Exit Slovenie
Door: Ramona
25 Juni 2007 | Slovenië, Postojna
De bus vanuit Bovec brengt ons door het glooiende, bosrijke Karstgebergte naar het stadje Postojna.
We weten dat we niet teveel van dit plaatstje moeten verwachten, want er is slechts 1 reden dat mensen hier naartoe komen: de wereldberoemde Postojna en Skocjan grotten.
Aangekomen in Postojna moeten we toch wel even met onze ogen knipperen. Dit is echt een gehucht om van te huilen.
Hoewel er hier en daar een enigszins acceptabel pand staat, bestaat het grootste deel van het dorp uit troosteloos vervallen (maar wel bewoonde) huizen. Bijlmer, de mindere straten van Spangen, de Schilderswijk: neem de troosteloosheid en vermenigvuldig deze met een factor tien, dan heb je een beeld van Postojna.
Gelukkig treffen we het enorm met onze overnachtingsplek (een heerlijk tweepersoons bed, een eigen douche, een mooie bar, gratis internet) en meer dan naar de grotten gaan en nog een beetje van het mooie weer genieten zijn we toch niet van plan.
Zaterdag nemen we de trein naar Divaca, vanwaar we de Skocjan grotten bezoeken.
Eigenlijk houden we niet zo van dit soort ubertoeristische attracties, maar de grotten schijnen een van de grootste natuurlijke wonders van Slovenie te zijn.
Ergens is het dan heel jammer, dat zoiets natuurlijks kunstmatig wordt aangepast en verlicht om er groepen toeristen doorheen te loodsen.
Aan de andere kant: ik zou niet weten hoe je op een andere manier op veilige en zichtbare wijze zo'n natuurfenomeen met anderen kunt delen.
We besluiten dus toch maar datgene te doen wat we eigenlijk verafschuwen: met een kudde achter een ratelende gids aan lopen.
We schuifelen met een groep van zeker 60 mensen rond en hoewel de grotten echt wonderbaarlijk groot en mooi zijn, het type 1000-en-1-nacht, verveel ik me direct.
Ik word opstandig en besluit me ook zo te gedragen.
Er is ons uitdrukkelijk verteld dat we in de grot geen foto's mogen maken. Dat vind ik klinkklare onzin, want als je een grot zo kunt uithakken dat mensen er rechtop doorheen kunnen lopen, overal warme lichten kunt plaatsen en lawaaiige kuddes toeristen er in kunt stouwen, dan kan een foto zonder flits echt geen kwaad.
Ik laat me, pom-tie-dom, terugzakken tot het einde van de groep en telkens als de gids uit het zicht is, maak ik stiekem foto's.
In eerste instantie word ik - in mijn beleving althans - nog wat argwanend aangekeken door de andere achterblijvers, maar al snel bestaat het achterste deel van de groep uit een stel gniffelende papparazi met camera's onder de jas, die elke gelegenheid aangrijpt om illegaal een plaatje te schieten.
Al met al een indrukwekkend fenomeen, de grotten hebben enorme 'kamers', sprookjesachtige formaties en er stroomt een ondergrondse rivier. Zonder meer het bezoeken waard.
Terug in Postojna vernemen we van een meisje uit Ljubljana dat er vanavond in de stad een muziekfestival is, waar zij speciaal voor naar dit gehucht is gekomen.
We besluiten een kijkje te gaan nemen.
Het sluitstuk en hoogtepunt van de avond zal een AC/DC coverband zijn, maar zo ver zal het voor ons niet komen..
Op weg naar het parkeerterrein waar de festiviteiten plaatsvinden, valt het op dat er meer uistroom van, dan instroom naar het spectakel is.
Er eenmaal aangekomen staat er nog een klein clubje feestgangers vertwijfeld wat te schuifelen. Een ieder heeft zichzelf in veiligheid getracht te brengen door zo ver mogelijk van het podium te gaan staan.
De band die optreedt produceert dermate veel decibellen dat onze trommelvliezen trillen en het 'geluid' dat voortgebracht wordt is zo hemeltergend vals dat je het onmogelijk onder de noemer muziek kunt scharen.
Tegen het podium gepositioneerd gaat exact een man (de producer?) helemaal uit zijn dak. Wild met zijn heupen wiegend, met zijn armen zwaaiend en de teksten meeblerend.
Op veel grotere afstand staan wat jonge gozers in hardrockshirts ongemakkelijk naar hun voeten te staren. Ze slaan nog maar een biertje achterover.
Een klein kind dat met zijn ouders mee is, heeft schrikogen zo groot als schoteltjes en houdt angstvallig zijn teddybeer tegen zijn borst geklemd.
Kort gezegd is dit een dermate trauma-behandeling-waardige ervaring dat we onszelf er niet te lang aan blootstellen.
We genieten een klein half uur van het komische schouwspel, maar zodra onze trommelvliezen het dreigen te begeven gaan we terug richting hostel met als conclusie: Postojna is inderdaad zo hopeloos als het oogt.
De dag erna reizen we terug naar Ljubljana om weer naar huis te vliegen.
Er blijken, omdat het zondag is, nauwelijks treinen te gaan en we moeten anderhalf uur op het - eveneens half vergane - station wachten.
We krijgen onverwacht gezelschap van een hysterische kiwi (= Nieuw Zeelander), die op weg dacht te zijn naar Budapest, maar die het op miraculeuze wijze (en tot zijn grote frustratie) heeft weten klaar te spelen om per ongeluk een verkeerde trein te nemen en in dit gehucht te belanden.
Hoewel wij actief met hem mee proberen te denken, moet hij zich voor informatie noodgedwongen richten tot de de slechts Sloveens sprekende Andre-Hazes-reincarnatie achter het loket, die een ieder met handen en voetenwerk, wat mimiek en nummertjes die hij op briefjes schrijft van de benodigde reisinformatie tracht te voorzien.
Voor ons schrijft hij vertrektijd en spoor op.
Voor de kiwi schrijft hij op:
24/6 en dan: Budapest met een groot kruis door dat woord.
Vervolgens: 2.00u Ljubljana.
Als we dat vergelijken met de voor ons in geheimtaal geschreven schema's, waaraan allerlei voor ons niet te ontcijferen verwijzingen kleven, komen we gezamenlijk tot de conclusie dat er vandaag geen trein meer naar Budapest gaat, dat hij terug moet reizen naar Ljubljana en dat daar pas vannacht om 2.00u weer een mogelijkheid voor hem is om naar zijn bestemming te reizen.
De arme man gaat helemaal uit zijn stuiter, verslikt zich van ellende bijna in zijn boze woordenstroom en wij lachen ons rot om zijn heerlijk klinkende kiwi-Engels.
In Ljubljana drinken we nog wat op het van de hitte bijna kokende plein en dan is het tijd naar huis te gaan.
De terugreis is voorspoedig en inmiddels kunnen we - helaas - dus alweer terugkijken op een supertoffe vakantie.
Het was voor het eerst sinds 6 jaar dat we weer eens gebackpackt hebben, zonder eigen vervoer en maar zien hoe op plekken te komen.
Dat is vermoeiend en soms lastig, maar geeft toch ook wel een extra dimensie aan het reizen. Je doet dingen anders, beleeft dingen anders en ontmoet mensen die je anders niet zou ontmoeten.
Hoewel het weer vaak onbestendig was, hebben we heel veel zon gezien en Slovenie is absoluut een bestemming om nog eens naar terug te gaan.
Vrij gemakkelijk te bereizen, een ideaal land voor buitensport, naar onze maatstaven behoorlijk goedkoop, groen, vriendelijk, extreem 'onontdekt' (in elk geval in het voorseizoen), zoveel stilte.. en vogels.. en vlinders..
We vonden het erg indrukwekkend.
Foto's zijn te zien op het volgende www-adres:
http://www.mijnalbum.nl/Album=4DUMDIV7
We weten dat we niet teveel van dit plaatstje moeten verwachten, want er is slechts 1 reden dat mensen hier naartoe komen: de wereldberoemde Postojna en Skocjan grotten.
Aangekomen in Postojna moeten we toch wel even met onze ogen knipperen. Dit is echt een gehucht om van te huilen.
Hoewel er hier en daar een enigszins acceptabel pand staat, bestaat het grootste deel van het dorp uit troosteloos vervallen (maar wel bewoonde) huizen. Bijlmer, de mindere straten van Spangen, de Schilderswijk: neem de troosteloosheid en vermenigvuldig deze met een factor tien, dan heb je een beeld van Postojna.
Gelukkig treffen we het enorm met onze overnachtingsplek (een heerlijk tweepersoons bed, een eigen douche, een mooie bar, gratis internet) en meer dan naar de grotten gaan en nog een beetje van het mooie weer genieten zijn we toch niet van plan.
Zaterdag nemen we de trein naar Divaca, vanwaar we de Skocjan grotten bezoeken.
Eigenlijk houden we niet zo van dit soort ubertoeristische attracties, maar de grotten schijnen een van de grootste natuurlijke wonders van Slovenie te zijn.
Ergens is het dan heel jammer, dat zoiets natuurlijks kunstmatig wordt aangepast en verlicht om er groepen toeristen doorheen te loodsen.
Aan de andere kant: ik zou niet weten hoe je op een andere manier op veilige en zichtbare wijze zo'n natuurfenomeen met anderen kunt delen.
We besluiten dus toch maar datgene te doen wat we eigenlijk verafschuwen: met een kudde achter een ratelende gids aan lopen.
We schuifelen met een groep van zeker 60 mensen rond en hoewel de grotten echt wonderbaarlijk groot en mooi zijn, het type 1000-en-1-nacht, verveel ik me direct.
Ik word opstandig en besluit me ook zo te gedragen.
Er is ons uitdrukkelijk verteld dat we in de grot geen foto's mogen maken. Dat vind ik klinkklare onzin, want als je een grot zo kunt uithakken dat mensen er rechtop doorheen kunnen lopen, overal warme lichten kunt plaatsen en lawaaiige kuddes toeristen er in kunt stouwen, dan kan een foto zonder flits echt geen kwaad.
Ik laat me, pom-tie-dom, terugzakken tot het einde van de groep en telkens als de gids uit het zicht is, maak ik stiekem foto's.
In eerste instantie word ik - in mijn beleving althans - nog wat argwanend aangekeken door de andere achterblijvers, maar al snel bestaat het achterste deel van de groep uit een stel gniffelende papparazi met camera's onder de jas, die elke gelegenheid aangrijpt om illegaal een plaatje te schieten.
Al met al een indrukwekkend fenomeen, de grotten hebben enorme 'kamers', sprookjesachtige formaties en er stroomt een ondergrondse rivier. Zonder meer het bezoeken waard.
Terug in Postojna vernemen we van een meisje uit Ljubljana dat er vanavond in de stad een muziekfestival is, waar zij speciaal voor naar dit gehucht is gekomen.
We besluiten een kijkje te gaan nemen.
Het sluitstuk en hoogtepunt van de avond zal een AC/DC coverband zijn, maar zo ver zal het voor ons niet komen..
Op weg naar het parkeerterrein waar de festiviteiten plaatsvinden, valt het op dat er meer uistroom van, dan instroom naar het spectakel is.
Er eenmaal aangekomen staat er nog een klein clubje feestgangers vertwijfeld wat te schuifelen. Een ieder heeft zichzelf in veiligheid getracht te brengen door zo ver mogelijk van het podium te gaan staan.
De band die optreedt produceert dermate veel decibellen dat onze trommelvliezen trillen en het 'geluid' dat voortgebracht wordt is zo hemeltergend vals dat je het onmogelijk onder de noemer muziek kunt scharen.
Tegen het podium gepositioneerd gaat exact een man (de producer?) helemaal uit zijn dak. Wild met zijn heupen wiegend, met zijn armen zwaaiend en de teksten meeblerend.
Op veel grotere afstand staan wat jonge gozers in hardrockshirts ongemakkelijk naar hun voeten te staren. Ze slaan nog maar een biertje achterover.
Een klein kind dat met zijn ouders mee is, heeft schrikogen zo groot als schoteltjes en houdt angstvallig zijn teddybeer tegen zijn borst geklemd.
Kort gezegd is dit een dermate trauma-behandeling-waardige ervaring dat we onszelf er niet te lang aan blootstellen.
We genieten een klein half uur van het komische schouwspel, maar zodra onze trommelvliezen het dreigen te begeven gaan we terug richting hostel met als conclusie: Postojna is inderdaad zo hopeloos als het oogt.
De dag erna reizen we terug naar Ljubljana om weer naar huis te vliegen.
Er blijken, omdat het zondag is, nauwelijks treinen te gaan en we moeten anderhalf uur op het - eveneens half vergane - station wachten.
We krijgen onverwacht gezelschap van een hysterische kiwi (= Nieuw Zeelander), die op weg dacht te zijn naar Budapest, maar die het op miraculeuze wijze (en tot zijn grote frustratie) heeft weten klaar te spelen om per ongeluk een verkeerde trein te nemen en in dit gehucht te belanden.
Hoewel wij actief met hem mee proberen te denken, moet hij zich voor informatie noodgedwongen richten tot de de slechts Sloveens sprekende Andre-Hazes-reincarnatie achter het loket, die een ieder met handen en voetenwerk, wat mimiek en nummertjes die hij op briefjes schrijft van de benodigde reisinformatie tracht te voorzien.
Voor ons schrijft hij vertrektijd en spoor op.
Voor de kiwi schrijft hij op:
24/6 en dan: Budapest met een groot kruis door dat woord.
Vervolgens: 2.00u Ljubljana.
Als we dat vergelijken met de voor ons in geheimtaal geschreven schema's, waaraan allerlei voor ons niet te ontcijferen verwijzingen kleven, komen we gezamenlijk tot de conclusie dat er vandaag geen trein meer naar Budapest gaat, dat hij terug moet reizen naar Ljubljana en dat daar pas vannacht om 2.00u weer een mogelijkheid voor hem is om naar zijn bestemming te reizen.
De arme man gaat helemaal uit zijn stuiter, verslikt zich van ellende bijna in zijn boze woordenstroom en wij lachen ons rot om zijn heerlijk klinkende kiwi-Engels.
In Ljubljana drinken we nog wat op het van de hitte bijna kokende plein en dan is het tijd naar huis te gaan.
De terugreis is voorspoedig en inmiddels kunnen we - helaas - dus alweer terugkijken op een supertoffe vakantie.
Het was voor het eerst sinds 6 jaar dat we weer eens gebackpackt hebben, zonder eigen vervoer en maar zien hoe op plekken te komen.
Dat is vermoeiend en soms lastig, maar geeft toch ook wel een extra dimensie aan het reizen. Je doet dingen anders, beleeft dingen anders en ontmoet mensen die je anders niet zou ontmoeten.
Hoewel het weer vaak onbestendig was, hebben we heel veel zon gezien en Slovenie is absoluut een bestemming om nog eens naar terug te gaan.
Vrij gemakkelijk te bereizen, een ideaal land voor buitensport, naar onze maatstaven behoorlijk goedkoop, groen, vriendelijk, extreem 'onontdekt' (in elk geval in het voorseizoen), zoveel stilte.. en vogels.. en vlinders..
We vonden het erg indrukwekkend.
Foto's zijn te zien op het volgende www-adres:
http://www.mijnalbum.nl/Album=4DUMDIV7
-
26 Juli 2007 - 11:43
Mark:
Zoals altijd weer een late reactie van mij, maar ik heb genoten van jullie reisverhalen!
We moeten snel weer is irl afspreken!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
