Full Speed@Torres
Door: Ramona
28 Februari 2008 | Chili, Santiago de Chile
We treffen Hugh en Daniel in Puerto Natales, om onze tocht door het National Park voor te bereiden. ´s middags wonen we een praatje bij over DE W (de tocht die we gaan lopen) in hikers- en klimmersherberg ´Erratic Rock´. We krijgen tips over de route en de meest nuttige adviezen ooit over wandelen en kamperen in slechte weersomstandigheden. We eten nog en stevige maaltijd in de wetenschap dat de komende vijf dagen karig zullen zijn en gaan naar bed met het idee dat we goed voorbereid op pad zullen gaan.
Dag 1 – zaterdag 23/2
Om 6.15u gaat de wekker. We laten een deel van onze spullen achter in het pension en gaan op pad. 2½ uur met de bus het park Torres del Paine in. Fantastische uitzichten en overal roofvogels in zweefvlucht.
Vervolgens met de boot naar het startpunt en de instructie van gisteren maakt dat we – geheel tegen mijn natuur in – zo lang mogelijk wachten met aan boord gaan, zodat we als eerste de boot kunnen verlaten en dus voor de massa uit kunnen lopen.
De tocht door Torres is erg populair en vantevoren waren we bang voor filelopen, maar daarvan blijkt gelukkig absoluut geen sprake te zijn.
In de middag komen we zonder al teveel vermoeidheidssymptomen aan bij ´campamente Grey´, aan de voet van de Grey gletsjer. Mooie uitzichten over het gletsjermeer en de ronddrijvende ijsschotsen. Grote hilariteit als de huurtent van H&D (respectievelijk een fors teddybeertype, de ander 1.97m lang) extreem klein blijkt te zijn. Dat zal hun vriendschap ongetwijfeld naar een hoger plan tillen.
Dag 2 – zondag 24/2
Na een redelijke nacht slapen (voor Auk en mij althans), ontbijten we (noodles) en gaan we op pad. H&D babbelelen, roddelen en kibbelen met het fanatisme van een stel wijven en met het uur leren we meer Aussie slang en wordt onze spreekvaardigheid in het Engels evenredig slechter.
De jongens passen bij het beeld van de prototype stoere Australier. Ze hebben een eigen stuk land en houden vee, doen dagelijks zwaar fysiek werk, zijn gek op Aussie rules football, zijn echte outdoortypes en hebben duizend en één sterke verhalen over mensen die onder traktoren zijn gekomen, rugbyverwondingen en natuurlijk het één en ander te melden over knappe vrouwen. Maar ook heel veel wetenswaardigheden over Australie en ze gedragen zich galant.
Terwijl het pad intussen omhoog gaat.. en nog veel meer omhoog.. sprint Hugh als een jonge hond tegen de berg op, verklarend dat hij houdt van de pijn die dat met zich mee brengt.
Mijn sterke echtgenoot heeft geen moeite met een beetje ´powerplay´ en hoewel Daniel net als ik bij vlagen als een oud stalpaard loopt te hijgen, komt hij met zijn – bij zijn lengte van 1.97m passende – eindeloze benen beduidend makkelijker vooruit dan ik.
Kortom: ik loop mijn benen uit mijn lijf om te kunnen volgen en wil mezelf eigenlijk binnen een uur ter aarde storten om heel hard te gaan huilen.
Maar ja.. ons gezelschap noemt ons ´die hard dutchies´ en verkeert in de veronderstelling dat ik in superconditie verkeer. Een verwachtingspatroon dat ik natuurlijk niet wil doorbreken, dus in mezelf herhalend ´elke stap is er één´ bijt ik mijn tanden op elkaar en blijk ik mijn grenzen te kunnen verleggen zonder dat de wereld vergaat. Na uren stevig op en neer rausen door de bergen, komen we (allemaal) uitgeput bij onze camping aan. I´m still standing!
Dag 3 – maandag 25/2
Fasten your seatbelts… go! Hugh´s on fire! In zijn hysterische ritme joggen we 700m omhoog naar een uitzichtpunt, waar we de tijd nemen om van de fantastische uitzichten te genieten. Overal om ons heen grillige pieken en gletsjers waar we met regelmaat (op veilige afstand) lawines zien ontstaan.
Nog een paar uur bikkelen en afzien over rotsige paden. Onze gewrichten (met name Aukes enkel) hebben het zwaar te verduren.
Toch blijft het wonderbaarlijk hoe je focus na een paar dagen wandelen vernauwt. Op een bepaald moment denk je alleen nog in stappen, kilometers, rantsoenen en hoe je je spullen droog van A naar B kunt krijgen. De rest van de wereld bestaat even niet meer.
Als we ´s middags leeggezweet het kamp bereiken, dan is dat met de gedachte dat we over de helft zijn. De camping is naast een refugio, wat maakt dat we even kunnen douche. Verfrissend!
Onze voorraad wordt kleiner en de rugzakken langzaam ietsje lichter.
Dag 4 – dinsdag 26/2
Ondanks onze basale kampeeruitrusting (superdunne matjes, alle gewicht telt) en de rotsige ondergrond, slapen we prinsheerlijk.
Na 3 dagen mooi weer, regent het bij het opstaan. Tijdens een kort droog momentje, lukt het ons de tent in te pakken, waarna we onze tocht hervatten.
Het is niet koud, dus korte broek +
t-shirt aan en verder alles de tas in om het droog te houden, zodat we warme lagen kleding over houden voor als we ons kamp weer hebben opgeslagen.
Voor mij is vandaag de zwaarste dag. Heel veel klimmen om het vervolgens weer allemaal te dalen en daarna begint het klimmen doodleuk weer opnieuw. Een wilde rivier doorwaden levert ons nog wat extra hartkloppingen en natte voeten op en spieren en longen protesteren inmiddels hevig. Zelfs de Australiers vervallen vandaag in stilzwijgen, hoewel Hugh bij vlagen achter mij loopt te bleren dat het helpt om kwaad te worden op de berg. Voor mezelf weet ik wel beter, maar in mijn eigen tempo kom ik er wel en dat levert een erg tevreden gevoel op. Ook de uitzichten vormen beloning en motivatie.
We hebben genoeg suiker bij ons om op vooruit te kunnen, maar te weinig zout. Daarom eten we onze pistachenoten en sabbelen op de schillen om onze tekorten wat aan te vullen.
Onze vetrandjes verdwijnen als sneeuw voor de zon en inmiddels verkeren we in topconditie. We slaan onze tenten op bij campamente Torres voor een laatste (korte) nacht kamperen.
Dag 5 – woensdag 27/2
Om 5.00u gaat de wekker. Hondsmoe staan we op, maar met een doel. We willen de zonsopgang bij DE Torres, de majestueuze pieken (torens) waarnaar het park vernoemd is, aanschouwen. Grote kans dat dit lukt hebben we niet, want het regent, maar we vinden dat we op zijn minst een poging moeten wagen.
Met een hoofdlamp als lichtbron banen we ons een weg omhoog richting het uitkijkpunt. Binnen 5 minuten zijn we H&D kwijt en nog eens 5 minuten later zijn we ook het spoor volledig bijster.
Over grote rotsen banen we ons halfblind een weg omhoog (en voor ingewijden: als we niet in de verte om ons heen de lichtjes van andere wandelaars hadden gezien, dan was dit een Corsica déja-vu geweest). Na veel ploeteren komen we moe tot op het bot aan op het hoogste punt en in potentie het meest spectaculaire deel van onze wandelvijfdaagse: los Torres.
Heel langzaam doemen de grillige pieken voor ons.
Hoewel indrukwekkend, blijft een felrode gloed en kleurspectakel ons jammer genoeg onthouden, omdat het zwaar bewolkt is en regent.
Desalniettemin zijn we blij deze pieken gezien te hebben en keren we na nog één zware klim in onze programma letterlijk met de ´hakken in het zand´ (dalen, dalen, dalen) terug naar het dal, vanwaar we uiteindelijk de bus terug naar Puerto Natales nemen.
Het enige woord dat Hugh nog uit kan kramen is ´steak´ en ja.. we hebben behoorlijke eetlust, welke we in een restaurant botvieren met een groep wandelaars.
Komende dagen: 20 uur bussen naar Ushuaia en 6 maart terug naar Chili om 4 dagen te cruisen door de fjorden.
NB:
- Nogmaals bedankt voor alle respons. Leuk dat jullie zo meeleven met ons wel en wee!
- Foto´s van de gletsjers zijn inmiddels te vinden onder het vorige bericht.
- Mark, gefeliciteerd met je theorie! Gaat ie bij Syl ook goed? Ik vind haar hoe dan ook een stoere chick!
- Loes: fijne skivakantie! Trouwens.. dat mooie boekje dat je me hebt gegeven gebruik ik inmiddels om alle tips die andere reizigers ons geven in op te schrijven.
- Karin & Jaap: ik hoorde van mijn ouders dat we een passie gemeen hebben! Al eens naar een live concert geweest? Da´s echt een aanrader!
- Ben: volgende bestemming dan toch Nepal!! Die staat ook wel heel hoog op ons lijstje.. veel plezier op de infodag!
Dag 1 – zaterdag 23/2
Om 6.15u gaat de wekker. We laten een deel van onze spullen achter in het pension en gaan op pad. 2½ uur met de bus het park Torres del Paine in. Fantastische uitzichten en overal roofvogels in zweefvlucht.
Vervolgens met de boot naar het startpunt en de instructie van gisteren maakt dat we – geheel tegen mijn natuur in – zo lang mogelijk wachten met aan boord gaan, zodat we als eerste de boot kunnen verlaten en dus voor de massa uit kunnen lopen.
De tocht door Torres is erg populair en vantevoren waren we bang voor filelopen, maar daarvan blijkt gelukkig absoluut geen sprake te zijn.
In de middag komen we zonder al teveel vermoeidheidssymptomen aan bij ´campamente Grey´, aan de voet van de Grey gletsjer. Mooie uitzichten over het gletsjermeer en de ronddrijvende ijsschotsen. Grote hilariteit als de huurtent van H&D (respectievelijk een fors teddybeertype, de ander 1.97m lang) extreem klein blijkt te zijn. Dat zal hun vriendschap ongetwijfeld naar een hoger plan tillen.
Dag 2 – zondag 24/2
Na een redelijke nacht slapen (voor Auk en mij althans), ontbijten we (noodles) en gaan we op pad. H&D babbelelen, roddelen en kibbelen met het fanatisme van een stel wijven en met het uur leren we meer Aussie slang en wordt onze spreekvaardigheid in het Engels evenredig slechter.
De jongens passen bij het beeld van de prototype stoere Australier. Ze hebben een eigen stuk land en houden vee, doen dagelijks zwaar fysiek werk, zijn gek op Aussie rules football, zijn echte outdoortypes en hebben duizend en één sterke verhalen over mensen die onder traktoren zijn gekomen, rugbyverwondingen en natuurlijk het één en ander te melden over knappe vrouwen. Maar ook heel veel wetenswaardigheden over Australie en ze gedragen zich galant.
Terwijl het pad intussen omhoog gaat.. en nog veel meer omhoog.. sprint Hugh als een jonge hond tegen de berg op, verklarend dat hij houdt van de pijn die dat met zich mee brengt.
Mijn sterke echtgenoot heeft geen moeite met een beetje ´powerplay´ en hoewel Daniel net als ik bij vlagen als een oud stalpaard loopt te hijgen, komt hij met zijn – bij zijn lengte van 1.97m passende – eindeloze benen beduidend makkelijker vooruit dan ik.
Kortom: ik loop mijn benen uit mijn lijf om te kunnen volgen en wil mezelf eigenlijk binnen een uur ter aarde storten om heel hard te gaan huilen.
Maar ja.. ons gezelschap noemt ons ´die hard dutchies´ en verkeert in de veronderstelling dat ik in superconditie verkeer. Een verwachtingspatroon dat ik natuurlijk niet wil doorbreken, dus in mezelf herhalend ´elke stap is er één´ bijt ik mijn tanden op elkaar en blijk ik mijn grenzen te kunnen verleggen zonder dat de wereld vergaat. Na uren stevig op en neer rausen door de bergen, komen we (allemaal) uitgeput bij onze camping aan. I´m still standing!
Dag 3 – maandag 25/2
Fasten your seatbelts… go! Hugh´s on fire! In zijn hysterische ritme joggen we 700m omhoog naar een uitzichtpunt, waar we de tijd nemen om van de fantastische uitzichten te genieten. Overal om ons heen grillige pieken en gletsjers waar we met regelmaat (op veilige afstand) lawines zien ontstaan.
Nog een paar uur bikkelen en afzien over rotsige paden. Onze gewrichten (met name Aukes enkel) hebben het zwaar te verduren.
Toch blijft het wonderbaarlijk hoe je focus na een paar dagen wandelen vernauwt. Op een bepaald moment denk je alleen nog in stappen, kilometers, rantsoenen en hoe je je spullen droog van A naar B kunt krijgen. De rest van de wereld bestaat even niet meer.
Als we ´s middags leeggezweet het kamp bereiken, dan is dat met de gedachte dat we over de helft zijn. De camping is naast een refugio, wat maakt dat we even kunnen douche. Verfrissend!
Onze voorraad wordt kleiner en de rugzakken langzaam ietsje lichter.
Dag 4 – dinsdag 26/2
Ondanks onze basale kampeeruitrusting (superdunne matjes, alle gewicht telt) en de rotsige ondergrond, slapen we prinsheerlijk.
Na 3 dagen mooi weer, regent het bij het opstaan. Tijdens een kort droog momentje, lukt het ons de tent in te pakken, waarna we onze tocht hervatten.
Het is niet koud, dus korte broek +
t-shirt aan en verder alles de tas in om het droog te houden, zodat we warme lagen kleding over houden voor als we ons kamp weer hebben opgeslagen.
Voor mij is vandaag de zwaarste dag. Heel veel klimmen om het vervolgens weer allemaal te dalen en daarna begint het klimmen doodleuk weer opnieuw. Een wilde rivier doorwaden levert ons nog wat extra hartkloppingen en natte voeten op en spieren en longen protesteren inmiddels hevig. Zelfs de Australiers vervallen vandaag in stilzwijgen, hoewel Hugh bij vlagen achter mij loopt te bleren dat het helpt om kwaad te worden op de berg. Voor mezelf weet ik wel beter, maar in mijn eigen tempo kom ik er wel en dat levert een erg tevreden gevoel op. Ook de uitzichten vormen beloning en motivatie.
We hebben genoeg suiker bij ons om op vooruit te kunnen, maar te weinig zout. Daarom eten we onze pistachenoten en sabbelen op de schillen om onze tekorten wat aan te vullen.
Onze vetrandjes verdwijnen als sneeuw voor de zon en inmiddels verkeren we in topconditie. We slaan onze tenten op bij campamente Torres voor een laatste (korte) nacht kamperen.
Dag 5 – woensdag 27/2
Om 5.00u gaat de wekker. Hondsmoe staan we op, maar met een doel. We willen de zonsopgang bij DE Torres, de majestueuze pieken (torens) waarnaar het park vernoemd is, aanschouwen. Grote kans dat dit lukt hebben we niet, want het regent, maar we vinden dat we op zijn minst een poging moeten wagen.
Met een hoofdlamp als lichtbron banen we ons een weg omhoog richting het uitkijkpunt. Binnen 5 minuten zijn we H&D kwijt en nog eens 5 minuten later zijn we ook het spoor volledig bijster.
Over grote rotsen banen we ons halfblind een weg omhoog (en voor ingewijden: als we niet in de verte om ons heen de lichtjes van andere wandelaars hadden gezien, dan was dit een Corsica déja-vu geweest). Na veel ploeteren komen we moe tot op het bot aan op het hoogste punt en in potentie het meest spectaculaire deel van onze wandelvijfdaagse: los Torres.
Heel langzaam doemen de grillige pieken voor ons.
Hoewel indrukwekkend, blijft een felrode gloed en kleurspectakel ons jammer genoeg onthouden, omdat het zwaar bewolkt is en regent.
Desalniettemin zijn we blij deze pieken gezien te hebben en keren we na nog één zware klim in onze programma letterlijk met de ´hakken in het zand´ (dalen, dalen, dalen) terug naar het dal, vanwaar we uiteindelijk de bus terug naar Puerto Natales nemen.
Het enige woord dat Hugh nog uit kan kramen is ´steak´ en ja.. we hebben behoorlijke eetlust, welke we in een restaurant botvieren met een groep wandelaars.
Komende dagen: 20 uur bussen naar Ushuaia en 6 maart terug naar Chili om 4 dagen te cruisen door de fjorden.
NB:
- Nogmaals bedankt voor alle respons. Leuk dat jullie zo meeleven met ons wel en wee!
- Foto´s van de gletsjers zijn inmiddels te vinden onder het vorige bericht.
- Mark, gefeliciteerd met je theorie! Gaat ie bij Syl ook goed? Ik vind haar hoe dan ook een stoere chick!
- Loes: fijne skivakantie! Trouwens.. dat mooie boekje dat je me hebt gegeven gebruik ik inmiddels om alle tips die andere reizigers ons geven in op te schrijven.
- Karin & Jaap: ik hoorde van mijn ouders dat we een passie gemeen hebben! Al eens naar een live concert geweest? Da´s echt een aanrader!
- Ben: volgende bestemming dan toch Nepal!! Die staat ook wel heel hoog op ons lijstje.. veel plezier op de infodag!
-
28 Februari 2008 - 20:52
Michel:
Hey getrouwd stel,
Wat een huwelijks reis ;)! lijkt wel of jullie al maanden op pad zijn. Als ik dit allemaal lees krijg ik erg zin om mooie tochten te maken.
Trouwens ga dit weekend een ski-tochtje maken in de Franse Alpen, bijna net zo gaaf ;). Wat het squashen betreft is nog niet veel terecht gekomen zonder jou Auk!!
Enjoy!
Ciao -
28 Februari 2008 - 21:32
Ome Joop & Tante The:
Fantasties hoor. jullie hebben wel wat te zien zeg.Het is heel leuk jullie verhalen te lezen,leer dat ausie slang maar want dat heb je hier nodig,veel plezier he, wij staan op punt naar Holland te gaan, zo tot de volgende keer he, wees voorzichtig ome Joop -
29 Februari 2008 - 06:45
Gerrie:
Mijn plaatje is weer (bijna) kompleet. Reisverslagen van internet gelezen om een idee te hebben waar jullie zijn en wat jullie doen..... Aangevuld met dit verslag (én de foto's!) heb ik weer veel geleerd over Patagonië. Bijna net zo leuk als zélf op reis zijn!
Lieve groetjes,
maM :) -
29 Februari 2008 - 08:10
Jolien:
Wat klinkt dat goed, door de bergen heen ploeteren! Ik krijg helemaal zin in een stevige bergwandeling in NZ. Al schrik ik wel als ik hoor dat je die H&D bij kan houden, terwijl ik nu al langzamer loop dan jij...(en dat met langere benen!). Ik geloof dat ik maar even wat proefwandelingetjes moet gaan maken tegen die tijd.. Genietse van een (paar) dag(en) rust na zo'n inspanning!
groetjes jo -
29 Februari 2008 - 10:21
Mark:
Mooie verhalen en prachtige foto's fleuren mijn dag op kantoor in een grijs en grauw Delft weer op :-) -
29 Februari 2008 - 10:35
Tilly:
Hé "die hard Dutchies".....
klinkt geweldig. Goed meissie dat je het volgehouden hebt! Het blijft heerlijk om jullie avonturen mee te lezen, dus we kijken weer uit naar het volgende deel.
Nu eerst maar ff lekker bijkomen en dan straks weer terug naar Chili.
tot het volgende bericht,
lieve groeten van Tilly -
29 Februari 2008 - 13:27
Lida:
Tijdens het lezen van jullie wel en wee zit ik regelmatig met een enorme grijns: je geeft de sfeer zeer treffend weer!En wat een actie: klimmen en afdalen; ik ben benieuwd naar de foto's!Gelukkig een paar dagen 'rust' in de bus.Op naar nieuwe indrukken en belevenissen. Ik kijk er al naar uit! -
29 Februari 2008 - 15:44
Carola:
Hi toppers, wat een fantastische verhalen. Heb net in één adem jullie laatste berichten gelezen en ben zoals ook anderen hier op het thuisfront volkomen in de "ban" geraakt door jullie waanzinnige verhalen en "sprookjesachtige" foto's. Pategonië is echt onvoorstelbaar mooi. En dan te bedenken wat er nog allemaal voor jullie komen gaat... Geniet er van!! Veel liefs, Carool -
29 Februari 2008 - 17:36
Mirja :
Ik heb gletsjer gevoel .Ik ben mega verkouden .Maar met plezier met jullie alles meegedaan ...ook veel warmte daar .Wij hebben hier EEN storm ...fijne tijd . -
29 Februari 2008 - 20:57
Gerda Hoogendam- Van:
Stoer hoor! Ik zou geloof ik tussen iedere dag klimmen een dag rust ingevoerd zou hebben, zodat je nog even kan genieten van de prestatie. Nadeel is wel dat je dan twee keer zoveel eten en misschien extra kleding mee moet nemen, dan wordt de rugzak weer zwaar. Jammer van die zonsopgang! Ik hoop dat de mooie stukken en uitzichten de wandeling waard hebben gemaakt.
Groetjes, Gerda -
02 Maart 2008 - 09:05
Jan&Maria:
Hoi toppertjes! Wat beleven jullie toch veel en wat worden er een topprestaties geleverd, soms alleen om een glimp op te vangen van een mooi natuurmoment.
We lezen jullie bijzondere verhalen met grote aandacht en kunnen bijna niet wachten op het volgende.
Blijf genieten met volle teugen!
Liefs van Jan&Maria. -
10 Maart 2008 - 07:49
Yvette:
Het klinkt prachting allemaal! Ik ben weer terug uit Cuba, wat niet zo heftig was hoor, maar wel heel veel muziek en dans. mooi weer en leuke mensen. En ik heb een heleboel geleerd over Fidel, Che en de revolutie. Een heel leuk land en ik heb veel Spaans kunnen oefenen!
Veel plezier nog daar verder!
xYvette -
10 Maart 2008 - 12:28
Rutger:
Hola Ramona en Auke,
Erg leuk verslag over Torres. En aangezien ik daar ook ben geweest en zoals jullie weten de Aussies ook heb ontmoet, een feest der herkenning!! Heel veel reisplezier toegewenst. Ik ga de site zeker in de gaten houden, als we in de buurt zijn kunnen we elkaar misschien weer ontmoeten.
Buen viaje y suerte!
Chauchau, Rutger (ook een hard Dutchie, ;)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
