Bewogen dagen
Door: Ramona
20 Maart 2008 | Argentinië, Mendoza
Vanuit Chili reizen we noordwaarts naar Bariloche, een stad die bekend staat om zijn schitterende locatie en om zijn chocola.
Van beide genieten we met volle teugen.
Deze stad is chocolatelovers mekka. Roald Dahls boek kan herschreven worden als ´Ramona en de chocoladefabriek´.
Stug houd ik mezelf voor dat ik eerst 4 dagen moet wandelen voordat ik me kan laten gaan, aangezien ik van plan ben naar Nederland terug te keren als een strakkere, sexier versie van mezelf.
Helaas slaan bij de zoveelste met chocola volgestouwde etalage de Pavlov verschijnselen toch echt toe. Weg zelfdiscipline, we nemen vast een voorproefje.
Goddelijk!
Na dit momentje van chocolade-euforie winnen we informatie in bij ´Club Andino´ voor een vierdaagse wandeltocht in Nahuel Huapi NP.
Na het nodige regelen en organiseren kunnen we de volgende dag vroeg op pad.
We brengen 2 nachten door op camping Pampa Linda (mooie vlakte) en maken van daaruit met lichte bepakking twee dagwandelingen.
De eerste is 18 kilometer makkelijk wandelen en leidt naar een zwarte gletsjer. De tweede dag vraagt wat meer energie. 1150 meter stijgen en later weer dalen, naar de Otto Meiling hut.
Dat kost wat energie, maar is elke stap meer dan waard!
De hut biedt uitzicht op Mt. Tronador (´donderberg´, zo genoemd vanwege de ijsblokken die van de hangende gletsjers vallen en een enorm gebulder veroorzaken in het lager gelegen dal).
We kunnen inmiddels concluderen dat geen gletsjer hetzelfde is, ook deze geeft een aanblik om van te watertanden.
En.. Aukes wens gaat in vervulling.
Eindelijk zien we hem, de koning van de Andes, de condor. In meervoud overigens. Er zweven er zo´n 30 boven onze hoofden. Spectaculair.. ademloos kijken we toe en maken we foto´s van deze gi-gan-tische beesten.
De nachten zijn steen- en steenkoud.
Na een tweede nacht uberromantisch kamperen (volledig ingebonden in onze mummieslaapzakken met alleen onze neus erbuiten om adem te kunnen halen)trekken we alle lagen kleding weer aan voor het ontbijt.
Ik blijf trouw aan mijn bijgeloof ´never change a winning sock´. Zo lang ik geen blaren heb, houd ik het bij hetzelfde paar. Niet heel fris, maar een paar dagen wandelen in de wildernis maakt me toch al niet charmanter.
We vertrekken met bepakking om de paso de las nubes (pas van de wolken) over te steken. Een tocht die veel zwaarder is dan we hadden verwacht: een rivier doorkruisen, waden door ´mallin´ (meer dan enkeldiepe moerasachtige gebieden), klimmen over boomstammen, klauteren over smalle, gladde, rotsige paden en de pas over met hele harde regen en een straffe wind die maakt dat we klappertanden van de kou.
Als we eindelijk op de camping aankomen zijn we kapot.
Tot onze grote verrassing staat er op deze desolate plek in het bos een grote partytent met 3 man parkpersoneel. Hier kunnen we schuilen voor de niet aflatende regen en zelfs een kopje koffie drinken.
In gebroken Spaans (wij) en gebroken Engels (de mensen van het national park) kletsen we de hele avond tot het bedtijd is. We horen verhalen over gebroken enkels en evacuaties en beseffen weer even dat we in die onmetelijke ruigte best kwetsbaar zijn. We zijn blij dat we nog maar één dag hoeven te wandelen.
Dag 4 staan we op in de regen, pakken we onze spullen in de regen en lopen we in de regen.
The going is tough. De afstand die we af moeten leggen is beperkt, maar het pad is nauwelijks een wandelpad te noemen. In alle nattigheid moeten we continue met onze rugzak onder omgevallen bomen door tijgeren, over andere boomstammen heen klimmen, ons wederom een weg banen door moerassen en het is ontzettend glad.
Het hele gebied staat vol bamboe, waar we al snel een haat-liefde verhouding mee opbouwen.
Pro:
- de stammen bieden houvast op gladde stukken
- stukken bamboe op drassige grond leggen en erover lopen maakt dat je er minder diep in wegzakt
Con
- het vocht uit de overhangende bamboe levert ons bij elke stap een koude douche
op
- losliggende afgebroken bamboe is spekglad
- terugzwiepende takken maken dat je je ogen/tanden niet zeker bent
Al snel zijn we nat tot op het bot.
Wat veel goed maakt is het prachtige bos waardoor we lopen. Het is hier veel groener dan in Zuidelijk Patagonie en we zien ontelbaar veel mossen, bloemen en de meest bizarre paddestoelen ooit.
Tevreden komen we aan bij Laguna Frias (koude lagune), vanwaar we we moe maar tevreden terug gaan naar Bariloche voor een warme douche, een goede maaltijd en een wat rustiger bestaan.
Na al dat wandelen verdienen we wat luxe, dus huren we een auto om de 7 meren route te gaan rijden.
Niemand maalt er hier om hoe lang ik mijn rijbewijs heb, dus ik kan oefenen met rijden zonder stuurbekrachtiging en rijden over bochtige bergwegen. Daar heb ik al die gruwelijke lessen voor doorstaan.. ik geniet met volle teugen!
Het echte stuurmanswerk laat ik echter aan Auke over.
We rijden over onverharde wegen met bergen grint, enorme kuilen en onmogelijke obstakels. Toch rijden er personenauto´s, dus met wat geduld, voorzichtigheid en extreem goede motoriek lukt het om zonder omslaan of over de kop gaan de route af te leggen.
De uitzichten zijn magisch. Een prairie-slash-canyon achtig landschap. Niet te vergelijken met iets dat we tot nu toe hebben gezien!
Met het gevoel dat er nog veel meer te zien is, maar dat we op zijn minst een redelijke indruk van Bariloche en omgeving hebben opgedaan, vertrekken we met een nachtbus naar het warme en daardoor extreem aantrekkelijke Mendoza.
Helaas blijkt een aantal van onze medepassagiers niet te vertrouwen en komen we er in Mendoza achter dat mijn portemonee tijdens de busrit uit mijn tas gestolen is. We hebben het (natuurlijk) niet zien gebeuren, maar kunnen precies herleiden wie, wat, waar en hoe.
Daar hebben we echter weinig aan. Zo´n 200 euro, mijn rijwijs en mijn bankpas zijn weg.
Lang leve skype. Mijn moeder neemt de zaken kordaat waar en de eerste acties zijn volbracht.
Zelf gaan we aangifte doen bij de politie (waar we kunnen aansluiten in het rijtje gedupeerde, moeizaam hakkelende toeristen). Engels spreekt men niet en onze Spaanse lessen zijn nog niet eerder zo waardevol gebleken.
Natuurlijk zijn we gefrustreerd, maar we hebben geluk onze paspoorten, camera, etc. nog te hebben. We zijn flink wakker geschud en letten weer even dubbel zo goed op!
Morgen gaan we, zoals gepland, een tour langs wijngaarden en bodega´s maken om onze frustratie te verdrinken :)
Het leven is nog steeds goed in het Argentijnse land!
Liefs,
Ramona & Auke
Van beide genieten we met volle teugen.
Deze stad is chocolatelovers mekka. Roald Dahls boek kan herschreven worden als ´Ramona en de chocoladefabriek´.
Stug houd ik mezelf voor dat ik eerst 4 dagen moet wandelen voordat ik me kan laten gaan, aangezien ik van plan ben naar Nederland terug te keren als een strakkere, sexier versie van mezelf.
Helaas slaan bij de zoveelste met chocola volgestouwde etalage de Pavlov verschijnselen toch echt toe. Weg zelfdiscipline, we nemen vast een voorproefje.
Goddelijk!
Na dit momentje van chocolade-euforie winnen we informatie in bij ´Club Andino´ voor een vierdaagse wandeltocht in Nahuel Huapi NP.
Na het nodige regelen en organiseren kunnen we de volgende dag vroeg op pad.
We brengen 2 nachten door op camping Pampa Linda (mooie vlakte) en maken van daaruit met lichte bepakking twee dagwandelingen.
De eerste is 18 kilometer makkelijk wandelen en leidt naar een zwarte gletsjer. De tweede dag vraagt wat meer energie. 1150 meter stijgen en later weer dalen, naar de Otto Meiling hut.
Dat kost wat energie, maar is elke stap meer dan waard!
De hut biedt uitzicht op Mt. Tronador (´donderberg´, zo genoemd vanwege de ijsblokken die van de hangende gletsjers vallen en een enorm gebulder veroorzaken in het lager gelegen dal).
We kunnen inmiddels concluderen dat geen gletsjer hetzelfde is, ook deze geeft een aanblik om van te watertanden.
En.. Aukes wens gaat in vervulling.
Eindelijk zien we hem, de koning van de Andes, de condor. In meervoud overigens. Er zweven er zo´n 30 boven onze hoofden. Spectaculair.. ademloos kijken we toe en maken we foto´s van deze gi-gan-tische beesten.
De nachten zijn steen- en steenkoud.
Na een tweede nacht uberromantisch kamperen (volledig ingebonden in onze mummieslaapzakken met alleen onze neus erbuiten om adem te kunnen halen)trekken we alle lagen kleding weer aan voor het ontbijt.
Ik blijf trouw aan mijn bijgeloof ´never change a winning sock´. Zo lang ik geen blaren heb, houd ik het bij hetzelfde paar. Niet heel fris, maar een paar dagen wandelen in de wildernis maakt me toch al niet charmanter.
We vertrekken met bepakking om de paso de las nubes (pas van de wolken) over te steken. Een tocht die veel zwaarder is dan we hadden verwacht: een rivier doorkruisen, waden door ´mallin´ (meer dan enkeldiepe moerasachtige gebieden), klimmen over boomstammen, klauteren over smalle, gladde, rotsige paden en de pas over met hele harde regen en een straffe wind die maakt dat we klappertanden van de kou.
Als we eindelijk op de camping aankomen zijn we kapot.
Tot onze grote verrassing staat er op deze desolate plek in het bos een grote partytent met 3 man parkpersoneel. Hier kunnen we schuilen voor de niet aflatende regen en zelfs een kopje koffie drinken.
In gebroken Spaans (wij) en gebroken Engels (de mensen van het national park) kletsen we de hele avond tot het bedtijd is. We horen verhalen over gebroken enkels en evacuaties en beseffen weer even dat we in die onmetelijke ruigte best kwetsbaar zijn. We zijn blij dat we nog maar één dag hoeven te wandelen.
Dag 4 staan we op in de regen, pakken we onze spullen in de regen en lopen we in de regen.
The going is tough. De afstand die we af moeten leggen is beperkt, maar het pad is nauwelijks een wandelpad te noemen. In alle nattigheid moeten we continue met onze rugzak onder omgevallen bomen door tijgeren, over andere boomstammen heen klimmen, ons wederom een weg banen door moerassen en het is ontzettend glad.
Het hele gebied staat vol bamboe, waar we al snel een haat-liefde verhouding mee opbouwen.
Pro:
- de stammen bieden houvast op gladde stukken
- stukken bamboe op drassige grond leggen en erover lopen maakt dat je er minder diep in wegzakt
Con
- het vocht uit de overhangende bamboe levert ons bij elke stap een koude douche
op
- losliggende afgebroken bamboe is spekglad
- terugzwiepende takken maken dat je je ogen/tanden niet zeker bent
Al snel zijn we nat tot op het bot.
Wat veel goed maakt is het prachtige bos waardoor we lopen. Het is hier veel groener dan in Zuidelijk Patagonie en we zien ontelbaar veel mossen, bloemen en de meest bizarre paddestoelen ooit.
Tevreden komen we aan bij Laguna Frias (koude lagune), vanwaar we we moe maar tevreden terug gaan naar Bariloche voor een warme douche, een goede maaltijd en een wat rustiger bestaan.
Na al dat wandelen verdienen we wat luxe, dus huren we een auto om de 7 meren route te gaan rijden.
Niemand maalt er hier om hoe lang ik mijn rijbewijs heb, dus ik kan oefenen met rijden zonder stuurbekrachtiging en rijden over bochtige bergwegen. Daar heb ik al die gruwelijke lessen voor doorstaan.. ik geniet met volle teugen!
Het echte stuurmanswerk laat ik echter aan Auke over.
We rijden over onverharde wegen met bergen grint, enorme kuilen en onmogelijke obstakels. Toch rijden er personenauto´s, dus met wat geduld, voorzichtigheid en extreem goede motoriek lukt het om zonder omslaan of over de kop gaan de route af te leggen.
De uitzichten zijn magisch. Een prairie-slash-canyon achtig landschap. Niet te vergelijken met iets dat we tot nu toe hebben gezien!
Met het gevoel dat er nog veel meer te zien is, maar dat we op zijn minst een redelijke indruk van Bariloche en omgeving hebben opgedaan, vertrekken we met een nachtbus naar het warme en daardoor extreem aantrekkelijke Mendoza.
Helaas blijkt een aantal van onze medepassagiers niet te vertrouwen en komen we er in Mendoza achter dat mijn portemonee tijdens de busrit uit mijn tas gestolen is. We hebben het (natuurlijk) niet zien gebeuren, maar kunnen precies herleiden wie, wat, waar en hoe.
Daar hebben we echter weinig aan. Zo´n 200 euro, mijn rijwijs en mijn bankpas zijn weg.
Lang leve skype. Mijn moeder neemt de zaken kordaat waar en de eerste acties zijn volbracht.
Zelf gaan we aangifte doen bij de politie (waar we kunnen aansluiten in het rijtje gedupeerde, moeizaam hakkelende toeristen). Engels spreekt men niet en onze Spaanse lessen zijn nog niet eerder zo waardevol gebleken.
Natuurlijk zijn we gefrustreerd, maar we hebben geluk onze paspoorten, camera, etc. nog te hebben. We zijn flink wakker geschud en letten weer even dubbel zo goed op!
Morgen gaan we, zoals gepland, een tour langs wijngaarden en bodega´s maken om onze frustratie te verdrinken :)
Het leven is nog steeds goed in het Argentijnse land!
Liefs,
Ramona & Auke
-
20 Maart 2008 - 23:22
Joke Middelkoop:
hoi ramona en auke,
ik geniet elke keer weer van jullie berichten. jammer dat zon laatste dag in de bus het een beetje(veel) moet verknallen. neem maar een extra glas van mij. veel plezier verder.
groetjes joke -
21 Maart 2008 - 10:34
Jenny:
auk en ramoon!
Respect!!! Als ik jullie verhalen lees denk ik enerzijds: wauw fantastisch, dat moet iedereen meemaken. Maar anderzijds (en zwaarder wegend) "wat een KUTSPORT!" -citaat uit winters Valtho-
Ik ben blij dat jullie je dromen waar kunnen maken en heel erg balen dat er van die aardse lompe dingen gebeuren als diefstal enzo.
Hou vol! keep up the positive thinking!
Hier alles goed trouwens. Niet zoveel spectaculairs te melden. hihi.
groetjes Jenny -
21 Maart 2008 - 11:15
Peks:
Hola Moon,
Dus jij bent in het mekka van de choco geweest? Zal het Romy tippen want als er 1 verslaafd is aan dat spul.... :-)
Wat ontzettend naar dat er spullen zijn gestolen! Dat is al vervelend als het in Nderland gebeurt maar in d'n verre is dat extra frustrerend.
Je verslagen zijn geweldig om te lezen en ik bewonder jullie beider fysieke uithoudingsvermogen!
Hier verder weinig nieuws, bijna pasen en dus kunnen ook wij, de achterblijvers, ons helemaal uitleven met choco eitjes :-)))
Ok, have a nice trip langs de bodega's, das iig 1 onderdeel van jullie reis die ik wel zou kunnen volbrengen :-)
Hugggg Peks -
21 Maart 2008 - 15:48
Laura:
Ooh, de Andes condor! Ik ben jaloers! Ik ga me binnenkort eens verdiepen wat voor mooie soorten we in Australië zouden kunnen tegenkomen ;)
Geniet-ze van Zuid-Amerika.
Groetjes, Laura -
21 Maart 2008 - 16:55
Mark:
Mooie avonturen hoor, alleen jammer dat je nieuwe rijbewijs nu gepikt is...
Ik ga trouwens ook een nieuw plaatje halen want jaja, het motorrijbewijs is binnen! -
21 Maart 2008 - 17:03
Tante Anja:
Jonge jonge wat maken jullie een hoop mee. Ik had die condor ook wel eens willen zien, kan me voorstellen hoe Auke heeft genoten.
Nou neem op jullie bodega tour er maar een van mij ha ha.
Geniet ze schatten. Knuf van Jos en mij.XX -
21 Maart 2008 - 17:55
Mirja :
Wat jammer nu voor je spullen Ramona-het geld is nog te overleven maar jou rijbewijs en bankpas -jij bent net zo moedig geworden ook met de auto rijden...inderdaad nooit al te open zijn to the strangers...lekkere glas van Mendoza wijn-doet goed .Het beste verder .liefs Mirja -
21 Maart 2008 - 18:02
Gerrie:
Mooi dat er digitale kluisjes zijn en dat jullie alles zo goed geregeld hebben... pasje blokkeren kostte niet meer dan 2 minuten! Afgezien van de vervelende ervaring met mensen die niet vertrouwen blijken, toch een prachtig verhaal met foto's die uit een surrealistiche wereld lijken te komen!
Geniet nog even lekker, nog maar 4 weken te gaan (en in Nederland sneeuwde het vandaag)!
Lieve groetjes
maM -
21 Maart 2008 - 21:08
Gerda Hoogendam- Van:
Die chocola en die condors, die zou ik ook wel willen meemaken! Zetten jullie de foto's snel op de site? Geniet van de wijn en vergeet de ellende.
Groetjes, Gerda -
22 Maart 2008 - 17:05
Wil Venema:
Geweldig - die condors ... dat lijkt me om stil van te worden.
Dat word ik overigens ook als ik zie hoe veel jullie lopen, reizen en mee maken. Goede dingen, helaas ook minder goede. Maar aan jullie gezamenlijke foto te zien - laten jullie je niet teneer slaan. If the going gets tough ... is van toepassing ...
Vanuit Nederland een goede Pasen toegewenst! -
22 Maart 2008 - 21:23
Jan En Gerrie:
In één woord prachtig die condors,óók indrukwekkend vind ik Aukes 'lange' haren en de prachtige foto van jullie samen maakt ons heel erg blij!
Liefs, paM en maM -
25 Maart 2008 - 13:56
Buuf Nr 13:
Supergaaf om jullie varhalen te lezen. Op de laan alles goed, we hebben net een witte Pasen achter de rug! (ook best spectaculair, toch?!) Waardeloos, van die jatmoos. Op mijn eerste werkdag na zw.sch.verlof is mijn portemonnee ook gejat, in de trein. Maar ik kan me voorstellen dat jij veel meer onthand zit, maar goed dat je nog even hebt kunnen toeren als een ware maco-vrouw! O ja, op nr. 31 (Maaike en Tomas) is zoon Bram geboren! We kunnen inmiddels voetbalteam Altena oprichten met al die gasten! Genietze XXX Roosje en de mannen -
25 Maart 2008 - 14:16
Marije:
Hey!!
Balen dat dat soort dingen nou moeten gebeuren, dat is toch weer een beetje een domper op jullie fantastische ervaringen!..jullie hebben idd geluk dat niet alles weg is! Gelukkig hebben jullie het weer goed gemaakt met een mooie rit langs de wijngaarden en uiteraard een lekker wijntje hier en daar!
Ik ben vandaag weer begonnen met werken, walter en ik hebben net 3weken in ons nieuwe huisje gesloopt en weer opnieuw opgebouwd er is een helehoop werk verzet de afgelopen tijd het is nog niet helemaal af maar dat gaat wel goed komen gelukkig hebben we een hoop hulp.
Geniet van jullie wijntour!!
Groetjes Marije en Walter!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
