Surviving the furious fifties & breaking the ice
Door: Ramona
21 Februari 2008 | Argentinië, El Calafate
Na een nacht van hevige regen en wind (waar het gebied bekend om staat, wat tot de bijnaam ´furious 50's' heeft geleid), starten we zoals gepland vanuit el Chaltén onze tocht rondom Cerro Fitzroy.
De Israelier Nadaf vergezelt ons, maar heeft niet de survival skills die we verwachtten, zoals de meeste Israeliers die we eerder tijdens reizen ontmoet hebben die vaak vers uit het leger kwamen.
Na 5 minuten lopen klaagt hij over zijn conditie, na 10 minuten beweert hij dat zijn tas minstens 30 kilo weegt en nog eens 5 minuten later haakt hij afgepeigerd af en gaat terug naar het dorp.
Wij lopen soort van opgelucht in ons eigen tempo verder en haken al snel aan bij een groepje mensen dat we eerder hebben leren kennen. Daniel en Hugh (stereotype Australische rauwdauwers), Benoit (Fransman), Melanie (Zwitserse) en Rachel (een Amerikaanse die als vredeswerkster in Colombia gestationeerd is).
Met elkaar vervolgen we onze weg, trotseren we stromende regen, aanschouwen we meewarig hoe een enorme roofvogel ons van ons eten besteelt (dat we - erg slim vonden we zelf - in een boom hadden gehangen zodat de muizen er niet van konden eten), zitten we klappertandend van de kou met zijn zevenen te kaarten in één tent, slapen we met zoveel mogelijk mensen bij elkaar om van elkaars lichaamswarmte te profiteren en staan we ondanks vele lage kleding en mummieslaapzakken onderkoeld op om te constateren dat het sneeuwt!
De regen, sneeuw en wind zijn ons te veel van het goede om door te lopen en nog een nacht te kamperen, dus we keren terug naar het dorp. Noem ons watjes, maar het gaat ons om de lol.. waaraan we overigens geen gebrek hebben gehad tijdens ons bizarre kampeeravontuur.
Na wederom een nacht waarin het er buiten onstuimig aan toe gaat, klaart het weer de volgende ochtend zienderogen op. We besluiten een dagtocht te maken en stijgen 900 meter naar een plek vanwaar we een overweldigend mooi uitzicht hebben op Cerro Torres, Cerro Fitzroy en de vele andere omliggende pieken en gletsjers.
Na dit geluksmomentje, begeven we ons per bus naar onze volgende bestemming en een lekke band en weer wat uurtjes hutsebutsen later arriveren we in el Calafate.
Hier ontmoeten we Daniel en Hugh weer, met wie we het erg goed kunnen vinden.
Omdat het ons niet lukt om vanuit ´tourist trap´ el Calafate een bus naar Ushuaia te regelen (alles is voor een week volgeboekt) besluiten we Ushuaia voor later te bewaren en eerst met deze Australische mannen in Torres del Paine te gaan wandelen.
Maar voordat het zover is, hebben we nog wat tijd in het toeristische oord el Calafate door te brengen.
Op één of andere manier heb ik een beetje een off-day. Zoveel indrukken, zoveel mensen. Ik voel me een soort van ´spons die vol is´ en wil gewoon even rust.
Mijn dag is echter snel weer goed zodra ik heb:
- gewinkeld! Supercoole handgebreide omslagdoeken voor weinig (die ik misschien helemaal niet meer zo cool vind als ik ze thuis weer zie, maar op dit moment ben ik er hysterisch blij mee)
- auto gereden! We huren een auto om mee op pad te gaan en tot grote verbazing van de jongen van de autoverhuur stapt niet Auke maar ik achter het stuur. Machismo is hier absoluut een ´way of life´ en ik vind het wel even grappig om een bepaald verwachtingspatroon te doorbreken. Het is weliswaar maar een halve kilometer rijden naar onze hostel, maar ik kan toch zeggen dat ik in Argentinie auto heb gereden. Ik voel me erg trots en geemancipeerd!
Zie... een kinderhand is snel gevuld ;)
Vandaag bezoeken we met Nadaf en het Oostenrijkse koppel Andrea en Stefan de bekende gletsjer Perito Moreno.
We vertrekken ´s ochtends om 5.45u en kronkelen onder een volle maan over een verder onverlichte weg richting de gletsjer, waarbij Auke al zijn vaardigheden moet benutten om de blind overspringende hazen te omzeilen.
We arriveren bij de gletsjer op het moment dat de zon opkomt en zijn gelukkig voor de volle toeristenbussen uit.
Nog nooit zoiets gezien... een kilometers brede ijswand van tientallen meters hoog waar regelmatig met oorverdovend gebulder grote blokken ijs vanaf komen vallen.
We maken tientallen foto´s en zijn zwaar onder de indruk.
Jammer genoeg werkt internet hier via de satelliet, waardoor het er extreem traag aan toe gaat en mijn geduld maximaal op de proef wordt gesteld. Het uploaden van foto´s zal dus nog even moeten wachten.
Morgen naar Puerto Natales, Chili, en dan opnieuw de kou trotseren in Torres del Paine.
We hebben er ontzettend veel zin in, maar duim desalniettemin maar even voor ons als je thuis voor je warme kachteltje zit!
X
Moon & Auk
De Israelier Nadaf vergezelt ons, maar heeft niet de survival skills die we verwachtten, zoals de meeste Israeliers die we eerder tijdens reizen ontmoet hebben die vaak vers uit het leger kwamen.
Na 5 minuten lopen klaagt hij over zijn conditie, na 10 minuten beweert hij dat zijn tas minstens 30 kilo weegt en nog eens 5 minuten later haakt hij afgepeigerd af en gaat terug naar het dorp.
Wij lopen soort van opgelucht in ons eigen tempo verder en haken al snel aan bij een groepje mensen dat we eerder hebben leren kennen. Daniel en Hugh (stereotype Australische rauwdauwers), Benoit (Fransman), Melanie (Zwitserse) en Rachel (een Amerikaanse die als vredeswerkster in Colombia gestationeerd is).
Met elkaar vervolgen we onze weg, trotseren we stromende regen, aanschouwen we meewarig hoe een enorme roofvogel ons van ons eten besteelt (dat we - erg slim vonden we zelf - in een boom hadden gehangen zodat de muizen er niet van konden eten), zitten we klappertandend van de kou met zijn zevenen te kaarten in één tent, slapen we met zoveel mogelijk mensen bij elkaar om van elkaars lichaamswarmte te profiteren en staan we ondanks vele lage kleding en mummieslaapzakken onderkoeld op om te constateren dat het sneeuwt!
De regen, sneeuw en wind zijn ons te veel van het goede om door te lopen en nog een nacht te kamperen, dus we keren terug naar het dorp. Noem ons watjes, maar het gaat ons om de lol.. waaraan we overigens geen gebrek hebben gehad tijdens ons bizarre kampeeravontuur.
Na wederom een nacht waarin het er buiten onstuimig aan toe gaat, klaart het weer de volgende ochtend zienderogen op. We besluiten een dagtocht te maken en stijgen 900 meter naar een plek vanwaar we een overweldigend mooi uitzicht hebben op Cerro Torres, Cerro Fitzroy en de vele andere omliggende pieken en gletsjers.
Na dit geluksmomentje, begeven we ons per bus naar onze volgende bestemming en een lekke band en weer wat uurtjes hutsebutsen later arriveren we in el Calafate.
Hier ontmoeten we Daniel en Hugh weer, met wie we het erg goed kunnen vinden.
Omdat het ons niet lukt om vanuit ´tourist trap´ el Calafate een bus naar Ushuaia te regelen (alles is voor een week volgeboekt) besluiten we Ushuaia voor later te bewaren en eerst met deze Australische mannen in Torres del Paine te gaan wandelen.
Maar voordat het zover is, hebben we nog wat tijd in het toeristische oord el Calafate door te brengen.
Op één of andere manier heb ik een beetje een off-day. Zoveel indrukken, zoveel mensen. Ik voel me een soort van ´spons die vol is´ en wil gewoon even rust.
Mijn dag is echter snel weer goed zodra ik heb:
- gewinkeld! Supercoole handgebreide omslagdoeken voor weinig (die ik misschien helemaal niet meer zo cool vind als ik ze thuis weer zie, maar op dit moment ben ik er hysterisch blij mee)
- auto gereden! We huren een auto om mee op pad te gaan en tot grote verbazing van de jongen van de autoverhuur stapt niet Auke maar ik achter het stuur. Machismo is hier absoluut een ´way of life´ en ik vind het wel even grappig om een bepaald verwachtingspatroon te doorbreken. Het is weliswaar maar een halve kilometer rijden naar onze hostel, maar ik kan toch zeggen dat ik in Argentinie auto heb gereden. Ik voel me erg trots en geemancipeerd!
Zie... een kinderhand is snel gevuld ;)
Vandaag bezoeken we met Nadaf en het Oostenrijkse koppel Andrea en Stefan de bekende gletsjer Perito Moreno.
We vertrekken ´s ochtends om 5.45u en kronkelen onder een volle maan over een verder onverlichte weg richting de gletsjer, waarbij Auke al zijn vaardigheden moet benutten om de blind overspringende hazen te omzeilen.
We arriveren bij de gletsjer op het moment dat de zon opkomt en zijn gelukkig voor de volle toeristenbussen uit.
Nog nooit zoiets gezien... een kilometers brede ijswand van tientallen meters hoog waar regelmatig met oorverdovend gebulder grote blokken ijs vanaf komen vallen.
We maken tientallen foto´s en zijn zwaar onder de indruk.
Jammer genoeg werkt internet hier via de satelliet, waardoor het er extreem traag aan toe gaat en mijn geduld maximaal op de proef wordt gesteld. Het uploaden van foto´s zal dus nog even moeten wachten.
Morgen naar Puerto Natales, Chili, en dan opnieuw de kou trotseren in Torres del Paine.
We hebben er ontzettend veel zin in, maar duim desalniettemin maar even voor ons als je thuis voor je warme kachteltje zit!
X
Moon & Auk
-
21 Februari 2008 - 21:01
Nina:
Ramona en Auke,..het is hier ook niet warm, zeker voor mij flink afzien tijdens het roken van een sigaretje,...buiten..!!! niet getreurd dus, geniet maar fijn van al het moois. (..en nog dank voor je lieve kaartje)
liefs, Nina
-
21 Februari 2008 - 21:37
Bianca:
Ik kijk nu al uit naar de foto's van de gletsjer. Dat lijkt me enorm indrukwekkend. -
21 Februari 2008 - 22:41
Ome Joop & Tante The:
H I Ramona & auke
Wat een padvinders zeg.IK neem mijn petje
voor jullie af hoor,zie zoveel mogelijk want je krijg mischien nooit de kans zo meer,Nu kan je echt eens mensen leren kennen. van alle plaatsen in de wereld
fantasties hoor. wij beginnen korter bij te komen voor onze reis. Have fun ome Joop & tante Thea bye bye. wees voorzichtig. it was nice to hear from
yours bye -
22 Februari 2008 - 06:34
Wil Venema:
Wat een avonturen - en zo'n off-day -> heel herkenbaar hoor! Hebben alle 'normale' mensen.
Zo'n zonsopgang moet enorm indrukwekkend zijn ... dat zijn echt gouden momenten samen. Heerlijk om over te lezen.
Ik wens jullie nog heel veel van die gouden momenten ... ik blijf meelezen.
hartelijke groet vanaf de Glashaven. -
22 Februari 2008 - 07:56
Gerrie :
Lieve schatten,
Het zijn er dan maar twee, maar wát een foto's!!!!
Een off-day - heel af en toe - mag! Daarna jezelf snel weer 'bij elkaar rapen' en samen genieten!!
Lieve groetjes, ma -
22 Februari 2008 - 12:47
Loes:
Dat is wel even afzien, in de sneeuw en de kou. Voor mij is het volgende week feest, dan ga ik richting de bergen. Lekker een weekje snowboarden en genieten van de bergen en de sneeuw+zon. Jullie zijn wel hardcore hoor, kamperen in de sneeuw!!!
Liefs loes
-
22 Februari 2008 - 13:04
Marije:
Hey!!
WOUW wat een mooi uitzicht!!..met wat jullie allemaal meemaken en zien kan ik me heel goed voorstellen dat je ff een off day had hoor Ramoon!..geniet van alles om je heen maar zou idd wel af en toe even tijd nemen om alles te verwerken!..kan niet wachten tot we de volgende foto's te zien krijgen, en we weer kunnen genieten van jou leuke en boeiende verhalen Ramona!..
Dikke kus Marije... -
22 Februari 2008 - 15:11
Annelies:
zeg Auke en Ramona: als 'achterblijver' denk ik met jalouzie aan jullie (lekker op vakantie en dan ook nog zo lang), maar nu weet ik beter: ik ben niet de enige ben die het druk heeft......
Groet, Annelies -
22 Februari 2008 - 15:24
Frans En Willie:
Wij denken dat Expeditie Robinson nog heel veel van jullie kan leren, wat een avontuur en hoe leuk ook weer verteld.
Wij blijven jullie volgen.
Groetjes,
Frans en Willie -
22 Februari 2008 - 20:19
Mirja :
prima al weer van jullie te horen -inderdaad mooie fotos.Het weer hier is ook windy ...maar niet zo dan bij jullie ,huh huh .Goede reis verder ...liefs Mirja -
23 Februari 2008 - 20:22
Joke Middelkoop:
hoi ramona en auke,
via gerrie de link gekregen om jullie reis te volgen. Heb genoten van dit verslag en kijk uit naar de volgende die komen. Goede reis verder en ik duim voor jullie.
groetjes joke -
24 Februari 2008 - 15:54
Ben:
Hey, Ramoon & Auk,
Fantastische verhalen zeg, je kan er zo een boek van maken. Ik lees iedere keer met veel plezier jullie verslagen en af en toe waan ik me stiekem ook weer in Zuid Amerika. De plannen voor dit jaar staan al vast maar volgend jaar is de kans toch wel heel groot (zeker na al deze verhalen)dat het Argentinie gaat worden.Volgend weekend naar een dia-dag van Koning AAP en alvast het China-,Nepal- Tibetgevoel opsnuiven. Nog heel veel plezier en blijf vooral al jullie ervaringen met ons delen.
Dikke kus, Ben -
29 Februari 2008 - 20:42
Gerda:
Hoi Auke en Ramona,
Ik vind jullie helemaal geen watjes,er is behoorlijk veel voor nodig om jullie terug te laten keren! Het moet inderdaad wel een beetje lol blijven. Wat een prachtige gletchers! Slimme roofvogel trouwens, zeker geen foto van gemaakt..., dan zou ik kunnen kijken of hij toevallig in mijn boekje staat. Ik hoop dat jullie goed weer hebben gehad, ik ga gauw het nieuwste bericht lezen, het is nl. te laat om hier nog voor te duimen!
Knuffel van Gerda
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
