Strijd met de elementen
Door: Ramona
26 Januari 2009 | Nieuw Zeeland, Glenorchy
Vanuit Auckland vliegen we terug naar Christchurch, waar we door onze Turkse vriend Murat vol worden geschonken met wijn en we de auto weer volpakken om onze reis over het Zuidereiland voort te zetten.
Er volgt een lange reisdag naar de Catlins, in het zuiden van het zuidereiland. In een ver van de bewoonde wereld gelegen hostel wisselen we weekupdates uit met Marc en Jolien, geven we ons over aan het vertrouwde kaart- en wijnritueel en maken we een plan voor de volgende dag.
Ondanks harde regen en wind laten we ons niet verleiden tot een dag binnen zitten en begeven we ons richting Curio Bay, waar we wat wandelen, genieten van de wind die om onze hoofden giert en de golven die keihard op de kust beuken.
Uiteindelijk wordt het langzaam droog en wil er zelfs een heel voorzichtig zonnetje schijnen.
Als we in de baai wat vinnetjes zien opdoemen en het duidelijk wordt dat er dolfijnen zijn, werpt dit direct de vraag op: doen we het of doen we het niet?
Er wordt nog wat geweifeld en getwijfeld, maar uiteindelijk besluiten we een duik in het ijskoude water te wagen om tussen de dolfijnen te gaan zwemmen.
We kleden ons om, lassen een kort momentje in om moed te verzamelen en storten ons vervolgend keihard DOOOOOOOOOOLFIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIJN krijsend te water. We ploeteren ons een weg door manshoge golven die ons hoog optillen en weer de zee in smijten en raken al snel gewend aan het feit dat onze ledematen na een eerste panieksingaal simpelweg geen boodschappen meer aan onze hersenen doorgeven. Het duurt even, maar na een tijdje signaleren we de vinnetjes heel dichtbij en zien we de dolfijnen op armlengte afstand om ons heen zwemmen. We zijn eufoor, vergeten de kou, blijven ruim 20 minuten in het koude water spartelen (we ontdekken dat hard in het water spartelen, klappen, high 5-en en lawaai maken de - niet voor niets als nieuwsgierig bekend staande - beesten aantrekt) en komen uiteindelijk high van het plezier en van de kou het land weer op struikelen, waar we eigenlijk pas echt ontdekken hoe koud we het hebben en hoe ongecoordineerd onze ledematen zich dientengevolge gedragen.
3 lagen kleren aan, de kachel van de auto hoog en weer even opwarmen. Een superleuke ervaring!
Marc en Jolien vertrekken richting noorden. Auk en ik reizen naar Te Anau voor een dag vol regelzaken, want we zullen de Kepler Track gaan lopen. Een 3-daagse tocht door Fiordland National Park.
We melden ons in een van de regen zeikend te Anau bij het 'Department of Conservation' om onze hutpassen op te halen, ons wandelplan achter te laten (fijn idee dat er iemand naar je komt zoeken als je niet vanzelf het bos uit komt wandelen) en de laatste weerberichten te checken. We krijgen te horen dat er voor Fiordland een weersalarm is afgegeven voor de komende 4 dagen. Er wordt zeer heftige regen en heel harde wind verwacht, dus we kunnen onze borst nat maken.
Natuurlijk laten we ons niet afschrikken, maar we bereiden ons wel behoorlijk voor. Met dit soort voorspellingen luidt ons motto: 'plastic fantastic!'. We stoppen vuilniszakken in onze rugzak om hem waterdicht te maken (elke wandelaar die wel eens met harde wind en regen heeft gelopen weet dat een regenhoes om je rugzak a) je rugzak bij lange na niet droog houdt en b) een parachute effect oplevert wanneer de wind flinkt aantrekt), pakken onze slaapzak in een vuilniszak, maken een pakket met droge kleding, stoppen alle losse spullen in hersluitbare plastic zakjes en nemen een extra maaltijd mee voor het geval we onverhoopt oponthoud oplopen door slechte weersomtandigheden.
We zijn klaar om te gaan!
De eerste wandeldag starten we droog. We moeten 1000 meter stijgen en volgens de wandelbeschrijving zal de tocht naar de eerste hut 6 uur in beslag nemen. In eerste instantie is mijn lijf het niet mee eens met het principe van 6 uur wandelen; Ik heb recent ontdekt dat een flink stevig ontbijt aan het begin van zo'n wandeldag eigenlijk al het halve werk is. Maar deze ochtend ben ik daar een beetje in doorgeslagen. Ik heb zoveel gegeten (een boterham met gebakken ei en kaas, weetbix met melk, een kiwi, een wortel en een nectarine) dat ik het gevoel heb elk moment te zullen exploderen. Dat komt mijn wandelwelzijn bepaald niet ten goede. Aangezien ik na 10 minuten al loop te hijgen als een oud stalpaard, besluit ik maar stappen te gaan tellen om in een ritme te komen. Binnen 5 minuten stap ik weer lekker door en uiteindelijk stiefelen we zonder stoppen de berg op om al na 3 uur wandelen bij de Luxmore hut aan te komen! We voelen ons een beetje bekocht en hebben het gevoel geen uitdaging te hebben gehad, maar pluspunt is dat we letterlijk hoog en droog zitten en we hebben een fantastisch uitzicht over Lake te Anau en de Murchison Mountains.
Dag 2 worden we wakker van de wind die zo hard om de hut giert dat deze op zijn grondvesten staat te schudden. Maar.. de lucht is blauw!
We besluiten niet te treuzelen en snel op pad te gaan. Elk uur zonder regen, is een uur dat we foto's kunnen maken en van uitzichten kunnen genieten!
Ook voor deze dag staat 6 uur wandelen, maar wederom zijn we slechts 3 uur op pad. Dit keer is het echter wel 3 uur heel hard werken. Het grootste deel van de wandeling lopen we over bergkammen, volledig blootgesteld aan de elementen. De wind waait continue heel hard en van opzij, wat met een rugzak op een behoorlijk effect heeft op onze balans. De bandjes van onze tassen slaan onaflatend in ons gezicht en na elke stap naar voren volgt een sta opzij om bij te sturen en niet van de berg geblazen te worden. Schijnbaar uit het niets komen er regelmatig nog veel extremere windvlagen opzetten, die maken dat we in elkaar moeten duiken, omdat we anders letterlijk om ons as staan te tollen en nauwelijks overeind weten te blijven.
In deze omstandigheden moeten we zo'n 200m klimmen, 200m dalen, daarna opnieuw 200m klimmen en vervolgens 1000m dalen. Onze beenspieren maken overuren, tot we de boomgrens weer bereiken en we onze wandeling rustig kunnen voortzetten door een prachtig bos.
We bereiken (wederom!) droog de Iris Burns hut en brengen een relaxte middag door met het internationale wandelgezelschap dat zich er knus gesetteld heeft voor de nacht.
Dag 3 is eigenlijk een 'uitloopdag'. We lopen 23 kilomter naar Rainbow Reach. Op zich een flinke afstand, maar grotendeels vlak. En de zon schijnt!
Bij de weg aangekomen besluiten we lopend terug te gaan richting hostel (die paar kilometer kunnen er ook nog wel bij), maar voordat we deze klus kunnen beginnen stopt er een auto voor ons en worden we door een vriendelijke local naar onze slaapplek gebracht.
Hier komen we prachtig op tijd aan om een was te doen en boodschappen in te slaan voor een lekkere verse avondmaaltijd en voor onze kayaktrip van morgen.
Tijdens het avondeten vieren we onze eerste trouwdag (plastic/kartonnen/ijzeren huwelijk?) en nemen we ons voor voortaan elk jaar op deze dag iets actiefs te ondernemen!
Terwijl we genieten van een goede maaltijd en een groot glas wijn, staat de cd van REM aan en komt het nummer 'the One I Love' voorbij. Het laatste nummer dat op ons afscheids-slash-trouwfeestje werd gedraaid en en moment van 'overspoeld worden door herinneringen'. Zo toepasselijk op dit moment. Ik schiet er vol van.. van het idee dat we onze vrienden en familie weer bijna gaan zien... van het feit dat we inmiddels tellen in weken in plaats van maanden.... van het feit dat er al een jaar voorbij is... van het feit dat het allemaal zo snel is gegaan.. van zoveel mooie ervaringen en herinneringen....
Maar laten we niet teveel op zaken vooruit lopen. Het avontuur is nog niet helemaal over. We hebben nog exact 5 weken te gaan, die we optimaal willen benutten.
Duuuus.... om 5.15u gaat de wekker. Gatver! Voor dag en dauw sluipen we de kamer uit, om richting Milford Sound te rijden. Hoewel het nog altijd geen grap is is om zo vroeg uit de veren te moeten, is de route vertrouwd prachtig en de zonsopkomst boven de bergen om in te lijsten!
We rijden door de Homer Tunnel en komen ruim op tijd bij Milford Sound aan, waar miezer plaats maakt voor regen en vervolgens echt harde neerslag en de wind steeds sterker aanzet.
Waar we al een beetje bang voor waren gebeurt: onze kayaktrip wordt afgelast!
Terwijl de instructeur van de door ons geboekte kayakorganisatie ons het slechte nieuws vertelt, horen wij iets verderop een instructeur van een andere organisatie tegen zijn 3 klanten zeggen dat het een pittige tocht zal worden, maar dat hij ze wel mee wil nemen als ze in zijn voor wat avontuur.
Samen met twee andere teleurgestelde aspirantkayakers, schuifelen we - pomtidom - zijdelings in de richting van het groepje van 3 en informeren we terloops of we misschien met hen mee kunnen?
De instructeur twijfelt even (verantwoordelijk zijn voor 7 mensen is lastiger dan voor 3), maar laat zich overhalen door ons gesmeek en enthousiasme. Off we go!
In de stromende regen rijden we naar de werf, waar Dan en zijn andere ruigbebaarde kayakvrienden in een stel door standflies omgeven oude stacaravans blijken te wonen. We worden in een outfit gehesen en op een boot gezet die ons meeneemt het fjord op om ons vervolgens met onze kayaks te droppen. We kunnen aan de slag!
Regen en wind gieren om onze hoofden en kayaken met tegenwind is zwaar! Maar de omgeving is zo ongelooflijk indrukwekkend. Eindeloos hoge, steile rotswanden overal om ons heen en aan alle kanten boven onder opzij is water, water, water. We peddelen van waterval naar waterval en Dans enthousiasme houdt ons gaande als onze armen bijna van onze lijven vallen van vermoeidheid. Een supergeslaagde trip!
Op dit moment zijn we aan het bijkomen van de afgelopen dagen. Morgen zullen we naar Glenorchy rijden en weer aan het regelen slaan, om de Routeburn track te gaan lopen.
Daarna een ontmoeting met pa en ma en dan vanuit Queenstown richting Stewart Island.
Zo lang we nog onderweg zijn, blijven de verhalen volgen!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Oma M., nog gefeliciteerd!
Er volgt een lange reisdag naar de Catlins, in het zuiden van het zuidereiland. In een ver van de bewoonde wereld gelegen hostel wisselen we weekupdates uit met Marc en Jolien, geven we ons over aan het vertrouwde kaart- en wijnritueel en maken we een plan voor de volgende dag.
Ondanks harde regen en wind laten we ons niet verleiden tot een dag binnen zitten en begeven we ons richting Curio Bay, waar we wat wandelen, genieten van de wind die om onze hoofden giert en de golven die keihard op de kust beuken.
Uiteindelijk wordt het langzaam droog en wil er zelfs een heel voorzichtig zonnetje schijnen.
Als we in de baai wat vinnetjes zien opdoemen en het duidelijk wordt dat er dolfijnen zijn, werpt dit direct de vraag op: doen we het of doen we het niet?
Er wordt nog wat geweifeld en getwijfeld, maar uiteindelijk besluiten we een duik in het ijskoude water te wagen om tussen de dolfijnen te gaan zwemmen.
We kleden ons om, lassen een kort momentje in om moed te verzamelen en storten ons vervolgend keihard DOOOOOOOOOOLFIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIJN krijsend te water. We ploeteren ons een weg door manshoge golven die ons hoog optillen en weer de zee in smijten en raken al snel gewend aan het feit dat onze ledematen na een eerste panieksingaal simpelweg geen boodschappen meer aan onze hersenen doorgeven. Het duurt even, maar na een tijdje signaleren we de vinnetjes heel dichtbij en zien we de dolfijnen op armlengte afstand om ons heen zwemmen. We zijn eufoor, vergeten de kou, blijven ruim 20 minuten in het koude water spartelen (we ontdekken dat hard in het water spartelen, klappen, high 5-en en lawaai maken de - niet voor niets als nieuwsgierig bekend staande - beesten aantrekt) en komen uiteindelijk high van het plezier en van de kou het land weer op struikelen, waar we eigenlijk pas echt ontdekken hoe koud we het hebben en hoe ongecoordineerd onze ledematen zich dientengevolge gedragen.
3 lagen kleren aan, de kachel van de auto hoog en weer even opwarmen. Een superleuke ervaring!
Marc en Jolien vertrekken richting noorden. Auk en ik reizen naar Te Anau voor een dag vol regelzaken, want we zullen de Kepler Track gaan lopen. Een 3-daagse tocht door Fiordland National Park.
We melden ons in een van de regen zeikend te Anau bij het 'Department of Conservation' om onze hutpassen op te halen, ons wandelplan achter te laten (fijn idee dat er iemand naar je komt zoeken als je niet vanzelf het bos uit komt wandelen) en de laatste weerberichten te checken. We krijgen te horen dat er voor Fiordland een weersalarm is afgegeven voor de komende 4 dagen. Er wordt zeer heftige regen en heel harde wind verwacht, dus we kunnen onze borst nat maken.
Natuurlijk laten we ons niet afschrikken, maar we bereiden ons wel behoorlijk voor. Met dit soort voorspellingen luidt ons motto: 'plastic fantastic!'. We stoppen vuilniszakken in onze rugzak om hem waterdicht te maken (elke wandelaar die wel eens met harde wind en regen heeft gelopen weet dat een regenhoes om je rugzak a) je rugzak bij lange na niet droog houdt en b) een parachute effect oplevert wanneer de wind flinkt aantrekt), pakken onze slaapzak in een vuilniszak, maken een pakket met droge kleding, stoppen alle losse spullen in hersluitbare plastic zakjes en nemen een extra maaltijd mee voor het geval we onverhoopt oponthoud oplopen door slechte weersomtandigheden.
We zijn klaar om te gaan!
De eerste wandeldag starten we droog. We moeten 1000 meter stijgen en volgens de wandelbeschrijving zal de tocht naar de eerste hut 6 uur in beslag nemen. In eerste instantie is mijn lijf het niet mee eens met het principe van 6 uur wandelen; Ik heb recent ontdekt dat een flink stevig ontbijt aan het begin van zo'n wandeldag eigenlijk al het halve werk is. Maar deze ochtend ben ik daar een beetje in doorgeslagen. Ik heb zoveel gegeten (een boterham met gebakken ei en kaas, weetbix met melk, een kiwi, een wortel en een nectarine) dat ik het gevoel heb elk moment te zullen exploderen. Dat komt mijn wandelwelzijn bepaald niet ten goede. Aangezien ik na 10 minuten al loop te hijgen als een oud stalpaard, besluit ik maar stappen te gaan tellen om in een ritme te komen. Binnen 5 minuten stap ik weer lekker door en uiteindelijk stiefelen we zonder stoppen de berg op om al na 3 uur wandelen bij de Luxmore hut aan te komen! We voelen ons een beetje bekocht en hebben het gevoel geen uitdaging te hebben gehad, maar pluspunt is dat we letterlijk hoog en droog zitten en we hebben een fantastisch uitzicht over Lake te Anau en de Murchison Mountains.
Dag 2 worden we wakker van de wind die zo hard om de hut giert dat deze op zijn grondvesten staat te schudden. Maar.. de lucht is blauw!
We besluiten niet te treuzelen en snel op pad te gaan. Elk uur zonder regen, is een uur dat we foto's kunnen maken en van uitzichten kunnen genieten!
Ook voor deze dag staat 6 uur wandelen, maar wederom zijn we slechts 3 uur op pad. Dit keer is het echter wel 3 uur heel hard werken. Het grootste deel van de wandeling lopen we over bergkammen, volledig blootgesteld aan de elementen. De wind waait continue heel hard en van opzij, wat met een rugzak op een behoorlijk effect heeft op onze balans. De bandjes van onze tassen slaan onaflatend in ons gezicht en na elke stap naar voren volgt een sta opzij om bij te sturen en niet van de berg geblazen te worden. Schijnbaar uit het niets komen er regelmatig nog veel extremere windvlagen opzetten, die maken dat we in elkaar moeten duiken, omdat we anders letterlijk om ons as staan te tollen en nauwelijks overeind weten te blijven.
In deze omstandigheden moeten we zo'n 200m klimmen, 200m dalen, daarna opnieuw 200m klimmen en vervolgens 1000m dalen. Onze beenspieren maken overuren, tot we de boomgrens weer bereiken en we onze wandeling rustig kunnen voortzetten door een prachtig bos.
We bereiken (wederom!) droog de Iris Burns hut en brengen een relaxte middag door met het internationale wandelgezelschap dat zich er knus gesetteld heeft voor de nacht.
Dag 3 is eigenlijk een 'uitloopdag'. We lopen 23 kilomter naar Rainbow Reach. Op zich een flinke afstand, maar grotendeels vlak. En de zon schijnt!
Bij de weg aangekomen besluiten we lopend terug te gaan richting hostel (die paar kilometer kunnen er ook nog wel bij), maar voordat we deze klus kunnen beginnen stopt er een auto voor ons en worden we door een vriendelijke local naar onze slaapplek gebracht.
Hier komen we prachtig op tijd aan om een was te doen en boodschappen in te slaan voor een lekkere verse avondmaaltijd en voor onze kayaktrip van morgen.
Tijdens het avondeten vieren we onze eerste trouwdag (plastic/kartonnen/ijzeren huwelijk?) en nemen we ons voor voortaan elk jaar op deze dag iets actiefs te ondernemen!
Terwijl we genieten van een goede maaltijd en een groot glas wijn, staat de cd van REM aan en komt het nummer 'the One I Love' voorbij. Het laatste nummer dat op ons afscheids-slash-trouwfeestje werd gedraaid en en moment van 'overspoeld worden door herinneringen'. Zo toepasselijk op dit moment. Ik schiet er vol van.. van het idee dat we onze vrienden en familie weer bijna gaan zien... van het feit dat we inmiddels tellen in weken in plaats van maanden.... van het feit dat er al een jaar voorbij is... van het feit dat het allemaal zo snel is gegaan.. van zoveel mooie ervaringen en herinneringen....
Maar laten we niet teveel op zaken vooruit lopen. Het avontuur is nog niet helemaal over. We hebben nog exact 5 weken te gaan, die we optimaal willen benutten.
Duuuus.... om 5.15u gaat de wekker. Gatver! Voor dag en dauw sluipen we de kamer uit, om richting Milford Sound te rijden. Hoewel het nog altijd geen grap is is om zo vroeg uit de veren te moeten, is de route vertrouwd prachtig en de zonsopkomst boven de bergen om in te lijsten!
We rijden door de Homer Tunnel en komen ruim op tijd bij Milford Sound aan, waar miezer plaats maakt voor regen en vervolgens echt harde neerslag en de wind steeds sterker aanzet.
Waar we al een beetje bang voor waren gebeurt: onze kayaktrip wordt afgelast!
Terwijl de instructeur van de door ons geboekte kayakorganisatie ons het slechte nieuws vertelt, horen wij iets verderop een instructeur van een andere organisatie tegen zijn 3 klanten zeggen dat het een pittige tocht zal worden, maar dat hij ze wel mee wil nemen als ze in zijn voor wat avontuur.
Samen met twee andere teleurgestelde aspirantkayakers, schuifelen we - pomtidom - zijdelings in de richting van het groepje van 3 en informeren we terloops of we misschien met hen mee kunnen?
De instructeur twijfelt even (verantwoordelijk zijn voor 7 mensen is lastiger dan voor 3), maar laat zich overhalen door ons gesmeek en enthousiasme. Off we go!
In de stromende regen rijden we naar de werf, waar Dan en zijn andere ruigbebaarde kayakvrienden in een stel door standflies omgeven oude stacaravans blijken te wonen. We worden in een outfit gehesen en op een boot gezet die ons meeneemt het fjord op om ons vervolgens met onze kayaks te droppen. We kunnen aan de slag!
Regen en wind gieren om onze hoofden en kayaken met tegenwind is zwaar! Maar de omgeving is zo ongelooflijk indrukwekkend. Eindeloos hoge, steile rotswanden overal om ons heen en aan alle kanten boven onder opzij is water, water, water. We peddelen van waterval naar waterval en Dans enthousiasme houdt ons gaande als onze armen bijna van onze lijven vallen van vermoeidheid. Een supergeslaagde trip!
Op dit moment zijn we aan het bijkomen van de afgelopen dagen. Morgen zullen we naar Glenorchy rijden en weer aan het regelen slaan, om de Routeburn track te gaan lopen.
Daarna een ontmoeting met pa en ma en dan vanuit Queenstown richting Stewart Island.
Zo lang we nog onderweg zijn, blijven de verhalen volgen!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Oma M., nog gefeliciteerd!
-
26 Januari 2009 - 09:48
Jan En Gerrie:
Wat een verhaal! Wat een avonturen! EN wat een foto's! Groot respect voor jullie doorzettingsvermogen!
Wij doen het rustiger aan en hebben vanaf de boot van Wellington naar Picton genoten van de prachtige sounds! En daarna lekker koffie gedronken in Picton met jullie dolfijnvrienden Marc en Jolien!
Veel plezier met jullie volgende wandeling en tot snel (maar niet te :)) in Queentown!
Dikke zoen paM en maM -
26 Januari 2009 - 14:26
Gerda:
Hoi Auke en Ramona,
PRACHTIG, PRACHTIG, PRACHTIG!!! -
26 Januari 2009 - 14:37
Gerda:
Wat een prachtige foto's, prachtige uitzichten! Bijna te stoer hoor. Ik heb bewondering voor jullie. Ik hou van wandelen, maar ik zou het veeeeel rustiger aan doen. Zulke heftige tochten zijn mooi als het goed weer is en als je getraind bent, maar dat zijn jullie ondertussen wel en nog protesteren jullie spieren.
Zo te zien gaan jullie nog even in korte tijd de rest van Nieuw Zeeland bekijken en alle tochten maken die er nog te maken zijn. Hebben jullie in Nederland ook nog een week of twee vakantie om uit te rusten? Ik hoop het voor jullie. Dit keer heb ik niet zoveel te vertellen, misschien de volgende keer weer. Geniet van elk moment, maak intensief gebruik van de tijd! En nog van harte gefeliciteerd met jullie trouwdag!
Knuffel, Gerda -
26 Januari 2009 - 16:13
Arie En Cora:
Oh wat een geweldige stoere avonturen. En wat is het toch mooi hé in Milford Sounds. Ook vanuit een helicopter is het geweldig!!
Zo gaaf om met de dolfijnen te zwemmen !!!
Geniet van de laatste weken en groeten aan Gerrie en Jan.
-
26 Januari 2009 - 17:44
Riet Ruckert:
Wat een gewldige foto's!! Ik begrijp dat jullie zoveel van dat land met die prachtige natuur en die fantastische luchten houden. En wat een moed om die wandel-en watertochten te maken. Het is genieten om de verhalen te lezen. Riet -
26 Januari 2009 - 21:59
Lida:
Haai Ramona en Auke...
Wat onwijs gaaf om met dolfijnen contact te hebben ook al was het water behoorlijk koud. Ik had jullie wel willen zien 'bibberen' van de kou. En vervolgens een enorme tocht met het trotseren van de weerselementen en dan doorgaan ook al waaide jullie bijna van de bergkammen af; al lezende kreeg ik die indruk hoor. En dan kajakken in weersomstandigheden waarvan ik misschien wel had afgehaakt (ook al omdat jullie oorspronkelijke tocht niet doorging) maar nee hoor "meepiepen" met een andere 'groep' alsof het niks is.. Petje af hoor!! En nu even bijkomen van al die sportiviteiten en de volgende etappe plannen! Heel veel plezier enne toch wel een beetje 'be carefull'...groetjes en tot het volgende reisverslag -
27 Januari 2009 - 20:03
Erik En Marion:
Met de nodige jaloezie volgen we jullie avonturen op de voet. In Rotterdam is het ook net een wereldreis nu tijdens het filmfestival. Veel plezier de laatste weken. Tot ziens in Nederland,
groet,
Erik en Marion -
27 Januari 2009 - 20:31
Heika:
Nog gefeliciteerd met jullie KATOENEN bruiloft!
Jullie komen topfit terug straks! Stoer hoor, Nieuw Zeeland is echt jullie plekkie he?!
Zuig nog even heel veel energie op en adem de frisse lucht! Tot over 5 weken...
Liefs Heika -
28 Januari 2009 - 11:33
Wil Venema:
Wat een geweldig verhaal weer ... Kan het misschien zo zijn, dat de gemiddelde loper er langer over doet, maar dank zij jullie kei-conditie dit zoveel sneller gaat?
En wat een avontuur om met dolfijnen te zwemmen. Lijkt me ZO geweldig. Die kou :) herkenbaar van ooit ... daarna uren bezig geweest om het lijf weer aan de buitenkant ook warm te krijgen
Tijd vliegt inderdaad ... soms is dat leuk, soms ook niet. Ach - het leven komt zoals het komt.
Geniet nog maximaal - en zo te horen doen jullie dat!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
