Board voor mijn kop - how NOT to become a surfbabe
Door: Ramona
16 Februari 2009 | Nieuw Zeeland, Auckland
We verlaten het zuider eiland. Langzaam aan begint het te voelen als het afsluiten van onze periode in Nieuw Zeeland en daarmee het afsluiten van een lange reis.
Vanuit een regenachtig Wellington rijden we in een onaflatende regenbui richting Taranaki om daar Marc en Jolien te ontmoeten.
Het wordt een dure tocht, want ik loop mijn allereerste bekeuring op! Ik ben – geloof me, het racen zit niet in mijn genen - een fervent tegenstander van snelheidsoverschrijdingen, maar ik heb een bord gemist (mag ik alsjeblieft de heftige regen en het feit dat de maximumsnelheid in wegdorpen hier verdomd inconsistent is als excuus gebruiken?)
Ik word tot mijn grote verbazing door de politie aan de kant gemaand en krijg te horen dat ik 80 reed waar ik 50 mocht. Ik baal ont-zet-tend van mezelf, maar dat voorkomt geen bekeuring en mijn zelfvertrouwen loopt een verse deuk op. Gelukkig doen ze hier niet aan puntenrijbewijzen en is de financiele schade ongetwijfeld kleiner dan voor eenzelfde blunder in Nederland.
Ik probeer mijn zelfkritiek zo gauw mogelijk los te laten en dit maar als een menselijke vergissing te beschouwen...
In New Plymouth (aan de voet van Taranaki) ontmoeten we Marc en Jolien weer. Ons doel is om de berg te bewandelen, maar het weer is zo slecht dat we eensgezind tegen stemmen.
In plaats van de benen te strekken, reizen we naar Raglan, waar ik eindelijk mijn aspiraties om surfbabe te worden uit kan leven.
We komen terecht in een superrelaxte hostel, vol sportieve, gespierde mensen. Als wij op dag 1 eerst maar eens een bodyboard huren en daarmee tussen alle sture dudes en chicas het strand op stappen, voelen we ons tamelijk onstoer. Maar zoals we al hoopten blijkt dit een goede manier om de golven een beetje in te leren in schatten en onze timing vast wat te oefenen.Een goede voorbereiding is het halve werk!
Op dag 2 gaan we voor het echte (beginners)werk en proberen we op een board te staan.
De strijd met het woelende water en het feit dat surfen een erg fysieke sport is, waarbij elk onderdeel van je lichaam keihard aan het werk wordt gezet, spreekt ons erg aan.
Wel heftig is het meedogenloze onophoudende geweld van de golven. Raglan is een populair surfoord en de golven zijn spectaculair, maar door de richting van de wind op het moment een beetje 'rommelig'. Na dag 1 heb ik al half gekneusde ribben van het tegen de golven in lopen en als we met de (enorme beginners)planken het water op gaan, zijn we ons voelbaar bewust van de agressieve kracht van de zee en het feit dat jijzelf en je board overal naartoe gesmeten kunnen worden.Terwijl je nog van schrik bijkomt van de huizenhoge golf die je net overspoelde, komen er al 3 nieuwe over je hoofd denderen. Het is erg moeilijk die golven (die om de paar seconden aanrollen en soms recht, maar soms ook diagonaal op je af komen) in te schatten, je met je plank door de branding te worstelen en dan ook nog alles te doen dat nodig is om op een plank te gaan staan en soort van te surfen.
We hebben tips gekregen met betrekking tot timing en lichaamshouding, maar vooral ook met betrekking tot veiligheid: als je net door een golf overspoeld bent onder water blijven tot je weet waar je plank is, je hoofd beschermen als je boven water komt indien je niet weet waar je plank is, nooit de plank tussen jezelf en de golf houden, etc.
Hoewel we alle adviezen in acht nemen (en het ons lukt om op de plank te staan!), gaat het op een bepaald punt toch mis.
Ik worstel me met mijn plank door de branding en opeens komen er meerdere golven vlak na elkaar en van verschillende kanten aandreunen. Mijn board wordt erdoor gegrepen, ik ben hem kwijt en vind hem sneller dan me lief is terug op het moment dat ie mij kei-hard recht in mijn gezicht komt slaan.
Ik heb nog net genoeg tijd om 'sukkel!' door mijn hoofd te voelen schieten en daarna wordt het even zwart voor mijn ogen.
Gelukkig blijf ik bij bewustzijn, maar mijn neus doet erg zeer en ik zie alarmerend veel bloed. Ik ben bang dat ik zo op de valreep van de reis mijn neus gebroken heb.
Al snel wordt tot mijn grote opluchting duidelijk dat ik alleen een oppervlakkige verwonding heb opgelopen en wonder boven wonder is er niks gebroken of ernstig beschadigd.
We zoeken een strandwacht op, die me een professioneel aangelegd verband geeft en behalve mijn ultiem sukkelige uitstraling (een lelijke snijwond, een opgezwollen neus en twee blauwe ogen!) voelt het alsof we weer een interessant avontuur hebben beleefd en het surfen smaakt naar meer!
Voor nu echter even geen surfbabe ambities meer. Die komen op termijn wel weer, op een plek waar de golven iets minder hoog zijn en iets meer geschikt voor onhandige beginners.
Aansluitend op onze planning rijden we richting Auckland, waar we ons bezig houden met regelzaken en genieten van biertjes, goed eten en lekker weer. Een dagje naar het strand en.. een dagje naar de automarkt, om ons barrel te koop te zetten. Binnen een uur is ie verkocht, met de deal dat we hem pas vlak voor ons vertrek aan de nieuwe eigenaar overdragen!
Dit betekent dat we onze laatste week in Nieuw Zeeland niets hoeven en vooral kunnen relaxen.
Morgen nemen we afscheid van Marc en Jolien, met wie we opgeteld toch ruim drie weken hebben gereisd! Gelukkig dit keer geen afscheid voor lang en we hebben de wetenschap dat we hen snel zullen volgen richting Nederland..
Nog een weekje in Nieuw Zeeland. Waarschijnlijk nog wat (rustig) wandelen op de Coromandel. Daarna richting San Francisco, van waar een laatste reisbericht zal volgen!
Liefs en tot snel,
Ramona en Auke
Vanuit een regenachtig Wellington rijden we in een onaflatende regenbui richting Taranaki om daar Marc en Jolien te ontmoeten.
Het wordt een dure tocht, want ik loop mijn allereerste bekeuring op! Ik ben – geloof me, het racen zit niet in mijn genen - een fervent tegenstander van snelheidsoverschrijdingen, maar ik heb een bord gemist (mag ik alsjeblieft de heftige regen en het feit dat de maximumsnelheid in wegdorpen hier verdomd inconsistent is als excuus gebruiken?)
Ik word tot mijn grote verbazing door de politie aan de kant gemaand en krijg te horen dat ik 80 reed waar ik 50 mocht. Ik baal ont-zet-tend van mezelf, maar dat voorkomt geen bekeuring en mijn zelfvertrouwen loopt een verse deuk op. Gelukkig doen ze hier niet aan puntenrijbewijzen en is de financiele schade ongetwijfeld kleiner dan voor eenzelfde blunder in Nederland.
Ik probeer mijn zelfkritiek zo gauw mogelijk los te laten en dit maar als een menselijke vergissing te beschouwen...
In New Plymouth (aan de voet van Taranaki) ontmoeten we Marc en Jolien weer. Ons doel is om de berg te bewandelen, maar het weer is zo slecht dat we eensgezind tegen stemmen.
In plaats van de benen te strekken, reizen we naar Raglan, waar ik eindelijk mijn aspiraties om surfbabe te worden uit kan leven.
We komen terecht in een superrelaxte hostel, vol sportieve, gespierde mensen. Als wij op dag 1 eerst maar eens een bodyboard huren en daarmee tussen alle sture dudes en chicas het strand op stappen, voelen we ons tamelijk onstoer. Maar zoals we al hoopten blijkt dit een goede manier om de golven een beetje in te leren in schatten en onze timing vast wat te oefenen.Een goede voorbereiding is het halve werk!
Op dag 2 gaan we voor het echte (beginners)werk en proberen we op een board te staan.
De strijd met het woelende water en het feit dat surfen een erg fysieke sport is, waarbij elk onderdeel van je lichaam keihard aan het werk wordt gezet, spreekt ons erg aan.
Wel heftig is het meedogenloze onophoudende geweld van de golven. Raglan is een populair surfoord en de golven zijn spectaculair, maar door de richting van de wind op het moment een beetje 'rommelig'. Na dag 1 heb ik al half gekneusde ribben van het tegen de golven in lopen en als we met de (enorme beginners)planken het water op gaan, zijn we ons voelbaar bewust van de agressieve kracht van de zee en het feit dat jijzelf en je board overal naartoe gesmeten kunnen worden.Terwijl je nog van schrik bijkomt van de huizenhoge golf die je net overspoelde, komen er al 3 nieuwe over je hoofd denderen. Het is erg moeilijk die golven (die om de paar seconden aanrollen en soms recht, maar soms ook diagonaal op je af komen) in te schatten, je met je plank door de branding te worstelen en dan ook nog alles te doen dat nodig is om op een plank te gaan staan en soort van te surfen.
We hebben tips gekregen met betrekking tot timing en lichaamshouding, maar vooral ook met betrekking tot veiligheid: als je net door een golf overspoeld bent onder water blijven tot je weet waar je plank is, je hoofd beschermen als je boven water komt indien je niet weet waar je plank is, nooit de plank tussen jezelf en de golf houden, etc.
Hoewel we alle adviezen in acht nemen (en het ons lukt om op de plank te staan!), gaat het op een bepaald punt toch mis.
Ik worstel me met mijn plank door de branding en opeens komen er meerdere golven vlak na elkaar en van verschillende kanten aandreunen. Mijn board wordt erdoor gegrepen, ik ben hem kwijt en vind hem sneller dan me lief is terug op het moment dat ie mij kei-hard recht in mijn gezicht komt slaan.
Ik heb nog net genoeg tijd om 'sukkel!' door mijn hoofd te voelen schieten en daarna wordt het even zwart voor mijn ogen.
Gelukkig blijf ik bij bewustzijn, maar mijn neus doet erg zeer en ik zie alarmerend veel bloed. Ik ben bang dat ik zo op de valreep van de reis mijn neus gebroken heb.
Al snel wordt tot mijn grote opluchting duidelijk dat ik alleen een oppervlakkige verwonding heb opgelopen en wonder boven wonder is er niks gebroken of ernstig beschadigd.
We zoeken een strandwacht op, die me een professioneel aangelegd verband geeft en behalve mijn ultiem sukkelige uitstraling (een lelijke snijwond, een opgezwollen neus en twee blauwe ogen!) voelt het alsof we weer een interessant avontuur hebben beleefd en het surfen smaakt naar meer!
Voor nu echter even geen surfbabe ambities meer. Die komen op termijn wel weer, op een plek waar de golven iets minder hoog zijn en iets meer geschikt voor onhandige beginners.
Aansluitend op onze planning rijden we richting Auckland, waar we ons bezig houden met regelzaken en genieten van biertjes, goed eten en lekker weer. Een dagje naar het strand en.. een dagje naar de automarkt, om ons barrel te koop te zetten. Binnen een uur is ie verkocht, met de deal dat we hem pas vlak voor ons vertrek aan de nieuwe eigenaar overdragen!
Dit betekent dat we onze laatste week in Nieuw Zeeland niets hoeven en vooral kunnen relaxen.
Morgen nemen we afscheid van Marc en Jolien, met wie we opgeteld toch ruim drie weken hebben gereisd! Gelukkig dit keer geen afscheid voor lang en we hebben de wetenschap dat we hen snel zullen volgen richting Nederland..
Nog een weekje in Nieuw Zeeland. Waarschijnlijk nog wat (rustig) wandelen op de Coromandel. Daarna richting San Francisco, van waar een laatste reisbericht zal volgen!
Liefs en tot snel,
Ramona en Auke
-
16 Februari 2009 - 10:10
Jenny:
een bekeuring went...echt...het is niet erg, je bent geen slecht mens, alleen iets armer. En nu ook al een surfbabe! Maar volgens mij liggen en staan die vooral heel sexy op het strand om de dudes aan te moedigen en met warme armen en handdoeken te omarmen als ze uit het water komen toch? Lijkt me ook iets veiliger. Maar wel stoer dat je het gedaan hebt zeg! gaaf.
Ongelooflijk dat het jaar van reizen bijna om is. Zooo snel...
maar wel heel leuk jullie weer te zien binnenkort!
liefs Jenny
-
16 Februari 2009 - 10:17
Peter:
Eey surfbabe, is the surf all up!?
Tot snel!
Peter -
16 Februari 2009 - 13:31
Riet Ruckert:
Nou, Ramona, een boete is niet zo erg als een board tegen je hoofd! Gelukkig is het nog redelijk goed afgelopen.
Een surf-babe word je vast nog wel na al die inspanningen die jullie al hebben gepresteerd.
Ik moet jullie even laten weten dat ik wer oma ben geworden van Joep. Tacilja en Thijs zijn de ouders.Mooi zo'n klein nieuw hoopje mens!
Groetjes, Riet -
16 Februari 2009 - 14:33
Gerrie:
Binnen een paar dagen twee lesjes geleerd:
1. te hard rijden kan echt 'zomaar' gebeuren en als je dan geen kort rokje aan hebt is er geen agent die zegt dat je niet hoeft te betalen omdat je er zo stoer uit ziet :)
2. theorie en praktijk zijn twee heel verschillende dingen. Eerst nog maar eens goed de voorbeeldplaatjes bekijken en de regeltjes leren voordat je je weer aan zo'n avontuur waagt! :)
Pas goed op elkaar deze laatste 2 weken, we zien jullie graag uitgerust, bruin en ongehavend op Schiphol arriveren!
Lieve groetjes, maM -
16 Februari 2009 - 15:59
Jan M:
Je ziet zelfs als je je standaard aan de egels houdt is een moment van onoplettendheid al genoeg om de fout in te gaan. Een bekeuring heb je zo maar binnen.
Maar je had nu toch beter met een plaat voor je kop kunnen hebben dan was dat bord niet zo hard aangekomen. Rustig aan de komende weken en ik zie jullie graag op Schiphol
-
16 Februari 2009 - 18:18
Marije Slingerland:
Inderdaad is het jaar toch supersnel gegaan! En binnenkort zijn jullie echt terug! Leuk om jullie weer life te zien! Hoewel de verhalen me wel steeds het gevoel geven dat ik een beetje weet wat jullie allemaal meemaken is in het echt kletsen toch leuker! Geniet nog even volop, tot snel!!
XX, Marije -
16 Februari 2009 - 19:47
Gerda:
Lieve Auke en Ramona,
Een Nieuw-Zeelandse bekeuring is bijzonder, dus bewaren voor in het plakboek! Een plank tegen je neus is een stuk pijnlijker, ik hoop dat het weer snel geneest, anders kunnen we je niet eens knuffelen als jullie aankomen en dat kan natuurlijk niet! Op de plas van het Delftse Hout kun je ook surfen, misschien een veilig begin...of veilige voortzetting van jullie eerste lessen, daarna de Noordzee op een rustige dag, dan diezelfde zee op een stormachtige dag.....dat lijkt me een goede opbouw. Hoewel, jullie hebben je vuurdoop nu wel meteen gehad.
Iris loopt nu stage bij mij op school....en nog wel heel af en toe bij mij in de klas! Als ik inval, sta ik voor de groep waar zij stage loopt. Leuk om te zien hoor: je dochter zo groot! Ze is echt leuk met de kinderen, lekker enthousiast, maar ook rustig als het moet.
Had ik al verteld dat Frank nu kasten restaureert? Hij probeert op deze manier iets extra's voor Siri te verdienen, de eerste kast is mooi geworden. Aanstaande zaterdag weer lekker vogelen in de Amsterdamse waterleidingduinen, ik hoop dat het dan beter weer is dan de laatste dagen: het miezert, soms is er natte sneeuw of een fikse bui. We hebben volgende week vakantie, dus goed weer komt dan dubbel goed uit. Geniet maar zo lang en zoveel jullie kunnen van het mooie weer daar, kom uitgerust en bruin terug!
Knuffel van Gerda -
17 Februari 2009 - 14:47
Wil Venema:
Je moet alles een keer ervaren hebben. Welke idioot dat gezegd heeft ... maar jullie komen wel een eind. Zeker zo net op het laatst van je reis - nog lekker effe inhalen ... Hopelijk niet al te veel last van de schade, en echt relaxen in Nieuw Zeeland. Energie opdoen voor een terugreis - vooral naar een 'normaal' (whatever that may be) leven.
Heb het goed!
-
18 Februari 2009 - 19:52
Buuf Nr 13:
Hee A en R! Zo te lezen wordt jullie leven dalijk terug in de laan wel en STUK saaier dan aan de andere kant van de wereld! Hier is het grijs, koud, druk, geen losse boarden en veel zieken en vermoeiden in ons midden....maar als jullie nou wat zon en pep meenemen, wordt het in de laan ook weer vakantie! We're waiting for you!!!
XXX Roosje en de mannen -
20 Februari 2009 - 09:17
Ellij:
Ramona, jammer van de bekeuring. maar de wegen nodigen daar wel uit om iets harder te rijden.
julie zijn wel stoer om het surfen te proberen, wij hebben staan kijken bij summer en het zag er heftig uit. hopelijk gaat het verder goed met je en kom je weer netjes terug in holland. geniet nog samen van de vrijheid.
-
21 Februari 2009 - 00:33
Patrick:
Damn dat is absurd, het einde van jullie trip al weer. Lijkt nog zo kort geleden dat ik jullie in Auckland onmoette afgelopen oktober. :)
Nog tips waar ik mijn auto te koop moet aanbieden over een paar maandjes?
Je auto binnen een uur verkopen: beter had je het toch niet kunnen treffen? :) -
22 Februari 2009 - 17:35
Lida:
Hallo Ramona en Auke.. Ik ben denk ik de laatste die reageer... maar ik had me toch een stel spannende boeken uit de bieb te leen dat ik een paar dagen van de wereld was. Toch een paar woorden: bekeuringen vind ik altijd "zonde"geld (ik heb er ook al een paar gehad- maar niet in NZ-) dus welkom bij de club; aahhhh joh het was de enige tijdens jullie wereldreis van 13 maanden; das dus niks! Dat van die surfplank was vast een stuk pijnlijker! Je hebt vast hoofdpijn gehad... en de auto binnen een uur verkocht met de deal dat jullie er nog even in kunnen blijven rijden vind ik helemaal gaaf: echte handelaars! En nu nog even genieten in slow motion want de koek is zeer snel op en dan wacht de dagelijkse gang van zaken weer op jullie alhoewel jullie net als Cees, Ellij, Jan en Gerrie vast nog wel aan een heleboel mensen verhalen zullen vertellen. Nagenieten dus ook met de vele foto's die tijdens jullie reis zijn gemaakt en waar we een portie van hebben kunnen zien. Ik heb genoten van al jullie belevenissen en wil jou Ramona heel erg bedanken voor al die heerlijke reisverslagen en foto's. Ik wens jullie heerlijke relaxte laatste dagen en een behouden vlucht terug naar huis.... Lieve groetjes... -
23 Februari 2009 - 11:11
Ben:
Hey Rammoon & Auk,
Na al het surfleed en alle goede tips, hier de ultieme. Eenmaal thuis kunnen jullie zo aansluiten bij de WII-Generation. stoer badsetjea aan,kruiwagen zand in je kame en surfen maar!!! Geen borden voor je kop, uitterst safe dus. Geniet nog even die laaste dagen en tot snel.
XX Ben
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
