Mezelf overtreffende trap ;)
Door: Ramona
10 December 2007 | Nederland, Delft
Vandaag klop ik mezelf voor één keer ongegeneerd op de borst en luister ik
onbeschaamd naar het zinnetje dat telkens door mijn hoofd gaat: ‘I’m the best!’.
Ik houd van selectieve waarheden. Ze zijn vaak van groot nut en toch blijf je honderd procent eerlijk.
Vanaf vandaag kan ik een indrukwekkende selectieve waarheid verkondigen die levenslang bruikbaar is:‘Ik heb in één keer mijn rijbewijs gehaald!’.
Slechts wanneer IK het wil, zal ik erbij vertellen dat dat mij echter wel zo’n 70 tot 80 lessen, een paar duizend euro, symbolisch gezien bloed maar concreet gezien ook zeker zweet en tranen heeft gekost.
Mijn visie is dat je nooit aan iets moet beginnen als je toch niet gelooft dat je er succesvol in kunt zijn, omdat dit dan automatisch leidt tot een self fulfilling prophecy.
Mijn vermoeden dat ik geen talent zou hebben voor autorijden, zorgde er dan ook voor dat ik de eerste 25 jaar van mijn leven principieel niet overwoog om rijles te gaan nemen.
Maar nood breekt wet. Ambulant werk en het vooruitzicht samen met Auke per auto duizenden kilometers door de Australische Outback te zullen gaan afleggen, maakte dat ik mijn geringe zelfwaardering (op motorisch en ruimtelijk inzichtelijk vlak) aan de kant zette en toch maar besloot een poging tot autobeheersing te gaan wagen.
Ik vond een vrouwelijke instructrice die op haar site vermeldde graag te werken met mensen met faalangst. Zij leek mij de uitgelezen mentrix voor mij! Vol overgave stortte ik mij op de zware taak die mij wachtte.
Vanaf les 1 was het een drama. Alles wat ik deed bleek verkeerd, het werd me niet duidelijk wat er wél van mij werd verwacht en de ongenuanceerde boze blikken en woorden die me ten deel vielen maakten dat ik niets oppikte en als een kip zonder kop door Delft scheurde. Wie wist dat ik les had, bleef binnen.
Na zo’n 20 lessen besefte ik dat ik misschien verstoken was van enig talent, maar dat er ook zeker iets mis zat in de combinatie rij-juf & ik (of beter: rij-juf versus ik). Ik schraapte al mijn assertiviteit bij elkaar en wisselde van rijschool.
Om in handen te vallen van een oud-marinier, die zichzelf ‘streng maar rechtvaardig’ noemde. In de praktijk bleek hij vooral streng en al snel ontpopte hij zich tot een Emiel Ratelband-achtige goeroe die continue hysterisch leuzes in mijn oor blèrde als: ‘ALLES GEVEN!’, ‘GA NU EENS VOOR HONDERD EN TIEN PROCENT!’, terwijl mijn zenuwen met de minuut toenamen werd zijn fanatisme evenredig grenzelozer. Wederom was niets goed en de man ging als een dolle tekeer. Dit kwam ongetwijfeld voort uit de beste bedoelingen, maar zorgde ervoor dat ik bevend als een rietje achter het stuur zat en op een bepaald moment zelfs in tranen uitbarstte. Waarop hij mij ‘de meest labiele leerling ooit’ noemde en me aanraadde om iets kalmerends te slikken tijdens het autorijden.
Na een aantal huilbuien en het dringende advies van mijn vrienden en kennissen om niet langer bij deze dictator-slash-huis-tuin-en-keuken-psycholoog (als er iemand de psycholoog is, ben ik het!) in de auto te stappen, besloot ik ook met hem de samenwerking op te zeggen.
Maar had IK nou zo’n pech met instructeurs, of bracht ik door mijn gebrek aan talent het slechtste in een hele beroepsgroep boven?
Waren er nog meer mensen die zulke blunders maakten als ik (stilstaan midden op een drukke kruising, een plas water over een voetganger rijden zodat ie van zijn hoofd tot zijn tenen nat was, met slippers aan rijden waarbij de slipper onder de koppeling schoot en de auto zo goed als op twee wielen de straat uit reed) of was ik echt de grootst denkbare kneus?
Ik besefte dat er 3 opties waren:
- stoppen met dit rampenproject, wat op de lange termijn natuurlijk erg onbevredigend zou zijn
- een faalangstrijcursus volgen (maar kom op, je ziet soms mensen op de weg rijden met het IQ van een visstick, dat betekent simpelweg dat ik het ook moet kunnen)
- nog één andere rijschool proberen, getipt door broerlief, die erg positieve ervaringen had gehad met zijn rustige instructeur
De keuze viel op optie 3 en ein-de-lijk trof ik een instructeur met wie het klikte, die me mijn fouten liet maken, me op een gestructureerde wijze alles aanleerde waarvoor ik het natuurlijke inzicht miste om het zelf te snappen en die vol goede moed elke week op kwam draven en mij humorvol en bemoedigend doch flink directief toesprak.
Mijn theorie halen was geen enkele moeite, mijn tussentijdse toets leverde me een vrijstelling van bijzondere verrichtingen op, maar ook heel veel confronterende kritiek. Na nog de nodige lessen werd er echter toch een examendatum geprikt.
De afgelopen weken droomde ik over autorijden; In één droom haalde ik mijn examen, waarna ik huilend van blijdschap over de motorkap van de auto begon te rollen.
In een andere droom moest ik afrijden in een vrachtwagen en was mijn opdracht om naar Parijs te rijden. Maar ook in deze droom was ik succesvol. Vormden die dromen een illusie, of moest ik er als diepere boodschap uit destilleren dat het me heus zou gaan lukken?
Dat ik het wilde zo sterk als ik zelden iets had gewenst in mijn leven, stond in elk geval buiten kijf.
Hoewel je een rij-examen toch echt op basis van opgedane vaardigheden moet behalen, besloot ik mezelf een handje te helpen door een wonderpilletje te slikken.
Propranolol onderdrukt de spanningssymptomen (hartkloppingen/trillen) bij examenvrees, zonder de alertheid ook maar enigszins te verminderen.
Toen vanmorgen om 6.15u (midden in de nacht verdorie!) mijn wekker ging, gooide ik er een pil tegenaan. De spanning die na gebruik van het middeltje overbleef, was evenwel nog meer dan genoeg om liever in een gat in de grond te zakken dan naast een strenge examinator in de auto te stappen.
Maar natuurlijk zette ik mijn beste beentje voort en inderdaad: mijn handen trilden niet en mijn hartslag bleef normaal.
De examenrit vloog voorbij. Ik keek hyperfanatiek in alle spiegels en elke dode hoek die ik kon bedenken en anticipeerde alsof mijn leven ervan af hing. Ik maakte zo mijn foutjes, maar kon tot mijn opluchting constateren dat ik op de snelweg invoegde met meer dan 30 kilometer per uur, links en rechts nog steeds goed wist te onderscheiden en niet in fysiek contact raakte met fietsers, voetgangers of andere weggebruikers.
Binnen bij het CBR volgde er direct een gefeliciteerd en werd daarna niet schaterend gezegd dat dit een grapje was, wat ik nog even veronderstelde.
Het besef sloeg in als een bom: ik heb het – in mijn ogen- onmogelijke gepresteerd!
High van geluk stuiterde ik thuis voor het laatst uit de lesauto om een telefoonronde te starten die zijn weerga niet kent. Het enthousiasme van mijn collega’s en vrienden (die maanden achtereen mijn gezever aan hebben moeten horen) was waanzinnig en de hele dag voel ik me al fantabulous!
En aan dit hele zenuwslopende avontuur houd ik toch maar mooi een prachtige selectieve waarheid over.
Dit is een enorme kopzorg minder met betrekking tot de regelzaken voor onze reis!
Wat de reisupdate betreft:
Ook voor de kat is een oppas gevonden.
Bijna alle spullen zijn aangeschaft
Met hulp van dokter Heika zijn we voorzien van de noodzakelijke reismedicatie
En regelmatig hebben we kijkers voor ons huis. Vooralsnog zijn dit vooral oriënterende kijkers en is er nog niet bevestigend gereageerd. Morgen komt er echter iemand kijken, die het volledig eens is met de periode van verhuur en graag zijn zaken zo snel mogelijk geregeld wil hebben. Een zeer concreet geïnteresseerde potentiële huurder dus.
Na een waanzinnige start van deze week, zou het natuurlijk dé klap op de vuurpijl zijn als we ook in dit opzicht wijzer zouden worden.
Als er huizennieuws is, volgt er natuurlijk weer bericht!
onbeschaamd naar het zinnetje dat telkens door mijn hoofd gaat: ‘I’m the best!’.
Ik houd van selectieve waarheden. Ze zijn vaak van groot nut en toch blijf je honderd procent eerlijk.
Vanaf vandaag kan ik een indrukwekkende selectieve waarheid verkondigen die levenslang bruikbaar is:‘Ik heb in één keer mijn rijbewijs gehaald!’.
Slechts wanneer IK het wil, zal ik erbij vertellen dat dat mij echter wel zo’n 70 tot 80 lessen, een paar duizend euro, symbolisch gezien bloed maar concreet gezien ook zeker zweet en tranen heeft gekost.
Mijn visie is dat je nooit aan iets moet beginnen als je toch niet gelooft dat je er succesvol in kunt zijn, omdat dit dan automatisch leidt tot een self fulfilling prophecy.
Mijn vermoeden dat ik geen talent zou hebben voor autorijden, zorgde er dan ook voor dat ik de eerste 25 jaar van mijn leven principieel niet overwoog om rijles te gaan nemen.
Maar nood breekt wet. Ambulant werk en het vooruitzicht samen met Auke per auto duizenden kilometers door de Australische Outback te zullen gaan afleggen, maakte dat ik mijn geringe zelfwaardering (op motorisch en ruimtelijk inzichtelijk vlak) aan de kant zette en toch maar besloot een poging tot autobeheersing te gaan wagen.
Ik vond een vrouwelijke instructrice die op haar site vermeldde graag te werken met mensen met faalangst. Zij leek mij de uitgelezen mentrix voor mij! Vol overgave stortte ik mij op de zware taak die mij wachtte.
Vanaf les 1 was het een drama. Alles wat ik deed bleek verkeerd, het werd me niet duidelijk wat er wél van mij werd verwacht en de ongenuanceerde boze blikken en woorden die me ten deel vielen maakten dat ik niets oppikte en als een kip zonder kop door Delft scheurde. Wie wist dat ik les had, bleef binnen.
Na zo’n 20 lessen besefte ik dat ik misschien verstoken was van enig talent, maar dat er ook zeker iets mis zat in de combinatie rij-juf & ik (of beter: rij-juf versus ik). Ik schraapte al mijn assertiviteit bij elkaar en wisselde van rijschool.
Om in handen te vallen van een oud-marinier, die zichzelf ‘streng maar rechtvaardig’ noemde. In de praktijk bleek hij vooral streng en al snel ontpopte hij zich tot een Emiel Ratelband-achtige goeroe die continue hysterisch leuzes in mijn oor blèrde als: ‘ALLES GEVEN!’, ‘GA NU EENS VOOR HONDERD EN TIEN PROCENT!’, terwijl mijn zenuwen met de minuut toenamen werd zijn fanatisme evenredig grenzelozer. Wederom was niets goed en de man ging als een dolle tekeer. Dit kwam ongetwijfeld voort uit de beste bedoelingen, maar zorgde ervoor dat ik bevend als een rietje achter het stuur zat en op een bepaald moment zelfs in tranen uitbarstte. Waarop hij mij ‘de meest labiele leerling ooit’ noemde en me aanraadde om iets kalmerends te slikken tijdens het autorijden.
Na een aantal huilbuien en het dringende advies van mijn vrienden en kennissen om niet langer bij deze dictator-slash-huis-tuin-en-keuken-psycholoog (als er iemand de psycholoog is, ben ik het!) in de auto te stappen, besloot ik ook met hem de samenwerking op te zeggen.
Maar had IK nou zo’n pech met instructeurs, of bracht ik door mijn gebrek aan talent het slechtste in een hele beroepsgroep boven?
Waren er nog meer mensen die zulke blunders maakten als ik (stilstaan midden op een drukke kruising, een plas water over een voetganger rijden zodat ie van zijn hoofd tot zijn tenen nat was, met slippers aan rijden waarbij de slipper onder de koppeling schoot en de auto zo goed als op twee wielen de straat uit reed) of was ik echt de grootst denkbare kneus?
Ik besefte dat er 3 opties waren:
- stoppen met dit rampenproject, wat op de lange termijn natuurlijk erg onbevredigend zou zijn
- een faalangstrijcursus volgen (maar kom op, je ziet soms mensen op de weg rijden met het IQ van een visstick, dat betekent simpelweg dat ik het ook moet kunnen)
- nog één andere rijschool proberen, getipt door broerlief, die erg positieve ervaringen had gehad met zijn rustige instructeur
De keuze viel op optie 3 en ein-de-lijk trof ik een instructeur met wie het klikte, die me mijn fouten liet maken, me op een gestructureerde wijze alles aanleerde waarvoor ik het natuurlijke inzicht miste om het zelf te snappen en die vol goede moed elke week op kwam draven en mij humorvol en bemoedigend doch flink directief toesprak.
Mijn theorie halen was geen enkele moeite, mijn tussentijdse toets leverde me een vrijstelling van bijzondere verrichtingen op, maar ook heel veel confronterende kritiek. Na nog de nodige lessen werd er echter toch een examendatum geprikt.
De afgelopen weken droomde ik over autorijden; In één droom haalde ik mijn examen, waarna ik huilend van blijdschap over de motorkap van de auto begon te rollen.
In een andere droom moest ik afrijden in een vrachtwagen en was mijn opdracht om naar Parijs te rijden. Maar ook in deze droom was ik succesvol. Vormden die dromen een illusie, of moest ik er als diepere boodschap uit destilleren dat het me heus zou gaan lukken?
Dat ik het wilde zo sterk als ik zelden iets had gewenst in mijn leven, stond in elk geval buiten kijf.
Hoewel je een rij-examen toch echt op basis van opgedane vaardigheden moet behalen, besloot ik mezelf een handje te helpen door een wonderpilletje te slikken.
Propranolol onderdrukt de spanningssymptomen (hartkloppingen/trillen) bij examenvrees, zonder de alertheid ook maar enigszins te verminderen.
Toen vanmorgen om 6.15u (midden in de nacht verdorie!) mijn wekker ging, gooide ik er een pil tegenaan. De spanning die na gebruik van het middeltje overbleef, was evenwel nog meer dan genoeg om liever in een gat in de grond te zakken dan naast een strenge examinator in de auto te stappen.
Maar natuurlijk zette ik mijn beste beentje voort en inderdaad: mijn handen trilden niet en mijn hartslag bleef normaal.
De examenrit vloog voorbij. Ik keek hyperfanatiek in alle spiegels en elke dode hoek die ik kon bedenken en anticipeerde alsof mijn leven ervan af hing. Ik maakte zo mijn foutjes, maar kon tot mijn opluchting constateren dat ik op de snelweg invoegde met meer dan 30 kilometer per uur, links en rechts nog steeds goed wist te onderscheiden en niet in fysiek contact raakte met fietsers, voetgangers of andere weggebruikers.
Binnen bij het CBR volgde er direct een gefeliciteerd en werd daarna niet schaterend gezegd dat dit een grapje was, wat ik nog even veronderstelde.
Het besef sloeg in als een bom: ik heb het – in mijn ogen- onmogelijke gepresteerd!
High van geluk stuiterde ik thuis voor het laatst uit de lesauto om een telefoonronde te starten die zijn weerga niet kent. Het enthousiasme van mijn collega’s en vrienden (die maanden achtereen mijn gezever aan hebben moeten horen) was waanzinnig en de hele dag voel ik me al fantabulous!
En aan dit hele zenuwslopende avontuur houd ik toch maar mooi een prachtige selectieve waarheid over.
Dit is een enorme kopzorg minder met betrekking tot de regelzaken voor onze reis!
Wat de reisupdate betreft:
Ook voor de kat is een oppas gevonden.
Bijna alle spullen zijn aangeschaft
Met hulp van dokter Heika zijn we voorzien van de noodzakelijke reismedicatie
En regelmatig hebben we kijkers voor ons huis. Vooralsnog zijn dit vooral oriënterende kijkers en is er nog niet bevestigend gereageerd. Morgen komt er echter iemand kijken, die het volledig eens is met de periode van verhuur en graag zijn zaken zo snel mogelijk geregeld wil hebben. Een zeer concreet geïnteresseerde potentiële huurder dus.
Na een waanzinnige start van deze week, zou het natuurlijk dé klap op de vuurpijl zijn als we ook in dit opzicht wijzer zouden worden.
Als er huizennieuws is, volgt er natuurlijk weer bericht!
-
10 December 2007 - 18:50
Gerrie En Jan:
En wij zeggen: 'we wisten wel dat je het kon"! Nu nog leren de deur goed dicht te doen en dan mag je ons Yarisje lenen!! :)
Lieve groetjes van pa en ma -
10 December 2007 - 18:59
Kim (Vlietstra):
haha wat leuk geschreven,
maar super gefeliciteerd!!!
Nu veel rijplezier : )
Groetjes Kim -
10 December 2007 - 20:21
Carolien (de Roo):
GEFELICITEERD!!! Knap hoor in 1 keer! Wat heb jij toch een talent voor schrijven zeg, ik zie het helemaal voor me.
Fijn dat er voor de kat een oppas is gevonden, weer een zorg minder en een stap verder.
Groetjes
Carolien -
10 December 2007 - 20:23
Erika En Tjeerd:
GEFELICITEERD ! -
10 December 2007 - 20:49
Arjette:
Jeetje Ramoon, jouw talent kent echt geen grenzen! Gefeliciteerd!!
En nu lekker scheuren over de hele wereld. Denk je wel aan een internationaal rijbewijs!?
x
Arjette en co.
-
10 December 2007 - 21:28
Heika:
SUPERGEFELICITEERD!!!!!!!!!!!!!!!
Wat een ontlading, heerlijk zo'n papiertje voor de rest van je leven, is die stress niet voor niks geweest!
Kom je een keer naar Rotterdam karren voor een kop thee?!?!
Kus Heika -
10 December 2007 - 21:49
Larissa:
jij bent echt goed :-) -
10 December 2007 - 22:01
Maria:
Ik kan niet anders zeggen dan dat:
* ik supertrots op je ben
* ik enorm genoten heb van en gelachen heb om dit verhaal
* ik er nogal wat van mezelf in herken
* ik niet geloof dat die plas water over die voetganger per ongeluk was
* ik zou wensen dat jouw rij-belevenissen op film verschijnen
ik jouw broer een wijs man vind
* ik me kan voorstellen dat 'simply the best'nu even je lijfspreuk is
* ik je een dikke knuffel wil geven om je te feliciteren! -
11 December 2007 - 08:01
Marije:
GEFELICITEERD!!!!
Echt super goed!!
Ook ik heb heel erg genoten van jou verhaal, en ben het met Maria eens dat het verfilmd moet worden :)
Groetjes Marije.. -
11 December 2007 - 08:06
Martin:
Super!!! Beter nog dan deze stumper. ;-)
Dat je van dit succes maar lang mag genieten en veel plezierige kilometers/miles kan rijden in Australië!!!
Groetjes,
Martin -
11 December 2007 - 08:16
Tilly:
FANTASTISCH! ik ben trots op je!
grzzzz met een hele dikke kus. -
11 December 2007 - 08:29
Rob (van Leening):
Gefeliciteerd!! Inspirerend verhaal. Wie weet moet ik ook nog eens beginnen. Maar nogmaals knap volgehouden! Petje af.
Groetjes,
Rob. -
11 December 2007 - 09:54
Maarten:
Yoooooooooo!!!!
Gefeliciteerd!
Welkom bij een select gezelschap!!! ;-)
Ennuh.. op je punten letten nu he?
groet!
Maarten -
11 December 2007 - 11:01
Jolien:
Goed gedaan zeg, GEFELICITEERD!!
Ik herken de hoeveelheid lessen, máár ook ik kan zeggen dat ik in één keer ben geslaagd! ;-)
groetjes Jolien -
11 December 2007 - 18:06
Frans En Willie :
Wat een fantastisch nieuws, je rijbewijs!
Toppie hoor, kan Auke ook een biertje pakken, jij brengt hem veilig thuis.
Nu nog hopen dat jullie huisje heel snel verhuurd wordt.
Liefs,
Frans en Willie -
11 December 2007 - 19:40
Yvette:
Zoals ook al op je Hyves gemeld: helemaal fantastisch, ik ben reuzetrots op je!
x -
17 December 2007 - 10:59
Bianca:
Gefeliciteerd meissie. Na alle moeite is het welverdiend. -
21 December 2007 - 12:52
Carola:
Een beetje late reactie.... je bericht was "ondergesneeuwd" tussen alle spam die binnenkomt. Maar echt fantastisch, gefeliciteerd! Heb je de wegen rondom Delft al onveilig gemaakt... Van je verhaal heb ik tranen in mijn ogen, van het lachen.... maar dat lijkt me duidelijk.
Liefs, Carool -
27 December 2007 - 14:49
Gerda Hoogendam- Van:
Hoi Ramona! Wat geweldig!!! VAN HARTE GEFELICITEERD! Ben je meteen in de auto gesprongen om te oefenen?? Zo niet: snel doen!! Zonder iemand naast je, of als je dat liever hebt: iemand die je volledig vertrouwd, en een route rijden die je kent. De hoeveelheid lessen komt trouwens vaker voor dan je denkt hoor! De mijne liggen in elk gaval ook in die orde van grootte. Ik heb er drie keer over gedaan, de eerste keer had ik een valiumpje genomen, dat maakte mij te enthousiast: een stoeprandje, och daar kan ik wel overheen! Een oranje licht? Dat haal ik wel! Maar op het CBR dachten ze daar anders over helaas! Maar goed: uiteindelijk toch gehaald.
Groetjes, Gerda
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
