Kat in de Zak
Door: Ramona
25 Oktober 2011 | Guatemala, Antigua
We verkennen zuidelijk Belize en verblijven in de stadjes Hopins - een 2 kilometer lang dorp langs een zandweg – en Punta Gorda, beide Garifuna gemeenschappen.
De Garifuna zijn afkomstig van St. Vincent en ook deze bevolkingsgroep voegt toe aan de diversiteit van Belize met eigen gebruiken, eigen gerechten en een eigen taal.
Hoewel de tocht langs de Hummingbird Highway prachtig en Zuid Belize één en al heuvelachtige jungle is, lijkt de enige manier om hier echt wat van te zien een verblijf in een duur resort te zijn.
We besluiten hier niet in te investeren, omdat we de komende maanden nog voldoende mogelijkheden zullen hebben om de de jungle in te gaan.
We vertrekken vanuit Punta Gorda met de boot naar Livingston, Guatemala.
Als we in Livingston arriveren worden we besprongen door mensen die blanke rijkdom ruiken. Als altijd grijpt een massa armen naar onze rugzakken voordat we van de boot kunnen stappen (als iemand je rugzak heeft, moet je wel volgen) en als altijd is mijn eerste groet: ‘dame el espacio!’ (geef me de ruimte). Desalniettemin worden we omsingeld door mensen met uitgestoken, vervelend aanrakende handen, die de oren van je kop schreeuwen in Engels en in Spaans: ‘Kom naar mijn hotel’, ‘heb je geld voor me’, ‘wil je mee met de boottour’, ‘heb je een gids nodig’, ‘taxi?’, ‘drugs?’. De enige manier om eruit los te komen is door agressief van je af te bijten. Ik begin dit te accepteren als iets dat bij het reizen op minder welvarende plekken hoort, maar wennen doet het niet.
In Livingston landen wel aardig wat toeristen, dus er zijn meer voorzieningen dan we de afgelopen weken hebben ervaren. Toch blijft het een shabby havenstad en een belangrijke hub in de smokkelroutes door Centraal Amerika, dus een plek om op je hoede te zijn.
Ons hotel heeft een dak en vier muren, maar geen ramen slechts muskietengaas, wat maakt dat we om 3 uur ’s ochtends gewekt worden door een kakafonie van animal-farm-geluiden: kraaiende hanen, blaffende honden, knorrende varkens, alsof de dieren in onze kamer staan. No sleep till Holland!
De volgende ochtend reizen we per boot naar Rio Dulce. We moeten een half uur wachten tot vertrek, dus Jason laat mij met de bagage achter om een aantal honden te voeren. De dieren hier zijn in zo’n hartbrekend slechte conditie dat we dit doen wanneer we kunnen.
Terwijl ik bij de tassen zit, komt er een dronken en tamelijk verwarde man naast mij zitten die – ik was er al bang voor – graag wil weten hoe ik heet en waar ik vandaan kom. Wanneer ik juist op het punt sta om hem op te dragen me met rust te laten, hoor ik een geluid uit zijn rugzak dat klinkt als een kat.
Wat moet een dronken man met een kat in zijn rugzak en krijgt het dier wel zuurstof? Toch maar even vragen.
De man blijkt inderdaad een kat bij zich te hebben en vertelt mij hoe het beestje hem frustreert en dat hij zojuist ruzie met het dier had en het in het water heeft gegooid. Iemand anders heeft het er weer uitgevist en nu heeft hij het in de rugzak gestopt. Met het idee dat het diertje zo snel mogelijk de tas uit moet beweer ik dat ik net als hij gek ben op katten en vraag hem of ik het beestje mag zien.
De man wil de kat showen, maar kan het diertje niet vinden, ertoe leidend dat hij op alle vakken van de tas begint te slaan om het te localiseren.
Ik blijf roepen, voorzichtig, voorzichtig en uiteindelijk herinnert de man zich waar de kat te vinden is: in het binnen-bovenvak van de backpack.
Het beestje wordt er aan de achterpoten uitgetrokken, op schoot gezet en al roepend ‘I love it like a motherfucker!’ op het tere kopje getimmerd.
De tranen staan inmiddels in mijn ogen van ontzetting, maar lang leve de alles verhullende zonnebril. Ik blijf met de man in gesprek en vraag hem of ik de kat vast mag houden. Op het moment dat ik het dier – dat beeft als een rietje - op schoot heb, weet ik dat ik het absoluut niet aan de man terug zal geven.
Ik probeer aardig te blijven en vertel hem dat ik morgen jarig ben en altijd al een kat heb gewild. Uiteindelijk geeft de man – die zeer beïnvloedbaar en niet toerekeningsvatbaar overkomt – mij het dier cadeau.
Daar zit je dan: in Guatemala, met je backpack, een boottrip voor de boeg en een 2 maanden oude bevende getraumatiseerde kitten op je schoot.
We pakken één van onze tassen uit, maken een nestje van kleding en stoppen de kat in de tas om met ons mee te reizen op de boot. Hopelijk kunnen we in Rio Dulce een thuis voor het beestje vinden.
Tijdens de 2 uur durende bootreis gedraagt ‘Mochi’ (afkomstig van het Spaanse woord voor rugzak mochilla) zich ronduit voorbeeldig, zo lang ik haar aai en knuffel anders mauwt ze de oren van ons hoofd. Ik ben geen groot kattenfan, maar ze is zo schattig dat ik haar thuis zonder één moment denken in huis zou hebben genomen.
In Rio Dulce is het echter tijd voor een pijnlijk afscheid. We lopen per toeval tegen een dierenwinkel aan. De eigenaar heeft direct quetzaltekens in de ogen wanneer hij het prachtige (en als door een wonder ongeschonden) beestje ziet en zegt ervoor te willen zorgen.
Natuurlijk weet ik dat hij het zal verkopen, maar hij zal het voeren en verzorgen en als iemand het dier koopt zal dit naar ik aanneem zijn vanuit de wens een kat te hebben. Emotioneel voelt het als een ultieme in de steek lating om het dier achter te laten, rationeel weet ik dat het dier op deze manier een kans op een acceptabel bestaan krijgt en beter af is dan bij de gek die het me cadeau gaf. Suerte Mochi!
Van Rio Dulce nemen we de bus naar Guatemala City waar we een blik kunnen werpen op veel armoede en chaos. Zonder het busstation te verlaten reizen we door naar Antigua.
We hebben Belize verruild voor een land dat als nog onveiliger bekend staat en min of meer beschreven wordt als het wilde westen.
De reisgids waarschuwt op ongeveer elke bladzijde voor gewapende overvallen op bussen en berovingen met geweld, zeer regelmatig gericht op reizigers. Het Ministerie van Buitenlandse zaken zegt extreme waakzaamheid te betrachten en recente berichtgevingen in het Nederlandse nieuws zijn ook niet al te enthousiasmerend.
Tegelijkertijd horen we alleen maar positieve verhalen van reizigers, lees ik op forums vooral dat je met ‘common sense’ een heel eind komt en is de vraag dus: wat is het reële risico? En hoeveel risico is aanvaardbaar?
Na wat wikken en wegen hebben we besloten Guatemala te gaan verkennen, onze risico’s te accepteren (elk materieel verlies is hanteerbaar, alleen fysieke schade is onaanvaardbaar) en deze te minimaliseren waar we kunnen.
Via het couchsurf netwerk hebben we contact gelegd met een gepensioneerde Amerikaanse die nu in Antigua woont. Bij haar hebben we onze paspoorten en andere waardevolle spullen ondergebracht voor zolang we het land verkennen.
We zullen alleen reizen bij daglicht en ons niet op stille plekken begeven waar weinig mensen zijn. In geval van beroving geen weerstand bieden en ons verlies nemen als het zover zou komen.
Tot nu zie ik echter nauwelijks redenen om me ongemakkelijk te voelen. De busreis van Rio Dulce naar Antigua was prachtig, groene weidse heuvellandschappen, riviertjes in de dalen en daar waar bebouwing is oogt het veel ontwikkelder (en schoner!) dan in Belize. Ineens weer overal groenten en fruit, voor 50 cent koop je een zak vol vers geschilde/gepelde/gesneden vruchten.
En de stad Antigua is een verademing. Centraal Amerika staat bepaald niet bekend om charmante steden, maar Antigua vormt een uitzondering. Een Unesco/World Heritage Site, je zou het het Salamanca van deze regio kunnen noemen. Klinkerstraatjes, prachtige gekleurde huizen, straten vol stijlvolle cafe’s, luxe accommodatie voor een bescheiden budget, bijna saai in zijn perfectheid, maar heerlijk om even over straat te kunnen zonder overal lastig gevallen te worden, om onder een schone douche te kunnen staan en geen kaplaarzen te wensen, om een restaurant niet aan een uitgebreide check te hoeven onderwerpen om na te gaan of het eten niet tot voedselvergiftiging zal leiden en om te kunnen slapen in een groot schoon bed, zonder bedvlooien, houtwormen, of door de matras stekende vering.
Morgen zullen we een dagtrip zonder bagage naar Guatemala City maken en daarna hopen we de Western Highlands te kunnen gaan verkennen.
De eerste indrukken van Guatemala zijn positief en ik verheug me erop –met een gezonde dosis van waakzaamheid en common sense – meer van het land te gaan zien!
De Garifuna zijn afkomstig van St. Vincent en ook deze bevolkingsgroep voegt toe aan de diversiteit van Belize met eigen gebruiken, eigen gerechten en een eigen taal.
Hoewel de tocht langs de Hummingbird Highway prachtig en Zuid Belize één en al heuvelachtige jungle is, lijkt de enige manier om hier echt wat van te zien een verblijf in een duur resort te zijn.
We besluiten hier niet in te investeren, omdat we de komende maanden nog voldoende mogelijkheden zullen hebben om de de jungle in te gaan.
We vertrekken vanuit Punta Gorda met de boot naar Livingston, Guatemala.
Als we in Livingston arriveren worden we besprongen door mensen die blanke rijkdom ruiken. Als altijd grijpt een massa armen naar onze rugzakken voordat we van de boot kunnen stappen (als iemand je rugzak heeft, moet je wel volgen) en als altijd is mijn eerste groet: ‘dame el espacio!’ (geef me de ruimte). Desalniettemin worden we omsingeld door mensen met uitgestoken, vervelend aanrakende handen, die de oren van je kop schreeuwen in Engels en in Spaans: ‘Kom naar mijn hotel’, ‘heb je geld voor me’, ‘wil je mee met de boottour’, ‘heb je een gids nodig’, ‘taxi?’, ‘drugs?’. De enige manier om eruit los te komen is door agressief van je af te bijten. Ik begin dit te accepteren als iets dat bij het reizen op minder welvarende plekken hoort, maar wennen doet het niet.
In Livingston landen wel aardig wat toeristen, dus er zijn meer voorzieningen dan we de afgelopen weken hebben ervaren. Toch blijft het een shabby havenstad en een belangrijke hub in de smokkelroutes door Centraal Amerika, dus een plek om op je hoede te zijn.
Ons hotel heeft een dak en vier muren, maar geen ramen slechts muskietengaas, wat maakt dat we om 3 uur ’s ochtends gewekt worden door een kakafonie van animal-farm-geluiden: kraaiende hanen, blaffende honden, knorrende varkens, alsof de dieren in onze kamer staan. No sleep till Holland!
De volgende ochtend reizen we per boot naar Rio Dulce. We moeten een half uur wachten tot vertrek, dus Jason laat mij met de bagage achter om een aantal honden te voeren. De dieren hier zijn in zo’n hartbrekend slechte conditie dat we dit doen wanneer we kunnen.
Terwijl ik bij de tassen zit, komt er een dronken en tamelijk verwarde man naast mij zitten die – ik was er al bang voor – graag wil weten hoe ik heet en waar ik vandaan kom. Wanneer ik juist op het punt sta om hem op te dragen me met rust te laten, hoor ik een geluid uit zijn rugzak dat klinkt als een kat.
Wat moet een dronken man met een kat in zijn rugzak en krijgt het dier wel zuurstof? Toch maar even vragen.
De man blijkt inderdaad een kat bij zich te hebben en vertelt mij hoe het beestje hem frustreert en dat hij zojuist ruzie met het dier had en het in het water heeft gegooid. Iemand anders heeft het er weer uitgevist en nu heeft hij het in de rugzak gestopt. Met het idee dat het diertje zo snel mogelijk de tas uit moet beweer ik dat ik net als hij gek ben op katten en vraag hem of ik het beestje mag zien.
De man wil de kat showen, maar kan het diertje niet vinden, ertoe leidend dat hij op alle vakken van de tas begint te slaan om het te localiseren.
Ik blijf roepen, voorzichtig, voorzichtig en uiteindelijk herinnert de man zich waar de kat te vinden is: in het binnen-bovenvak van de backpack.
Het beestje wordt er aan de achterpoten uitgetrokken, op schoot gezet en al roepend ‘I love it like a motherfucker!’ op het tere kopje getimmerd.
De tranen staan inmiddels in mijn ogen van ontzetting, maar lang leve de alles verhullende zonnebril. Ik blijf met de man in gesprek en vraag hem of ik de kat vast mag houden. Op het moment dat ik het dier – dat beeft als een rietje - op schoot heb, weet ik dat ik het absoluut niet aan de man terug zal geven.
Ik probeer aardig te blijven en vertel hem dat ik morgen jarig ben en altijd al een kat heb gewild. Uiteindelijk geeft de man – die zeer beïnvloedbaar en niet toerekeningsvatbaar overkomt – mij het dier cadeau.
Daar zit je dan: in Guatemala, met je backpack, een boottrip voor de boeg en een 2 maanden oude bevende getraumatiseerde kitten op je schoot.
We pakken één van onze tassen uit, maken een nestje van kleding en stoppen de kat in de tas om met ons mee te reizen op de boot. Hopelijk kunnen we in Rio Dulce een thuis voor het beestje vinden.
Tijdens de 2 uur durende bootreis gedraagt ‘Mochi’ (afkomstig van het Spaanse woord voor rugzak mochilla) zich ronduit voorbeeldig, zo lang ik haar aai en knuffel anders mauwt ze de oren van ons hoofd. Ik ben geen groot kattenfan, maar ze is zo schattig dat ik haar thuis zonder één moment denken in huis zou hebben genomen.
In Rio Dulce is het echter tijd voor een pijnlijk afscheid. We lopen per toeval tegen een dierenwinkel aan. De eigenaar heeft direct quetzaltekens in de ogen wanneer hij het prachtige (en als door een wonder ongeschonden) beestje ziet en zegt ervoor te willen zorgen.
Natuurlijk weet ik dat hij het zal verkopen, maar hij zal het voeren en verzorgen en als iemand het dier koopt zal dit naar ik aanneem zijn vanuit de wens een kat te hebben. Emotioneel voelt het als een ultieme in de steek lating om het dier achter te laten, rationeel weet ik dat het dier op deze manier een kans op een acceptabel bestaan krijgt en beter af is dan bij de gek die het me cadeau gaf. Suerte Mochi!
Van Rio Dulce nemen we de bus naar Guatemala City waar we een blik kunnen werpen op veel armoede en chaos. Zonder het busstation te verlaten reizen we door naar Antigua.
We hebben Belize verruild voor een land dat als nog onveiliger bekend staat en min of meer beschreven wordt als het wilde westen.
De reisgids waarschuwt op ongeveer elke bladzijde voor gewapende overvallen op bussen en berovingen met geweld, zeer regelmatig gericht op reizigers. Het Ministerie van Buitenlandse zaken zegt extreme waakzaamheid te betrachten en recente berichtgevingen in het Nederlandse nieuws zijn ook niet al te enthousiasmerend.
Tegelijkertijd horen we alleen maar positieve verhalen van reizigers, lees ik op forums vooral dat je met ‘common sense’ een heel eind komt en is de vraag dus: wat is het reële risico? En hoeveel risico is aanvaardbaar?
Na wat wikken en wegen hebben we besloten Guatemala te gaan verkennen, onze risico’s te accepteren (elk materieel verlies is hanteerbaar, alleen fysieke schade is onaanvaardbaar) en deze te minimaliseren waar we kunnen.
Via het couchsurf netwerk hebben we contact gelegd met een gepensioneerde Amerikaanse die nu in Antigua woont. Bij haar hebben we onze paspoorten en andere waardevolle spullen ondergebracht voor zolang we het land verkennen.
We zullen alleen reizen bij daglicht en ons niet op stille plekken begeven waar weinig mensen zijn. In geval van beroving geen weerstand bieden en ons verlies nemen als het zover zou komen.
Tot nu zie ik echter nauwelijks redenen om me ongemakkelijk te voelen. De busreis van Rio Dulce naar Antigua was prachtig, groene weidse heuvellandschappen, riviertjes in de dalen en daar waar bebouwing is oogt het veel ontwikkelder (en schoner!) dan in Belize. Ineens weer overal groenten en fruit, voor 50 cent koop je een zak vol vers geschilde/gepelde/gesneden vruchten.
En de stad Antigua is een verademing. Centraal Amerika staat bepaald niet bekend om charmante steden, maar Antigua vormt een uitzondering. Een Unesco/World Heritage Site, je zou het het Salamanca van deze regio kunnen noemen. Klinkerstraatjes, prachtige gekleurde huizen, straten vol stijlvolle cafe’s, luxe accommodatie voor een bescheiden budget, bijna saai in zijn perfectheid, maar heerlijk om even over straat te kunnen zonder overal lastig gevallen te worden, om onder een schone douche te kunnen staan en geen kaplaarzen te wensen, om een restaurant niet aan een uitgebreide check te hoeven onderwerpen om na te gaan of het eten niet tot voedselvergiftiging zal leiden en om te kunnen slapen in een groot schoon bed, zonder bedvlooien, houtwormen, of door de matras stekende vering.
Morgen zullen we een dagtrip zonder bagage naar Guatemala City maken en daarna hopen we de Western Highlands te kunnen gaan verkennen.
De eerste indrukken van Guatemala zijn positief en ik verheug me erop –met een gezonde dosis van waakzaamheid en common sense – meer van het land te gaan zien!
-
25 Oktober 2011 - 00:58
Auke:
De kat was toevallig geen rode poes? Veel plezier in Guatamala. Hopen dat het (soms) wat minder hard werken wordt! -
25 Oktober 2011 - 07:11
Marleen:
Ik hoop dat Guatamala haar ongelijk zal bewijzen aan de reisgidsen! Wat meer rust is je zeker gegund!
Ennuh...appeltaart komt in de agenda! :D
-
25 Oktober 2011 - 08:18
Piet En Joke:
Wat fijn dat je het katje bij de dierenwinkel kon laten. Spannend hoor, wat jullie allemaal meemaken. Dronken mannen vind ik helemaal niks.
Een fijne en vooral veilige reis door de highlands! -
25 Oktober 2011 - 15:25
Jan M:
Hoi Ramona,
Ik had hem die kat ook nooit meer teruggegeven al had het waarschijnlijk iets minder subtiel gegaan dan bij jou.
Hopen dat jullie besluit tot mooie verhalen gaat leiden.
Knuf Jan -
25 Oktober 2011 - 15:41
An:
Ramoon, wat een mooi hilarisch verhaal, ik ben trots op je!!!
Liefs An -
25 Oktober 2011 - 17:57
Marije:
Nog heel hartelijk gefeliciteerd! Mooi verhaal! Veel plezier! -
25 Oktober 2011 - 17:57
Gerda:
Hoi Ramona,
Wat ben je toch lekker emotioneel! Maar die kat heb je in ieder geval gered! Veel plezier en hopelijk een ontspannen tijd in Guatemala!
Groetjes, ook aan Jason, van Gerda -
25 Oktober 2011 - 20:42
Heleen:
Lieve Ramona,
Nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag! En gelijk je goede daad gedaan voor het nieuwe jaar. Wat goed dat je het katje hebt gered. Erg leuk om je verhalen weer te lezen met de nodige ups en downs. Geniet ervan!
Liefs,
Heleen -
26 Oktober 2011 - 07:11
Riet Ruckert:
Wat een geluk dat je het katjein die winkel kon achterlaten.Het heeft nu vast een beter leven dan bij die wazige man! Nog hatrelijk gefeliciteerd met je verjaardag. Beleef nog meer mooie verhalen en wees voorzichtig!! -
29 Oktober 2011 - 18:47
R En N V.Dr.:
ja Ramona, afscheid van een kat nemen komt steeds terug zelfs tijdens een reis in Zuid Amerika. Vast een goed teken, we wachten met spanning op je volgende verslag, met of zonder dier. Liefs van ons beiden.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
