It´s the end of the world as we know it
Door: Ramona
10 Maart 2008 | Chili, Santiago de Chile
Onze meest zuidelijke bestemming Ushuaia (ook wel ´el fin del mundo´ genoemd) is gelegen op het eiland Vuurland. Oftewel: Tierra del Fuego, door westerse ontdekkingsreizigers zo genoemd vanwege de vele vuren die zij op het net ontdekte land zagen branden.
Deze vuren werden gestookt door de Yámana, de oorspronkelijke bewoners, die een nomadisch bestaan leidden en ondanks het barre klimaat geen kleding droegen (In het pre-goretextijdperk kon je, als je toch door- en doornat werd maar beter geen doorweekte lompen aan je lijf hebben hangen. Om warm te blijven smeerde men zich in met walvisvet en had men altijd vuur branden, zelfs in de kano).
De komst van de westerlingen, die hun voornaamste voedselbronnen uitputten en allerlei ziektes met zich mee brachten, zorgde er al snel voor dat het volk met uitsterven werd bedreigd.
Wij gaan aan de wandel op Tierra del Fuego om het land van de Yámana met eigen ogen te aanschouwen.
Geen heftige, grillige setting dit keer, maar veel meer kleur in de omgeving en van alles te zien op micro-niveau. Voor iemand als ik met een `fetisj` voor houtsnippers, mossen en uitgedroogde modderpoelen een waar paradijs!
Vooral de lappendekens van verschillende kleuren mos zijn prachtig. Veel foto´s!
En het weer.. terwijl we van inmiddels ´bevriende reizgers´ die zich elders in het land bevinden vernemen dat in Buenos Aires de straten blank staan van de regen, genieten wij in het ´barre zuiden´ van prachtig zomerweer.
De avonden brengen we door in goed gezelschap van (eindelijk!) Argentijnen, wat ons in de gelegenheid stelt om discussies te voeren over economie, politiek, geschiedenis en toekomst van hun land. Een stukje diepgang dat wel welkom was, aangezien het wel waardevol is om een beetje zicht te krijgen op hoe mensen hun land ervaren en beleven.
3 maal is scheepsrecht..
Ushuaia verlaten verloopt niet zo eenvoudig als gepland.
Na een tussensprint voor een aansluitende vlucht in Zurich tijdens de heenreis en onze zinderende zoektocht op het Retiro busstation in Buenos Aires, lukt het ook hier om de reisstress tot een maximum op te laten lopen.
Onze bus naar Puerto Natales vertrekt op het onchristelijke tijdstip van 6.00u (in de morgen welteverstaan). Na een tijdje slaperig te hebben staan wachten op een bus die maar niet komt zonder ook maar één andere reiziger te hebben gezien, besluiten we nog eens op onze tickets te kijken om tot de schokkende ontdekking te komen dat onze bus 5 minuten geleden een kilometer heuvelop in een andere straat vertrekt.
Vergeet de griep (ja.. ook hier waart een virus rond), spullen pakken en gaan!
Deze bus moeten we echt halen om in Puerto Natales op tijd op de boot te kunnen stappen en onze cruise staat right as we speak op het punt in het water te vallen.
Half rennend, half hyperventilerend en tussendoor angstig uitpiepend ´oh nee! oh nee!´ rennen we voor wat we waard zijn heuvelop en hebben we wederom het geluk nog net op tijd in de bus te kunnen springen.
Ik heb nog een uur nodig om weer een beetje op adem te komen, maar niemand heeft ooit gezegd dat het leven van een backpacker altijd makkelijk is :)
Op naar Puerto Natales!
Terug Chili inreizen betekent: een zoveelste hemeltergend bureaucratische, tijdrovende, om de woorden hilarisch en irritant strijdende grensovergang.
Stempelen is hier tot kunst verheven en je paspoortnummer is belangrijker dan je naam (als je een brood koopt, wordt er bij wijze van spreken al om gevraagd).
Chili inreizen betekent ook: nog snel al je eten weg kauwen, want er mag geen kruimel mee de grens over. Zodra er een grensovergang in zicht komt, zit iedereen in de bus wild te malen.
Enfin.. na dit formele circus en weer een uitputtende dag bussen, arriveren we (na nog een fan-tas-tische zonsondergang te hebben aanschouwd, waarbij het er eerst uitzag alsof er een UFO landde en de pampa´s vervolgens in een verpletterende goudgele gloed werden gezet) weer in Puerto Natales, waar we ons klaarmaken voor onze cruise door de Chileense fjorden.
De cruise met Navimag.. stel je daarbij vooral geen loveboatperikelen voor. We reizen mee op een vrachtschip, dat daarnaast ook is ingericht om zo´n 150 personen te vervoeren. De voorzieningen zijn basic, kamers met 22 bedstees, een restaurant met plastic tuinmeubilair, een kapitein die ook het entertainmentprogramma verzorgt (zijn versie van ´another brick in the wall´ met Spaans accent en zelfverzonnen woorden wanneer hij de tekst niet kent is tranentrekkend grappig) en veel budgetreizigers met ieder hun eigen voorraad wijn.
Hoewel dit in principe een prachtige tocht zou kunnen zijn, wordt ´vervelen´ al snel onze voornaamste activiteit aangezien het non-stop zo hard regent dat er niets te zien is.
Gelukkig ontstaat er al snel een groepsgevoel met Hester (Nederlanse) en de Britten Gary, Jason en James (uit Zuid Engeland en tamelijk onverstaanbaar, maar evenredig grappig).
Samen slaan we ons door de wijnvoorraad heen en op dag 2 breekt de zon door, wat maakt dat we ons drankgelag buiten voort kunnen zetten.
Totdat het schip open zee bereikt en we alle kanten op beginnen te klotsen. Benedendeks raakt vracht los, schilderijen vallen van de muren en tijdens het eten gaan mensen met stoelen, tafels en al omver. Hilariteit alom!
Deze deining is natuurlijk bij lange na niet zo heftig als tijdens een antarcticatrip, maar toch voldoende om mij veeel spijt te laten ervaren vanwege het feit dat ik net een stuk salami heb gegeten. Ondanks de anti-zeeziekpillen gaan we vroeg onder zeil om onze gammele lijven wat rust te gunnen.
De volgende ochtend gelukkig rustiger vaarwater. Veel zon, i-pod, wijntje (ons ritme begint verontrustend te worden, om11.00u ´s ochtends vliegen de kurken overal op de boot in het rond), mooie uitzichten en een opspringende dolfijn hier en daar. Het betere werk!
´s avonds een waanzinnige zonsondergang, gevolgd door een sprookjesachtige sterrenhemel.
Een perfecte laatste avond op de boot!
Vanochtend zijn we aangemeerd in Puerto Montt. Een lelijke havenstad, waar niet veel te beleven valt.
Op 20 minuten afstand ligt gelukkig het elegantere plaatsje Puerto Varas, waar we straks nog even zullen nafeesten met ons gezelschap van de afgelopen dagen.
Morgen vertrekken we met de bus naar Bariloche in het merengebied, voor meer wandelen, natuur en.. de chocola waar het stadje zo beroemd om is!
Liefs,
Ramona & Auke
PS:
- Yvet, leuk dat Cuba zo de moeite waard is geweest!
- Ome Joop en tante Thea, veel plezier in Nederland!
- M&M, alles goed in jullie nieuwe optrekje in Leiden?
- Heleen, al helemaal gesetteld?
Deze vuren werden gestookt door de Yámana, de oorspronkelijke bewoners, die een nomadisch bestaan leidden en ondanks het barre klimaat geen kleding droegen (In het pre-goretextijdperk kon je, als je toch door- en doornat werd maar beter geen doorweekte lompen aan je lijf hebben hangen. Om warm te blijven smeerde men zich in met walvisvet en had men altijd vuur branden, zelfs in de kano).
De komst van de westerlingen, die hun voornaamste voedselbronnen uitputten en allerlei ziektes met zich mee brachten, zorgde er al snel voor dat het volk met uitsterven werd bedreigd.
Wij gaan aan de wandel op Tierra del Fuego om het land van de Yámana met eigen ogen te aanschouwen.
Geen heftige, grillige setting dit keer, maar veel meer kleur in de omgeving en van alles te zien op micro-niveau. Voor iemand als ik met een `fetisj` voor houtsnippers, mossen en uitgedroogde modderpoelen een waar paradijs!
Vooral de lappendekens van verschillende kleuren mos zijn prachtig. Veel foto´s!
En het weer.. terwijl we van inmiddels ´bevriende reizgers´ die zich elders in het land bevinden vernemen dat in Buenos Aires de straten blank staan van de regen, genieten wij in het ´barre zuiden´ van prachtig zomerweer.
De avonden brengen we door in goed gezelschap van (eindelijk!) Argentijnen, wat ons in de gelegenheid stelt om discussies te voeren over economie, politiek, geschiedenis en toekomst van hun land. Een stukje diepgang dat wel welkom was, aangezien het wel waardevol is om een beetje zicht te krijgen op hoe mensen hun land ervaren en beleven.
3 maal is scheepsrecht..
Ushuaia verlaten verloopt niet zo eenvoudig als gepland.
Na een tussensprint voor een aansluitende vlucht in Zurich tijdens de heenreis en onze zinderende zoektocht op het Retiro busstation in Buenos Aires, lukt het ook hier om de reisstress tot een maximum op te laten lopen.
Onze bus naar Puerto Natales vertrekt op het onchristelijke tijdstip van 6.00u (in de morgen welteverstaan). Na een tijdje slaperig te hebben staan wachten op een bus die maar niet komt zonder ook maar één andere reiziger te hebben gezien, besluiten we nog eens op onze tickets te kijken om tot de schokkende ontdekking te komen dat onze bus 5 minuten geleden een kilometer heuvelop in een andere straat vertrekt.
Vergeet de griep (ja.. ook hier waart een virus rond), spullen pakken en gaan!
Deze bus moeten we echt halen om in Puerto Natales op tijd op de boot te kunnen stappen en onze cruise staat right as we speak op het punt in het water te vallen.
Half rennend, half hyperventilerend en tussendoor angstig uitpiepend ´oh nee! oh nee!´ rennen we voor wat we waard zijn heuvelop en hebben we wederom het geluk nog net op tijd in de bus te kunnen springen.
Ik heb nog een uur nodig om weer een beetje op adem te komen, maar niemand heeft ooit gezegd dat het leven van een backpacker altijd makkelijk is :)
Op naar Puerto Natales!
Terug Chili inreizen betekent: een zoveelste hemeltergend bureaucratische, tijdrovende, om de woorden hilarisch en irritant strijdende grensovergang.
Stempelen is hier tot kunst verheven en je paspoortnummer is belangrijker dan je naam (als je een brood koopt, wordt er bij wijze van spreken al om gevraagd).
Chili inreizen betekent ook: nog snel al je eten weg kauwen, want er mag geen kruimel mee de grens over. Zodra er een grensovergang in zicht komt, zit iedereen in de bus wild te malen.
Enfin.. na dit formele circus en weer een uitputtende dag bussen, arriveren we (na nog een fan-tas-tische zonsondergang te hebben aanschouwd, waarbij het er eerst uitzag alsof er een UFO landde en de pampa´s vervolgens in een verpletterende goudgele gloed werden gezet) weer in Puerto Natales, waar we ons klaarmaken voor onze cruise door de Chileense fjorden.
De cruise met Navimag.. stel je daarbij vooral geen loveboatperikelen voor. We reizen mee op een vrachtschip, dat daarnaast ook is ingericht om zo´n 150 personen te vervoeren. De voorzieningen zijn basic, kamers met 22 bedstees, een restaurant met plastic tuinmeubilair, een kapitein die ook het entertainmentprogramma verzorgt (zijn versie van ´another brick in the wall´ met Spaans accent en zelfverzonnen woorden wanneer hij de tekst niet kent is tranentrekkend grappig) en veel budgetreizigers met ieder hun eigen voorraad wijn.
Hoewel dit in principe een prachtige tocht zou kunnen zijn, wordt ´vervelen´ al snel onze voornaamste activiteit aangezien het non-stop zo hard regent dat er niets te zien is.
Gelukkig ontstaat er al snel een groepsgevoel met Hester (Nederlanse) en de Britten Gary, Jason en James (uit Zuid Engeland en tamelijk onverstaanbaar, maar evenredig grappig).
Samen slaan we ons door de wijnvoorraad heen en op dag 2 breekt de zon door, wat maakt dat we ons drankgelag buiten voort kunnen zetten.
Totdat het schip open zee bereikt en we alle kanten op beginnen te klotsen. Benedendeks raakt vracht los, schilderijen vallen van de muren en tijdens het eten gaan mensen met stoelen, tafels en al omver. Hilariteit alom!
Deze deining is natuurlijk bij lange na niet zo heftig als tijdens een antarcticatrip, maar toch voldoende om mij veeel spijt te laten ervaren vanwege het feit dat ik net een stuk salami heb gegeten. Ondanks de anti-zeeziekpillen gaan we vroeg onder zeil om onze gammele lijven wat rust te gunnen.
De volgende ochtend gelukkig rustiger vaarwater. Veel zon, i-pod, wijntje (ons ritme begint verontrustend te worden, om11.00u ´s ochtends vliegen de kurken overal op de boot in het rond), mooie uitzichten en een opspringende dolfijn hier en daar. Het betere werk!
´s avonds een waanzinnige zonsondergang, gevolgd door een sprookjesachtige sterrenhemel.
Een perfecte laatste avond op de boot!
Vanochtend zijn we aangemeerd in Puerto Montt. Een lelijke havenstad, waar niet veel te beleven valt.
Op 20 minuten afstand ligt gelukkig het elegantere plaatsje Puerto Varas, waar we straks nog even zullen nafeesten met ons gezelschap van de afgelopen dagen.
Morgen vertrekken we met de bus naar Bariloche in het merengebied, voor meer wandelen, natuur en.. de chocola waar het stadje zo beroemd om is!
Liefs,
Ramona & Auke
PS:
- Yvet, leuk dat Cuba zo de moeite waard is geweest!
- Ome Joop en tante Thea, veel plezier in Nederland!
- M&M, alles goed in jullie nieuwe optrekje in Leiden?
- Heleen, al helemaal gesetteld?
-
10 Maart 2008 - 14:17
Jolien:
Heerlijk een wijntje om 11.00 's ochtends.. Goed idee, dat komt van het weekend weer eens, want lallend achter mijn compu een logisch verhaal optypen voor mijn scriptie, gaat dan niet meer lukken ;-).
Klinkt weer goed allemaal, wel vervelend dat jullie ook de griep langs hebben gehad.
We volgen jullie reis (gedeeltelijk) ook via een travelprogramma van Floortje Dressink die net langs Ushuaia is geweest. Leuk om jullie verhalen te lezen, foto's te zien en dan ook nog af en toe een filmpje erbij.
Ik twijfel nu toch even over de wijn, wellicht worden mijn zinnen dan wat vloeiender... hmm..
groetjes jo -
10 Maart 2008 - 14:22
Matthijs:
Klinkt allemaal geweldig:D
geniet van de chocola, en de natuur natuurlijk;)
groetjes xxx -
10 Maart 2008 - 14:40
Alie Brusse:
jajajajajaj en wij maar werken he, het is heerlijk om jullie reisverhalen te lezen en de daarbij behorende foto's te bekijken.
geniet van de heerlijke chocolade straks en de lange wandelingen erna om de calorieen er weer af te lopen.
groetjes alie -
10 Maart 2008 - 14:43
Lida:
Wat een afwisselende dagen: ik viel van de oepsen in de ahhhh's. En indeed jullie hebben een optie op 'ternauwernood'-verbindingen: zoals ik het lees "ren ik al hijgend en puffend met jullie mee"! En wat een prachtige foto's! Heerlijk om jullie belevenissen te lezen terwijl buiten een stormachtige wind waait. Sukses voor de volgende etappe: ik kijk uit naar jullie 'wordt vervolgt'-verslag. Groetjes! -
10 Maart 2008 - 16:38
Wil Venema (ook CVD):
Ik weet zeker, dat Leonie (ook CVD) en mijn echtgenoot jaloers zijn op jullie huidige omgeving. Boeken en verhalen over dit gebied gaan rond en tussen hen beide heen en weer.
Heb het goed! -
10 Maart 2008 - 16:39
Marije:
Klinkt allemaal geweldig! Gaaf hoor! Geniet ervan! In het Leidse alles ok, huisje wordt al steeds een beetje meer "van ons", ondanks de dozen ;-)
Groetjes, Marije -
10 Maart 2008 - 19:43
Gerda Hoogendam- Van:
Hoi Ramona en Auke,
Openbaar vervoer heeft zo zijn voor- en nadelen, maar het lukt jullie toch steeds weer om de uitgestippelde reis te maken, al kost het soms je longen. Veel plezier bij de wandeltochten en snoep niet teveel chocola als je je nog moet laten vervoeren. Proef wel extra voor ons, want meenemen zal wel niet lukken!
Hier is het druk met verbouwen: Marije en Walter hebben een huis gekocht aan de Sandinoweg, dus we zijn druk aan het klussen.
Groetjes, Gerda -
11 Maart 2008 - 13:58
Tilly:
Zit ik hier op mijn werk, in Hollands stormachtig weer en lees ik smachtend jullie fantastische reisverhalen.
Blijf genieten.... met liefs van Tilly
-
11 Maart 2008 - 15:06
Mirja :
Dag lieve reizigers...jullie bootreis was wel even onprettig -iik!!!!...ik zie het helemaal voor me ...maar nu al weer op het vaste land -en jullie al op balans -prima ... .liefs Mirja -
12 Maart 2008 - 09:20
Jelitsa:
wat een avontuur lees ik het lijkt alsof ik een boek lees, stoer mán hoe is het eten daar? -
14 Maart 2008 - 12:44
Loes:
Hallo daar!
Wat een tocht moet dat geweest zijn. Het is wel leuk om jullie verhaal erover te lezen en dan die van jap en steef ( die vrienden van mij). Zijn jullie elkaar nog tegen gekomen?
Mijn vakantie was echt heerlijk, veel zon en aardig goede sneeuw. Nu weer uit kijken naar de volgende.
Have fun!!!! -
14 Maart 2008 - 14:26
Willem Hennink:
Alleen al het lezen van jullie verslagen is een lust voor de mens. Geniet!!!!! en een wijntje om 11.00 uur...op deze wijze is zeker geen zonde.Proost! -
18 Maart 2008 - 17:05
Sylvia:
Hoi Hoi
Zo te lezen bevalt de reis tot nu toe best heel aardig. Mooie foto's trouwens. hoeveel hebben jullie er inmiddels al?
Misschien moet ik voortaan maar in het Spaans gaan corresponderen met jullie. Ik behandel sinds kort een Chileense dame waarbij haar Spaans een stuk beter klinkt dan haar Nederlands. Dus een paar Spaanse woorden kan geen kwaad :)
Groetjes Syl -
20 Maart 2008 - 15:18
Lidy:
Hoi lieve reizigers en bedankt voor jullie levendige reisverhalen. Dat is lekker meegenieten. Auke, ik ben al weer een tijdje terug: gegaan als Lidy en teruggekomen als oma. Wat een wonder en wat een ervaring! Ik kan het jullie aanbevelen (over ruim 30 jaar of zo). Jammer dat ik jullie afscheidsfeest heb gemist, het zag er erg gezellig uit. Veel genieten gewenst, veel mooie avonturen, landschappen, aardige en vriendelijke mensen. Liefs, Lidy
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
