeten plant en hoe je je doel bereikt).
We lopen een route over de Robert Ridge. Na een klim door het bos van 600 meter, bereiken we de boomgrens en komen we op een grote steenhoop terecht. Van hier moeten we nog zo'n 400meter omhoog klauteren en daarna urenlang over een bergkam ploeteren. Links rechts onder naast ons immens steile geerodeerde bergwanden. De tocht leidt over losse stenen en puntige rotsen en een behoorlijke dosis zelfvertrouwen met betrekking tot waar je je voeten zet is absoluut geen overbodige luxe. Met een volgestouwde tas op je rug heeft een misstap snel grote gevolgen.
Af en toe rollen er stenen van de helling en je wilt echt niet zien waar die terecht komen..
Maar we vertrouwen op onze ervaring, kijken goed waar we onze voeten zetten en doen rustig aan.
Het is, kortom, een pittige tocht die veel concentratie vergt. Maar de uitzichten zijn – opnieuw - geweldig.
De Angelus hut is gelegen in een kom met overal om je heen grillige bergen bergen bergen. Je moet niet claustrofobisch zijn, er is geen snelle of makkelijke uitweg.
We brengen een relaxte nacht door in de hut. Luxe, want in de DOC hutten deel je vaak een slaapruimte met meer dan 20 andere mensen, maar wonder boven wonder snurkt er niemand en is het heerlijk rustig!
Hoewel we met tamelijk frisse benen bij de hut waren aangekomen, staan we ondanks de goede nachtrust vermoeid op en voelen onze lijven zwaar en onwillig.
Eigenlijk waren we van plan 3 dagen te lopen, waarbij dag 2 de zwaarste zou zijn. Maar de combinatie van moeie benen en de wind die om de hut giert, doet ons besluiten om terug te gaan. We hebben geen zin om ons al te erg uit te sloven, en op dit soort paden moet je fris en geconcentreerd zijn.
We volgen de Speargrass route naar beneden (een andere route dan heen) en zien nieuwe panorama's aan ons voorbij trekken. Echt veel tijd om daarvan te genieten hebben we niet, want de tocht het dal in is moeilijk. We dalen af van extreem steile puinhellingen, waarbij het bijna onmogelijk is om niet onderuit te gaan. We klauteren over stenen, struikelen over boomwortels, zakken kniediep in de bagger en moeten keer op keer een riviertje doorsteken.
Op een moment dat ik het totaal niet verwacht glijdt mijn voet van een steen en de zware rugzak doet de rest: ik lig languit in de rivier. Lekker is anders, maar het is ook wel grappig (vindt vooral Auke). Mijn ego loopt onherstelbare schade op en de rest van de dag loop ik erbij als een verzopen kat. Elke schoen lijkt 8 kilo te wegen en ik blijf bij mijn motto 'plastic fantastic'. Door de extra lagen in mijn rugzak zijn alle essentiele spullen gelukkig droog gebleven!
De laatste kilometers zijn killing. Onze benen zijn ongelooflijk moe en het met boomwortels bezaaide pad gaan omhoog omlaag omhoog omlaag omhoog omlaag. Er komt geen einde aan en tijdens het laatste half uur volgen mijn benen de boodschappen die mijn hersenen geven niet meer op. Mijn voeten landen overal behalve waar ik ze wil zetten en ik struikel zelfs over dingen die zich niet eens in de buurt van het pad bevinden.
Het is lang geleden dat we zo op ons tandvlees hebben gelopen en we zijn blij de auto weer te zien.
Inmiddels zijn we terug in Picton voor een lui dagje in de zon.
Terwijl pa en ma, Cees en El alweer terug onderweg zijn naar Nederland (wat is een maand toch snel voorbij), plannen wij onze reis naar het Nooder eiland, waar we Marc en Jolien nog zullen zien voordat we echt onze laatste weken in gaan (wat zijn 13 maanden toch snel voorbij).
Voor nu veel liefs en tot het volgende bericht!
Ramona en Auke
PS:
- Sorry, weer geen foto's van de familie reunie. Gewoon te veel naar ons zin gehad en te druk met bijpraten om de camera te pakken!
- Pa en ma: als jullie dit lezen, welkom thuis!!
- Rob, gefeliciteerd!
- San, we zijn lekker bezig zo met elkaar he? :)
- Nog altijd bedankt voor de updates van het thuisfront. Binnenkort kunnen we ze weer live meemaken!
Vanuit onze hostel in Wanaka zien we Roy's Peak liggen, een berg die ik 7 jaar geleden met Wendy op geklommen ben.
Op ons tandvlees, we stierven duizend doden en moesten elke 3 minuten stoppen om op adem te komen. Er kon geen kitkat chunky tegenop en we piepten continue tegen elkaar: 'ik kan niet meer!'. Maar terug wilden we niet en vraag niet hoe, maar we kwamen boven en de uitzichten waren prachtig.
Een mooie herinnering, maar nu ik die top zo zie, vraag ik me continue af: was ie echt zo lastig, of staken we elkaar gewoon aan met ons gevoel voor dramatiek? Auke heeft alle sterke verhalen van toen inmiddels tot uit den treuren aangehoord en is toch ook wel erg nieuwsgierig.
De lucht is blauw en een wandeltocht omhoog belooft een prachtig uitzicht. We besluiten dus toch maar te tekenen voor nog een beetje beweging.
Lake Wanaka ligt op zo'n 300m hoogte. Roy's Peak op ongeveer 1550. Reken dus maar uit hoeveel er gestegen moet worden.
We zijn behoorlijk in conditie en weten ritme te houden, maar de klim vraagt veel energie en ik heb met terugwerkende kracht respect voor Wendy, die zich toentertijd hooguit semi-vrijwillig (uit vriendinnen-plichtsbesef) op deze uitdaging stortte.
Boven is het uitzicht even lonend als ik me herinner en de tocht naar beneden bleek ik te hebben verdrongen. 1250m afdalen, zonder een vlak stukje grond om je voeten op te zetten doet pijn pijn pijn.
Maar 3 uur en een beetje na ons moment van starten staan we tevreden weer beneden en wandelen we naar het terrasje waar pa, ma, Ceel en El zich net gevestigd hebben. Even bijpraten en een date voor morgen plannen!
We spreken af bij de gondel in Queenstown. Even een dagje zonder enige inspanning de berg op en prima uitzichten over een omgeving die elk moment inspirerend blijft. We drinken koffie, nemen de luxe lift weer naar beneden, lunchen, shoppen, en kijken bij de Kawarau brug naar de bungy jumpers. Een heerlijk dagje de toerist uithangen en vooral heel veel bijpraten met de vier reizigers, die twee heel intensieve weken vol indrukken en avontureren hebben meegemaakt.
Aan het eind van de dag nemen we weer afscheid. Niet leuk, maar het helpt dat het nog maar voor een maand is. En deze bijzondere momenten met elkaar neemt niemand ons meer af!
Hoewel onze tocht eigenlijk richting Stewart Island zou zijn gegaan, rijden we richting noorden. De lucht ziet er - in tegenstelling tot een paar weken geleden - blauw genoeg uit om Aoraki (Mt. Cook) te bezoeken.
De Maori naam Aoraki betekent 'cloudpiercer' en wanneer je een blik op de top van de berg werpt, is het direct duidelijk waarom. Hoewel Mt. Cook 'slechts' 3754 meter hoog is en dus een lachertje vergeleken met de Himalaya, is hij zowel berucht als beroemd onder klimmers. Doordat de top grillig is van vorm en de weersomstandigheden (door het feit dat hij zo dicht bij zee gelegen is) extreem snel kunnen veranderen, is het een uitdagende berg die al vele levens heeft geeist en goed is voor een overdaad aan heftige verhalen van mensen die weken op de berg hebben moeten zien te overleven, overvallen werden door lawines, ledematen zijn verloren door bevriezing, etc. etc.
Deze top gaan we niet beklimmen!
Wel klauteren we naar de op 1800m gelegen Mueller Hut. Een als moeilijk te boek staande wandeling, omdat je in 3 kilomter afstand 1000 meter stijgt over een grotendeels rotsig pad.
1000 meter stijgen is op zich geen enkel probleem, maar wanneer je dat in 3 kilometer doet betekent dat een hellingspercentage van 33,33%. Erg steil dus en ongetwijfeld vermoeiend.
Maar het weer is goed, onze conditie is op peil en we zien wel hoever we komen.
Na een ijskoude nacht in de tent, waarin ik niet of nauwelijks heb geslapen en waarvan ik me twee dromen herinner (in droom 1 meld ik me ziek omdat ik me niet lekker voel, in droom 2 word ik met spoed onder een warme douche gezet omdat ik onderkoelingsverschijnselen heb) begin ik met zware tegenzin aan onze tocht.
Ik ben moe, heb keelpijn, voel me niet lekker en voel niet de motivatie om mijn lijf dat takke end omhoog te sleuren. Een stemmetje in me zegt: 'kom op, je hoeft je toch niet elke dag zo uit te sloven?', maar een ander stemmetje zegt: 'als je ooit nog een langere tocht wilt wandelen, moet je jezelf bewijzen dat je ook als je je niet top voelt vooruit kunt komen'. Tot mijn eigen verbazing wint stemmetje twee. De eerste paar honderd meter weet ik mijn ene been nauwelijks voor het andere te zetten, maar ineens blijken we al halverwege omhoog en gaat het eigenlijk gemakkelijk.
Een paar uur pittig klimmen (het is handen en voetenwerk) lonen de moeite en de uitzichten op 1800m zijn waan-zin-nig. Overal hangende gletsjers, waar regelmatig met veel gedonder stukken vanaf breken. Wow! Een Patagonie herbeleving.
We spenderen anderhalf uur in de hut vanwaar Sir Edmund Hillary (die als eerste persoon ter wereld de Mt. Everest bedwong) zijn klimcarriere begon. In de hut ontmoeten we Axelle, een Belgische kliminstructrice. Samen maken we de tocht naar beneden. We kijken wat handige trucjes af en de zeer steile afdaling zit erop voordat we er erg in hebben. Uiteindelijk staan we weer in het dal en hebben we het idee zo nodig nog een keer op en neer te kunnen. Voor ons staat nu al vast dat tijdens een volgende reis de nadruk veel meer op buitensport zal liggen..
Richting noorden, naar St. Arnaud. Een dorpje aan de voet van Nelson Lakes National Park, dat volledig in het teken staat van wandelen.
We houden ons een dag bezig met regelen en relaxen. We boeken twee bedden in een hostelkamer, maar krijgen een heel huis tot onze beschikking dat we delen met twee noord Canadezen. De man is een parkranger in de Yukon die ons leuke reisadviezen weet te geven voor een volgende trip.
En dan.. op naar de Angelus hut, naar men zegt een van de mooier gelegen hutten op het Zuider Eiland. Ook nu moet er natuurlijk geklommen worden.
In Nieuw Zeeland maakt men bij wandelingen onderscheid tussen tracks (goed gemarkeerde en enigszins 'geplaveide' paden) en routes (de richting wordt met palen gemarkeerd, maar je moet zelf maar uitzoeken waar je je voeten plant en hoe je je doel bereikt).
We lopen een route over de Robert Ridge. Na een klim door het bos van 600 meter, bereiken we de boomgrens en komen we op een grote steenhoop terecht. Van hier moeten we nog zo'n 400meter omhoog klauteren en daarna urenlang over een bergkam ploeteren. Links rechts onder naast ons immens steile geerodeerde bergwanden. De tocht leidt over losse stenen en puntige rotsen en een behoorlijke dosis zelfvertrouwen met betrekking tot waar je je voeten zet is absoluut geen overbodige luxe. Met een volgestouwde tas op je rug heeft een misstap snel grote gevolgen.
Af en toe rollen er stenen van de helling en je wilt echt niet zien waar die terecht komen..
Maar we vertrouwen op onze ervaring, kijken goed waar we onze voeten zetten en doen rustig aan.
Het is, kortom, een pittige tocht die veel concentratie vergt. Maar de uitzichten zijn – opnieuw - geweldig.
De Angelus hut is gelegen in een kom met overal om je heen grillige bergen bergen bergen. Je moet niet claustrofobisch zijn, er is geen snelle of makkelijke uitweg.
We brengen een relaxte nacht door in de hut. Luxe, want in de DOC hutten deel je vaak een slaapruimte met meer dan 20 andere mensen, maar wonder boven wonder snurkt er niemand en is het heerlijk rustig!
Hoewel we met tamelijk frisse benen bij de hut waren aangekomen, staan we ondanks de goede nachtrust vermoeid op en voelen onze lijven zwaar en onwillig.
Eigenlijk waren we van plan 3 dagen te lopen, waarbij dag 2 de zwaarste zou zijn. Maar de combinatie van moeie benen en de wind die om de hut giert, doet ons besluiten om terug te gaan. We hebben geen zin om ons al te erg uit te sloven, en op dit soort paden moet je fris en geconcentreerd zijn.
We volgen de Speargrass route naar beneden (een andere route dan heen) en zien nieuwe panorama's aan ons voorbij trekken. Echt veel tijd om daarvan te genieten hebben we niet, want de tocht het dal in is moeilijk. We dalen af van extreem steile puinhellingen, waarbij het bijna onmogelijk is om niet onderuit te gaan. We klauteren over stenen, struikelen over boomwortels, zakken kniediep in de bagger en moeten keer op keer een riviertje doorsteken.
Op een moment dat ik het totaal niet verwacht glijdt mijn voet van een steen en de zware rugzak doet de rest: ik lig languit in de rivier. Lekker is anders, maar het is ook wel grappig (vindt vooral Auke). Mijn ego loopt onherstelbare schade op en de rest van de dag loop ik erbij als een verzopen kat. Elke schoen lijkt 8 kilo te wegen en ik blijf bij mijn motto 'plastic fantastic'. Door de extra lagen in mijn rugzak zijn alle essentiele spullen gelukkig droog gebleven!
De laatste kilometers zijn killing. Onze benen zijn ongelooflijk moe en het met boomwortels bezaaide pad gaan omhoog omlaag omhoog omlaag omhoog omlaag. Er komt geen einde aan en tijdens het laatste half uur volgen mijn benen de boodschappen die mijn hersenen geven niet meer op. Mijn voeten landen overal behalve waar ik ze wil zetten en ik struikel zelfs over dingen die zich niet eens in de buurt van het pad bevinden.
Het is lang geleden dat we zo op ons tandvlees hebben gelopen en we zijn blij de auto weer te zien.
Inmiddels zijn we terug in Picton voor een lui dagje in de zon.
Terwijl pa en ma, Cees en El alweer terug onderweg zijn naar Nederland (wat is een maand toch snel voorbij), plannen wij onze reis naar het Nooder eiland, waar we Marc en Jolien nog zullen zien voordat we echt onze laatste weken in gaan (wat zijn 13 maanden toch snel voorbij).
Voor nu veel liefs en tot het volgende bericht!
Ramona en Auke
PS:
- Sorry, weer geen foto's van de familie reunie. Gewoon te veel naar ons zin gehad en te druk met bijpraten om de camera te pakken!
- Pa en ma: als jullie dit lezen, welkom thuis!!
- Rob, gefeliciteerd!
- San, we zijn lekker bezig zo met elkaar he? :)
- Nog altijd bedankt voor de updates van het thuisfront. Binnenkort kunnen we ze weer live meemaken!
-
08 Februari 2009 - 06:51
Jimmy:
Oek, kan je de foto waar jij (met een blote navel) voor de mueller hut springt ook even uploaden?
tot binnenkort...
:) -
08 Februari 2009 - 06:59
Kim Vlietstra:
Wow! Wat een doorzettingsvermogen hebben jullie daar, super om steeds iets verder te gaan. Geniet van de laatste weken...
Groetjes Kim -
08 Februari 2009 - 12:55
Lida:
Hi Ramona en Auke...
Ik blijf me bij elk reisverslag van jullie me weer verbazen over het enorme uithoudingsvermogen van jullie en de conditie die jullie hebben (opgebouwd).Geen wonder dat jullie (Auke jij toch ook?) af en toe op jullie 'tandvlees' lopen! Niet te geloven dat jullie telkens de moeilijkste wandelroute nemen en een zware rugzak meesjouwen alsof het een hippe schoudertas betreft. Ik word al moe als ik de verslagen lees en heb een droge keel aan het eind...ik leef met jullie mee maar ik onderga het niet lijfelijk zoals jullie dat doen: ik heb enorm veel respect voor jullie hoor!! Fijn dat jullie met de andere 4 globetrotters een heerlijke 'touristische' dag hebben beleefd en heerlijk hebben genoten van de koffie(!) en het bijpraten. Doe af en toe wat rustig aan (dat doen jullie wel maar toch..) ik heb al vele activiteiten geteld de laatste tijd. En dan NU al roepen dat jullie een volgende reis(!) veel meer buiten activiteiten willen gaan doen... hoezo DAN buiten activiteiten... hahaha jullie doen niets anders op deze reis. Maar goed; ik wens jullie nog vele buiten activiteiten toe let op jullie tandvlees en geniet met volle teugen van alle uitzichten en vergezichten. Groetjes en tot het volgend reisverslag.. -
08 Februari 2009 - 13:46
Gerda:
Hoi Auke en Ramona,
Ik heb iets raars: dit bericht heb ik voor het eerst ontvangen, volgens mijn computer, op 30-01, maar het is geschreven op 08-02! Vandaag kreeg ik het dus nog een keer binnen! Het bericht is jullie vooruit gegaan.
Wat een bergwandelingen zeg! Dit zou voor mij teveel van het goede zijn, mijn conditie is natuurlijk heel erg veel slechter dan die van jullie, maar zoveel doorzettingsvermogen zou ik niet hebben denk ik, zeker niet op zulke enge bergpaadjes, dan krijg ik al snel last van hoogtevrees. Het lijkt me wel heerlijk om hier van te genieten, het zijn onvergetelijke tochten en uitzichten!
De familiereunie is snel voorbij schrijven jullie, maar het lijkt ook of jullie niet zoveel samen hebben gedaan, of zijn die activiteiten niet steeds genoemd?
Hier gaat alles gewoon door: werken, huis schoonmaken, op visite en af en toe lekker wandelen. Gisteren naar Meijendel geweest samen met Lenny en Erika. We hebben precies de mooie uren tussen 11.00 en 16.00 uur gewandeld, daarvoor en daarna regende het. Mooie eendjes gezien: onder andere nonnetjes en brilduikers en de roerdomp! Dat laatste lijkt heel gewoon, maar die hoor je vaker dan dat je hem ziet, dus het was voor ons alle drie de eerste keer!
De afgelopen weken ben ik met Iris naar twee open dagen geweest van de kunstacademie, een in Rotterdam en een in Amsterdam (direct even Maartje haar nieuwe huisje gezien natuurlijk!). Iris wil graag naar de kunstacademie, maar daarvoor moet ze eerst deze opleiding afronden of de Havo doen. Het blijft moeilijk om de juiste school of het juiste beroep te vinden! Dus we zullen wel zien hoe dit afloopt, misschien kan ze tijdens deze opleiding de vooropleiding doen in Rotterdam, kan ze ook alvast snuffelen aan dit onderwijs en een port-folio opbouwen. Nieuwe stappen, nieuwe wegen, wie weet waar die toe leiden.
Jullie wegen lopen heel anders en meestal weten jullie wel waar die naar toe gaan, maar waar ze toe leiden is toch altijd weer een verrassing. Juist die verrassingen in het leven en daarvan kunnen genieten, geven het leven meer waarde!
Lieve groetjes en een dikke knuffel van Gerda. -
08 Februari 2009 - 19:23
Wendy:
Ram, klopt het dat jij en Auke drie uur deden over die wandeling? Volgens mij hadden wij (lees: ik)er meer dan het dubbele voor nodig.. ;-) Of overdrijf ik nu weer?! XXX -
09 Februari 2009 - 06:41
Riet Ruckert:
Wat een doorzettingsvermogen en wat een "toekomstvisie"om al weer aan een volgende reis te denken!!!
Leuk om te lezen.Groetjes Riet -
09 Februari 2009 - 19:44
Jan En Gerrie:
Brrrrrrr..... koud!!! én nat!! Effe wennen hoor na 4 weken zonnig reizen in Nieuw Zeeland! Terwijl wij weer proberen te wennen aan het Nederlandse klimaat en de was wegwerken van 4 weken leven uit de koffer gunnen we jullie nog een paar hele mooie weken! Heel veel liefs en toch wel tot snel! paM en maM -
12 Februari 2009 - 19:44
Wil Venema:
Spierpijn? Spierpijn? Zware benen? Hoe kan dat nou? Geen idee zeker waar dat vandaan komt?
Pffff, doordouwers zijn jullie - respect! De Vaalserberg doet jullie in een lachstuip belanden als je daar overheen loopt :)
Heb het goed, geniet tot en met de laatste minuut!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
