Weg van de wereld: Nieuw Caledonie
Door: Ramona
19 November 2008 | Nieuw Caledonië, Nouméa
Weg van de wereld: Nouvelle Caledonie
WIST JE DAT
- Nieuw Caledonie een eilandengroep is in de Pacific, gesitueerd ten oosten van Australie?
- Nieuw Caledonie door James Cook ontdekt is? Hij stuitte op de oostkant van 'Grande Terre' en vond dit zo op de Schotse Hooglanden lijken, dat hij het land ernaar vernoemde.
- Nieuw Caledonie een (omstreden) Franse kolonie is?
- De hoofdstad - Noumea - eigenlijk Port-de-France heette? De naam werd veranderd, omdat post structureel werd afgeleverd in Fort-de-France, op het eiland Martinique.
- Nieuw Caledonie in de +11GMT tijdzone ligt? Dat heeft hier als gevolg dat het om 4.30u licht wordt en om 18.30u al donker! Het leefritme is hieraan aangepast. De markt opent om 4.30u, winkels gaan om 6.30u open, om 12.00u 's middags gaat alles dicht en voor 21.00u ligt iedereen hier op een oor.
NOUMEA
Onze aankomst in Noumea is een beetje een desillusie. Met namen als 'Rue de la Republique', 'Place de Cocotiers' en 'Quartier Latin', verwachtten we een beetje en miniatuurversie van Parijs. Maar helaas.. Noumea is naar onze mening een karakterloze, lichtelijk armoedig ogende stad, waar weinig inspiratie op te doen is. Wel bestaande parallellen met Frankrijk: stokbrood, koffie en croissants!
Hoogtepunt van onze tijd in Noumea: een bezoek aan het enige echt indrukwekkende gebouw van de stad, het informatieve Tjibaou Cultural Center.
GRANDE TERRE
Waar we even niet bij stil hebben gestaan, is dat Nieuw Caledonie slechts 250.000 inwoners heeft, levend op een oppervlak ongeveer half zo groot als Nederland. Ruim 2/3e van deze mensen woont in en direct rondom Noumea. Dat betekent dat er slechts 80.000 mensen 'over blijven' om de rest van dhet land te bevolken.
Afhankelijk van je interpretatie betekent dat dus:
a) Dat Nieuw Caledonie behoorlijk ongerept is.
b) Dat Nieuw Caledonie (hoewel afgaande op het BNP vrij rijk) erg onontwikkeld is en bepaald niet overloopt van de voorzieningen. Internet is alleen in Noumea te vinden en buiten de hoogdstad rijdt ook nauwelijks openbaar vervoer. Leve het internationaal rijbewijs! We huren dus een auto.
Zodra we Noumea hebben verlaten en richting de oostkust reizen drogen de voorzieningen op. Hier en daar een dorpje of een tribu (een traditionele nederzetting, waar de oorspronkelijke bewoners - de Kanakken - leven) en op deze plekken hooguit een klein winkeltje met minimale voorzieningen. We leven op stokbrood, knakworst en tonijn en natuurlijk lokaal fruit.
We kamperen op soms bijna, soms geheel verlaten campings aan evenzo stille stranden, omzoomd door palmbomen.
Het voelt echt een beetje als 'het einde van de wereld' en al snel wanen we ons figuranten in 'Castaway'.
Als Auke tegen een palm aangeleund zit er er ongeveer een meter naast hem een kokosnoot naar beneden komt storten (wat ons er ineens aan herinnert dat er jaarlijks 3 keer zoveel mensen overlijden als gevolg van vallende kokosnoten als door haaienbeten - we zijn voor de rest van onze vakantie alert: staat de auto veilig geparkeerd? staat ons tentje op een goede plek opgebouwd? waar kunnen we veilig zitten?) zijn we geinspireerd om de kokosnootscene na te spelen. Maar waar Tom Hanks uiteindelijk een oplossing vond in de hulp van een schaats, hebben wij geen enkel nuttig gereedschap om dit keiharde stuk fruit de baas te worden. Auke vermoeit zijn armen ruim een half uur door er keihard mee op een rots te slaan, maar het mag geen baat hebben.
Uiteindelijk komt iemand met een machete ons te hulp en zitten wij dus op ons hagelwitte strand, onder de palmbomen met een verse kokosnoot in de hand. Sprookjesachtig toch?
En toch.... voelen we ons de laatste tijd wat rusteloos en zegt een zeurderig stemmetje in ons hoofd dat het langzaam aan wel weer leuk zou zijn om naar huis te gaan en iedereen weer te zien!
Rondreizend op Grande Terre biedt wisselende uitzichten. Het bergachtige zuiden en centrum van het land zijn in handen gevallen van een alles vernietigende nikkel industrie. Overal zie je ontboste en afgegraven bergen en we vragen ons af hoe Nieuw Caledonie er over 10 jaar uit zal zien. Maar aan de oostkust zien we palmen, palmen, palmen en heel veel andere bomen en struiken in ontelbaar veel variaties op het thema 'groen'. Overal bloeien kleurrijke bloemen en tropische vruchten langs de weg, die door een prachtig glooiend landschap slingert. Vooral de klifachtige kust rondom Hienghene aan de noordoostkant van het eiland is verbluffend mooi.
Ook opmerkelijk aan de oostkust is de hartelijkheid van vooral de Kanakken. Onderweg groeten is: je hele arm uit het raam van je auto stekenen zwaaien voor wat je waard bent. Tijd speelt hier geen rol, haast bestaat niet, reggae muziek is de trend en de Kanakken lijken zich eerder te identificeren met Jamaicanen dan met hun historische overheersers, de Fransen.
Onze dagen op Grande Terre bestaan voornamelijk uit van A naar B rijden, jacht op verse boodschappen, zwemmen in zee of in poeltjes in de rivier, wandelen en lezen.
Elke nacht het ruisen van de zee en elke ochtend rond 4.15u een oorverdovend volgelconcert.
ILE DES PINS
Begrijpelijkerwijs zijn we 'best tevreden' over onze tijd op Grande Terre, maar zodra we op Ile des Pins (eiland van de pijnbomen) arriveren, raakt Grande Terre direct in de vergetelheid.
WOW!
Dit moet de meest paradijselijke, onwerkelijke plek zijn die we ooit hebben gezien. Hagelwitte stranden van het fijnst denkbare zand en lagunes met water dat zo turquoise is, dat je er eigenlijk een nieuw woord voor zou willen verzinnen omdat geen kleur recht doet aan hoe mooi het eruit ziet.
Het is dan ook een bizar idee dat dit eiland vanaf plusminus 1870 tot en met het begin van de 20e eeuw diende om Franse misdadigers naartoe te verbannen!
Op de oude gevangenisruine na, is er op het eiland overigens weinig meer te vinden dat aan deze tijden doet denken.
Vandaag de dag herbergt het eiland een aantal tribu's en wat accomodatie om toeristen van onderdak te voorzien.
De nadruk voor bezoekers ligt vooral op zon, zee en prachtige stranden.
We voelen ons soms lichtelijk misplaatst tussen de even op het land neerstrijkende passagiers van de regelmatig aanmerende cruiseschepen en de rijke Fransen en Noumeanen die het eiland bezoeken. Het leven is hier duur met de grootste hoofdletters die je kunt bedenken, dus wij zetten ons tentje op, houden ons low profile en genieten op onze eigen simpele manier van de mooie omgeving.
We wandelen van baai naar baai en huren fietsen om - heuveltje op, heuveltje af - naar Baie d'Oro te trappen. Een prachtig stuk water, omringd door pijnbomen.
We zwemmen en snorkelen in 'la Piscine Naturelle', wat voelt alsof we rondzwemmen in een aquarium; een enorme varieteit aan vissen en overal fluwelig ogende open en dicht bewegende 'monden' (zee-anemonen?) in elke denkbare kleur.
Verder zijn we veel tijd zoet met het regelen van ogenschijnlijk praktische zaken.
Zoals: onze jacht op eten. We dachten dat er op het vasteland weinig te krijgen was, maar deze plek doet ons pas echt beseffen dat even naar de supermarkt gaan en kopen waar je zin in hebt bepaald geen vanzelfsprekendheid is. De paar superkleine winkeltjes (ongeveer zo groot en in eenzelfde mate voorzien als de gemiddelde voorraadkast in een eengezinswoning) zijn vaker dicht dan open (siesta tussen 11.00u en 15.00u en dicht op zondag omdat het zondag is, op maandag omdat het maandag is en op bijna elke andere denkbare dag omdat er ergens op de wereld een nationale feestdag is).
Lopen naar de bakker neemt een half uur enkele reis in beslag en als je er na 7.00u arriveert, is al het brood al over de toonbank gevlogen en keer je onverrichter zaken terug.Verse groenten en fruit zijn niet te krijgen, alleen op woensdag en zaterdag, want dan is er tot 11.00u markt in Vao.
Op woensdag sloffen we (op aan elkaar getapete slippers, want die zijn stuk gegaan en op het eiland is geen fatsoenlijk schoeisel te koop) 7 kilometer naar Vao, met een grote boodschappentas om groenten in te slaan.
Als we in Vao arriveren, staan daar 20 vrouwen, achter in totaal 2 hele kleine kraampjes. Hun aanbod: 5 soorten ondefinieerbare knollen, 1 tros bananen en een verdwaalde tomaat.
We leggen ons er dus maar bij neer dat we ook deze week op brood, chocoladepasta, knakworsten en tonijn leven.
Een ander praktisch ding: bij tropische streken horen tropische kwalen.
Ik ben waarschijnlijk gestoken door een insect en door het broeiierige weer is die plek gaan ontsteken. Na 3 dagen heb ik ondanks een zelfopgelegd zwemverbod, verbandjes en een wonderzalfje een rood, pijnlijk, kloppend bovenbeen en opgezette klieren. Toch maar even naar de dokter dus.
Het klinkt misschien raar, maar zoiets is dan tegelijkertijd lichtelijk frustrerend en interessant. Want het geeft toch maar mooi een mogelijkheid om een blik te werpen op hoe de gezondheidszorg op zo'n afgelegen eiland in elkaar zit.
We liften naar Vao en worden voor het gezondheidscentrum afgezet. In mijn beste Frans (de basiskennis laat zich inmiddels iets minder hard verdrukken door het hardnekkig gesettelde Spaans) probeer ik mijn klacht uit te leggen en in basisschool Engels word ik te woord gestaan, door zowel verpleging als de arts.
De wachtkamer is buiten, op een bankje in een zonnige binnentuin. Alle patienten (voornamelijk mensen uit de tribu's) kennen elkaar, wisselen klachten uit en houden een gezellig theekransje.
De dokter werpt een blik op mijn blessure en schrijft mij antibiotica voor.
Een vriendelijke 'medepatiente' geeft ons een lift terug naar de camping en vanaf nu heb ik een excuus om nog excessiever te luieren.
Een luxemoment ten top: tijdens het schuilen voor een regenbui, lopen we Nick en Getrud tegen het lijf, Nederlands sprekend volk (een unicum volgens de mensen van hier, er reizen nauwelijks niet-Franstaligen rond, laat staan Nederlanders). Zij zeilen al 7 jaar rond de wereld en liggen met hun prachtige boot voor anker in de haven. We worden door hen uitgenodigd om op hun boot van een koud biertje en de zonsondergang te genieten. Na al zo'n 2 weken zeer bescheiden eten en niets kouds te drinken tot onze beschikking te hebben gehad, is dit zonder meer een van de lekkerste en gezelligste biertjes tijdens onze reis!
Al met al genieten we simpelweg van de gemoedelijke sfeer op het eiland, waar de kinderen hele dagen in het water spelen, de honden vrolijk rondscharrelen en het leven tijdloos en ongecompliceerd lijkt. Onze batterij is weer helemaal opgeladen voor nog een paar actieve maanden in Nieuw Zeeland!
En zodra we in Auckland uit het vliegtuig stappen, maakt ons hart een sprongetje. Terug bij onze auto, de rest van onze spullen, op een plek die we kennen en waar we de taal begrijpen. Om ons geluksgevoel compleet te maken wacht er in de hostel een pakketje uit Nederland. Het is bijna onmogelijk te beschrijven hoeveel vreugde dat op kan leveren. De envelop wordt uiteengescheurd en de kaarten, boekjes, drop, chocola, hagelslag en taaitaai doen ons weer even helemaal aan thuis denken!
Tijd voor een nachtje in een heerlijk bed en morgen op pad het Noordelijkste puntje van het Noorder eiland in. Ons plan is om 10 dagen door Northlands te reizen en als het weer het toestaat onze wandelconditie weer wat op peil te brengen. Eind november vertrekken we vervolgens naar een klein eilandje voor de kust van Auckland om een weekje vrijwilligerswerk in een vogelreservaat te gaan doen. Wordt vervolgd!!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Pa's en ma's en Cora en Arie: wow.. bedankt voor alle lieve moeite!!
- Patje en Suus, succes met de verhuizing!
- Peks, gefeliciteerd met je gezinsuitbreiding :)
- Gerda en Lenny: alvast van harte
- Ome Joop: bent u weer een beetje op de been?
- Ralph: leuk je Australie verhalen, wij zijn klaar voor deel 3!
- Marc: heb je al zo'n 'eskimoslaapzak'? ;)
- Jolien: laat de mensen maar lachen. Bedenk maar zo: nog minder dagen af te tellen voordat je gaat, dan dat je uiteindelijk weg zult zijn!
- Erika, gefeliciteerd met je baan!
- Matthijs, gefeliciteerd met je rijbewijs!
- Pim, gefeliciteerd met je nieuwe functie!
(jaja.. betrouwbare bron aan het Busken Huetpad)
WIST JE DAT
- Nieuw Caledonie een eilandengroep is in de Pacific, gesitueerd ten oosten van Australie?
- Nieuw Caledonie door James Cook ontdekt is? Hij stuitte op de oostkant van 'Grande Terre' en vond dit zo op de Schotse Hooglanden lijken, dat hij het land ernaar vernoemde.
- Nieuw Caledonie een (omstreden) Franse kolonie is?
- De hoofdstad - Noumea - eigenlijk Port-de-France heette? De naam werd veranderd, omdat post structureel werd afgeleverd in Fort-de-France, op het eiland Martinique.
- Nieuw Caledonie in de +11GMT tijdzone ligt? Dat heeft hier als gevolg dat het om 4.30u licht wordt en om 18.30u al donker! Het leefritme is hieraan aangepast. De markt opent om 4.30u, winkels gaan om 6.30u open, om 12.00u 's middags gaat alles dicht en voor 21.00u ligt iedereen hier op een oor.
NOUMEA
Onze aankomst in Noumea is een beetje een desillusie. Met namen als 'Rue de la Republique', 'Place de Cocotiers' en 'Quartier Latin', verwachtten we een beetje en miniatuurversie van Parijs. Maar helaas.. Noumea is naar onze mening een karakterloze, lichtelijk armoedig ogende stad, waar weinig inspiratie op te doen is. Wel bestaande parallellen met Frankrijk: stokbrood, koffie en croissants!
Hoogtepunt van onze tijd in Noumea: een bezoek aan het enige echt indrukwekkende gebouw van de stad, het informatieve Tjibaou Cultural Center.
GRANDE TERRE
Waar we even niet bij stil hebben gestaan, is dat Nieuw Caledonie slechts 250.000 inwoners heeft, levend op een oppervlak ongeveer half zo groot als Nederland. Ruim 2/3e van deze mensen woont in en direct rondom Noumea. Dat betekent dat er slechts 80.000 mensen 'over blijven' om de rest van dhet land te bevolken.
Afhankelijk van je interpretatie betekent dat dus:
a) Dat Nieuw Caledonie behoorlijk ongerept is.
b) Dat Nieuw Caledonie (hoewel afgaande op het BNP vrij rijk) erg onontwikkeld is en bepaald niet overloopt van de voorzieningen. Internet is alleen in Noumea te vinden en buiten de hoogdstad rijdt ook nauwelijks openbaar vervoer. Leve het internationaal rijbewijs! We huren dus een auto.
Zodra we Noumea hebben verlaten en richting de oostkust reizen drogen de voorzieningen op. Hier en daar een dorpje of een tribu (een traditionele nederzetting, waar de oorspronkelijke bewoners - de Kanakken - leven) en op deze plekken hooguit een klein winkeltje met minimale voorzieningen. We leven op stokbrood, knakworst en tonijn en natuurlijk lokaal fruit.
We kamperen op soms bijna, soms geheel verlaten campings aan evenzo stille stranden, omzoomd door palmbomen.
Het voelt echt een beetje als 'het einde van de wereld' en al snel wanen we ons figuranten in 'Castaway'.
Als Auke tegen een palm aangeleund zit er er ongeveer een meter naast hem een kokosnoot naar beneden komt storten (wat ons er ineens aan herinnert dat er jaarlijks 3 keer zoveel mensen overlijden als gevolg van vallende kokosnoten als door haaienbeten - we zijn voor de rest van onze vakantie alert: staat de auto veilig geparkeerd? staat ons tentje op een goede plek opgebouwd? waar kunnen we veilig zitten?) zijn we geinspireerd om de kokosnootscene na te spelen. Maar waar Tom Hanks uiteindelijk een oplossing vond in de hulp van een schaats, hebben wij geen enkel nuttig gereedschap om dit keiharde stuk fruit de baas te worden. Auke vermoeit zijn armen ruim een half uur door er keihard mee op een rots te slaan, maar het mag geen baat hebben.
Uiteindelijk komt iemand met een machete ons te hulp en zitten wij dus op ons hagelwitte strand, onder de palmbomen met een verse kokosnoot in de hand. Sprookjesachtig toch?
En toch.... voelen we ons de laatste tijd wat rusteloos en zegt een zeurderig stemmetje in ons hoofd dat het langzaam aan wel weer leuk zou zijn om naar huis te gaan en iedereen weer te zien!
Rondreizend op Grande Terre biedt wisselende uitzichten. Het bergachtige zuiden en centrum van het land zijn in handen gevallen van een alles vernietigende nikkel industrie. Overal zie je ontboste en afgegraven bergen en we vragen ons af hoe Nieuw Caledonie er over 10 jaar uit zal zien. Maar aan de oostkust zien we palmen, palmen, palmen en heel veel andere bomen en struiken in ontelbaar veel variaties op het thema 'groen'. Overal bloeien kleurrijke bloemen en tropische vruchten langs de weg, die door een prachtig glooiend landschap slingert. Vooral de klifachtige kust rondom Hienghene aan de noordoostkant van het eiland is verbluffend mooi.
Ook opmerkelijk aan de oostkust is de hartelijkheid van vooral de Kanakken. Onderweg groeten is: je hele arm uit het raam van je auto stekenen zwaaien voor wat je waard bent. Tijd speelt hier geen rol, haast bestaat niet, reggae muziek is de trend en de Kanakken lijken zich eerder te identificeren met Jamaicanen dan met hun historische overheersers, de Fransen.
Onze dagen op Grande Terre bestaan voornamelijk uit van A naar B rijden, jacht op verse boodschappen, zwemmen in zee of in poeltjes in de rivier, wandelen en lezen.
Elke nacht het ruisen van de zee en elke ochtend rond 4.15u een oorverdovend volgelconcert.
ILE DES PINS
Begrijpelijkerwijs zijn we 'best tevreden' over onze tijd op Grande Terre, maar zodra we op Ile des Pins (eiland van de pijnbomen) arriveren, raakt Grande Terre direct in de vergetelheid.
WOW!
Dit moet de meest paradijselijke, onwerkelijke plek zijn die we ooit hebben gezien. Hagelwitte stranden van het fijnst denkbare zand en lagunes met water dat zo turquoise is, dat je er eigenlijk een nieuw woord voor zou willen verzinnen omdat geen kleur recht doet aan hoe mooi het eruit ziet.
Het is dan ook een bizar idee dat dit eiland vanaf plusminus 1870 tot en met het begin van de 20e eeuw diende om Franse misdadigers naartoe te verbannen!
Op de oude gevangenisruine na, is er op het eiland overigens weinig meer te vinden dat aan deze tijden doet denken.
Vandaag de dag herbergt het eiland een aantal tribu's en wat accomodatie om toeristen van onderdak te voorzien.
De nadruk voor bezoekers ligt vooral op zon, zee en prachtige stranden.
We voelen ons soms lichtelijk misplaatst tussen de even op het land neerstrijkende passagiers van de regelmatig aanmerende cruiseschepen en de rijke Fransen en Noumeanen die het eiland bezoeken. Het leven is hier duur met de grootste hoofdletters die je kunt bedenken, dus wij zetten ons tentje op, houden ons low profile en genieten op onze eigen simpele manier van de mooie omgeving.
We wandelen van baai naar baai en huren fietsen om - heuveltje op, heuveltje af - naar Baie d'Oro te trappen. Een prachtig stuk water, omringd door pijnbomen.
We zwemmen en snorkelen in 'la Piscine Naturelle', wat voelt alsof we rondzwemmen in een aquarium; een enorme varieteit aan vissen en overal fluwelig ogende open en dicht bewegende 'monden' (zee-anemonen?) in elke denkbare kleur.
Verder zijn we veel tijd zoet met het regelen van ogenschijnlijk praktische zaken.
Zoals: onze jacht op eten. We dachten dat er op het vasteland weinig te krijgen was, maar deze plek doet ons pas echt beseffen dat even naar de supermarkt gaan en kopen waar je zin in hebt bepaald geen vanzelfsprekendheid is. De paar superkleine winkeltjes (ongeveer zo groot en in eenzelfde mate voorzien als de gemiddelde voorraadkast in een eengezinswoning) zijn vaker dicht dan open (siesta tussen 11.00u en 15.00u en dicht op zondag omdat het zondag is, op maandag omdat het maandag is en op bijna elke andere denkbare dag omdat er ergens op de wereld een nationale feestdag is).
Lopen naar de bakker neemt een half uur enkele reis in beslag en als je er na 7.00u arriveert, is al het brood al over de toonbank gevlogen en keer je onverrichter zaken terug.Verse groenten en fruit zijn niet te krijgen, alleen op woensdag en zaterdag, want dan is er tot 11.00u markt in Vao.
Op woensdag sloffen we (op aan elkaar getapete slippers, want die zijn stuk gegaan en op het eiland is geen fatsoenlijk schoeisel te koop) 7 kilometer naar Vao, met een grote boodschappentas om groenten in te slaan.
Als we in Vao arriveren, staan daar 20 vrouwen, achter in totaal 2 hele kleine kraampjes. Hun aanbod: 5 soorten ondefinieerbare knollen, 1 tros bananen en een verdwaalde tomaat.
We leggen ons er dus maar bij neer dat we ook deze week op brood, chocoladepasta, knakworsten en tonijn leven.
Een ander praktisch ding: bij tropische streken horen tropische kwalen.
Ik ben waarschijnlijk gestoken door een insect en door het broeiierige weer is die plek gaan ontsteken. Na 3 dagen heb ik ondanks een zelfopgelegd zwemverbod, verbandjes en een wonderzalfje een rood, pijnlijk, kloppend bovenbeen en opgezette klieren. Toch maar even naar de dokter dus.
Het klinkt misschien raar, maar zoiets is dan tegelijkertijd lichtelijk frustrerend en interessant. Want het geeft toch maar mooi een mogelijkheid om een blik te werpen op hoe de gezondheidszorg op zo'n afgelegen eiland in elkaar zit.
We liften naar Vao en worden voor het gezondheidscentrum afgezet. In mijn beste Frans (de basiskennis laat zich inmiddels iets minder hard verdrukken door het hardnekkig gesettelde Spaans) probeer ik mijn klacht uit te leggen en in basisschool Engels word ik te woord gestaan, door zowel verpleging als de arts.
De wachtkamer is buiten, op een bankje in een zonnige binnentuin. Alle patienten (voornamelijk mensen uit de tribu's) kennen elkaar, wisselen klachten uit en houden een gezellig theekransje.
De dokter werpt een blik op mijn blessure en schrijft mij antibiotica voor.
Een vriendelijke 'medepatiente' geeft ons een lift terug naar de camping en vanaf nu heb ik een excuus om nog excessiever te luieren.
Een luxemoment ten top: tijdens het schuilen voor een regenbui, lopen we Nick en Getrud tegen het lijf, Nederlands sprekend volk (een unicum volgens de mensen van hier, er reizen nauwelijks niet-Franstaligen rond, laat staan Nederlanders). Zij zeilen al 7 jaar rond de wereld en liggen met hun prachtige boot voor anker in de haven. We worden door hen uitgenodigd om op hun boot van een koud biertje en de zonsondergang te genieten. Na al zo'n 2 weken zeer bescheiden eten en niets kouds te drinken tot onze beschikking te hebben gehad, is dit zonder meer een van de lekkerste en gezelligste biertjes tijdens onze reis!
Al met al genieten we simpelweg van de gemoedelijke sfeer op het eiland, waar de kinderen hele dagen in het water spelen, de honden vrolijk rondscharrelen en het leven tijdloos en ongecompliceerd lijkt. Onze batterij is weer helemaal opgeladen voor nog een paar actieve maanden in Nieuw Zeeland!
En zodra we in Auckland uit het vliegtuig stappen, maakt ons hart een sprongetje. Terug bij onze auto, de rest van onze spullen, op een plek die we kennen en waar we de taal begrijpen. Om ons geluksgevoel compleet te maken wacht er in de hostel een pakketje uit Nederland. Het is bijna onmogelijk te beschrijven hoeveel vreugde dat op kan leveren. De envelop wordt uiteengescheurd en de kaarten, boekjes, drop, chocola, hagelslag en taaitaai doen ons weer even helemaal aan thuis denken!
Tijd voor een nachtje in een heerlijk bed en morgen op pad het Noordelijkste puntje van het Noorder eiland in. Ons plan is om 10 dagen door Northlands te reizen en als het weer het toestaat onze wandelconditie weer wat op peil te brengen. Eind november vertrekken we vervolgens naar een klein eilandje voor de kust van Auckland om een weekje vrijwilligerswerk in een vogelreservaat te gaan doen. Wordt vervolgd!!
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Pa's en ma's en Cora en Arie: wow.. bedankt voor alle lieve moeite!!
- Patje en Suus, succes met de verhuizing!
- Peks, gefeliciteerd met je gezinsuitbreiding :)
- Gerda en Lenny: alvast van harte
- Ome Joop: bent u weer een beetje op de been?
- Ralph: leuk je Australie verhalen, wij zijn klaar voor deel 3!
- Marc: heb je al zo'n 'eskimoslaapzak'? ;)
- Jolien: laat de mensen maar lachen. Bedenk maar zo: nog minder dagen af te tellen voordat je gaat, dan dat je uiteindelijk weg zult zijn!
- Erika, gefeliciteerd met je baan!
- Matthijs, gefeliciteerd met je rijbewijs!
- Pim, gefeliciteerd met je nieuwe functie!
(jaja.. betrouwbare bron aan het Busken Huetpad)
-
19 November 2008 - 09:18
Nina:
Nou ondanks, de onsteking van Ramona,..witte brood met worst en hageslag en alle andere mindere zaken, ziet het er fantastisch uit. Een droom!!!
Dat er een welkomspakket lag te wachten, is natuurlijk fantastisch. Kan me er alles bij voorstellen. Toen wij laatst een pakketje kregen met pepernoten, was ik ook zo blij als een kind. Hihi!!!
Enjoy!!!
ciao ciao Nina
-
19 November 2008 - 09:30
Heika:
WOW, wat een plaatjes!!
Hopelijk gaat het wat beter met je been Ramoon. Is de voorraad antibiotica nog compleet?
Wij hebben vorige week de sleutel gekregen, zie evt foto's hyves. Lekker aan het klussen!
Genieten maar weer!
X -
19 November 2008 - 17:08
Gerrie:
Een ontsteking door een insectenbeet..... niet leuk maar kan gebeuren..... Maar een kokosnoot op je kokosnoot krijgen.... dat gebeurt toch alleen in zo'n goedkope B-film?! Gelukkig kregen jullie een kleine waarschuwing en konden jullie een veilig plekje opzoeken!
Wat een gezellig verhaal weer en wat een schitterende foto's om ons een beetje te laten mee beleven wat jullie meemaken en tegenkomen!
En nu weer wat actie in een noordelijk stukje NZ! Heel veel plezier en ik verheug me op ons skype momentje! Lieve groetjes maM -
19 November 2008 - 19:15
Riet Ruckert:
Wat een prachtige plaatjes!! Wat een prachtig blauwe zee. Ik kan me voorstellen dat jullie een goede waarschuwing kregen met die kokosnoot. Je zult hem op je bolletje krijgen!
Geniet nog van jullie avonturen hoor! riet -
19 November 2008 - 20:09
Gerda:
Lieve Auke en Ramona,
Ik was al bang dat ik uit het bestand was gehaald doordat we een nieuwe profider hebben, maar gelukkig lag het aan de voorzieningen daar.
Dank je wel voor de felicitaties! We hebben veel verjaardagen in deze tijd: gisteren waren Michael en Walter jarig, Michael viert het a.s. zaterdag, ik vier mijn verjaardag a.s. zondag, volgende week zaterdag vieren Marije en Walter hun verjaardag, dit wordt direct een housewarmingparty, hoewel veel mensen het huis ondertussen al hebben gezien, maar ja, het wordt hun eerste verjaardag daar.
En, hoe is de gezondheidszorg? Als het weer goed met je gaat, is het er voor deze kwalen wel goed geregeld. Ben je er nog achter gekomen wat voor insect het was, hebben ze je dat verteld? Ik hoop dat je snel opknapt, Ramona.
Wat een prachtige natuur!!! Inderdaad allemaal bureaubladachtergronden, waarvan je weet dat ze bestaan, maar waar je niet zo snel komt. Jullie maken mooie dingen mee!
Heimwee kan ik me wel voorstellen als je zo lang weg bent, als het erg wordt, kan je altijd nog even heen en weer vliegen om sint of kerst te komen vieren, logeerbedden genoeg!
Vandaag heb ik op ons zieke kleinkind gepast, ze was gelukkig alweer aardig opgeknapt, maar nog niet genoeg om naar de creche te gaan. Ze is zo leuk: ze lacht door alles heen, echt een vrolijkerd. Ze loopt langs de tafel, bekijkt heel eigenwijs boekjes, zegt steeds ' he?' als je aan het praten bent, ze zegt 'papa', 'mama' en 'phs' dit is de poes, ik wil haar oma leren, maar het blijft vooralsnog bij ' m-ma!' Natuurlijk is ze muzikaal: danst en klapt in haar handjes, ze zwaait als je ' dag' roept en speelt kiekeboe. Ze is nu 10 maanden oud.
Afgelopen weekend hebben we onze Antwerpse vrienden, Luc en Ivette met hun dochter Nina, op bezoek gehad, we hadden elkaar door tijdgebrek al twee jaar niet gezien, maar na een half uur waren we weer zo verwikkeld in interessante discussies en werkverhalen, dat je denkt dat je elkaar nog kort geleden hebt gezien. Heerlijk!
Lieverds, veel plezier in Nieuw Zeeland, geniet van de herkenning, toch een beetje thuis, en tot schrijfs!
Knuffel van Gerda -
19 November 2008 - 21:34
Wil Venema:
wist je dat? uh ... ja, ja, ja, nee, ja :)
Sprookjesachtig? Hm, vallende dodelijke voorwerpen en lokale bevolking, die met machetes op zak lopen???? Meer een soort alternatieve nachtmerre ;-)
Knollen, bananen en verdwaalde tomaten - een soort van pom-gerecht van maken?
Ik herken een deel van jullie verhaal: niet de stranden en zo, maar wel de rare tijden van donker/licht, de vreemde openingstijden van de lokale middenstand, en de bijna structurele afwezigheid van de groenten (waar wij enorm mee verwend zijn in Nederland). Wij waren een aantal jaren geleden een paar maal boven de poolcirkel - en daar was dat dus ook zo. Niet in de grotere (ahum) steden, maar wel die dorpen/gehuchten waar wij zaten. Een kool was een zegening :) De nacht erna in de tent verre van dat :)
Is die rare plek nu weer helemaal weg/genezen?
O ja - en die week vrijwilligerswerk ... daar wil ik natuurlijk alles over weten ;-)
bedankt ook weer voor de leuke foto's!
Heb het goed! -
20 November 2008 - 06:01
Arie En Cora:
Wow weer een weergaloze belevenissen. Gelukkig is de kokosnoot niet op Auke zijn hoofd gekomen. Arie had dezelfde ervaring vorig jaar op de Sunda eilanden. ook leuk om je net ff gesproken te hebben. Wat raar elkaar te spreken allebei zover weg van huis. Veel plezier in de Noorden en we spreken elkaar voor we naar huis gaan. -
20 November 2008 - 11:43
Jan&Maria:
Jeetje zeg, wat een mooie bonte foto-verzameling? Verbazing over jouw culinaire uitspatting Ramona (5 worstjes! + wat je al had opgegeten!). Weer een heerlijk uitgebreid verhaal, smullen hoor. Ben zeer benieuwd naar jullie ervaringen met het vrijwilligerswerk.
Veel liefs en knuffel. -
20 November 2008 - 12:09
Jolien:
Tja...hebben ze ook palmbomen in NZ?!?
Ik moet nog even ploeteren, maar zit al steeds meer met mijn hoofd aan de andere kant van de wereld, ik heb er zo'n zin in!! Ik kan me bijna niet voorstellen hoe dat is, 2 maanden geen werk, geen studie, geen moeten... heerlijk!! nog even...
liefs jo -
20 November 2008 - 22:33
Ome Joop & Tante The:
Hi Luitjes
leuk te horen dat jullie het leukhebben zo je heb gehoord ben ik in de lappenmand geweest he, nu gaat het heel wat beter hoor maar
het was geen kleinigheidtje heb maar veel plezier he groetjes ome Joop & tante Thea bye bye -
29 November 2008 - 12:39
Ninska:
Hoezo alleen maar knakworsten, die violin crabs zien er toch heerlijk uit?
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
