Our Car (the sequel)
Door: Ramona
31 December 2008 | Nieuw Zeeland, Nelson
Het vervelende bericht uit Nederland spookt logischerwijs behoorlijk door mijn hoofd en zorgt vor een donkere stemming. We besluiten daarom rustig aan te doen in Wellington en dat onbestemde gevoel maar even toe te laten.
Het weer sluit aan bij ons gevoel, maar het Te Papa museum en het geweldige filmhuis in Petone bieden uitkomst. We bezoeken elke dag de bioscoop en vooral de film Frost/Nixon (aanrader!) levert ons aardig wat denkstof op.
Op 21 december varen we over naar het Zuider Eiland. Nog altijd even mooi en regen maakt plaats voor zon, wat ons doet besluiten 2 dagen te kamperen in de schilderachtige Marlborough Sounds.
Net als we het idee hebben ons weer wat lekkerder in ons vel te voelen, hebben we een pechgevalletje. Het is twee dagen voor kerst en de benzinelucht die we ruiken blijkt toch echt van onze auto afkomstig te zijn. We hebben een lek.
Veel te gevaarlijk om mee door te rijden (zeker zo rond oud en nieuw!), dus we zijn genoodzaakt op zoek te gaan naar een garage. Een monteur vinden die zo vlak voor de feestdagen nog tijd voor ons heeft valt niet mee, maar uiteindelijk vinden we een goede ziel die voor 15 dollar een diagnose stelt. Het lek blijkt veroorzaakt te worden doordat de rubber sluit-ring die tank en leidingen verbindt uitgedroogd is. Deze moet vervangen worden, maar is niet op voorraad. We worden doorverwezen naar een Ford garage in Blenheim, in de hoop dat we daar meer geluk zullen hebben.
Ford is druk en verwijst ons naar zijn vriendje op de hoek, die de dag voor kerst nog wel tijd voor ons heeft. De 24e leveren we de auto af, met uitleg over ons probleem en de opdracht dat de sealring vervangen moet worden. De monteur zegt ermee aan de slag te gaan en geeft aan dat we over een paar uur terug kunnen komen om te horen hoe de zaken ervoor staan.
Vol verwachting klopt ons hart...
Als we ons een paar uur later in de garage melden – waar onze auto zonder overleg uit elkaar blijkt te zijn geklust en vanaf dat moment dus definitief onbruikbaar is – horen we dat ook hier het onderdeel niet op voorraad is en dat de garage met de feestdagen dicht is. Een provisorische oplossing is volgens de garagehouder niet mogeljk: de 29e kunnen we terug komen.
Daar sta je dan... in een regenachtig Blenheim, met de handen in het haar.
Een boeking voor twee kerstovernachtingen in een andere stad en vrienden die onderweg zijn naar Nieuw Zeeland en die op hele korte termijn zullen landen in Christchurch.
Met heel veel zelfcontrole lukt om onze kalmte min of meer te bewaren en te bedenken dat reizen nu eenmaal vraagt om flexibiliteit. We weten waar we aan toe zijn: we zijn autoloos en moeten een manier bedenken om de komende dagen uit de voeten te kunnen.
We besluiten te proberen een auto te huren. In deze tijd van het jaar en zo op het laatste moment waarschijnlijk geen makkelijke queeste, maar wie niet waagt, die niet wint. Telefoonboek, pen, papier...
7 pogingen later beschikken we voor een aantal dagen over een zeer betaalbare huurauto. Eerst naar Kaikoura, vervolgens naar Christchurch en daarna zien we wel hoe de zaken ervoor staan!
Met onze huurauto rijden we naar de garage, om onze spullen vanuit onze eigen auto in ons tijdelijk vervoermiddel over te laden. Onze vehikel staat nog op de brug en in de garage beweert men dat het onmogelijk is hem naar beneden te halen. Als ik spring kan ik net de bodemplaat aanraken...
De mannen staan er wat meewarig bij te kijken als we dan maar om een ladder vragen om klimmend onze spullen te bemachtigen.
Merry christmas, dit wordt er een waar we later hopelijk hard om zullen lachen!
Eerste kerstdag in Kaikoura is oke. Hoewel de stress rondom alle acute regelzaken nog aardig in ons lijf zit en we ons zorgen maken omdat men beweert dat het benodigde onderdeel mogelijk niet binnen Nieuw Zeeland te vinden is - wat de reparatie van de auto tot een lastig verhaal kan maken - proberen we ons humeur niet te laten verzieken.
We laten ons niet door de donkere wolkenhemel weerhouden en maken een lekkere wandeling. We treffen de zeehonden aan op de voor ons vertrouwde plek en we kijken heel veel films.
Tweede kerstdag vertrekken we opgetogen richting een zonnig Christchurch om Marc en Jolien op de luchthaven op te halen. Een moment waar we erg naar uit hebben gekeken!
Natuurlijk hebben we onverdeeld zin in deze hereniging, maar onderweg naar het vliegveld hebben we het er wel over dat we ons (hoewel zeker niet minder betrokken) best wel vervreemd voelen van Nederland en ons dagelijks leven.
We hebben geen idee wat het met ons zal doen om twee van onze beste vrienden na zo'n lange tijd weer in het echt te zien. Als Mc & Jo de trap af komen lopen is dat echter gelijk duidelijk: tranen en emotie (bij mij, Auke houdt zich natuurlijk stoer) en zo fijn elkaar weer te zien!
Binnen 5 minuten is alles helemaal vertrouwd en met de juiste personen om je heen maakt het niet uit waar je bent en hoe gammel je auto is. We zijn even totaal vergeten dat we aan de andere kant van de wereld zijn.
Vanuit thuis is weer een heel leuk pakketje voor ons meegegeven met hele lieve kaarten (zelfs foto's van onze kat!) en zakken drop. Ultiem luxe!
We nemen voor even afscheid, zodat Marc en Jolien na de lange reis in een ritme kunnen komen en wij de eerder geplande whale watch trip (die we door de autoperikelen hebben moeten uitstellen) kunnen gaan maken.
We verlaten Christchurch om 6.00u 's ochtends, zodat we op tijd in Kaikoura zullen zijn.
Hier krijgen we echter te horen dat de tocht niet door gaat, vanwege te ruige weersomstandigheden op zee! Een grote teleurstelling die humeurtechnisch weer even voor wat donderwolkjes zorgt. We slikken onze teleurstelling weg en hopen dat we ergens deze reis nog mogelijkheid hebben een tweede poging te wagen.
Op zondag gaat de wekker wederom vroeg af. We moeten de huurauto inleveren en hebben een bus geboekt naar Picton om daar op nieuws over de auto te wachten. We hebben echter teveel spullen in de huurauto om te kunnen dragen en hebben daarom met de garage eigenaar afgesproken dat hij de deur voor ons opent zodat we bij onze auto kunnen om wat spullen terug te zetten.
Natuurlijk heb ik de man expliciet gevraagd of hij er echt zal zijn. Geen probleem, komt voor elkaar! Ik voel echter de bui al hangen en zoals ik al voorvoelde: deze man blijkt geen man van zijn woord. De garage is dicht en de eigenaar niet te bereiken.
Dus daar staan we weer... in Blenheim niet wetende hoe dit probleem op te lossen met een reeds betaald busticket dat we weg kunnen gooien.
Als klap op de vuurpijl rijden we schade aan de huurauto. Mijn humeur bereikt een absoluut dieptepunt en ik vraag me serieus even af wat er in hemelsnaam zo leuk zou moeten zijn aan reizen.
Door de aaneenschakeling van spanningsmomenten tijdens de afgelopen weken heb ik moeite om dingen te relativeren en is mijn draagkracht even ontoereikend. Een flinke huilbui later (ik blijf mijn vertrouwde hysterische zelf) proberen we toch weer in oplossingen te denken. Het lukt om de auto een dag langer te huren en het probleem is dus weer voor even opgelost.
We hangen wat rond in Pitcon, maar ik voel vooral veel onrust. Auke is wat relaxter, maar heeft ook last van frustraties en mijn stress is ook niet bevorderlijk voor een zomerse stemming.
Vandaag: terug naar Blenheim.
Terug naar de garage waar we - met dank aan de monteur die onze auto onklaar heeft gemaakt – niet in vertrouwen maar wel toe veroordeeld zijn.
We bereiden ons mentaal voor op nog meer ellende en piekeren over hoe we ons recht kunnen behalen.
Geheel tegen onze verwachting in, maar tot onze immense opluchting, blijkt het benodigde onderdeel echter te verkrijgen en kunnen we een dag later onze auto weer ophalen. We betalen 50 euro en vinden dat een eerlijke deal.
Onze autofrustraties gooien we daarmee gelijk van ons af. We piekeren natuurlijk geen minuut langer - zeker over iets relatiefs als een voertuig - dan strikt noodzakelijk is!
We zijn weer flexibel zijn en kunnen weer doen waar we zin in hebben zonder al teveel vooruit te hoeven denken en regelen.
In gezelschap van Marc en Jolien rijden we lekker met onze eigen rammelbak naar Nelson, onderweg stoppene om verse bramen en frambozen te plukken. We zullen in Nelson blijven voor oud en nieuw en we vermaken ons prima. Om te beginnen hebben we eindeloos veel bij te praten.
Vandaag.. de laatste dag van 2008! Bij het opstaan treffen we een verse grote deuk in onze auto, exact naast het gat dat we een aantal weken geleden in Auckland aantroffen. Er zit een brief onder de ruitenwisser dat we contact met de politie van Nelson op kunnen nemen. Het blijkt dat iemand tegen de auto aangereden is en is doorgereden, maar een ooggetuige heeft het kenteken opgeschreven.
We duimen nu dus erg dat deze persoon wordt opgespoord en aansprakelijk wordt gesteld voor de schade. In dat geval laten we hem ook gelijk voor de oude deuk op draaien, two can play that game :)
Het waren voor ons een paar onrustige weken, met gelukkig een lichtpuntje hier en daar. En onze verwachting voor de komende weken zijn weer een heel stuk zomerser!
Als altijd veel liefs en iedereen een goede jaarwisseling gewenst!
PS:
- Ben: alvast van harte!
- Frans: idem!
Het weer sluit aan bij ons gevoel, maar het Te Papa museum en het geweldige filmhuis in Petone bieden uitkomst. We bezoeken elke dag de bioscoop en vooral de film Frost/Nixon (aanrader!) levert ons aardig wat denkstof op.
Op 21 december varen we over naar het Zuider Eiland. Nog altijd even mooi en regen maakt plaats voor zon, wat ons doet besluiten 2 dagen te kamperen in de schilderachtige Marlborough Sounds.
Net als we het idee hebben ons weer wat lekkerder in ons vel te voelen, hebben we een pechgevalletje. Het is twee dagen voor kerst en de benzinelucht die we ruiken blijkt toch echt van onze auto afkomstig te zijn. We hebben een lek.
Veel te gevaarlijk om mee door te rijden (zeker zo rond oud en nieuw!), dus we zijn genoodzaakt op zoek te gaan naar een garage. Een monteur vinden die zo vlak voor de feestdagen nog tijd voor ons heeft valt niet mee, maar uiteindelijk vinden we een goede ziel die voor 15 dollar een diagnose stelt. Het lek blijkt veroorzaakt te worden doordat de rubber sluit-ring die tank en leidingen verbindt uitgedroogd is. Deze moet vervangen worden, maar is niet op voorraad. We worden doorverwezen naar een Ford garage in Blenheim, in de hoop dat we daar meer geluk zullen hebben.
Ford is druk en verwijst ons naar zijn vriendje op de hoek, die de dag voor kerst nog wel tijd voor ons heeft. De 24e leveren we de auto af, met uitleg over ons probleem en de opdracht dat de sealring vervangen moet worden. De monteur zegt ermee aan de slag te gaan en geeft aan dat we over een paar uur terug kunnen komen om te horen hoe de zaken ervoor staan.
Vol verwachting klopt ons hart...
Als we ons een paar uur later in de garage melden – waar onze auto zonder overleg uit elkaar blijkt te zijn geklust en vanaf dat moment dus definitief onbruikbaar is – horen we dat ook hier het onderdeel niet op voorraad is en dat de garage met de feestdagen dicht is. Een provisorische oplossing is volgens de garagehouder niet mogeljk: de 29e kunnen we terug komen.
Daar sta je dan... in een regenachtig Blenheim, met de handen in het haar.
Een boeking voor twee kerstovernachtingen in een andere stad en vrienden die onderweg zijn naar Nieuw Zeeland en die op hele korte termijn zullen landen in Christchurch.
Met heel veel zelfcontrole lukt om onze kalmte min of meer te bewaren en te bedenken dat reizen nu eenmaal vraagt om flexibiliteit. We weten waar we aan toe zijn: we zijn autoloos en moeten een manier bedenken om de komende dagen uit de voeten te kunnen.
We besluiten te proberen een auto te huren. In deze tijd van het jaar en zo op het laatste moment waarschijnlijk geen makkelijke queeste, maar wie niet waagt, die niet wint. Telefoonboek, pen, papier...
7 pogingen later beschikken we voor een aantal dagen over een zeer betaalbare huurauto. Eerst naar Kaikoura, vervolgens naar Christchurch en daarna zien we wel hoe de zaken ervoor staan!
Met onze huurauto rijden we naar de garage, om onze spullen vanuit onze eigen auto in ons tijdelijk vervoermiddel over te laden. Onze vehikel staat nog op de brug en in de garage beweert men dat het onmogelijk is hem naar beneden te halen. Als ik spring kan ik net de bodemplaat aanraken...
De mannen staan er wat meewarig bij te kijken als we dan maar om een ladder vragen om klimmend onze spullen te bemachtigen.
Merry christmas, dit wordt er een waar we later hopelijk hard om zullen lachen!
Eerste kerstdag in Kaikoura is oke. Hoewel de stress rondom alle acute regelzaken nog aardig in ons lijf zit en we ons zorgen maken omdat men beweert dat het benodigde onderdeel mogelijk niet binnen Nieuw Zeeland te vinden is - wat de reparatie van de auto tot een lastig verhaal kan maken - proberen we ons humeur niet te laten verzieken.
We laten ons niet door de donkere wolkenhemel weerhouden en maken een lekkere wandeling. We treffen de zeehonden aan op de voor ons vertrouwde plek en we kijken heel veel films.
Tweede kerstdag vertrekken we opgetogen richting een zonnig Christchurch om Marc en Jolien op de luchthaven op te halen. Een moment waar we erg naar uit hebben gekeken!
Natuurlijk hebben we onverdeeld zin in deze hereniging, maar onderweg naar het vliegveld hebben we het er wel over dat we ons (hoewel zeker niet minder betrokken) best wel vervreemd voelen van Nederland en ons dagelijks leven.
We hebben geen idee wat het met ons zal doen om twee van onze beste vrienden na zo'n lange tijd weer in het echt te zien. Als Mc & Jo de trap af komen lopen is dat echter gelijk duidelijk: tranen en emotie (bij mij, Auke houdt zich natuurlijk stoer) en zo fijn elkaar weer te zien!
Binnen 5 minuten is alles helemaal vertrouwd en met de juiste personen om je heen maakt het niet uit waar je bent en hoe gammel je auto is. We zijn even totaal vergeten dat we aan de andere kant van de wereld zijn.
Vanuit thuis is weer een heel leuk pakketje voor ons meegegeven met hele lieve kaarten (zelfs foto's van onze kat!) en zakken drop. Ultiem luxe!
We nemen voor even afscheid, zodat Marc en Jolien na de lange reis in een ritme kunnen komen en wij de eerder geplande whale watch trip (die we door de autoperikelen hebben moeten uitstellen) kunnen gaan maken.
We verlaten Christchurch om 6.00u 's ochtends, zodat we op tijd in Kaikoura zullen zijn.
Hier krijgen we echter te horen dat de tocht niet door gaat, vanwege te ruige weersomstandigheden op zee! Een grote teleurstelling die humeurtechnisch weer even voor wat donderwolkjes zorgt. We slikken onze teleurstelling weg en hopen dat we ergens deze reis nog mogelijkheid hebben een tweede poging te wagen.
Op zondag gaat de wekker wederom vroeg af. We moeten de huurauto inleveren en hebben een bus geboekt naar Picton om daar op nieuws over de auto te wachten. We hebben echter teveel spullen in de huurauto om te kunnen dragen en hebben daarom met de garage eigenaar afgesproken dat hij de deur voor ons opent zodat we bij onze auto kunnen om wat spullen terug te zetten.
Natuurlijk heb ik de man expliciet gevraagd of hij er echt zal zijn. Geen probleem, komt voor elkaar! Ik voel echter de bui al hangen en zoals ik al voorvoelde: deze man blijkt geen man van zijn woord. De garage is dicht en de eigenaar niet te bereiken.
Dus daar staan we weer... in Blenheim niet wetende hoe dit probleem op te lossen met een reeds betaald busticket dat we weg kunnen gooien.
Als klap op de vuurpijl rijden we schade aan de huurauto. Mijn humeur bereikt een absoluut dieptepunt en ik vraag me serieus even af wat er in hemelsnaam zo leuk zou moeten zijn aan reizen.
Door de aaneenschakeling van spanningsmomenten tijdens de afgelopen weken heb ik moeite om dingen te relativeren en is mijn draagkracht even ontoereikend. Een flinke huilbui later (ik blijf mijn vertrouwde hysterische zelf) proberen we toch weer in oplossingen te denken. Het lukt om de auto een dag langer te huren en het probleem is dus weer voor even opgelost.
We hangen wat rond in Pitcon, maar ik voel vooral veel onrust. Auke is wat relaxter, maar heeft ook last van frustraties en mijn stress is ook niet bevorderlijk voor een zomerse stemming.
Vandaag: terug naar Blenheim.
Terug naar de garage waar we - met dank aan de monteur die onze auto onklaar heeft gemaakt – niet in vertrouwen maar wel toe veroordeeld zijn.
We bereiden ons mentaal voor op nog meer ellende en piekeren over hoe we ons recht kunnen behalen.
Geheel tegen onze verwachting in, maar tot onze immense opluchting, blijkt het benodigde onderdeel echter te verkrijgen en kunnen we een dag later onze auto weer ophalen. We betalen 50 euro en vinden dat een eerlijke deal.
Onze autofrustraties gooien we daarmee gelijk van ons af. We piekeren natuurlijk geen minuut langer - zeker over iets relatiefs als een voertuig - dan strikt noodzakelijk is!
We zijn weer flexibel zijn en kunnen weer doen waar we zin in hebben zonder al teveel vooruit te hoeven denken en regelen.
In gezelschap van Marc en Jolien rijden we lekker met onze eigen rammelbak naar Nelson, onderweg stoppene om verse bramen en frambozen te plukken. We zullen in Nelson blijven voor oud en nieuw en we vermaken ons prima. Om te beginnen hebben we eindeloos veel bij te praten.
Vandaag.. de laatste dag van 2008! Bij het opstaan treffen we een verse grote deuk in onze auto, exact naast het gat dat we een aantal weken geleden in Auckland aantroffen. Er zit een brief onder de ruitenwisser dat we contact met de politie van Nelson op kunnen nemen. Het blijkt dat iemand tegen de auto aangereden is en is doorgereden, maar een ooggetuige heeft het kenteken opgeschreven.
We duimen nu dus erg dat deze persoon wordt opgespoord en aansprakelijk wordt gesteld voor de schade. In dat geval laten we hem ook gelijk voor de oude deuk op draaien, two can play that game :)
Het waren voor ons een paar onrustige weken, met gelukkig een lichtpuntje hier en daar. En onze verwachting voor de komende weken zijn weer een heel stuk zomerser!
Als altijd veel liefs en iedereen een goede jaarwisseling gewenst!
PS:
- Ben: alvast van harte!
- Frans: idem!
-
31 December 2008 - 08:16
Kim:
Ik wens jullie een rustige (in de vorm van niet-onrustige) maar geweldige jaarwisseling!
Groetjes Kim -
31 December 2008 - 09:15
Tilly:
Tjonge wat een stress gehad zeg...... dat past niet meer zo in jullie levensritme daar. Gelukkig dat het tij weer is gekeerd. Veel plezier met jullie vrienden en mooie start weer in het nieuwe jaar.
En wat was het leuk om jullie stemmen weer eens even te horen.... en daar ook jullie vrolijke bruine gezichten bij te zien! Nog heel veel goede dingen en ENJOY!
Liefs van Tilly -
31 December 2008 - 10:28
Jenny:
Jemig wat een pech op pech!!! Ik voel helemaal met jullie mee. En -als het troost biedt- ik was al meteen in hysterisch krijsen uitgebarsten.
Gelukkig zijn jullie weer op pad. En de foto's met Mc&Jo zien er vertrouwd gezellig uit. Veel plezier met oud & nieuw over een half uurtje...hahaha. Wij over een uur of 12. En ik wens jullie alle geluk voorspoed gezondheid en liefde in het nieuwe jaar. Maarten ook natuurlijk. Tot gauw!!!
xxx Jenny -
31 December 2008 - 12:17
Wil Venema:
happy new year - gelukkig nieuwjaar. Jullie zitten al in 2009!
Een slechte generale is een goede uitvoering. Op deze manier 2008 afsluiten, met zoveel pech, moet wel heel veel geluk geven in het jaar 2009. Ik wens het jullie van harte toe!
-
31 December 2008 - 15:00
Mirja:
A Happy New Year 2009.Jullie zijn al zo ver daar...veel liefs .Mirja -
31 December 2008 - 15:35
Arie En Cora:
Heel veel goede wensen voor 2009. Alle pech hebben jullie nu gehad. Het kan alleen maar weer meevallen allemaal. Nog heel veel plezier.
-
01 Januari 2009 - 10:16
Harriet:
Hé Auke en Ramona!
Allereerst een heel gelukkig nieuwjaar en innerlijke rust! Bij ons is oud en nieuw zeer rustig verlopen evenals Frans zijn verjaardag! Ik vreesde even voor enorme blaf en zenuw partijen van de hondjes, maar ze hebben zich zeer goed gedragen en zijn gewoon rustig gaan slapen. Wij genieten van een heerlijk rustige vakantie; we zijn nu echt samen thuis want Maartje zit in New York en Matthijs op wintersport in Frankrijk. We zijn allebei flink muziek aan het oefenen (optredens binnnenkort) en lezen, wandelen enz., kortom genieten. Hoop dat jullie ook van de laatste loodjes nog kunnen genieten en er echt nog "bij" kunnen zijn, zo'n reis is zo bijzonder. Liefs Frans en Harriet. -
02 Januari 2009 - 11:22
Jan En Gerrie:
Na meer dan 24 uur zonder internet en telefoon (ja ook hier zit niet altijd alles mee en Caiway moet nog heel wat leren mbt klantvriendelijkheid!: )kunnen we jullie nu toch ook via de digitale snelweg een heel gelukkig nieuwjaar toewensen! Wij tellen de dagen voor vertrek inmiddles op de vingers van 2 handen en zijn al punten aan het afstrepen op ons lijst 'things to do'! We komen eraan!!!
Lieve groetjes paM en maM -
02 Januari 2009 - 14:05
Peter:
Gelukkig Nieuwjaar! En betere autodagen toegewenst. :)
Ondanks de ijspret blijf ik jaloers op jullie tour hoor.
Ayo!!! -
03 Januari 2009 - 19:14
Riet Ruckert:
Een late reactie van mij. Maar mijn computer was defect en voor mijn verjaardag kreeg ik een nieuwe. Ward heeft hem meteen geinstalleerd, maar helaas.. jullie bericht was weg. Gelukkig heeft je moeder het mij alsnog verstuurd. Daarom nu.... alsnog de beste wensen voor 2009 voor jullie. Ik hoop dat jullie weer een beetje rust hebben gekregen na al die pech-dagen.Groeten van Riet -
04 Januari 2009 - 15:30
Ellij:
wat een pech allemaal maar gelukkig hebben jullie het weer voor elkaar gekregen. wij wensen jullie een heel goed nieuw jaar.nog even en wij kunnen het jullie persoonlijk wensen, niet te geloven dat het nu bijna zover is. druk zijn wij nu met de voorbereidingen.nog veel plezier en tot over een weekje. -
04 Januari 2009 - 16:11
Gerda:
Hoi Auke en Ramona,
Dat was wel erg veel pech en stress in een korte tijd! Ik hoop dat jullie weer een beetje rustig worden voor de komende tijd, misschien helpt het als jullie minder activiteiten plannen, dan wordt een tegenvaller ook minder belangrijk, maar ja, ik heb makkelijk praten: jullie willen natuurlijk alles uit deze reis halen wat eruit te halen valt! Gelukkig hebben jullie ook al heel veel gedaan en veel mooie dingen gezien en als je geen tegenvallers hebt, vallen die goede dingen ook minder op. Probeer de rust weer te vinden, zodat je van deze belangrijke reis kunt blijven genieten!
Wij hebben ook veel drukte achter de rug, maar vooral met veel leuke dingen: op eerste kerstdag kwamen Lenny en Leo onverwacht op de borrel,we hebben hierbij al een deel van ons kaasplankje soldaat gemaakt. Op tweede kerstdag kwamen Frank zijn ouders gezellig voorproeven, daarna een kerstdiner waarbij we voor het eerst stopten voodat we alle gerechten hadden geprobeerd, hierdoor hebben we zonder pijn in onze magen de avond doorgebracht met de kinderen en ons kleinkind. De dag na kerst zijn er wat mensen gekomen om Dungeons and Dragons te spelen en ondertussen nog wat delen van het kerstdiner op te eten: een gezellige avond/nacht. Zondag tijd om op te ruimen en maandag heel vroeg opstaan: 05.30 uur, want ik ging met Lenny, Erika en Diede naar Meijendel om de bosuil te horen roepen: die is dan al aan het baltsen, maar die vond het die nacht te koud, het vroor dat het kraakte. We hebben wel een heel mooie zonsopgang en veel andere vogeltjes gezien: veel goudhaantjes en matkopmezen, daarnaast een zwarte mees, boomklevers en boomkruipers, een havik, een grote groep futen in winterkleed op zee, dodaars, houtsnip, tafeleend, krakeend, kuifeend, zwarte zee-eend. Het is een prachtig gebied en er waren mooie dingen te zien vanwege de vorst: mooie ijskristallen op blaadjes en gras, duinen met zoveel rijp dat het wel sneeuw leek....erg mooi! We zijn van dinsdag tot en met donderdag in Antwerpen geweest: even wennen een stille oudjaarsnacht, ze steken daar geen vuurwerk af, alleen om 00.00 uur een beetje, de rest wordt centraal afgestoken, in Antwerpen bijvoorbeeld aan de kades van de Schelde. Ik heb natuurlijk traditiegetrouw oliebollen gebakken, die vielen goed in de smaak! Zaterdag hebben we Renee verhuisd, want Michael en Renee zijn al een tijdje uit elkaar en nu mag Renee zolang in een huisje van vrienden wonen wat nog te koop staat. Ze zijn in goede harmonie uit elkaar en ze organiseren alles gelukkig goed.
Lieve Auke en Ramona, diep ademhalen en verder genieten!
Knuffel van Gerda -
05 Januari 2009 - 12:45
Carola:
Happy new year!!!! Ondanks alle tegenslag, zijn jullie gelukkig nog steeds aan 't genieten!
Veel plezier, liefs Carool
ps. Mijn volgende avontuur wordt een skivakantie in Frankrijk, ben benieuwd of ik daar net zo enthousiast van wordt als jullie....
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
