Mayhem!
Door: Ramona
24 September 2008 | Australië, Mudgee
Na een paar dagen in Brisbane, gaan we terug naar de natuur in Lamington National Park, waar we wandelen, op vogels 'jagen' en genieten van het geluid van de whipbirds. Vogels die zich niet laten fotograferen, maar waar we zo nu en dan we wel een vlucthtige blik op kunnen werpen. De zwart witte gekuifde vogeltjes, maken het geluid van een klappende zweep (vandaar de naam). De mannetjesvogel ademt zo diep in dat zijn lijf helemaal opbolt en stoot dan met alle kracht die hij heeft ongelooflijk luid het geluid 'WHIEP' uit. Het vrouwtje reageert vervolgens met een verschrikt kilinkend 'piew piew'! Een groot aantal van deze dieren dat tegelijk tekeer gaat, maakt dit hoorspel tamelijk bizar.
Vanuit Lamington National Park vetrekken we richting Byron Bay, een hippiestadje aan de oostkust. Het weer is er niet prachtig, dus we vermaken ons met koffie slurpen in cafeetjes, rondscharrelen in boekenwinkels en films kijken in de loungebioscoop bij de art factory.
Na dit lekkere dagje lummelen volgt een lange tocht door een pachtig stil landschap, naar het stadje Tamworth. Een plek die niet op de agenda staat vanwege de attracties (een gigantische gouden gitaar en countrymuziek), maar vanwege het feit dat hier kennissen wonen.
We gaan op bezoek bij 'the Mays' (de familie van Sarah), die we zo'n 5 jaar geleden in Canada hebben leren kennen. Er wordt al weken geanticipeerd op onze komst en het bed staat opgemaakt. Maar dat is ongeveer het enige dat georganiseerd is in dit uberchaotische gezin, dat zelfbewust levensgroot MAYHEM op de brievenbus geschilderd heeft staan.
Beide ouders zijn arts en ex-treem druk met specialisaties en congressen en het huishouden hangt van de rommeligheid aan elkaar.
De gezinsleden haasten in en uit, niemand weet van elkaar waar hij/zij uithangt en voor hoe lang, op de keuken staat een oude taart in de maak die de oven nooit heeft gehaald, het huis ligt vol oude kranten en snelle krabbels om elkaar mededelingen door te geven en de gemeenschappelijke deler in dit huishouden is zonder meer gebrek aan tijd.
Jenny staat op het punt om naar een congres in Canberra te vliegen, Peter is aan het trainen voor een specialisatie-examen, David is zijn middelbare school aan het afronden en Liz zal meevliegen met Jenny naar zuid Australie. Hoewel ons zeer overtuigend duidelijk wordt gemaakt dat we welkom zijn en dat onze aanwezigheid bijzonder wordt gewaardeerd, zullen we wel voor onszelf moeten zorgen.
Maar niet voordat... we met Peter en Jenny hebben gewandeld...
Na ruim 50 dagen in het busje, is het heerlijk om weer in een normaal bed te slapen, maar erg lang kunnen we daar niet van genieten. Om 6.00 uur 's ochtends worden we letterlijk door Jenny het bed uitgesleurd voor een stevige ochtendwandeling. Dit is voor haar en Peter een normaal begin van de dag om wakker te worden, fit te blijven en op zijn minst nog iets van informatie met betrekking tot het gezinsleven en de planning met elkaar uit te wisselen.
Nog half slapend sjokken we mee de heuvel op, maar natuurlijk genieten we ook van het goede gezelschap en praten we bij voordat Jenny naar Canberra vliegt.
Vanaf dan hebben we het rijk grotendeels alleen. We vullen onze tijd met hysterisch rond rijden op op de grasmaaier (tot grote vreugde van onze gastheer Peter), knuffelen met sullige hond Allie die chronisch aandacht tekort komt, boodschappen doen en koken voor thuisblijvers David en Peter in hun rommelige, maar goed voorziene keuken.
We downloaden muziek op internet, regelen een aantal zaken en duiken lekker met ons boek in een stoel in de enorme zonnige en vogelrijke tuin.
In 3 dagen laden we onze batterij weer helemaal op en na ons een weekend helemaal thuis te hebben gevoeld is het jammer genoeg weer tijd voor afscheid.
Met verse eieren van de huisdierkippen in de koelbox verlaten we Tamworth en rijden we naar Warrumbungles National Park, wat verder landinwaarts.
Als het je nog niet eeder gelukt is om een kangeroe te zien, dan moet je hier naartoe. Volgens Auke moeten de beesten hier worden verbouwd, want er zitten er honderden! We zien luierende kangeroes, languit op hun zij in het gras, sloom achter hun oor krabbend. We zien stoeiende kangeroes (het ziet eruit alsof ze kickboksen, maar het is wel wat verwijfd) en we zien kangeroemoeders die hun jong soms achterstevoren ondersteboven opgeborgen hebben zitten, waarbij je de achterpoten en staart in plaats van het koppie uit de buidel ziet steken.
De bossen ruiken naar sauna, de vogelgeluiden zijn weer te vreemd om te beschrijven (toch een poging: hele heldere geluiden alsof een kind steeds staccato hetzelfde loopje op een fluit blaast) en we zien heel veel grazende emoes. We kunnen ons hier uren vermaken met alleen maar kijken.
Gelukkig, want veel meer kunnen we niet ondernemen. Het hoost, hoost, hoost en houdt helaas niet op, wat ons doet besluiten om toch maar verder te rijden. We blijven in het binnenland en reizen door een hele serie spookstadjes en landelijke dorpjes naar Mudgee. Een prachtig historisch stadje dat een goede uitvalsbasis vormt voor het bezoeken van bodega's en weer wat mooie natuurgebieden in de buurt heeft.
We vermaken ons nog even, maar Sydney komt dichterbij. We verheugen ons op wat goed gezelschap en wat avondjes onder de mensen!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Marije: van harte!
- Anja: van harte!
- Tante Riet en tante Clasien: fijne vakantie gewenst!
- Ralph, Laura, Helene, Bart: goede reis en tot snel!
- Suus & San: jullie kennen ons goed. The National klinkt inderdaad lekker. Tipje terug in hetzelfde genre: Beirut.
- San, Mc, Jo: veel plezier op Crossing Border. Geef Glen een knuffel van me.. (boehoee!)
- Buurtjes: onze rode poes Tasman (die al die tijd op haar logeeradres Delft verbleef) is al ruim een week zoek. De kans dat ze aan de Laan van Altena rondscharrelt lijkt ons minimaal, maar mocht je haar bij toeval toch ergens zien.. zou je dan zo lief willen zijn katvinder, amivedi of ons in te lichten?
- Loes: en.....!?
Vanuit Lamington National Park vetrekken we richting Byron Bay, een hippiestadje aan de oostkust. Het weer is er niet prachtig, dus we vermaken ons met koffie slurpen in cafeetjes, rondscharrelen in boekenwinkels en films kijken in de loungebioscoop bij de art factory.
Na dit lekkere dagje lummelen volgt een lange tocht door een pachtig stil landschap, naar het stadje Tamworth. Een plek die niet op de agenda staat vanwege de attracties (een gigantische gouden gitaar en countrymuziek), maar vanwege het feit dat hier kennissen wonen.
We gaan op bezoek bij 'the Mays' (de familie van Sarah), die we zo'n 5 jaar geleden in Canada hebben leren kennen. Er wordt al weken geanticipeerd op onze komst en het bed staat opgemaakt. Maar dat is ongeveer het enige dat georganiseerd is in dit uberchaotische gezin, dat zelfbewust levensgroot MAYHEM op de brievenbus geschilderd heeft staan.
Beide ouders zijn arts en ex-treem druk met specialisaties en congressen en het huishouden hangt van de rommeligheid aan elkaar.
De gezinsleden haasten in en uit, niemand weet van elkaar waar hij/zij uithangt en voor hoe lang, op de keuken staat een oude taart in de maak die de oven nooit heeft gehaald, het huis ligt vol oude kranten en snelle krabbels om elkaar mededelingen door te geven en de gemeenschappelijke deler in dit huishouden is zonder meer gebrek aan tijd.
Jenny staat op het punt om naar een congres in Canberra te vliegen, Peter is aan het trainen voor een specialisatie-examen, David is zijn middelbare school aan het afronden en Liz zal meevliegen met Jenny naar zuid Australie. Hoewel ons zeer overtuigend duidelijk wordt gemaakt dat we welkom zijn en dat onze aanwezigheid bijzonder wordt gewaardeerd, zullen we wel voor onszelf moeten zorgen.
Maar niet voordat... we met Peter en Jenny hebben gewandeld...
Na ruim 50 dagen in het busje, is het heerlijk om weer in een normaal bed te slapen, maar erg lang kunnen we daar niet van genieten. Om 6.00 uur 's ochtends worden we letterlijk door Jenny het bed uitgesleurd voor een stevige ochtendwandeling. Dit is voor haar en Peter een normaal begin van de dag om wakker te worden, fit te blijven en op zijn minst nog iets van informatie met betrekking tot het gezinsleven en de planning met elkaar uit te wisselen.
Nog half slapend sjokken we mee de heuvel op, maar natuurlijk genieten we ook van het goede gezelschap en praten we bij voordat Jenny naar Canberra vliegt.
Vanaf dan hebben we het rijk grotendeels alleen. We vullen onze tijd met hysterisch rond rijden op op de grasmaaier (tot grote vreugde van onze gastheer Peter), knuffelen met sullige hond Allie die chronisch aandacht tekort komt, boodschappen doen en koken voor thuisblijvers David en Peter in hun rommelige, maar goed voorziene keuken.
We downloaden muziek op internet, regelen een aantal zaken en duiken lekker met ons boek in een stoel in de enorme zonnige en vogelrijke tuin.
In 3 dagen laden we onze batterij weer helemaal op en na ons een weekend helemaal thuis te hebben gevoeld is het jammer genoeg weer tijd voor afscheid.
Met verse eieren van de huisdierkippen in de koelbox verlaten we Tamworth en rijden we naar Warrumbungles National Park, wat verder landinwaarts.
Als het je nog niet eeder gelukt is om een kangeroe te zien, dan moet je hier naartoe. Volgens Auke moeten de beesten hier worden verbouwd, want er zitten er honderden! We zien luierende kangeroes, languit op hun zij in het gras, sloom achter hun oor krabbend. We zien stoeiende kangeroes (het ziet eruit alsof ze kickboksen, maar het is wel wat verwijfd) en we zien kangeroemoeders die hun jong soms achterstevoren ondersteboven opgeborgen hebben zitten, waarbij je de achterpoten en staart in plaats van het koppie uit de buidel ziet steken.
De bossen ruiken naar sauna, de vogelgeluiden zijn weer te vreemd om te beschrijven (toch een poging: hele heldere geluiden alsof een kind steeds staccato hetzelfde loopje op een fluit blaast) en we zien heel veel grazende emoes. We kunnen ons hier uren vermaken met alleen maar kijken.
Gelukkig, want veel meer kunnen we niet ondernemen. Het hoost, hoost, hoost en houdt helaas niet op, wat ons doet besluiten om toch maar verder te rijden. We blijven in het binnenland en reizen door een hele serie spookstadjes en landelijke dorpjes naar Mudgee. Een prachtig historisch stadje dat een goede uitvalsbasis vormt voor het bezoeken van bodega's en weer wat mooie natuurgebieden in de buurt heeft.
We vermaken ons nog even, maar Sydney komt dichterbij. We verheugen ons op wat goed gezelschap en wat avondjes onder de mensen!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Marije: van harte!
- Anja: van harte!
- Tante Riet en tante Clasien: fijne vakantie gewenst!
- Ralph, Laura, Helene, Bart: goede reis en tot snel!
- Suus & San: jullie kennen ons goed. The National klinkt inderdaad lekker. Tipje terug in hetzelfde genre: Beirut.
- San, Mc, Jo: veel plezier op Crossing Border. Geef Glen een knuffel van me.. (boehoee!)
- Buurtjes: onze rode poes Tasman (die al die tijd op haar logeeradres Delft verbleef) is al ruim een week zoek. De kans dat ze aan de Laan van Altena rondscharrelt lijkt ons minimaal, maar mocht je haar bij toeval toch ergens zien.. zou je dan zo lief willen zijn katvinder, amivedi of ons in te lichten?
- Loes: en.....!?
-
24 September 2008 - 08:21
Mark En Sylvia:
Hoi Auke en Ramoon,
Zo weer even een berichtje, het was er even niet van gekomen op mijn gemak is bij te lezen en ik liep 4 a 5 van jullie posts achter.
Allereerst blij dat er niets ernstigs is gebeurt met de slipartij.
Alles in NL gaat verder z'n gangetje. Syl en ik rijden er op onze rode sportmotor lustig op los, gelukkig nog geen strijd gehad wie mag rijden (we hebben er maar een en achterop zitten...tja...). Verder komt er eindelijk een einde in zicht met het afmaken van ons huis. We maken de finishing touch met een chaotisch doch strak uitziende rvs-wir-war eetkamerlamp en aubergine/paarse-velourse gordijnen. Maar goed de werkelijke finishing touch is de 116cm grote tv die aan het einde van de week wordt bezorg (ik ben gewoon al een beetje zenuwachtig, haha). Dat wordt pas filmkijken :)
Trouwens Tropic Thunder en In Bruges staan hoog op mijn verlanglijst maar hebben we nog niet gezien. Ik ben nu nog benieuwder!
Nog veel plezier en mooie avonturen gewenst!
Groetjes, Mark en Syl -
24 September 2008 - 08:22
Mark:
Hehe die laatste zin lijkt wel een fruediaanse verschrijving ;-), ik bedoel natuurlijk TOEgewenst. -
24 September 2008 - 08:24
Mark:
En spellen kan ik ook niet meer, nou ik kap, haha.
PS dat krijg je als er geen "bericht-wijzig-knopje"op de berichten zit ;-) -
24 September 2008 - 09:13
Marije:
Dank je! -
24 September 2008 - 10:49
Laura:
Ha Auke & Ramona,
Bewaar wat van die vogeltje voor ons! Ik heb net opgezocht dat ze in het Nederlands de passende naam
"zwartkopzwiepfluiter" hebben.
Hoewel ik mijzelf plechtig had beloofd me goed in te lezen als voorbereiding op onze reis, is het er toch nog niet helemaal van gekomen. Misschien de komende dagen nog... En ach, anders hebben we nog wel even tijd in het vliegtuig...
Tot snel!
Laura -
24 September 2008 - 20:05
Wil Venema:
Wat een stoere laarzen hebben jullie beide aan ... na die unisex sandalen bij het vorige bericht voel ik bijna een 'thema' opkomen .
Gelukkig kent dat gezin zichzelf - gezien de naam :) en zijn ze er allemaal gelukkig bij. Je moet er niet aan denken dat je zelf structopaath bent en daar dan komt ;-)
Wandelen - ik herken het wel. Van en naar het werk (zo'n 2 uur is dat) geeft een heerlijk begin/eind aan de dag.
Heel veel plezier weer - en heb het goed!
-
27 September 2008 - 09:43
Tilly:
Fantastische plaatjes bij weer een fantatisch leuk verhaal.
Wat zou ik graag een keer op die grasmaaier zitten...ik benijd jullie. Ook de kangoeroes, ik ken alleen maar plaatjes van springende beesten, maar dit.......ook geweldig om te lezen en te zien.
Ik ben net terug van een weekje Turkije met Hans en Thea, lekker verkleurd, maar zo bruin als jullie zijn, dat is niet te evenaren. En nu op naar de spanning dat straks je broer met reisgezelschap arriveert. Ik ben nu al benieuwd naar de verhalen en foto's.
Heel veel liefs en we blijven jullie graag volgen. -
27 September 2008 - 10:19
Gerrie:
De tractorplaatjes lijken wel afkomstig uit een reclametijdschrift voor jonge emigranten!:) (We zijn blij dat jullie regelmatig melden dat Delft toch echt jullie stadje is!). Nog een paar dagen en dan zit ons hele gezin, behalve wij, aan de andere kant van de wereld! We zijn er trots op dat jullie van die avontuurlijke genen hebben! Ook nu weer hebben we niets anders te wensen dan dat jullie met volle teugen weten te genieten! Heel veel liefs, paM en paM -
27 September 2008 - 19:17
Gerda:
Hoi Auke en Ramona,
Een wat late reactie, maar onze provider Ziggo laat het de laatste tijd zeer regelmatig afweten, waardoor we niet vaak online kunnen zijn, helaas. Op zoek naar een nieuwe provider dus.
Heerlijk die verhalen over de mooie natuur! Jammer dat het zo regent, maar ja, daar wordt alles weer lekker groen van moet je maar denken! Een goed boek lezen op zijn tijd is ook wel lekker, jullie hebben toch alle tijd van de wereld! Wat een bijzondere boom die Lamington! Weer een bijzondere groeiwijze, wat is er toch veel variatie in de natuur, zoals al de beschreven vogel geluiden...tsjonge!
Ik ben vorige week en vandaag ook weer eens wezen vogelen, het was bij ons de afgelopen week bijzonder mooi weer: het leek midden op de dag wel zomer. In de ochtend en avond is het alweer herfstig koud, maar dat heeft ook wel zijn charme. Vorige week een Zwarte mees heel goed gezien, die zie je normaal gesproken niet zo goed, omdat die in naaldhout zit (altijd groen dus altijd bescherming), nu zat hij in een bosje bij een kijkhut bij de Westplaat: het is dus een invasie, anders zat hij daar niet. Net als alle Goudhaantjes die we vandaag bij het havenhoofd en in Meijendel zagen: leuk hoor, van die piepkleine vogeltjes op die grote blokken beton, wat onnatuurlijk, maar hierdoor goed te zien. Wel natuurlijk was een Smelleken vorige week (heel goed gezien voor het eerst) en vandaag een Havik en, vlak voor onze voeten langs, een jagende Sperwer, zo dichtbij dat we de gele poten konden zien! En dat allemaal in heerlijk wandelweer: genieten!
Frank heeft het momenteel heel druk met Siri, tot en met a.s. donderdag, dan wordt het weer wat rustiger. Morgen gaan we werken op de druiven'plantage' van Jasper, Stephanie en Frank, het is voor het eerst dat ik daar kom: ik ben benieuwd hoe het er daar uit ziet. Iris fietst iedere dag naar school in Vlaardingen: ze maakt mooie foto's onderweg van de mist en de opkomende zon. Met dit mooie weer is dat genieten, volgende week gaat het weer regenen en hard waaien, dan wordt het weer wat afzien, zo'n uur heen en een uur terug fietsen.
Dat was wel zo'n beetje het nieuws, dus: tot schrijfs!
Knuffel van Gerda -
28 September 2008 - 09:56
Ninska:
Is een lidmaatschap bij de "hoaxbirders" wat voor Auke? Lekker sijsjes kijken met een paar hippe mafkezen? Zie volkskrant magazine van deze week.
groetjes!
-
08 Oktober 2008 - 06:56
Riet Ruckert:
Na een vakantie in Malta weer heel mooi om jullie belevenissen te lezen.
jullie hebben niet te klagen over variatie!!!
Leuk zoals jullie al die ervaringen beschrijven. Je ziet het echt voor je. En nu komt de ontmoeting met Ralph, ook wel heel apart, zo ver van huis! groten van Riet
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
