Beste beentje voort
Door: Ramona
10 December 2010 | Chili, Pucón
Ons originele plan is om vanuit Bariloche Chili in te reizen voor een 5 tot 7 daagse wandeling in Parque Nacional Puyehue (spreek uit: Poejeewee). Dit is echter een afgelegen gebied dat met OV moeilijk te bereiken is. Daarnaast blijkt het in Argentinie onmogelijk om aan informatie over wandelen in Chili te komen.
In Bariloche hebben we vastgesteld dat de sneeuw nog laag in de bergen ligt en lang niet alle paden begaanbaar zijn. We hebben geen idee hoe de conditie van de paden in Puyehue is.
Om deze reden besluiten we het zekere voor het onzekere te nemen en over te gaan op plan B, wandelen in de omgeving van Pucón.
Pucón is een 18.000 koppen tellend stadje in het Chileense deel van Patagonie en vormt een perfecte uitvalsbasis voor verschillende buitensportactiviteiten. Met het idee dat we hier makkelijk accommodatie kunnen vinden, toegang hebben tot de benodigde informatie en goed in staat zullen zijn om dingen op een verantwoorde manier te organiseren voelt het als een logische keuze om ons hier voor een week te vestigen.
We settelen in hostel el Refugio, een cabin achtige accomodatie, waar chaos regeert maar ook veel gezelligheid te vinden is.
De eigenaar heeft kostbare insders informatie over wandelmogelijkheden in het gebied en al snel hebben we een plan de campagne.
We lassen 1 dag in voor het doen van boodschappen, organiseren van onze spullen en regelen van vervoer.
Vervolgens beklimmen we achtereen volgens de Villarica vulkaan, maken we een 2-daagse wandeling in het el Cañi reservaat en lopen we 2 dagen in Parc Nacional Huerquehue (spreek uti: uWerkeewee).
De beklimming van Villarica doen we met een gids. Om 6.00u gaat de wekker en worden we met een busje naar het startpunt van de wandeling gereden, vanwaar we 1400 meter stijgen door achtereenvolgens gruis, sneeuw en ijs. Na 5 uur klimmen staan we bij de indrukwekkende krater, openen we (tot afgunst leidend bij onze medewandelaars) de door ons omhoog gesjouwde biertjes en poseren we met de Chileense vlag. Terwijl in Nederland de sint cadeautjes worden uitgepakt, leggen wij onze weg naar beneden af door de vulkaan af te sleeen.
We zijn een leuke ervaring rijker!
Terwijl onze medewandelaars in de hostel zich beklagen over moeie benen en overal zelfbelonende activiteiten in de vorm van marshmallows chocola en drank waarneembaar zijn, pakken wij onze tassen en zetten we de wekker, om de volgende dag te vertrekken naar el Cañi voor een tweedaagse wandeling.
In het onder zowel toeristen als locals weinig bekende el Cañi volgt opnieuw een klim, die ons leidt naar Araucania bossen.
De Araucania´s behoren tot de oudste bomen ter wereld. Ze bestaan al ruim 200 miljoen jaar en zijn nauwelijks geevolueerd. Oerbossen dus en door de zeer specifieke voorwaarden waaronder dit type boom groeit, zijn de bomen die we hier zien alleen nog te vinden in dit gebied. Onderweg zien we veel kleurrijke bloemen en gigantische harige spinnen die er zo aaibaar uit zien dat ik ze niet eens eng kan vinden.
We zetten onze tent op bij een stil meertje en klimmen naar een uitkijkpunt. Van hier hebben we een geweldig uitzicht op vulkaan Villarica en zien we ons kleine tentje in het grote ´niets´. Het doet ons beseffen hoe geweldig het is om een heel klein stipje te mogen zijn op een zeer specifiek stukje grond van onze immense aardbol dat je niet eens zou kunnen terugvinden op de wereldkaart.
We genieten van de zonsondergang, trekken ons met muts, sjaal, handschoenen en de slaapzak tot aan de neus dichtgeritst terug in onze tent en worden ´s ochtens wakker in een immense storm die ons bijna met tent en al de berg afblaast.
We pakken onze spullen (doen niet eens moeite het droog te houden), hullen ons in regenkleding en spoeden ons van de berg af om ´s avonds opnieuw onze intrek te nemen in el Refugio.
We hangen onze tent te drogen, doen een was en pakken opnieuw de tassen om morgen naar Huerquehue te vertrekken voor opnieuw twee dagen wandelen.
Ook deze omgeving wordt gekenmerkt door schitterende meren en lagunes, omgevallen uitgedroogde boomstammen, bloemen, vogels, alles waarvoor je de natuur in gaat.
We lopen wederom met volledig bepakking, maar de wandeling valt me zwaar. Ik heb op de vulkaan mijn knie geblesseerd en na een paar dagen stug doorlopen, valt de pijn niet meer te negeren.
Wat ook niet helpt is het feit dat het pad pas net vrij van sneeuw is, maar er nog geen onderhoud heeft kunnen plaatsvinden. Er liggen daardoor overal omgevalle bomen waar we onderdoor en overheen moeten en de route is moeilijk te vinden.
Ons plan was om van 2 in een gids beschreven wandeldagen 1 te maken en dus een flinke afstand te lopen, maar na 5 uur wandelen zijn we genoodzaakt terug te keren naar de eerder gelegen camping omdat mijn been niet meer te buigen is.
Strompelend bereiken we de wederom onwaarschijnlijk mooi gelegen kampeerplek en bouwen we ons tentje op voor de nacht. Een goede conversatie met een stel Australiers, een fles wijn en een campingmaaltje verder, is de zon onder, de temperatuur rond het vriespunt en is het dus tijd voor het ritueel: muts, handschoenen, slaapzak tot de neus dicht.
Morgen weer een dag!
Die begint met ibuprofen en het tapen van mijn knie in de hoop de wandeling terug enigszins haalbaar te maken. Hoewel we voorzien hadden dat het met mijn gestrompel (mijn rechter been moet al het werk doen, mijn linkerbeen hijs ik er als een houten klaas bij) een lange pijnlijke weg zal worden, valt het allemaal erg mee en kunnen we ons aan het eind van de middag weer warm en droog in el Regufio settelen terwijl het buiten weer flink tekeer gaat.
We koken ´s avonds een koningsmaal in de rommelige kleine hostelkeuken en laten de restanten over aan een gewillig testpanel van medereizigers.
Van het een komt het ander en al snel wordt er geld bij elkaar geschraapt voor een paar flessen wijn. Als deze leeg zijn volgt een nieuwe winkelronde. Het loopt tot in de kleine uurtjes en ons dronken internationale gezelschap levert (onder meer taalkundig) hilarische taferelen op.
Vanmorgen zijn we lichtelijk brak opgestaan en hebben we onze intrek genomen in een heel rustige hospedaje voor nog een slome prikkelarme dag in Pucon voordat we morgen naar Bariloche reizen om daar Marc en Jolien te ontmoeten en nog een paar laatste dagen actief te zijn.
Het voelt een beetje vreemd: onze lichaam en geest lijken volledig in de ´lang op reis modus´, maar het eind van de vakantie komt alweer in zicht...
In Bariloche hebben we vastgesteld dat de sneeuw nog laag in de bergen ligt en lang niet alle paden begaanbaar zijn. We hebben geen idee hoe de conditie van de paden in Puyehue is.
Om deze reden besluiten we het zekere voor het onzekere te nemen en over te gaan op plan B, wandelen in de omgeving van Pucón.
Pucón is een 18.000 koppen tellend stadje in het Chileense deel van Patagonie en vormt een perfecte uitvalsbasis voor verschillende buitensportactiviteiten. Met het idee dat we hier makkelijk accommodatie kunnen vinden, toegang hebben tot de benodigde informatie en goed in staat zullen zijn om dingen op een verantwoorde manier te organiseren voelt het als een logische keuze om ons hier voor een week te vestigen.
We settelen in hostel el Refugio, een cabin achtige accomodatie, waar chaos regeert maar ook veel gezelligheid te vinden is.
De eigenaar heeft kostbare insders informatie over wandelmogelijkheden in het gebied en al snel hebben we een plan de campagne.
We lassen 1 dag in voor het doen van boodschappen, organiseren van onze spullen en regelen van vervoer.
Vervolgens beklimmen we achtereen volgens de Villarica vulkaan, maken we een 2-daagse wandeling in het el Cañi reservaat en lopen we 2 dagen in Parc Nacional Huerquehue (spreek uti: uWerkeewee).
De beklimming van Villarica doen we met een gids. Om 6.00u gaat de wekker en worden we met een busje naar het startpunt van de wandeling gereden, vanwaar we 1400 meter stijgen door achtereenvolgens gruis, sneeuw en ijs. Na 5 uur klimmen staan we bij de indrukwekkende krater, openen we (tot afgunst leidend bij onze medewandelaars) de door ons omhoog gesjouwde biertjes en poseren we met de Chileense vlag. Terwijl in Nederland de sint cadeautjes worden uitgepakt, leggen wij onze weg naar beneden af door de vulkaan af te sleeen.
We zijn een leuke ervaring rijker!
Terwijl onze medewandelaars in de hostel zich beklagen over moeie benen en overal zelfbelonende activiteiten in de vorm van marshmallows chocola en drank waarneembaar zijn, pakken wij onze tassen en zetten we de wekker, om de volgende dag te vertrekken naar el Cañi voor een tweedaagse wandeling.
In het onder zowel toeristen als locals weinig bekende el Cañi volgt opnieuw een klim, die ons leidt naar Araucania bossen.
De Araucania´s behoren tot de oudste bomen ter wereld. Ze bestaan al ruim 200 miljoen jaar en zijn nauwelijks geevolueerd. Oerbossen dus en door de zeer specifieke voorwaarden waaronder dit type boom groeit, zijn de bomen die we hier zien alleen nog te vinden in dit gebied. Onderweg zien we veel kleurrijke bloemen en gigantische harige spinnen die er zo aaibaar uit zien dat ik ze niet eens eng kan vinden.
We zetten onze tent op bij een stil meertje en klimmen naar een uitkijkpunt. Van hier hebben we een geweldig uitzicht op vulkaan Villarica en zien we ons kleine tentje in het grote ´niets´. Het doet ons beseffen hoe geweldig het is om een heel klein stipje te mogen zijn op een zeer specifiek stukje grond van onze immense aardbol dat je niet eens zou kunnen terugvinden op de wereldkaart.
We genieten van de zonsondergang, trekken ons met muts, sjaal, handschoenen en de slaapzak tot aan de neus dichtgeritst terug in onze tent en worden ´s ochtens wakker in een immense storm die ons bijna met tent en al de berg afblaast.
We pakken onze spullen (doen niet eens moeite het droog te houden), hullen ons in regenkleding en spoeden ons van de berg af om ´s avonds opnieuw onze intrek te nemen in el Refugio.
We hangen onze tent te drogen, doen een was en pakken opnieuw de tassen om morgen naar Huerquehue te vertrekken voor opnieuw twee dagen wandelen.
Ook deze omgeving wordt gekenmerkt door schitterende meren en lagunes, omgevallen uitgedroogde boomstammen, bloemen, vogels, alles waarvoor je de natuur in gaat.
We lopen wederom met volledig bepakking, maar de wandeling valt me zwaar. Ik heb op de vulkaan mijn knie geblesseerd en na een paar dagen stug doorlopen, valt de pijn niet meer te negeren.
Wat ook niet helpt is het feit dat het pad pas net vrij van sneeuw is, maar er nog geen onderhoud heeft kunnen plaatsvinden. Er liggen daardoor overal omgevalle bomen waar we onderdoor en overheen moeten en de route is moeilijk te vinden.
Ons plan was om van 2 in een gids beschreven wandeldagen 1 te maken en dus een flinke afstand te lopen, maar na 5 uur wandelen zijn we genoodzaakt terug te keren naar de eerder gelegen camping omdat mijn been niet meer te buigen is.
Strompelend bereiken we de wederom onwaarschijnlijk mooi gelegen kampeerplek en bouwen we ons tentje op voor de nacht. Een goede conversatie met een stel Australiers, een fles wijn en een campingmaaltje verder, is de zon onder, de temperatuur rond het vriespunt en is het dus tijd voor het ritueel: muts, handschoenen, slaapzak tot de neus dicht.
Morgen weer een dag!
Die begint met ibuprofen en het tapen van mijn knie in de hoop de wandeling terug enigszins haalbaar te maken. Hoewel we voorzien hadden dat het met mijn gestrompel (mijn rechter been moet al het werk doen, mijn linkerbeen hijs ik er als een houten klaas bij) een lange pijnlijke weg zal worden, valt het allemaal erg mee en kunnen we ons aan het eind van de middag weer warm en droog in el Regufio settelen terwijl het buiten weer flink tekeer gaat.
We koken ´s avonds een koningsmaal in de rommelige kleine hostelkeuken en laten de restanten over aan een gewillig testpanel van medereizigers.
Van het een komt het ander en al snel wordt er geld bij elkaar geschraapt voor een paar flessen wijn. Als deze leeg zijn volgt een nieuwe winkelronde. Het loopt tot in de kleine uurtjes en ons dronken internationale gezelschap levert (onder meer taalkundig) hilarische taferelen op.
Vanmorgen zijn we lichtelijk brak opgestaan en hebben we onze intrek genomen in een heel rustige hospedaje voor nog een slome prikkelarme dag in Pucon voordat we morgen naar Bariloche reizen om daar Marc en Jolien te ontmoeten en nog een paar laatste dagen actief te zijn.
Het voelt een beetje vreemd: onze lichaam en geest lijken volledig in de ´lang op reis modus´, maar het eind van de vakantie komt alweer in zicht...
-
10 December 2010 - 18:59
MaM:
Wat een calorietjes hebben jullie de afgelopen weken verbrand zeg! Daar mag ter compensatie wel een glaasje wijn voor genuttigd worden! Hopelijk wil je knie weer doen wat jij wilt en kunnen jullie met Marc en Jolien ook nog wat sportieve activiteiten ondernemen. Diviértete con los cuatro. Ssaludos querida, MaM -
10 December 2010 - 20:37
Ellij:
wat een avonturen weer. vooral die harige spinnen,brrrrr. hopelijk gaat het weer snel de goede kant op met je knie. wij genieten hier van jullie verhalen.
nog veel plezier. -
10 December 2010 - 21:10
Bianca:
Wauw!! Sleeen van een vulkaan. Dat klinkt zo bijzonder. Maar die 3 blije kindergezichtjes hier thuis op sintavond is mij ook veel waard. Later als ze groot zijn dan zien we weer verder. -
12 December 2010 - 21:19
Arjette:
BNN op reis met .... Auke en Ramona.
Ik geniet! x -
12 December 2010 - 22:41
MapaDr:
Wat een geweldige inspanningen hebben jullie geleverd om de toch wel zware wandelingen te maken en dat met een pijnlijk been. Maar wijn en gezelschap vergoed veel. Bedankt voor het, uiteindelijk, goede bericht, geniet samen met Marc en Jolien, mapaDr -
17 December 2010 - 14:37
Buuf Nr 13:
Ik ga al rillen bij het idee mutsen, sjaals, en rits tot de neus dicht. Bikkels! Al is het ook een goede tip: er ligt nu een dik pak sneeuw in het verre delft en de infrastructuur ligt volledig plat, wisselstoringen, files. Alles the usual dus. Jullie missen dus niks! Alleen sneeuwballen gooien in de Laan...nog ene fijne vakantie! X Roos. -
17 December 2010 - 14:37
Buuf Nr 13:
Ik ga al rillen bij het idee mutsen, sjaals, en rits tot de neus dicht. Bikkels! Al is het ook een goede tip: er ligt nu een dik pak sneeuw in het verre delft en de infrastructuur ligt volledig plat, wisselstoringen, files. Alles the usual dus. Jullie missen dus niks! Alleen sneeuwballen gooien in de Laan...nog ene fijne vakantie! X Roos.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
