'Anders' reizen
Door: Ramona
25 Mei 2008 | Maleisië, Kuala Lumpur
Reizen in Maleisie is 'anders'. Anders dan dat wij gewend zijn in elk geval.
In tegenstelling tot de meeste landen die we hebben bezocht, is reizen hier minder 'actief' en veel meer gericht op ervaren.
Rusteloos als we allebei zijn, hebben we daar erg aan moeten wennen.
Alles is hier anders, de mensen, de gewoonten, het ritme en het tempo. En dat vraagt natuurlijk om de nodige aanpassing.
Inmiddels zijn we wat meer in een 'relax-en-neem-waar-ritme' geraakt en zijn we er over uit dat dit een heel ander soort avontuur is, dat ons in plaats van in fysiek opzicht vooral zintuigtechnisch behoorlijk aan het werk zet. Hoewel dat minder 'ons ding' is dan bijvoorbeeld het beklimmen van een berg, gaan we het steeds leuker vinden!
Na een aantal aangename dagen in de koele Cameron Highlands, waar we hebben kunnen genieten van uitzichten over heuvels vol theeplantages, nemen we de bus naar Georgetown. Een bruisende stad in het westen van Maleisie.
Ons doel is om hier 'snel' een Indonesie visum te regelen (wat we in Kuala Lumpur hebben nagelaten, omdat de ambassade daar meer dicht dan open is en de procedure er nogal tijdrovend schijnt te zijn) en dan richting oostkust te vertrekken om wat tropische eilanden te bezoeken.
Hoewel Maleisie onder reizigers bekend staat als 'Azie voor beginners', gaat ook hier niets 'even snel'.
Als we op vrijdagmiddag bij het Indonesisch consulaat aankomen, bevindt zich daar een massa wachtende mensen en geeft men aan geen tijd meer voor ons te hebben. Dat betekent dat we tot maandag moeten wachten en dus een weekend door zullen moeten brengen in de stad.
We hebben echter een prettige overnachtingsplek gevonden en geven onze oren en ogen uitgebreid de kost!
Wat de reisgids zegt over Georgetown is maar al te waar:
'Cramped and chaotic, central Georgetown is an obstacle course of daily life. Dodging in and out of traffic and across open drains, turns walking into a full-contact sport. When you can shift your concentration away from ground-level, you'll notice Georgetown's charms'.
Een aantal indrukken:
- Eten..
Fruit.. ongelooflijk veel soorten vruchten, de meesten nog nooit gezien. Alleen al zo'n 10 soorten mango's en allerlei rare pelvruchten met heerlijke smaken!
Voedsel in het algemeen: erg betaalbaar en bizar gevarieerd. Er is eten uit elk werelddeel te vinden. Het lekkerste dat we tot nu toe hebben geproefd is afkomstig uit de Libanese keuken. Een grote verscheidenheid aan subtiele kruiden. Echt een aanrader!
Uit de Maleise keuken is Nasi Lemak ons favoriete gerecht. In kokosmelk gekookte rijst met pinda's, kleine gedroogde zoute visjes, wat groenten en een heel pittig sausje. Hoewel het hier veel als ontbijt wordt gegeten, eten wij het liever als lunch.
Verder eten we veel Indiaas. Vooral de lassie (yoghurt, melk en vers fruit uit de blender) staat hoog op onze ranglijst.
We bezoeken vaak avondmarkten. Een soort pleinen/foodcourts waar eettentjes met de meest bizarre producten verzameld zijn en je buiten lekker neer kunt ploffen om voor zo'n twee euro je buik rond te eten aan allerlei interessante voedingswaren. En als je geluk hebt staat Malaysia's 'next idol' voor je neus te zingen.
- Bevolking..Er leven ontzettend veel Indiase mensen in Maleisie. India lijkt overal. Kleurrijke winkeltjes, slapende riksjarijders, oude mannetjes die zitten te dammen met bierdopjes, vrouwen in prachtige sari's en natuurlijk die hysterische schelle muziek overal.
We worden er erg melig van.
Ook zijn er heel veel Chinezen. Hun gewoonten lijken hier op te zijn genomen in het dagelijks leven.
Zoals: heel hard smakken en boeren laten aan tafel. Af en toe vergaat je eetlust je!
En natuurlijk de rochels uit de tenen ophoesten, dat blijkt nogal een serieuze aangelegenheid die minuten duurt en ronduit afschuwelijk klinkt.
We kunnen er niet aan gewend raken en zijn telkens wanneer we die langgerekte slijmklank horen dolblij met onze tbc-vaccinatie! In veel restaurants en bussen vind je bordjes met het verzoek 'please, do not spit'.
- Het weer.. moesson! Bijna elke dag valt er - voor ons schijnbaar vanuit het niets, we kunnen het aan de lucht niet voorspellen - een gigantische bui die urenlang duurt. De regen komt met bakken uit de hemel en binnen een paar minuten staan de straten volledig blank. Paraplu's mogen niet baten en na een half uur wachten besef je dat onder een afdakje blijven staan geen enkele zin zal hebben. Dus doen we net zoals de mensen hier: broekspijpen oprollen en lopen maar. Koud is het niet en je droogt wel weer een keertje op. En als de zon weer schijnt, dan schijnt ie goed!
- Vervoer.. voor een paar euro kun je je als een koning overal per taxi heen laten vervoeren, maar dat doen we principieel zo min mogelijk. We reizen bijna altijd met lokale bussen. Vaak bussen die van ellende uit elkaar vallen, waarvan de ruitenwissers niet werken en de chauffeur zijn rijbewijs bij een pakje boter lijkt te hebben gekregen. De aanpak is hier: eerst doen, dan kijken. Of: gewoon doen, niet kijken.
We staan af en toe doodsangsten uit als de bus ineens uitzwenkt en rakelings langs een levensmoe brommerrijdertje met twee kinderen achterop scheert (die op zijn beurt zo opportunistisch is ervan uit te gaan dat God, Allah, Shiva,of wat diens hogere macht ook moge zijn er voor zorgt dat zijn of haar bizarre capriolen goed aflopen). Waarom bussen hier versnellingen hebben is ons nog niet duidelijk geworden. Vaak rijden we hele stukken hikkend in zijn 1, op andere momenten rijdt de chauffeur in zijn 4 tegen een berg op en verwacht je dat het arme barrel het elk moment kan begeven en achteruit de heuvel af zal rollen.
Soms vliegen we in een noodtempo door de bochten en denken we 'kan het alsjeblieft langzamer' en andere momenten rijden we een uur lang met 10 kilometer per uur over een hoofdweg en vragen we ons af wat er met de bus aan de hand is.
- Interessante ontmoeting.. terwijl we op een terrasje wat zitten te drinken, schuift naast ons een vreemd geklede man aan die in het Maleis in de lucht begint te praten. Het enige dat we tussendoor verstaan is: ... spiderman..!... superman!... krypton!
Plotseling wendt de man zich tot ons en begint in het Engels tegen ons te praten en te vertellen dat hij van krypton komt en gevlucht is voor de oorlog op zijn planeet. Hij is nu op aarde, maar voelt zich hier erg onbegrepen, omdat mensen zijn levensverhaal niet geloven. Natuurlijk vindt hij bij ons een luisterend oor en al snel vertelt hij dat Auke de nieuwe superman is. Hij wil hij weten of mijn naam Arabisch is en als ik zeg: Spanish, verstaat hij 'spinach'. Het volgende half uur is hij luidkeels 'popeye the sailorman' aan het zingen.
Mazlan is vriendelijk en goedgeluimd gezelschap en doet me beseffen dat ik mijn werk nog niet hoef te missen, want dat is overal :)
Om een lang verhaal kort te maken: aan verwondering geen gebrek.
Hoewel we voor ons gevoel weinig 'avonturieren' doen we al met al enorm veel indrukken op en lopen we elkaar continue dingen aan te wijzen. Geen mogelijkhed om ons te vervelen!
Ons eerste strandbezoek zit er inmiddels op en wie van stranden houdt is in Maleisie op de goede plek.
Palmbomen, lauwwarm water en prachtig licht zand.
Een uurtje zon is genoeg voor een kreefteteffect, dus we doen het nog even rustig aan.
Als we - in'sjallah - uiteindelijk ons visum in handen hebben, zullen we naar de oostkust reizen voor het echte strandwerk op de Perhentian Islands. We kijken ernaar uit!
Liefs,
Ramona & Auke
PS:
- Yvet, hebben je ouders het naar hun zin?
- Carool, komt jouw vakantie al dichtbij? Peru.. zucht... Zuid Amerika zit zo verankerd dat we stiekem al nieuwe dromen hebben! :)
- Ben, weet jij al waar jouw reis naartoe gaat?
- Loes, gaat het goed met je rijperikelen? Je herkent de verhalen van rampenbestuurders ongetwijfeld en jij zou hier zeker al LANG een taxi of bus mogen besturen! :)
In tegenstelling tot de meeste landen die we hebben bezocht, is reizen hier minder 'actief' en veel meer gericht op ervaren.
Rusteloos als we allebei zijn, hebben we daar erg aan moeten wennen.
Alles is hier anders, de mensen, de gewoonten, het ritme en het tempo. En dat vraagt natuurlijk om de nodige aanpassing.
Inmiddels zijn we wat meer in een 'relax-en-neem-waar-ritme' geraakt en zijn we er over uit dat dit een heel ander soort avontuur is, dat ons in plaats van in fysiek opzicht vooral zintuigtechnisch behoorlijk aan het werk zet. Hoewel dat minder 'ons ding' is dan bijvoorbeeld het beklimmen van een berg, gaan we het steeds leuker vinden!
Na een aantal aangename dagen in de koele Cameron Highlands, waar we hebben kunnen genieten van uitzichten over heuvels vol theeplantages, nemen we de bus naar Georgetown. Een bruisende stad in het westen van Maleisie.
Ons doel is om hier 'snel' een Indonesie visum te regelen (wat we in Kuala Lumpur hebben nagelaten, omdat de ambassade daar meer dicht dan open is en de procedure er nogal tijdrovend schijnt te zijn) en dan richting oostkust te vertrekken om wat tropische eilanden te bezoeken.
Hoewel Maleisie onder reizigers bekend staat als 'Azie voor beginners', gaat ook hier niets 'even snel'.
Als we op vrijdagmiddag bij het Indonesisch consulaat aankomen, bevindt zich daar een massa wachtende mensen en geeft men aan geen tijd meer voor ons te hebben. Dat betekent dat we tot maandag moeten wachten en dus een weekend door zullen moeten brengen in de stad.
We hebben echter een prettige overnachtingsplek gevonden en geven onze oren en ogen uitgebreid de kost!
Wat de reisgids zegt over Georgetown is maar al te waar:
'Cramped and chaotic, central Georgetown is an obstacle course of daily life. Dodging in and out of traffic and across open drains, turns walking into a full-contact sport. When you can shift your concentration away from ground-level, you'll notice Georgetown's charms'.
Een aantal indrukken:
- Eten..
Fruit.. ongelooflijk veel soorten vruchten, de meesten nog nooit gezien. Alleen al zo'n 10 soorten mango's en allerlei rare pelvruchten met heerlijke smaken!
Voedsel in het algemeen: erg betaalbaar en bizar gevarieerd. Er is eten uit elk werelddeel te vinden. Het lekkerste dat we tot nu toe hebben geproefd is afkomstig uit de Libanese keuken. Een grote verscheidenheid aan subtiele kruiden. Echt een aanrader!
Uit de Maleise keuken is Nasi Lemak ons favoriete gerecht. In kokosmelk gekookte rijst met pinda's, kleine gedroogde zoute visjes, wat groenten en een heel pittig sausje. Hoewel het hier veel als ontbijt wordt gegeten, eten wij het liever als lunch.
Verder eten we veel Indiaas. Vooral de lassie (yoghurt, melk en vers fruit uit de blender) staat hoog op onze ranglijst.
We bezoeken vaak avondmarkten. Een soort pleinen/foodcourts waar eettentjes met de meest bizarre producten verzameld zijn en je buiten lekker neer kunt ploffen om voor zo'n twee euro je buik rond te eten aan allerlei interessante voedingswaren. En als je geluk hebt staat Malaysia's 'next idol' voor je neus te zingen.
- Bevolking..Er leven ontzettend veel Indiase mensen in Maleisie. India lijkt overal. Kleurrijke winkeltjes, slapende riksjarijders, oude mannetjes die zitten te dammen met bierdopjes, vrouwen in prachtige sari's en natuurlijk die hysterische schelle muziek overal.
We worden er erg melig van.
Ook zijn er heel veel Chinezen. Hun gewoonten lijken hier op te zijn genomen in het dagelijks leven.
Zoals: heel hard smakken en boeren laten aan tafel. Af en toe vergaat je eetlust je!
En natuurlijk de rochels uit de tenen ophoesten, dat blijkt nogal een serieuze aangelegenheid die minuten duurt en ronduit afschuwelijk klinkt.
We kunnen er niet aan gewend raken en zijn telkens wanneer we die langgerekte slijmklank horen dolblij met onze tbc-vaccinatie! In veel restaurants en bussen vind je bordjes met het verzoek 'please, do not spit'.
- Het weer.. moesson! Bijna elke dag valt er - voor ons schijnbaar vanuit het niets, we kunnen het aan de lucht niet voorspellen - een gigantische bui die urenlang duurt. De regen komt met bakken uit de hemel en binnen een paar minuten staan de straten volledig blank. Paraplu's mogen niet baten en na een half uur wachten besef je dat onder een afdakje blijven staan geen enkele zin zal hebben. Dus doen we net zoals de mensen hier: broekspijpen oprollen en lopen maar. Koud is het niet en je droogt wel weer een keertje op. En als de zon weer schijnt, dan schijnt ie goed!
- Vervoer.. voor een paar euro kun je je als een koning overal per taxi heen laten vervoeren, maar dat doen we principieel zo min mogelijk. We reizen bijna altijd met lokale bussen. Vaak bussen die van ellende uit elkaar vallen, waarvan de ruitenwissers niet werken en de chauffeur zijn rijbewijs bij een pakje boter lijkt te hebben gekregen. De aanpak is hier: eerst doen, dan kijken. Of: gewoon doen, niet kijken.
We staan af en toe doodsangsten uit als de bus ineens uitzwenkt en rakelings langs een levensmoe brommerrijdertje met twee kinderen achterop scheert (die op zijn beurt zo opportunistisch is ervan uit te gaan dat God, Allah, Shiva,of wat diens hogere macht ook moge zijn er voor zorgt dat zijn of haar bizarre capriolen goed aflopen). Waarom bussen hier versnellingen hebben is ons nog niet duidelijk geworden. Vaak rijden we hele stukken hikkend in zijn 1, op andere momenten rijdt de chauffeur in zijn 4 tegen een berg op en verwacht je dat het arme barrel het elk moment kan begeven en achteruit de heuvel af zal rollen.
Soms vliegen we in een noodtempo door de bochten en denken we 'kan het alsjeblieft langzamer' en andere momenten rijden we een uur lang met 10 kilometer per uur over een hoofdweg en vragen we ons af wat er met de bus aan de hand is.
- Interessante ontmoeting.. terwijl we op een terrasje wat zitten te drinken, schuift naast ons een vreemd geklede man aan die in het Maleis in de lucht begint te praten. Het enige dat we tussendoor verstaan is: ... spiderman..!... superman!... krypton!
Plotseling wendt de man zich tot ons en begint in het Engels tegen ons te praten en te vertellen dat hij van krypton komt en gevlucht is voor de oorlog op zijn planeet. Hij is nu op aarde, maar voelt zich hier erg onbegrepen, omdat mensen zijn levensverhaal niet geloven. Natuurlijk vindt hij bij ons een luisterend oor en al snel vertelt hij dat Auke de nieuwe superman is. Hij wil hij weten of mijn naam Arabisch is en als ik zeg: Spanish, verstaat hij 'spinach'. Het volgende half uur is hij luidkeels 'popeye the sailorman' aan het zingen.
Mazlan is vriendelijk en goedgeluimd gezelschap en doet me beseffen dat ik mijn werk nog niet hoef te missen, want dat is overal :)
Om een lang verhaal kort te maken: aan verwondering geen gebrek.
Hoewel we voor ons gevoel weinig 'avonturieren' doen we al met al enorm veel indrukken op en lopen we elkaar continue dingen aan te wijzen. Geen mogelijkhed om ons te vervelen!
Ons eerste strandbezoek zit er inmiddels op en wie van stranden houdt is in Maleisie op de goede plek.
Palmbomen, lauwwarm water en prachtig licht zand.
Een uurtje zon is genoeg voor een kreefteteffect, dus we doen het nog even rustig aan.
Als we - in'sjallah - uiteindelijk ons visum in handen hebben, zullen we naar de oostkust reizen voor het echte strandwerk op de Perhentian Islands. We kijken ernaar uit!
Liefs,
Ramona & Auke
PS:
- Yvet, hebben je ouders het naar hun zin?
- Carool, komt jouw vakantie al dichtbij? Peru.. zucht... Zuid Amerika zit zo verankerd dat we stiekem al nieuwe dromen hebben! :)
- Ben, weet jij al waar jouw reis naartoe gaat?
- Loes, gaat het goed met je rijperikelen? Je herkent de verhalen van rampenbestuurders ongetwijfeld en jij zou hier zeker al LANG een taxi of bus mogen besturen! :)
-
25 Mei 2008 - 07:27
Riet Ruckert:
Lieve mensen wat een belevenissen!!Daar kan een multiculturele samenleving dus wel. Heerlijk om zoveel variatie aan vruchten te kunnen kopen.En wat een prachtige foto's van die groene heuvels, een liefelijk landschap. Nou superman en echtgenote, bedankt voor dit mooie zondagmorgen-bericht. Liefs van Riet -
25 Mei 2008 - 08:02
Ome Joop & Tante The:
H I wereld reizigers
Zo te horen gaat het goed he,Heel anders he maar dat wist ik wel hoor, maak zeker dat jullie nooit iets op zak hebben wat
daar verboden is he. want dat zou niet zo leuk zijn als je dan gesnapt wordt
en als je over standen praat, wacht maar
totdat je in Australia ben, wij hebben ik
denk de mooiste stranden van de wereld
veel plezier he groetjs Ome Joop & tante Thea bye bye. -
25 Mei 2008 - 08:27
Ria:
Hoi Ramona en Popeye.
Ramona wat moet jij je veilig voelen met zo'n superman om je heen.
Leuk om op de hoogte te blijven van jullie belevenissen. Heel wat minder saai als hier in holland waar het na wat zon weer flink aan het regenen is alhoewel jullie ook geen gebrek hebben aan regen begrijp ik.
Geniet van alles om je heen en niet roggelen hoor!
Groetjes Han en Ria
p.s. Han heeft al zijn tentamens gehaald dus die stress is weer voorbij.
-
25 Mei 2008 - 08:29
Yvette:
Heee, mijn ouders komen woensdag terug en vinden het een fantastisch land, met prachtige natuur! Ik ga dus zeker zelf ook gauw een keer!
De foto's zijn ook weer geweldig!
x -
25 Mei 2008 - 08:45
Piet En Joke:
Hoi Ramona en Auke,
Wat een schitterende foto's weer.
Gelukkig niet van de rochelende en spugende mannen. Ik kan me heel goed voorstellen dat jullie daar onpasselijk van worden. Wel leuk dat het reizen steeds verrassend is.
Nog heel veel leuke ervaringen gewenst! -
25 Mei 2008 - 10:13
Kim Vlietstra:
Zooooo gaaf!!
Blijf genieten, liefs Kim -
25 Mei 2008 - 10:48
Femke Zuijdwijk:
Hoihoi
Alleen even laten weten dat ik nog meelees!!
X Femke -
25 Mei 2008 - 13:39
Lida:
Hallo Ramona en Auke...
Oef, wat een indrukken: ik zat aan het eind van deze 'aflevering' te puffen. Moet je nagaan dat julie het aan den lijve ondervinden; meer dan vermoeiend maar wel onwijs gaaf!! En o,o,o mensen wat krijg ik dan een last van m'n reiskriebels! En de foto's van de heuvels van Cameron zijn dus echt zoals Lipton en Pickwick ons voorschotelen:je wordt al dorstig als je ze ziet al die theeblaadjes hahahaha. Hoop dat jullie visum snel geregeld wordt zodat jullie dan weer verder kunnen. Ondertussen geniet van al dat fruit (niet duur maar wel heel gezond) en rochelende mensen knippen jullie maar uit de opgeslagen indrukken. Lieve groetjes..... -
25 Mei 2008 - 15:10
Jan En Gerrie:
Vanuit een zonnig Slovenië waar wij vanaf ons campingplekje op de bergen kijken (waar op de toppen nog sneeuw ligt!) een hartelijke groet! Wij hopen de komende weken ook van die onuitwisbare indrukken op te gaan doen!
Lieve groetjes van paM en maM. -
28 Mei 2008 - 21:17
Gerda Hoogendam:
Hoi Auke en Ramona,
Lekker al die verschillende smaken en soorten fruit! Niet de gewoontes overnemen he? Mooie groene heuvels, weliswaar niet allemaal meer met oerbossen, maar toch mooi! Er is weer onderzoek gedaan naar duurzaam hout, Ikea en Hema verkopen als enige ketens tuinmeubelen die 100% van duurzaam hout zijn gemaakt en er is 40% meer duurzaam tuinmeubel in de winkel dan vorig jaar, dus we gaan vooruit, ik hoop nog op tijd om de oerbossen daar te behouden! Vandaag hebben wij ook Chinees gegeten omdat Iris haar examens achter de rug heeft, we moeten nu 1 1/2 week wachten op de uitslag, maar zelf maakt ze zich geen zorgen: ze gaat ervan uit dat ze straks haar papiertje op kan halen! Heerlijk om zo overtuigd te zijn! Vrijdag gaat de knie van ma onder het mes en daarna oefenen zodat ze straks weer kan wandelen!
Onze kleindochter draait sinds gisteren om naar haar buik en weer terug, knap toch he?
Nou, leer van de rust en het langzame tempo te houden, we spreken elkaar weer bij het volgende bericht!
Dikke knuffel van Gerda -
30 Mei 2008 - 20:43
Wil Venema:
Heerlijk om te lezen - al dat fruit. En gezond is het ook ... dat lezen van dit bericht. Want ik heb er vreselijk om moeten lachen. Ik zie het *zo* voor me. Ook die spraakverwarring. Geweldig dat jullie ons zo laten mee genieten. Heb het goed! -
01 Juni 2008 - 17:10
Mirja :
Hoi ,geen tijd om te zich vervelen -kan ik voorstellen ,heh heh .Veel liefs verder Mirja -
01 Juni 2008 - 19:32
Renee:
Hallo daar!!
Ondanks dat het "jullie ding" niet helemaal is! Klinkt het erg fascinerend en erg interessant!
en wat een mega mooie foto's weer zeg! vooral die theeplantages! toch wel erg indrukwekkend!
Nou zoals mijn moeder al verteld heeft draait Elize zich om! leuk he! 1 kant op gaat nu goed (het is nog wel even lastig en hard werken hoor! ze moet elke keer weer ontdekken hoe het ook alweer moest!) de andere kant lukt nog net niet! maar dat zal ongetwijfeld ook snel lukken!
We hadden haar beter snelle jelle kunnen noemen! Ze wil ook alleen nog maar zitten liggen is voor baby's he! En ikke is al groot dus dat doen we nu niet meer! verder gaat hier alles goed!
Nou heel veel plezier weer! en tot schrijfs!
Liefs Michael Renee en Elize!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
