Vietnam met wat hobbels
Door: Auke
23 Januari 2012 | Vietnam, Ðà Lạt
Phnom Penh uit fietsen gaat heel soepel. De hele dag gaat soepel en ik strijk neer in Svay Rieng een universiteitsstad, waar ik ’s avonds een paar studenten Engels tegen kom. Voor hen, maar ook voor mij een leuke ervaring om respectievelijk Engels te oefenen en gesprekspartners te hebben. Volgende dag op naar de Vietnamese grens, maar bij aankomst blijkt die mooie brief van het consulaat alleen recht te geven op een visum aan de grens als je het land via een luchthaven binnen komt. Zo kom ik Vietnam dus niet in en heel even kijk ik ook naar een andere optie: wat tijd doorbrengen aan de Cambodjaanse kust en dan langs de Mekong Laos in. De optie vervalt al snel, want ik moet alsnog terug naar Phnom Penh voor een Laotiaans visum, aangezien ze dat bij de enige grensovergang tussen de twee landen niet bij aankomst geven. Dus toch maar terug naar Phnom Penh en een visum voor Vietnam regelen. Ik ga wel met de bus, want heb geen zin dezelfde niet al te inspirerende 160 km nog een keer te fietsen. Of liever nog twee keer. Officieel stoppen er geen bussen bij de grens, maar de eerste de beste bus neemt mij en fiets mee naar Phnom Penh. Nog diezelfde dag regel ik het visum én een busreis terug. Althans het stuk grens Ho Chi Minh City geloof ik ook wel, dus ik neem direct de bus naar HCMC, waarmee ik 50 km ‘vals speel’. Die bus komt de volgende dag aan en ik fiets direct door HCMC uit (alhoewel de stad er eigenlijk best leuk uit ziet), maar strandt een kilometer of 30 buiten HCMC in een gigantische regenbui. Dat ik daarvan nat wordt is tot daar aan toe, maar de weg staat volledig blank en ik zie dus ook geen oneffenheden in de weg. Dus uit veiligheid stop ik in Bien Hoa, wat nota bene een stad van 600 duizend mensen blijkt te zijn!
In 1,5e dag fiets ik naar Mui Ne aan de Vietnamese kust om 1,5e dag op het strand rond te hangen. Mui Ne is vooral ‘opgesierd’ met resorts, dansgelegenheden en restaurants. Niet helemaal mijn ding, bovendien wemelt het er van de Russen. Niet echt het meest charmante volk dat je tegen kan komen. Maar goed het strand is mooi, het weer is mooi, het water lekker en er wordt naar hartelust gekite(surfd) en gewindsurfd. Die anderhalve dag vermaak ik mij wel. Bovendien zijn er rode en witte zandduinen in de buurt (nou ja 40 km verderop, hoezo rustdag?).
Vervolgens op naar Dalat, een stad in de heuvels op 1500 meter hoogte. Eigenlijk ook het eerste stuk dat ik niet op een hoofdroute rijd en dat is wel een stuk leuker fietsen. Ik zie veel vogels, vooral ijsvogels en bijeneters, maar ook iets wat verdacht veel op drongo’s lijkt en een hop. Verder veel hagedissen en een verdwaalde marter. Verder dragon fruit plantages en meer in de heuvels zijdeplantages. Maar dit is allemaal in de aanloop tot een monsterlijke klim van 20 km bijna non stop klimmen. Als ik boven kom ben ik totaal gesloopt, maar na een paar kilometer hervind ik mij enigszins. Als ik een dorp zie liggen denk ik dat ik het einddoel heb bereikt, maar het blijkt nog 15 km over een grindweg te zijn. Met verzuurde benen check ik in in een mooi guesthouse en vervolg de volgende dag de laatste 50 km naar Dalat. Met nog een non stop klim van 7 km in het verschiet. Ondanks dat de benen als pap voelen, lukt mij dat zonder al teveel problemen.
Dalat zelfs is overigens geen bal aan. Even goed bijgegeten, dat wel. Het was ook Chinees en Vietnamees nieuwjaar, dus dat kon tenminste nog wat opleveren. Maar afgezien van een miniscuul drakenoptochtje, wat balonnen en lampionnen, helemaal niks. Geen vuurwerk, niks. Dus kan ik weer mooi op pad naar mijn volgende doel Buon Ma Thuot, waar ik in 2 etappes naar toe moet fietsen.
Vietnamees is de enige taal van de landen waar ik in deel II kom, waar ze het Latijnse alfabet aanhouden. Dat maakt het een makkelijker te leren taal dan de andere, dacht ik. Dat valt tegen, want alle klinkers zijn overgoten met leestekens. Deze leestekens geven aan of de klank hoog begint en laag eindigt, of laag begint en nog lager eindigt, of laag begint, lager wordt en naar het eind scherp omhoog gaat in klank, etc. Afijn een woord kan naar gelang het leesteken dat er op staat meerdere betekenissen hebben. Soms wel 6 betekenissen, zoals voor het woordje ma. Bovendien zijn de klankverschillen voor een ongeoefend oor, zo lastig te reproduceren dat ik niet al te veel moeite stop in de taal van een land waar ik 3 weken ben.
Hoe zijn de mensen tot nu toe? Ik had van toeristen in Cambodja wat negatieve verhalen gehoord over de Vietnamezen. Wellicht is het enthousiasme iets minder groot langs de weg dan in Cambodja, waar mensen staan te klappen en roepen en op potten en pannen slaan als je langskomt, maar ook hier veel brede grijnzen en mensen die naast je komen rijden op hun brommertje en een gesprek met je proberen aan te knopen. Maakt daarbij echt niet uit of je met die klim van 20 kilometer bezig bent. Wat erg helpt als je bij een restaurantje of cafeetje stopt is dat ik een kaart bij me heb en daar mijn route op bij houd. Ook als je elkaar totaal niet verstaat, snappen ze in elk geval wat je van plan bent en wat je al gedaan hebt. En verder valt op dat mensen hier, in tegenstelling tot Indonesië en Melanesië een besef hebben van tijd, afstand en richting.
Qua eten en drinken gaat het vooralsnog goed. Maar ik eet vaak 4 en soms zelfs 5 maaltijden per dag, regelmatig 2 maaltijden achter elkaar als het lekker is! Na een dag fietsen is mijn vaste ritueel om dag- en logboek bij te werken, fietskleren uitspoelen van zweet en stof, douchen(!) en even naar de wc om te kijken of mijn urine niet te donker is. Dan heb ik namelijk niet genoeg gedronken. Ook regelmatig even polshoogte nemen of alles aan de fiets nog in orde is. En vroeg naar bed, om om 6 uur weer op de fiets te zitten.
Mijn route krijgt meer gestalte. Ik heb besloten het noorden en dus ook Halong Bay over te slaan en halverwege Vietnam de grens met Laos over te steken. Grofweg wil ik 3 weken in Laos en 3 weken in Thailand doorbrengen en proberen het rondje fietsend (op een bootrit over de Mekong na) af te leggen. Meerdere afwegingen hiervoor. Ten eerste zijn alle noordelijker grensovergangen alleen te passeren als je vantevoren een visum hebt. Hiervoor zou ik dus naar Hanoi moeten. Ten tweede is het enorm veel meer kilometers die ik dan niet fietsend af zou kunnen leggen gezien de tijd. Ten derde is het de verkeerde tijd om Halong Bay te bezoeken. Het is relatief fris, maar vooral druilerig en mistig. Dat laatste is voor mij het zwaarst wegende argument. Op dus naar nog eens 3000 à 3500 km fietsen.
In 1,5e dag fiets ik naar Mui Ne aan de Vietnamese kust om 1,5e dag op het strand rond te hangen. Mui Ne is vooral ‘opgesierd’ met resorts, dansgelegenheden en restaurants. Niet helemaal mijn ding, bovendien wemelt het er van de Russen. Niet echt het meest charmante volk dat je tegen kan komen. Maar goed het strand is mooi, het weer is mooi, het water lekker en er wordt naar hartelust gekite(surfd) en gewindsurfd. Die anderhalve dag vermaak ik mij wel. Bovendien zijn er rode en witte zandduinen in de buurt (nou ja 40 km verderop, hoezo rustdag?).
Vervolgens op naar Dalat, een stad in de heuvels op 1500 meter hoogte. Eigenlijk ook het eerste stuk dat ik niet op een hoofdroute rijd en dat is wel een stuk leuker fietsen. Ik zie veel vogels, vooral ijsvogels en bijeneters, maar ook iets wat verdacht veel op drongo’s lijkt en een hop. Verder veel hagedissen en een verdwaalde marter. Verder dragon fruit plantages en meer in de heuvels zijdeplantages. Maar dit is allemaal in de aanloop tot een monsterlijke klim van 20 km bijna non stop klimmen. Als ik boven kom ben ik totaal gesloopt, maar na een paar kilometer hervind ik mij enigszins. Als ik een dorp zie liggen denk ik dat ik het einddoel heb bereikt, maar het blijkt nog 15 km over een grindweg te zijn. Met verzuurde benen check ik in in een mooi guesthouse en vervolg de volgende dag de laatste 50 km naar Dalat. Met nog een non stop klim van 7 km in het verschiet. Ondanks dat de benen als pap voelen, lukt mij dat zonder al teveel problemen.
Dalat zelfs is overigens geen bal aan. Even goed bijgegeten, dat wel. Het was ook Chinees en Vietnamees nieuwjaar, dus dat kon tenminste nog wat opleveren. Maar afgezien van een miniscuul drakenoptochtje, wat balonnen en lampionnen, helemaal niks. Geen vuurwerk, niks. Dus kan ik weer mooi op pad naar mijn volgende doel Buon Ma Thuot, waar ik in 2 etappes naar toe moet fietsen.
Vietnamees is de enige taal van de landen waar ik in deel II kom, waar ze het Latijnse alfabet aanhouden. Dat maakt het een makkelijker te leren taal dan de andere, dacht ik. Dat valt tegen, want alle klinkers zijn overgoten met leestekens. Deze leestekens geven aan of de klank hoog begint en laag eindigt, of laag begint en nog lager eindigt, of laag begint, lager wordt en naar het eind scherp omhoog gaat in klank, etc. Afijn een woord kan naar gelang het leesteken dat er op staat meerdere betekenissen hebben. Soms wel 6 betekenissen, zoals voor het woordje ma. Bovendien zijn de klankverschillen voor een ongeoefend oor, zo lastig te reproduceren dat ik niet al te veel moeite stop in de taal van een land waar ik 3 weken ben.
Hoe zijn de mensen tot nu toe? Ik had van toeristen in Cambodja wat negatieve verhalen gehoord over de Vietnamezen. Wellicht is het enthousiasme iets minder groot langs de weg dan in Cambodja, waar mensen staan te klappen en roepen en op potten en pannen slaan als je langskomt, maar ook hier veel brede grijnzen en mensen die naast je komen rijden op hun brommertje en een gesprek met je proberen aan te knopen. Maakt daarbij echt niet uit of je met die klim van 20 kilometer bezig bent. Wat erg helpt als je bij een restaurantje of cafeetje stopt is dat ik een kaart bij me heb en daar mijn route op bij houd. Ook als je elkaar totaal niet verstaat, snappen ze in elk geval wat je van plan bent en wat je al gedaan hebt. En verder valt op dat mensen hier, in tegenstelling tot Indonesië en Melanesië een besef hebben van tijd, afstand en richting.
Qua eten en drinken gaat het vooralsnog goed. Maar ik eet vaak 4 en soms zelfs 5 maaltijden per dag, regelmatig 2 maaltijden achter elkaar als het lekker is! Na een dag fietsen is mijn vaste ritueel om dag- en logboek bij te werken, fietskleren uitspoelen van zweet en stof, douchen(!) en even naar de wc om te kijken of mijn urine niet te donker is. Dan heb ik namelijk niet genoeg gedronken. Ook regelmatig even polshoogte nemen of alles aan de fiets nog in orde is. En vroeg naar bed, om om 6 uur weer op de fiets te zitten.
Mijn route krijgt meer gestalte. Ik heb besloten het noorden en dus ook Halong Bay over te slaan en halverwege Vietnam de grens met Laos over te steken. Grofweg wil ik 3 weken in Laos en 3 weken in Thailand doorbrengen en proberen het rondje fietsend (op een bootrit over de Mekong na) af te leggen. Meerdere afwegingen hiervoor. Ten eerste zijn alle noordelijker grensovergangen alleen te passeren als je vantevoren een visum hebt. Hiervoor zou ik dus naar Hanoi moeten. Ten tweede is het enorm veel meer kilometers die ik dan niet fietsend af zou kunnen leggen gezien de tijd. Ten derde is het de verkeerde tijd om Halong Bay te bezoeken. Het is relatief fris, maar vooral druilerig en mistig. Dat laatste is voor mij het zwaarst wegende argument. Op dus naar nog eens 3000 à 3500 km fietsen.
-
23 Januari 2012 - 10:01
Mark:
Ongelooflijk kerel wat een prestaties allemaal! Heb je onderweg wel genoeg mogelijkheden om goed schoon water bij te vullen?
Succes verder!
Groet,
Mark en Syl -
23 Januari 2012 - 11:38
Pa En Ma:
onvoorstelbaar wat je hebt gepresteerd, let inderdaad goed op je gezondheid. We zullen voortaan eerst op facebook kijken. Succes met het kiezen van je reisschema. Liefs van ons. -
23 Januari 2012 - 14:13
Ramona:
uhm... 'vals spelen'? Er is hier maar één iemand die de regels maakt en dat ben jij, dus vals spelen bestaat niet!
echt een topprestatie. In mijn 'the man who cycled the world book', beschrijft de hoofdpersoon dat hij elke dag 6000(!!!) calorieen moet eten om op gewicht te blijven! Nog maar een keertje extra opscheppen dus :) Liefs en succes met de heuvels, Moon. -
23 Januari 2012 - 19:44
Gerda:
Wauw!!! Als je bijhoudt wat je fietst merk je pas hoeveel het is! En wat een dagritme! Wat leuk dat je zulke mooie vogels ziet! Ook leuk dat de mensen graag een praatje maken. Klinkt ontspannen naast de inspanning die je levert. Lekker eten en veel drinken en vooral: genieten van de landschappen, steden en de mensen!
Knuffel van Gerda -
24 Januari 2012 - 07:21
Gerrie:
Wat een mooi verhaal weer en wat een dappere strijder ben jij! Dat er mensen langs de kant voor jou staan te klappen is niet meer dan verdiend.... wat een prestatie tot nu toe!
Zet 'm op voor de volgende etappe, wij kijken uit naar de verhalen en volgen je via Google Earth! -
24 Januari 2012 - 08:52
Riet Ruckert:
Wat een topprestatie!!! En fantastisch dat je applaus kreeg van de mensen langs de weg! Weer een mooi verhaal. -
24 Januari 2012 - 12:56
Cees En Ellij B:
Niet te geloven wat jij presteert op je fiets. Prachtig verhaal wij beleven het echt met je mee. vooral het orkest van potten en pannen langs de weg, geweldig. -
28 Januari 2012 - 11:09
Jolien:
En.. slaap je nu meestal wel op bedden of is de grond/planken weer een onderdeel van deze reis?! Ik hoop een bed, want na een dag fietsen met de afstanden en klimmen zoals jij nu doet, is goed slapen wel erg lekker... -
30 Januari 2012 - 09:58
Yvette:
Leuk om je route te volgen! Sterkte met fietsen! Als ik nu krokodillen tegenkom hier moet ik steeds aan jou denken hahah.... :)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
