Ticket to the Tropics
Door: Ramona
29 Augustus 2008 | Australië, Yungaburra
In vijf hele dagen rijden we vanuit het centrum terug omhoog naar Tennant Creek en vandaar draaien we rechtsaf naar Townsville aan de oostkust. Ik geniet met volle teugen van het rijden en denk dat ik in een vorig leven misschien roadtrainchauffeuse ben geweest. Denkende dat roadtrainchauffers waarschijnlijk elke dag snacken, eet ik zelfs een saucijzenbroodje, terwijl ik daar helemaal niet van houd. Als dat geen bewijs is..
De thermokleding kan weer uit! De mutsen, sjaals en handschoenen gaan terug in de bank en de korte mouwen komen weer tevoorschijn.
Zwetend rijden we over de Barkly Highway. Voor wie dacht dat rijden langs de Stuart Highway prikkelarm was. Mis! HIER is pas rust en ruimte! Eindeloze vlaktes, slaperige 3-huis-dorpjes en dor, goudgeel gras zover het oog rijkt. Het mag vreemd klinken, maar voor ons heeft dit absoluut karakter en zeker als de zon onder gaat en er een gouden gloed over de velden ligt, is de omgeving simpelweg sprookjesachtig.
We overnachten in het 's avonds spookachtig uitziende kopermijnstadje Mt. Isa en een avond later in het nog minder charmante plaatsje Hughenden. Dit overigens na door een bijbels-aandoende sprinkhanenplaag te zijn gereden. Plok Plok PLOK, duizenden - misschien wel miljoenen - enorme springbeesten vliegen rond en ketsen keihard tegen de voorruit. Het is alsof we in een film zijn beland. Onze roadkill tot nu toe: 1 levensmoe vogeltje en duizenden sprinkhanen.
Verder gebeurt er vijf dagen weinig. Onder al dat rijden komen er dan vanzelf grote levensvragen boven drijven. Zoals:
- Eten we vandaag een verantwoorde maaltijd, of die grappige Australie-vormige hamburgers van de Coles supermarkt?
- Als snoepjes in een vierkante, langwerpige verpakking zitten.. heet die verpakking dan toch een rolletje?
We vinden het nooit moeilijk ons te vermaken.. hoewel.. eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we Australie fantastisch vinden, we ontzettend genieten van de ontspannen sfeer, de meesterlijke landschappen en het ongelooflijke dierenrijk, maar dat we inmiddels zo ontprikkeld zijn dat we een beetje een gebrek aan uitdaging en avontuur ervaren.
We vervallen in routines, en komen voorzichtig aan een beetje in een.. ahum... ik schaam het om het te zeggen.. reis-s-l-e-u-r.. terecht.
Mede om die reden besluiten we onszelf dan ook als uitdaging stellen om langs de toeristische oostkust reizend, toch relatief onpopulaire plekken te vinden.
En.. we hebben een reisbestemming aan onze to-do list toegevoegd..
Bij het budgetteren van een lange reis, houd je vanzelfsprekend rekening met mogelijke tegenslagen. Je gaat er voor de zekerheid van uit dat alles duurder is dan je denkt, dat je een paar keer wordt bestolen, dat je hier en daar een impulsieve dure activiteit onderneemt, et cetera. Want je moet er toch niet aan denken dat je een paar maanden eerder dan gepland geen cent meer over hebt en eerder naar huis moet keren, waar nog een stel huurders je huis bevolken!
Onze begroting voor deze reis is dan ook vrij ruim genomen.
Tot nog toe mogen we onszelf echter op de borst kloppen.. het gaat erg goed met onze financieen!
Om die reden besluiten we dus nog een extra uitstapje te maken. Eind oktober vliegen we naar Nieuw Caledonie! Dat is een Franse kolonie in de Pacific. Tropisch, warm en als het goed is nog een stukje 'andere cultuur'. We hebben geen idee wat we ervan moeten verwachten en die gedachte spreekt ons erg aan! Wat ik wel weet is dat Auke zijn Frans uit de kast moet halen. In Zuid-Amerika was zijn excuus voor het feit dat er geen woord Spaans over zijn lippen kwam continue dat zijn Frans 'in de weg zat', dat mag hij nu dus gaan laten zien :)
We zijn erg enthousiast over ons nieuwe plan en hebben weer heel wat in te lezen!
Al fantaserend over nieuwe avonturen bereiken we Townsville, waar we een ontmoeting hebben met de dochter van de vrienden van de ouders van Sarah (onder sommigen wel bekend). Dat vinden we wel leuk hier, iedereen kent wel iemand die weer iemand kent die je in contact kan brengen met een persoon die mogelijk wel zin heeft in een kop koffie of een praatje.
Na een gezellige dag Townsville reizen we 500 kilometer noordwaarts, het Daintree National Park in.
Ik dompel mijzelf voor het eerst onder in de kunst die 'bochtige steile smalle weggetjes rijden' heet en op het moment dat ik denk het door te hebben trap ik in mijn nog te vers in het geheugen liggende rijles-valkuil. Ik laat me opjagen op een gehaaste bestuurder achter mij, focus op een ding (de bochten) en vergeet in de gauwigheid overzicht te houden over het geheel, waardoor ik een ander ding (de torenhoge DREM-PEL!!!) over het hoofd zie. Auke schreeuwt verschrikt PAS OP!, waardoor ik de rem nog net in kan trappen en we het park op de valreep niet vliegend te zien krijgen. Pfff... Auke mag verder rijden, ik oefen morgen wel weer verder en besef dat die roadtrainchauffeuse dejavu misschien toch vooral op overmoedige fantasieen berustte (snif)..
We parkeren ons campertje op een bushcamping bij Cape Tribulation: 'where the rainforest meets the sea'.
Een prachtig stuk natuur, dat ons erg doet denken aan de Zuidwest kust van Nieuw Zeeland. Alleen warmer. Schitterende stokoude jungle, gigantische boomwortels, eindeloos veel vogels, een topbestemming!
Na twee dagen ooh-en en aah-en vervolgen we onze weg en strijken we voor een nachtje neer in het toeristische, maar toch wel elegante Port Douglas.
Een avond praten met een stel avontuurlijke Zuid-Australiers en een uitnodiging om in oktober bij hen te komen logeren later, reizen we wederom verder naar Atherton Tableland. Een stukje landinwaarts en weinig beschreven in de reisboeken, dus... wie weet niet al te druk?
We slaan de spijker op zijn kop. Nog meer regenwoud, een kakafonie aan dierengeluiden waar je steil van achterover slaat. Vooral vermakelijke concerten van de Kookaburra's die hier in grote getalen aanwezig zijn.
In Northern Territory hadden we al kennis gemaakt met de Blue Winged Kookaburra. Die maakt een geluid dat op lachen lijkt, maar net niet helemaal, want halverwege elke sessie lijkt hij erin te stikken. Zijn geluid is ongeveer: ha-ha.. uch.. haha...uh-huh-huh.. uurrrrrrrrch..kchh..
Nu, echter, worden we omringd door zijn vogelbroeders, de Laughing Kookaburra's. En die kunnen pas echt lachen! Zeg maar gerust schateren! Dit geluid klinkt meer als: AAAAAAAAAAAAAH! HAHA! WHAAAA-HA-HA, WHOOOOOOOEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE-HAHAHAHAHAHA!!!
Vaak zitten ze in paren in de boom te krijsen, hun hoofden in hun nekken gegooid en op het moment dat je zelf door hun gegier bent aangestoken en als vanzelf ook begint te lachen, stopt hun geschater abrupt en zitten ze je als versteend vanaf hun tak aan te kijken. De blik in hun ogen lijkt te zeggen: wat zit jij je aan te stellen?
We kunnen er geen genoeg van krijgen.
Waar we ook groot fan van zijn, zijn de rockwallabies. Op sommige plekken letterlijk aaibaar. Natuurlijk is dat droevig, want deze dieren horen schuw en zelfvoorzienend te zijn. Als ze je komen knuffelen zijn ze duidelijk gevoerd. Maar toch... we kunnen het niet laten om even die pluizige neuzen te aaien en dan maar even mee te 'genieten' van de schade die door toeristen aangericht is. Ze zijn zo extreem knuffelbaar! Pa en ma.. voor mijn volgende verjaardag wil ik een wallaby! :)
In Yungaburra belanden we op een heerlijk rustige camping, waar een boerenschuur is omgetoverd tot kampkeuken met haardvuur en al. We drinken er onze wijntjes, babbelen wederom met een ieder die in is voor een praatje (dat is min of meer iedereen) en vullen onze dagen met het speuren naar een ander typisch Australisch dier, de Platypus.
50 miljoen jaar isolement heeft ervoor gezorgd dat de Australische dieren de tijd hebben gekregen om zich in de meest onwaarschijnlijke richtingen te ontwikkelen. Een van de hierdoor ontstane wonderen der natuur is het vogelbekdier; een tandeloos, giftig, met vacht begroeid, eieren leggend, half waterdier met de snavel van een eend, de staart van een bever, poten met zwemvliezen en klauwen.
Er is eindeloos getwist over het dier tot de zoogdieren of de reptielen behoorde, maar na lang vijven en zessen mocht het zich rekenen tot de categorie zoogdieren. Zoiets moet je toch met eigen ogen zien?
Zoekt en gij zult vinden, ook dit beest bestaat echt!
Voorlopig kijken we onze ogen uit in Australie. Per dag zien we wel waar we uitkomen. We stappen in de auto, zetten de richtingaanwijzer aan bij elk borje National Park en parkeren ons bed-op-wielen daar, waar niet teveel andere mensen dat ook doen.
Als we weer een bijzonder dier tegen het lijf zijn gelopen, nieuwe impulsieve plannen hebben gemaakt, of andere zaken te melden hebben, laten we weer van ons horen!
Liefs,
Auke en Ramona
PS:
- Wil, we hebben de tekst van je blog opgeslagen op onze computer en gaan er eens lekker voor zitten!
- Heleen, nog gefeliciteerd met je verjaardag!
- Yvet, alvast gefeliciteerd!
- Harriet, ook alvast van harte!
- Marije, idem!
- Ere wie ere toekomst: bedankt voor de supergezellige Lowlandsupdates!
- Ralph, staat je tas al ingepakt? :)
- Brinkhuizen, groot en klein, alles goed bij jullie?!
De thermokleding kan weer uit! De mutsen, sjaals en handschoenen gaan terug in de bank en de korte mouwen komen weer tevoorschijn.
Zwetend rijden we over de Barkly Highway. Voor wie dacht dat rijden langs de Stuart Highway prikkelarm was. Mis! HIER is pas rust en ruimte! Eindeloze vlaktes, slaperige 3-huis-dorpjes en dor, goudgeel gras zover het oog rijkt. Het mag vreemd klinken, maar voor ons heeft dit absoluut karakter en zeker als de zon onder gaat en er een gouden gloed over de velden ligt, is de omgeving simpelweg sprookjesachtig.
We overnachten in het 's avonds spookachtig uitziende kopermijnstadje Mt. Isa en een avond later in het nog minder charmante plaatsje Hughenden. Dit overigens na door een bijbels-aandoende sprinkhanenplaag te zijn gereden. Plok Plok PLOK, duizenden - misschien wel miljoenen - enorme springbeesten vliegen rond en ketsen keihard tegen de voorruit. Het is alsof we in een film zijn beland. Onze roadkill tot nu toe: 1 levensmoe vogeltje en duizenden sprinkhanen.
Verder gebeurt er vijf dagen weinig. Onder al dat rijden komen er dan vanzelf grote levensvragen boven drijven. Zoals:
- Eten we vandaag een verantwoorde maaltijd, of die grappige Australie-vormige hamburgers van de Coles supermarkt?
- Als snoepjes in een vierkante, langwerpige verpakking zitten.. heet die verpakking dan toch een rolletje?
We vinden het nooit moeilijk ons te vermaken.. hoewel.. eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we Australie fantastisch vinden, we ontzettend genieten van de ontspannen sfeer, de meesterlijke landschappen en het ongelooflijke dierenrijk, maar dat we inmiddels zo ontprikkeld zijn dat we een beetje een gebrek aan uitdaging en avontuur ervaren.
We vervallen in routines, en komen voorzichtig aan een beetje in een.. ahum... ik schaam het om het te zeggen.. reis-s-l-e-u-r.. terecht.
Mede om die reden besluiten we onszelf dan ook als uitdaging stellen om langs de toeristische oostkust reizend, toch relatief onpopulaire plekken te vinden.
En.. we hebben een reisbestemming aan onze to-do list toegevoegd..
Bij het budgetteren van een lange reis, houd je vanzelfsprekend rekening met mogelijke tegenslagen. Je gaat er voor de zekerheid van uit dat alles duurder is dan je denkt, dat je een paar keer wordt bestolen, dat je hier en daar een impulsieve dure activiteit onderneemt, et cetera. Want je moet er toch niet aan denken dat je een paar maanden eerder dan gepland geen cent meer over hebt en eerder naar huis moet keren, waar nog een stel huurders je huis bevolken!
Onze begroting voor deze reis is dan ook vrij ruim genomen.
Tot nog toe mogen we onszelf echter op de borst kloppen.. het gaat erg goed met onze financieen!
Om die reden besluiten we dus nog een extra uitstapje te maken. Eind oktober vliegen we naar Nieuw Caledonie! Dat is een Franse kolonie in de Pacific. Tropisch, warm en als het goed is nog een stukje 'andere cultuur'. We hebben geen idee wat we ervan moeten verwachten en die gedachte spreekt ons erg aan! Wat ik wel weet is dat Auke zijn Frans uit de kast moet halen. In Zuid-Amerika was zijn excuus voor het feit dat er geen woord Spaans over zijn lippen kwam continue dat zijn Frans 'in de weg zat', dat mag hij nu dus gaan laten zien :)
We zijn erg enthousiast over ons nieuwe plan en hebben weer heel wat in te lezen!
Al fantaserend over nieuwe avonturen bereiken we Townsville, waar we een ontmoeting hebben met de dochter van de vrienden van de ouders van Sarah (onder sommigen wel bekend). Dat vinden we wel leuk hier, iedereen kent wel iemand die weer iemand kent die je in contact kan brengen met een persoon die mogelijk wel zin heeft in een kop koffie of een praatje.
Na een gezellige dag Townsville reizen we 500 kilometer noordwaarts, het Daintree National Park in.
Ik dompel mijzelf voor het eerst onder in de kunst die 'bochtige steile smalle weggetjes rijden' heet en op het moment dat ik denk het door te hebben trap ik in mijn nog te vers in het geheugen liggende rijles-valkuil. Ik laat me opjagen op een gehaaste bestuurder achter mij, focus op een ding (de bochten) en vergeet in de gauwigheid overzicht te houden over het geheel, waardoor ik een ander ding (de torenhoge DREM-PEL!!!) over het hoofd zie. Auke schreeuwt verschrikt PAS OP!, waardoor ik de rem nog net in kan trappen en we het park op de valreep niet vliegend te zien krijgen. Pfff... Auke mag verder rijden, ik oefen morgen wel weer verder en besef dat die roadtrainchauffeuse dejavu misschien toch vooral op overmoedige fantasieen berustte (snif)..
We parkeren ons campertje op een bushcamping bij Cape Tribulation: 'where the rainforest meets the sea'.
Een prachtig stuk natuur, dat ons erg doet denken aan de Zuidwest kust van Nieuw Zeeland. Alleen warmer. Schitterende stokoude jungle, gigantische boomwortels, eindeloos veel vogels, een topbestemming!
Na twee dagen ooh-en en aah-en vervolgen we onze weg en strijken we voor een nachtje neer in het toeristische, maar toch wel elegante Port Douglas.
Een avond praten met een stel avontuurlijke Zuid-Australiers en een uitnodiging om in oktober bij hen te komen logeren later, reizen we wederom verder naar Atherton Tableland. Een stukje landinwaarts en weinig beschreven in de reisboeken, dus... wie weet niet al te druk?
We slaan de spijker op zijn kop. Nog meer regenwoud, een kakafonie aan dierengeluiden waar je steil van achterover slaat. Vooral vermakelijke concerten van de Kookaburra's die hier in grote getalen aanwezig zijn.
In Northern Territory hadden we al kennis gemaakt met de Blue Winged Kookaburra. Die maakt een geluid dat op lachen lijkt, maar net niet helemaal, want halverwege elke sessie lijkt hij erin te stikken. Zijn geluid is ongeveer: ha-ha.. uch.. haha...uh-huh-huh.. uurrrrrrrrch..kchh..
Nu, echter, worden we omringd door zijn vogelbroeders, de Laughing Kookaburra's. En die kunnen pas echt lachen! Zeg maar gerust schateren! Dit geluid klinkt meer als: AAAAAAAAAAAAAH! HAHA! WHAAAA-HA-HA, WHOOOOOOOEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE-HAHAHAHAHAHA!!!
Vaak zitten ze in paren in de boom te krijsen, hun hoofden in hun nekken gegooid en op het moment dat je zelf door hun gegier bent aangestoken en als vanzelf ook begint te lachen, stopt hun geschater abrupt en zitten ze je als versteend vanaf hun tak aan te kijken. De blik in hun ogen lijkt te zeggen: wat zit jij je aan te stellen?
We kunnen er geen genoeg van krijgen.
Waar we ook groot fan van zijn, zijn de rockwallabies. Op sommige plekken letterlijk aaibaar. Natuurlijk is dat droevig, want deze dieren horen schuw en zelfvoorzienend te zijn. Als ze je komen knuffelen zijn ze duidelijk gevoerd. Maar toch... we kunnen het niet laten om even die pluizige neuzen te aaien en dan maar even mee te 'genieten' van de schade die door toeristen aangericht is. Ze zijn zo extreem knuffelbaar! Pa en ma.. voor mijn volgende verjaardag wil ik een wallaby! :)
In Yungaburra belanden we op een heerlijk rustige camping, waar een boerenschuur is omgetoverd tot kampkeuken met haardvuur en al. We drinken er onze wijntjes, babbelen wederom met een ieder die in is voor een praatje (dat is min of meer iedereen) en vullen onze dagen met het speuren naar een ander typisch Australisch dier, de Platypus.
50 miljoen jaar isolement heeft ervoor gezorgd dat de Australische dieren de tijd hebben gekregen om zich in de meest onwaarschijnlijke richtingen te ontwikkelen. Een van de hierdoor ontstane wonderen der natuur is het vogelbekdier; een tandeloos, giftig, met vacht begroeid, eieren leggend, half waterdier met de snavel van een eend, de staart van een bever, poten met zwemvliezen en klauwen.
Er is eindeloos getwist over het dier tot de zoogdieren of de reptielen behoorde, maar na lang vijven en zessen mocht het zich rekenen tot de categorie zoogdieren. Zoiets moet je toch met eigen ogen zien?
Zoekt en gij zult vinden, ook dit beest bestaat echt!
Voorlopig kijken we onze ogen uit in Australie. Per dag zien we wel waar we uitkomen. We stappen in de auto, zetten de richtingaanwijzer aan bij elk borje National Park en parkeren ons bed-op-wielen daar, waar niet teveel andere mensen dat ook doen.
Als we weer een bijzonder dier tegen het lijf zijn gelopen, nieuwe impulsieve plannen hebben gemaakt, of andere zaken te melden hebben, laten we weer van ons horen!
Liefs,
Auke en Ramona
PS:
- Wil, we hebben de tekst van je blog opgeslagen op onze computer en gaan er eens lekker voor zitten!
- Heleen, nog gefeliciteerd met je verjaardag!
- Yvet, alvast gefeliciteerd!
- Harriet, ook alvast van harte!
- Marije, idem!
- Ere wie ere toekomst: bedankt voor de supergezellige Lowlandsupdates!
- Ralph, staat je tas al ingepakt? :)
- Brinkhuizen, groot en klein, alles goed bij jullie?!
-
29 Augustus 2008 - 07:56
Gerrie:
Wow.... wat een mooie foto's weer! Het verhaal ga ik op een rustig momentje uitgebreid lezen maar een kopietje is al weer onderweg naar opa en de oma's! Lieve groetjes en blijf ons (en heel veel anderen die niet 'durven' te reageren omdat jullie ze niet kennen!) verrassen met jullie verslagen!
maM -
29 Augustus 2008 - 08:43
Joke:
Hoi Auke en Ramona,
Ik sluit me helemaal aan bij je moeder aan,ik dacht ook wow, wat een mooie foto's. Het is al leuk om zo naar te kijken,laat staan dat je het in het echt ziet.
Leuk dat jullie reisplannen flexibel zijn en jullie nog een extra uitstapje kunnen maken.
Nog heel veel plezier!
Groetjes, Joke -
29 Augustus 2008 - 08:53
Martin:
Leuk verhaal! Veel plezier op jullie tropische tripje.
PS: als Auke warme chocolade melk kan bestellen komt alles goed ;-) -
29 Augustus 2008 - 10:11
Lida:
Howdy folks, wat een verwennerij voor ons thuisblijvers; 'n lekker lang bericht en indeed schitterende foto's! Wat lijkt me het heerlijk om door zo'n eindeloze gele vlakte te rijden met zo'n enorme denderende stilte en rust. Aan het eind van de dag een prachtige zonsondergang en s'nachts een oneindige heldere sterrenhemel...oye...ik kan er alleen maar van dromen! Dat opjaaggevoel van een achteropkomende auto komt me bekend voor en ja...daar laat ik me dan ook door beïnvloeden. Fout natuurlijk want je moet gewoon rijden in je eigen stijl; dan gaan ze er maar langs of in dit geval: jammer joh blijf er maar achter hangen! Vet cool dat jullie een "uitstapje" gaan maken naar Nieuw Caledonië; het duurt nog even maar het staat op de 'to-do'-lijst! Zo zie je maar weer wat een goede planning doet: 'het ons bent zunig' heeft zo z'n voordeel toch?! Voorlopig gaan jullie eerst een paar heerlijke weken nog volop genieten van wat op jullie road komt; en daar mogen wij van meegenieten. Wat lijkt het me grappig om die Laughing Kookaburries te horen 'lachen' en de Rockwallabies zien er indeed zeer aaibaar uit maar om er eentje thuis te hebben....ahjoh zo zielig alleen zonder zijn soortgenoten. Zeg, zo'n boerenschuur zoals in Yungaburra zouden we hier in de polder rond Delft ook moeten hebben: lijkt me heerlijk!! Nou, ik ga maar een kopje koffie zetten (als troost). Take care and lots of fun. Tot het volgende reisverslag!! -
29 Augustus 2008 - 14:41
Brinkhuizen:
Hey jullie daar!
Sprinkhanen schijnen best lekker te zijn als je ze op de bbq gooit! tipje. ;-)
Any way, hier in het regenachtige Utrecht gaat het goed. Jasmijn groeit als kool en is met een kleine 10 dagen al drie oud, zoals zij dat zelf zegt. Maadag krijgen wij de sleutel van ons nieuwe huis, in Nieuwegein... Maar dat neemt niet weg dat we er erg veel zin in hebben! gewoon lekker een tuin ipv een balkon op het Noorden. Tegen de tijd dat jullie weer retour zijn komen je maar ens camperen in onze gierend grote tuin! En verder gaat het met werk goed en dat betekend ook dat het erg druk is. De tijd vliegt voorbij, vandaag is het al weer 4 weken geleden dat ik vakantie had :-(
Veel plezier daar!
grt
Sander en Jasmijntje -
29 Augustus 2008 - 15:49
Gerda:
Hoi Auke en Ramona,
Lachen die vogels!!!!Stomme beesten! Zelf mogen ze zo gek doen als ze willen en jullie mogen niet mee doen! Heb je foto's van ze kunnen maken? Maf beest ook dat vogelbekdier en die Walibi's, lief!!!Niet meenemen hoor! Ik hoor net van Klara, dat haar nichtje bij het vorige bezoek aan Nederland een gans mee heeft genomen naar Hongarije! Eerst mocht hij op het balkon en in het bad, maar toen de buren gingen klagen mochten ze bij een ander nichtje in de tuin en in de vijver, maar van de vijver werd hij bang omdat zijn poten de grond niet konden voelen! Zielig ontheemd dus en volgens mij is het verboden om dieren, dood of levend, mee over de grens te nemen. Eten mag eigenlijk ook niet mee over de grens, toch hebben we gisteravond verse Griekse salade gegeten: uit de tuin van kennissen daar met een Grieks wijntje, lekker hoor! Michael, Renee en Elize kwamen gisteren nl. terug uit Griekenland, lekker bruin alledrie.
Trouwens wel heerlijk dat jullie lekker flexibel met de route en de tijd om kunnen gaan, anders ben je op vakantie blijvend aan het plannen en er moet / moest al zoveel worden geregeld en gepland in de afgelopen maanden zodat jullie alles konden zien wat jullie hadden bedacht. Op deze manier kun je ook gebruik maken van het aanbod van mensen om te komen logeren: erg leuk zo'n verrassinkje! Maf trouwens dat je dan in oktober gaat logeren, maar ja een wereldreis is een iets andere vakantie natuurlijk. Jullie leren heel veel mensen kennen, dus in de komende jaren heb je vakantieadresjes en logeetjes genoeg.
Ik heb mijn eerste werkdag er alweer op zitten, meteen druk en veel afspraken voor de komende tijd, ik heb weer zin om te beginnen. Toen ik vanmorgen naar school fietste dacht ik: tsjonge, dit doe ik dus nog minstens 15 jaar, als ik tegen de tijd dat ik 65 ben niet tot mijn 67ste door moet werken...., maar goed, soms heb je van die doemgedachtes, die gaan gelukkig ook weer snel voorbij over het algemeen. Door jullie verhalen, hou ik gelukkig nog een beetje vakantiegevoel! Ik kijk al uit naar het volgende bericht. Veel plezier en maak je levensvragen niet TE zwaar he? Da's niet goed voor je hoor!
Knuffel van Gerda -
29 Augustus 2008 - 17:25
Wil Venema:
hallo daar ... dat rijden op zo'n vlakte - ik herken wat je schrijft, Ramona. Jaren geleden met een camper door Finland naar de Noordkaap gereden, en her en der wat 'afwijkingen' van de route genomen. Dan over zo'n steppe-achtig gebied rijdend ... heerlijk. Een gevoel van 'controle hebben' en vrijheid hebben ...
Zo - komt Auke uit de kast, met ene Frans? :) :) :) Dat had ik toch niet achter hem gezocht!
Laten we maar hopen dat de sprinkhanenplaag de enige plaag dan is - en niet die andere negen er nog eens bij ook! ;-)
Heerlijk dat jullie nog een soort van wegomlegging kunnen inbouwen in de reis.
Dat blog - kijk maar. Het is lang zo leuk niet als dat van jullie. Het is jaren geleden begonnen om onze (gehandicapte) zoon te helpen ordenen wat we allemaal gezien en gedaan hadden in de vakantie. En die traditie hebben we voortgezet ... vandaar.
Lieve groet, en veel plezier ... heb het goed.
-
29 Augustus 2008 - 18:42
Harriet:
Ja, bedankt, meteen op mijn eerste werkdag ben ik jarig! Maar heb er wel weer zin in hoor, geeft wat structuur aan je leven hmm. De kids gaan ook weer aan de slag en dat is best spannend vooral voor Matthijs! Hij gaat er echter niet minder voor uit! Hier verder alles goed, de hondjes zijn erg gezellig en zorgen voor veel strakke spieren in dit toch al wat hangerige lijf! Ik laat ze nl om de beurt uit, omdat ze samen nog wat druk zijn buiten, zeg maar.... Nog veel plezier een de groetjes van ons vieren.
-
29 Augustus 2008 - 19:27
Cees En Ellij Brinkh:
Hallo Auke en Ramona,
Wat is het toch elke keer genieten om te lezen wat jullie allemaal beleven.
Wij kijken dan ook erg uit om jullie te ontmoeten in Nieuw Zeeland. De reis is nu officieel geboekt dus de voorpret kan beginnen.
Met alle Brinkhuisjes groot en klein gaat het goed. De kleinste(Wout) is 24 aug. 1 jr. geworden en de middelste( Jasmijn) wordt 10 sept. alweer 3 jr.
Sander heeft vanaf 7 sept de sleutel van z'n nieuwe huis, het wordt dus weer aardig klussen. Marcel, Marjon en Wout zijn met vakantie naar Italie. en Cees en ik gaan nog een heerlijk lang weekend met Jan en Gerrie naar de Dordogne.
wij wensen jullie nog heel veel goeds op jullie avontuur en kijken alweer uit naar het komende bericht. -
29 Augustus 2008 - 23:25
Ben:
Hey Ramona & Auke,
Geweldig om jullie ervaringen weer te lezen. Klinkt allemaal geweldig. Nu ik het reizen weer heb moeten laten voor wat 't is en dan jullie verhalen lees zit ik gelijk weer te mijmeren over mijn volgende bestemming. Maar tja... eerst nog een klein jaartje aan het werk en op afstand jullie belevenissen volgen. Ook dat is erg leuk maar tevens iets om jaloers op te zijn. En zoals vele anderen ook al zeiden, geweldige foto's weer. Veel plezier nog en tot snel.
Grtz, Ben
-
05 September 2008 - 13:09
Yvette:
Dank je wel voor de felicitaties. Neem er maar 1 op mij! Ik geef morgen een tuinfeestje, dus duim voor mooie weer!
Veel plezier nog daar!
x Yvette -
05 September 2008 - 23:39
Rob:
Volgens mij zijn jullie al aardig op weg om de 'reissleur' te ontlopen aan de leuke verhalen te horen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
