Exit El Salvador Hallo Honduras
Door: Ramona
24 December 2011 | Honduras, Copán
El Salvador wordt in de reisboeken beschreven als het meest overbevolkte land van Centraal Amerika. Het woord overbevolkt roept bij mij het beeld overal bebouwing en een structureel gebrek aan ruimte op. Niets is echter minder waar.
Hoewel de steden hectisch zijn, is het zodra de bus de stad uit rijdt altijd ruimtelijk, glooiend en heel erg groen.
We verblijven een paar heerlijke dagen in Santa Ana. Heerlijk omdat we er in de chaos een oase van rust vinden in de vorm van een hostel dat voorzien is van draadloos internet, een tv ruimte met leren banken, een prachtige tot op de puntjes verzorgde keuken, gratis koffie.
De plek wordt gerund door een inwonende eigenaar die 24 uur per dag voor zijn gasten door het vuur gaat.
Vanuit Santa Ana bezoeken we het park Cerro Verde met vulkaan Santa Ana, mooi gebied, prachtige vegetatie, indrukwekkende uitzichten.
Hoewel de huiselijke sfeer erg de neiging oproept om tijd te rekken, zijn er meer plekken te bezoeken. Dus vertrekken we naar Juayúa, gelegen aan de Ruta de las Floras (bloemenroute). Dit gebied is zo bloemrijk als de naam doet vermoeden en de kleine stadjes allen sfeervol door de vele muurschilderingen.
In onze accommodatie ontmoet ik een 50-jarige Amerikaan die op vrijwillige basis een project runt voor ‘engineers-without-borders’ en zich bezig houdt met het realiseren van watervoorzieningen. Albert is niet alleen goed gezelschap, maar blijkt elke ochtend hard te lopen, dus al snel is dit een reden om twee dagen langer in Juayúa te blijven hangen dan gepland.
Een aantal ochtenden op rij gaat om 6.30u de wekker om de dag te starten met een adembenemende uphill run, waarbij Albert de gelegenheid direct aangrijpt om mij langs de waterprojecten te leiden.
Net als op andere plekken valt op dat het leven buiten het centrum van de steden behoorlijk arm is, er is vaak geen stromend water, mensen leven in hutten zonder vloeren en beschikken over geen enkele vorm van luxe.
Ook in Juayúa moet aan goede tijden een einde komen, en opnieuw vertrek ik met gezonde tegenzin naar onze volgende bestemming; Tacuba. Vanuit hier bezoeken we met een lokale gids (die normaal als koffieplukker werkt, maar zo af en toe geupgrade wordt om mensen door het natuurgebied rond te leiden) het Parque Nacional el Imposible.
Een prachtig onaangetast natuurgebied met nauwelijks wandelpaden en geen toeristische infrastructuur. In dit park gaan we op zoek naar slangen, een missie met succes want binnen 2 uur heb ik een ruim 2 meter lange boa constrictor in mijn handen.
We worden rondgeleid over de koffieplantages, praten met lokale werknemers (die 9 dollar blijken te verdienen voor zo’n 90 kilo geplukte koffiebonen), bezoeken de povere woning van onze gids en de evenzo bescheiden nederzetting van zijn zoon en beginnen ons inmiddels een redelijke indruk te vormen van het leven van de mensen in el Salvador.
Vanuit Tacuba leggen we een wat langere afstand af naar Alegría, een dorpje in de middle of nowhere met de voorzieningen van een dorpje in the middle of nowhere. Opnieuw in een mooie omgeving, maar het besef begint langzaam door te dringen dat reizen in El Salvador, hoewel ontspannend, een wat eenzijdig tijdverdrijf begint te worden en het tijd is voor een volgende etappe.
De busreizen beginnen inmiddels wat weerstand op te roepen. Hoewel de afstanden klein zijn is het keer op keer een hopeloos uitputtend project. Ook op kleine afstanden moet je vaak 4 keer van bus wisselen om je bestemming te bereiken. Busstations bevinden zich altijd in het midden van een markt waardoor het minstens een kwartier duurt voordat de bus eindelijk kan rijden en de bussen vertrekken op elk tijdstip behalve het juiste - ook met regelmaat te vroeg - wat het reizen erg onvoorspelbaar maakt. De rijstijl is extreem agressief en onbehouden en maakt dat je elke keer opgelucht adem haalt als je ongeschonden de bus uitstapt.
De bus is structureel overladen met mensen, er is geen airconditioning en het is duwen en trekken om in of uit de bus te geraken. De zittingen zijn gescheurd of hangen los aan hun schroeven en als je een zitplek wilt bemachtigen is je enige kans om bij het beginpunt van de bus in te stappen.
Als je denkt dat er geen ruimte is voor nog meer mensen, wordt het woord ‘vol’ tot een nieuwe dimensie verheven als de bus bij een halte stopt en in filevorm 20 verkopers zich door de massa persen om kokossap, vette patat, kauwgom, lollies, pinda’s, tamales, zuurtjes, cake, gebraden kippenpoten te verkopen. Tel daarbij op huilende baby’s en kinderen die net een toeter cadeau hebben gekregen de chaos is compleet. Je gaat de Nederlandse Spoorwegen spontaan waarderen.
Het OV-techinsche dieptepunt bereiken we als onze buschauffeur het presteert om in plaats van te remmen de bus die nog zo’n 40km per uur rijdt met een grote schok af te laten slaan, waardoor iedereen door de bus vliegt. Ik bezeer mijn knie en ben direct chagrijnig, maar iedereen om mij heen, jong, oud, bezeerd of niet, krabbelt glimlachend overeind en lijkt het de normaalste zaak van de wereld te vinden.
De volgende bus gaat na 1 kilometer kapot en na een uur wild proberen te starten en een loeiende motor maar geen beweging, worden we gemaand uit te stappen.
De volgende bus zit al vol mensen, we passen er met onze rugzakken onmogelijk bij. We lopen dus maar terug naar het dorp, om bij het beginpunt van de route in een vanaf daar vertrekkende bus te stappen. Deze bus stopt echter na 1 kilometer omdat de chauffeur de kapotte bus van zijn collega wil bekijken. In meer dan 3 uur hebben we 20 kilometer afgelegd en staat ons besluit vast we dat we genoeg hebben van het bussen in El Salvador en het na een geweldige tijd in dit land tijd wordt om een weer eens een grens over te steken.
Terug naar Santa Ana voor nog een paar dagen relaxen in ‘Casa Verde’ en de mooie keuken te benutten voor het bereiden van een paar goede maaltijden, voordat we Honduras in reizen.
Masochisme is: speuren naar een goed we-vieren-dit-jaar-vroeg-kerst-recept op de Allerhande site en beseffen hoe weinig lekker eten er hier te krijgen is. Appels, bananen of papaya. Ander fruit is niet te krijgen. Er is geen goede kaas, vlees is van een dermate dubieuze kwaliteit dat ik het niet durf te gokken, zaken als pesto, zongedroogde tomaten, lasagnabladen, etc. etc. het is niet te koop. Om over chocola, lekker ijs en dat soort dingen niet eens te beginnen. Na uitgebreid watertanden wordt het feestrecept dus rijst, kip, ui en broccoli.
Verder vullen we de dagen met puzzelen en tickets boeken voor het vervolg van de reisplannen. Het plan is inmiddels drastisch veranderd. De update: de reis gaat verder over land (via Honduras, Nicaragua en Costa Rica) naar Panama. Vandaar zullen we vliegen naar Venezuela om over land via Guyana, Suriname in te reizen. Vandaar vliegen we – met een tussenstop op Curaçao – naar Colombia. Daar zal het laatste stuk van de reis in gaan, via Ecuador naar Peru en Bolivia en vanaf daar half augustus waarschijnlijk via New York naar huis. Behoorlijk wat ambities dus voor de komende maanden!
De laatste dag in Santa Ana doen we nog een poging om onze zintuigen chronisch te beschadigen, als we in de zinderende hitte op zoek gaan naar het kantoor van Tikabus om een transfer Honduras in te regelen. Mensen sturen ons van hot naar her en als je 10 personen om aanwijzingen vraagt, word je zeer vriendelijk en uitgebreid te woord gestaan maar geen 2 keer in dezelfde richting gewezen. We lopen in cirkeltjes rond door de overprikkelende stad. Boxen waaruit loeiharde muziek schalt overal. Markt, overal. Op de stoepen kun je niet lopen, want die zijn gevuld met marktkoopwaar en parasols op schouderhoogte. Auto’s overal, het verkeer volledig ongeorganiseerd. Verstikkende uitlaatgassen, voetgangers op de weg, gaten in de straten, afval, stank van rottende vis, overal mensen die tegen je opbotsen vaak met minimaal dubbel mijn lichaamsgewicht. Zweet, herrie, vuil. En we komen geen stap dichter bij ons doel. Eindresultaat: mijn frustratietolerantie is onvoldoende en mijn kookpunt is dermate bereikt dat een ijsje om af te koelen niet mag baten. F#*k de shuttleservice, we zoeken het zelf wel uit.
Santa-Ana-to-Honduras-do-it-yourself, betekent El Salvador uit, terug Guatemala in, vervolgens Guatemala uit en Honduras in. 5 bussen later en heel wat uren zweten in overvolle bussen, gesprekjes voeren met nieuwsgierige medereizigers en onderhandelen met verder, bevind ik me in Copán, het toeristisch centrum van Honduras. Kerst vieren hier zal waarschijnlijk betekenen: film kijken in de hotelkamer met een bus pringles, want goed eten is hier ver te zoeken. Maar ach.. volgend jaar weer echt kerst!
Voor jullie gezellige dagen, lekker eten en alvast een goed uiteinde gewenst!
Liefs y hasta pronto!
Ramona
Hoewel de steden hectisch zijn, is het zodra de bus de stad uit rijdt altijd ruimtelijk, glooiend en heel erg groen.
We verblijven een paar heerlijke dagen in Santa Ana. Heerlijk omdat we er in de chaos een oase van rust vinden in de vorm van een hostel dat voorzien is van draadloos internet, een tv ruimte met leren banken, een prachtige tot op de puntjes verzorgde keuken, gratis koffie.
De plek wordt gerund door een inwonende eigenaar die 24 uur per dag voor zijn gasten door het vuur gaat.
Vanuit Santa Ana bezoeken we het park Cerro Verde met vulkaan Santa Ana, mooi gebied, prachtige vegetatie, indrukwekkende uitzichten.
Hoewel de huiselijke sfeer erg de neiging oproept om tijd te rekken, zijn er meer plekken te bezoeken. Dus vertrekken we naar Juayúa, gelegen aan de Ruta de las Floras (bloemenroute). Dit gebied is zo bloemrijk als de naam doet vermoeden en de kleine stadjes allen sfeervol door de vele muurschilderingen.
In onze accommodatie ontmoet ik een 50-jarige Amerikaan die op vrijwillige basis een project runt voor ‘engineers-without-borders’ en zich bezig houdt met het realiseren van watervoorzieningen. Albert is niet alleen goed gezelschap, maar blijkt elke ochtend hard te lopen, dus al snel is dit een reden om twee dagen langer in Juayúa te blijven hangen dan gepland.
Een aantal ochtenden op rij gaat om 6.30u de wekker om de dag te starten met een adembenemende uphill run, waarbij Albert de gelegenheid direct aangrijpt om mij langs de waterprojecten te leiden.
Net als op andere plekken valt op dat het leven buiten het centrum van de steden behoorlijk arm is, er is vaak geen stromend water, mensen leven in hutten zonder vloeren en beschikken over geen enkele vorm van luxe.
Ook in Juayúa moet aan goede tijden een einde komen, en opnieuw vertrek ik met gezonde tegenzin naar onze volgende bestemming; Tacuba. Vanuit hier bezoeken we met een lokale gids (die normaal als koffieplukker werkt, maar zo af en toe geupgrade wordt om mensen door het natuurgebied rond te leiden) het Parque Nacional el Imposible.
Een prachtig onaangetast natuurgebied met nauwelijks wandelpaden en geen toeristische infrastructuur. In dit park gaan we op zoek naar slangen, een missie met succes want binnen 2 uur heb ik een ruim 2 meter lange boa constrictor in mijn handen.
We worden rondgeleid over de koffieplantages, praten met lokale werknemers (die 9 dollar blijken te verdienen voor zo’n 90 kilo geplukte koffiebonen), bezoeken de povere woning van onze gids en de evenzo bescheiden nederzetting van zijn zoon en beginnen ons inmiddels een redelijke indruk te vormen van het leven van de mensen in el Salvador.
Vanuit Tacuba leggen we een wat langere afstand af naar Alegría, een dorpje in de middle of nowhere met de voorzieningen van een dorpje in the middle of nowhere. Opnieuw in een mooie omgeving, maar het besef begint langzaam door te dringen dat reizen in El Salvador, hoewel ontspannend, een wat eenzijdig tijdverdrijf begint te worden en het tijd is voor een volgende etappe.
De busreizen beginnen inmiddels wat weerstand op te roepen. Hoewel de afstanden klein zijn is het keer op keer een hopeloos uitputtend project. Ook op kleine afstanden moet je vaak 4 keer van bus wisselen om je bestemming te bereiken. Busstations bevinden zich altijd in het midden van een markt waardoor het minstens een kwartier duurt voordat de bus eindelijk kan rijden en de bussen vertrekken op elk tijdstip behalve het juiste - ook met regelmaat te vroeg - wat het reizen erg onvoorspelbaar maakt. De rijstijl is extreem agressief en onbehouden en maakt dat je elke keer opgelucht adem haalt als je ongeschonden de bus uitstapt.
De bus is structureel overladen met mensen, er is geen airconditioning en het is duwen en trekken om in of uit de bus te geraken. De zittingen zijn gescheurd of hangen los aan hun schroeven en als je een zitplek wilt bemachtigen is je enige kans om bij het beginpunt van de bus in te stappen.
Als je denkt dat er geen ruimte is voor nog meer mensen, wordt het woord ‘vol’ tot een nieuwe dimensie verheven als de bus bij een halte stopt en in filevorm 20 verkopers zich door de massa persen om kokossap, vette patat, kauwgom, lollies, pinda’s, tamales, zuurtjes, cake, gebraden kippenpoten te verkopen. Tel daarbij op huilende baby’s en kinderen die net een toeter cadeau hebben gekregen de chaos is compleet. Je gaat de Nederlandse Spoorwegen spontaan waarderen.
Het OV-techinsche dieptepunt bereiken we als onze buschauffeur het presteert om in plaats van te remmen de bus die nog zo’n 40km per uur rijdt met een grote schok af te laten slaan, waardoor iedereen door de bus vliegt. Ik bezeer mijn knie en ben direct chagrijnig, maar iedereen om mij heen, jong, oud, bezeerd of niet, krabbelt glimlachend overeind en lijkt het de normaalste zaak van de wereld te vinden.
De volgende bus gaat na 1 kilometer kapot en na een uur wild proberen te starten en een loeiende motor maar geen beweging, worden we gemaand uit te stappen.
De volgende bus zit al vol mensen, we passen er met onze rugzakken onmogelijk bij. We lopen dus maar terug naar het dorp, om bij het beginpunt van de route in een vanaf daar vertrekkende bus te stappen. Deze bus stopt echter na 1 kilometer omdat de chauffeur de kapotte bus van zijn collega wil bekijken. In meer dan 3 uur hebben we 20 kilometer afgelegd en staat ons besluit vast we dat we genoeg hebben van het bussen in El Salvador en het na een geweldige tijd in dit land tijd wordt om een weer eens een grens over te steken.
Terug naar Santa Ana voor nog een paar dagen relaxen in ‘Casa Verde’ en de mooie keuken te benutten voor het bereiden van een paar goede maaltijden, voordat we Honduras in reizen.
Masochisme is: speuren naar een goed we-vieren-dit-jaar-vroeg-kerst-recept op de Allerhande site en beseffen hoe weinig lekker eten er hier te krijgen is. Appels, bananen of papaya. Ander fruit is niet te krijgen. Er is geen goede kaas, vlees is van een dermate dubieuze kwaliteit dat ik het niet durf te gokken, zaken als pesto, zongedroogde tomaten, lasagnabladen, etc. etc. het is niet te koop. Om over chocola, lekker ijs en dat soort dingen niet eens te beginnen. Na uitgebreid watertanden wordt het feestrecept dus rijst, kip, ui en broccoli.
Verder vullen we de dagen met puzzelen en tickets boeken voor het vervolg van de reisplannen. Het plan is inmiddels drastisch veranderd. De update: de reis gaat verder over land (via Honduras, Nicaragua en Costa Rica) naar Panama. Vandaar zullen we vliegen naar Venezuela om over land via Guyana, Suriname in te reizen. Vandaar vliegen we – met een tussenstop op Curaçao – naar Colombia. Daar zal het laatste stuk van de reis in gaan, via Ecuador naar Peru en Bolivia en vanaf daar half augustus waarschijnlijk via New York naar huis. Behoorlijk wat ambities dus voor de komende maanden!
De laatste dag in Santa Ana doen we nog een poging om onze zintuigen chronisch te beschadigen, als we in de zinderende hitte op zoek gaan naar het kantoor van Tikabus om een transfer Honduras in te regelen. Mensen sturen ons van hot naar her en als je 10 personen om aanwijzingen vraagt, word je zeer vriendelijk en uitgebreid te woord gestaan maar geen 2 keer in dezelfde richting gewezen. We lopen in cirkeltjes rond door de overprikkelende stad. Boxen waaruit loeiharde muziek schalt overal. Markt, overal. Op de stoepen kun je niet lopen, want die zijn gevuld met marktkoopwaar en parasols op schouderhoogte. Auto’s overal, het verkeer volledig ongeorganiseerd. Verstikkende uitlaatgassen, voetgangers op de weg, gaten in de straten, afval, stank van rottende vis, overal mensen die tegen je opbotsen vaak met minimaal dubbel mijn lichaamsgewicht. Zweet, herrie, vuil. En we komen geen stap dichter bij ons doel. Eindresultaat: mijn frustratietolerantie is onvoldoende en mijn kookpunt is dermate bereikt dat een ijsje om af te koelen niet mag baten. F#*k de shuttleservice, we zoeken het zelf wel uit.
Santa-Ana-to-Honduras-do-it-yourself, betekent El Salvador uit, terug Guatemala in, vervolgens Guatemala uit en Honduras in. 5 bussen later en heel wat uren zweten in overvolle bussen, gesprekjes voeren met nieuwsgierige medereizigers en onderhandelen met verder, bevind ik me in Copán, het toeristisch centrum van Honduras. Kerst vieren hier zal waarschijnlijk betekenen: film kijken in de hotelkamer met een bus pringles, want goed eten is hier ver te zoeken. Maar ach.. volgend jaar weer echt kerst!
Voor jullie gezellige dagen, lekker eten en alvast een goed uiteinde gewenst!
Liefs y hasta pronto!
Ramona
-
24 December 2011 - 11:50
Arie En Cora:
Toch hele fijne en aparte kerstdagen.
En voor 2012 weer heel veel avonturen en veel mooie ontmoetingen in Zuid Amerika.
-
24 December 2011 - 12:35
Yvette:
Hi Moon, hele fijne Kerstdagen gewenst in een heet Honduras en alvast een heel fijn 2012! Dat het nieuwe jaar maar net zo spannend mag worden en je nog veel meer avonturen mag beleven!
x Yvette -
24 December 2011 - 13:12
Piet En Joke:
Ik heb bewondering voor je uithoudingsvermogen. wat een hectiek in die drukte! we wensen jullie een heel gelukkig en wat relaxter 2012!
Groetjes, Piet en Joke -
24 December 2011 - 15:32
Auke:
Goede kerst en we bellen! -
24 December 2011 - 18:32
R En N DrDij:
Nogmaals wensen we jullie prettige Kerstdagen en jaarwisseling en een gezond 2012 -
24 December 2011 - 21:33
Gerda:
Hoi Ramona,
Niet teveel mopperen hoor! Je zoekt de problemen zelf op! Na zoveel reizen moet je wel weten dat de NS een fantastisch vervoersbedrijf is en dat is het ook, wij zijn gewoon verwende kinderen. Het is zaak om nog fatalistischer te worden en veel ijs te eten om af te koelen. Geniet van je kerstfilm en ga vooral leuke dingen doen!
Kerstknuffel van Gerda -
24 December 2011 - 23:07
Bianca:
Felices Pascuas
y
Feliz Año Nuevo
Liefs Bianca -
25 December 2011 - 14:35
Jolien:
Nou moon, kip en broccoli klinkt nog als een redelijk feestelijke maaltijd, het was in ieder geval zonder bonen.. Succes in Honduras, hopelijk brengt het leuke verrassingen!
Liefs jo -
25 December 2011 - 20:28
Bianca:
Even een aanvulling op mijn eerdere bericht. Het is dus niet pasen, maar ik heb begrepen dat je het ook gebruikt voor kerst. Aangezien ik de spaanse taal ab-so-luut niet machtig ben en bang ben voor een blooper, hierbij de juiste woorden in het nederlands:
prettige feestdagen en een gelukkig nieuwjaar. Voor jullie allebei. -
27 December 2011 - 08:44
Riet Ruckert:
voor een kerstwens ben ik te laat helaas,......maar ik wens je voor de jaarwisseling een mooie tijd; ik ben benieuwd hoe die in jouw huidige verblijfplaats wordt gevierd. Ramona, ik wens je een heel inspirernd en gelukkig 2011! -
27 December 2011 - 08:45
Riet Ruckert:
Ik bedoel natuurlijk 2012! dom, dom dom! -
27 December 2011 - 10:31
Jan&Maria:
Kerst incl. feestmaaltijd goed doorgekomen? Dan nu op naar de jaarwisseling.
Een fantastisch 2012 vol mooie avonturen!
Liefs en een knuffel.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
