Dig your hands in the dirt - Junior Rangers @ Tiri
Door: Ramona
09 December 2008 | Nieuw Zeeland, Wellington
In het kader van... 'weer eens wat anders'...
Met een rugzak vol spullen en een voedselvoorraad voor een week, vertrekken we naar Tiritiri Matangi - door liefhebbers ook wel 'Tiri' genoemd - om een weekje vrijwilligerswerk te gaan doen voor DOC (Department of Conservation, het Nieuw Zeelandse Natuurbehoud).
Tiri is een eilandje in de Hauraki Gulf en ligt slechts op 28 kilometer van Auckland. In vroeger tijden woonden er Maori en door de jaren heen veranderde het landschap door bewoning en cultivering significant. Wat uiteindelijk restte was een kaalgeslagen eiland.
Op veel andere plaatsen in Nieuw Zeeland was eenzelfde proces gaande. Menselijke activiteit interfereerde met de natuur en sommige plant- en diersoorten werden met uitsterven bedreigd.
Zo'n 25 jaar geleden ontstond er onder een paar idealistische Aucklanders het initiatief om van het inmiddels ontvolkte Tiri een open reservaat te maken. In 1983 verzamelden zich honderden vrijwilligers en werd het eiland herbeplant met de oorsporinkelijke begroeiing. De vogels kregen hun habitat terug en bedreigde soorten werden op het eiland ge(re)introduceerd.
Het gunstige aan het concept van een reservaat op een eiland, is dat het mogelijk is het gebied vrij van roofdieren (ratten, possums, huisdieren, etc.) te houden. De vogelpopulatie groeide daardoor gestaag en inmiddels komen op het eiland meerdere soorten in grote getalen voor, die elders in het land of in de wereld niet of nauwelijks meer te vinden zijn.
Tiri is niet alleen vrij van roofdieren, maar ook van mensen. Vogelliefhebbers hebben 5 dagen per week van 10.00 tot 15.00u de gelegenheid om het eiland te verkennen, maar buiten deze tijden heerst er absolute stilte.
Op 2 permanente bewoners (de rangers) na, leeft er niemand op het eiland. Wel is er een gastenverblijf (het bunkhouse), waar wat onderzoekers, de vrijwilligers en een paar goed betalende gasten tijdelijk gehuisvest zijn. In dit huis zijn zo'n 15 bedden, waarvan er meestal maar een paar in gebruik zijn. We hebben het eiland dus voor het grootste deel van de tijd bijna voor onszelf alleen.
Voor dit privilige moeten we echter wel wat doen, dus het object 'wekker' doet zijn intrede.
Reizen betekent vaker dan ons lief is dat we vroeg op moeten staan, omdat OV in de regel voor dag en dauw vertrekt.
Maar een wekker die afgaat om ons te vertellen dat we moeten opstaan op te WERKEN... hebben we meer dan 10 maanden niet hoeven ervaren. Het vertrouwde zelfmedelijdende 'WAAROM-IK???-gevoel' doet direct weer zijn intrede!
Onze taken op het eiland zijn redelijk verscheiden. Vaak beginnen we rond 7.30u met een rondje over een deel van het eiland om de drink- en badderbakken van de vogels schoon te maken en bij te vullen en suikerwater voor de honingeters te prepareren. Rond deze tijd is het nog heel stil en vliegen de vogels je letterlijk om de oren. Een erg leuk klusje dus, dat ons meestal zo'n anderhalf uur bezig houdt.
Daarna begint het echte werk: schoonmaaktaken, onkruid wieden, planten verwijderen, padonderhoud, gras maaien, heel veel harken, enorme houten balken stapelen, hekje bouwen. Dagelijks goed voor zo'n 4 uur fysiek werk, waarbij we op dag 1 al merken dat onze lichamen daar echt niet aan gewend zijn: spierpijn, blaren, trillende benen en een onstilbare eetlust, waar onze bescheiden boodschappenvoorraad nauwelijks tegenop kan!
En als dan gasten voor een enkel nachtje in het huis intrekken en flessen wijn, steaks, kaasplankjes en andere delicatessen tevoorschijn trekken, zitten we soms watertandend toe te kijken.
Maar dit lichte afzien is het allemaal meer dan waard, want we krijgen er heel wat voor terug:
- Nog geen hamer van een zaag kunnen onderscheiden, maar - met intensieve aanwijzingen van ranger James - zowaar een hekje bouwen. Hoe stoer en zelfvoldaan kun je je voelen? En daarna getrakteerd worden op een ijskoud biertje (niet in het eigen overlevingspakket aanwezig en dus ultiem luxe) en in het late zonnetje praten over de geschiedenis van Nieuw Zeeland.
- Vogels op armlengte afstand
- Overal jongen en kuikens
- Heerlijke middagwandelingen op een uitgestorven eiland, vaak mooi weer, prachtige baaien en uitzichten, roggen zwemmen rond de steiger
- Zonsondergangen vanaf de heuvel waar 'ons huis' op staat. In de verte zien we Auckland liggen, met de skytower herkenbaar aan de horizon. Zo dichtbij, maar toch zo wonderbaarlijk ver weg!
- Contact met de onderzoekers, de rangers en 'Ditch', de door DOC gecontracteerde roofdierbestrijder. Inside-stories en veel informatie over de natuur en het landschap van Nieuw Zeeland
- Elke avond ander gezelschap, steeds nieuwe gezichten en verhalen
- Nachtelijke zoektochten naar de kiwi. Deze vogel is het nationale symbool van Nieuw Zeeland. Het beestje is ongeveer zo groot als een kip en heeft spillenbenen, een kromme snavel en overbodige stompe vleugels, waarmee het niet kan vliegen (lekker nationaal symbool heb je dan :D). De kiwi produceert eieren die zo groot zijn dat haar buik ervan over de grond sleept. De dieren gaan vaak in koud water staan om de pijn tijdens deze martelgang te verzachten. Een paar dagen voor het leggen van de eieren is de buik zo vol, dat het beest van ellende geen hap meer door haar keel weet te krijgen. Het ei van de kiwi is 6 keer zo groot als een gemiddeld ei van andere vogels van gelijksoortig formaat. Een bijzonder vogeltje dus, maar schuw en moeilijk te vinden. Het zoekproces wordt ons echter vergemakkelijkt doordat een expert ons heeft uitgelegd hoe en waar we moeten zoeken en doordat kiwi's erg lawaaiige dieren zijn. Als we gewapend met een hoofdlamp op pad gaan, is het slechts een kwestie van tijd voordat we zo'n pluizenbol vinden die geergerd in onze lamp staart en vervolgens het hazenpad kiest. Geweldig! Want zoals je pas na het zien van een kangeroe het gevoel hebt echt in Australie te zijn geweest, geldt hetzelfde in mindere mate voor de kiwi in Nieuw Zeeland. Het zien dit nationale symbool voegt op een bepaalde manier toch wel iets toe.
- Extra nachtelijke bonus: de over het pad hobbelende pinguins, die op zoek zijn naar hun overnachtingsplek
- Na een actieve dag 's avonds afgepeigerd in bed storten. Het is aardedonker en intens stil, op de roep van de kiwi's na. Ultiem lekker slapen dus!
- 'Dawn chorus' in de ochtend. De vogels worden wakker en zingen uit volle borst. Wat aan de vroege kant, maar beter dan een wekker!
Een week op Tiri.. vermoeiend (mijn lijf verlangt naar een dagje vrij en de vogelverhalen van de extreem fanatiek vogelfreaks (compleet met knielange geitenwollensokken, echt waar!) komen me inmiddels mijn neus uit. Maar vooral betoverend. Een geweldige plek en zonder meer een memorabele 'weer eens wat anders ervaring'!
En dan.... wederom terug in Auckland. Een stad die steeds vertrouwder voor ons wordt en ons meer en meer aan begint te spreken.
Enige afknapper is dat we bij aankomst in 'onze straat' onze auto gehavend aantreffen. Iemand heeft er niet een deuk, maar serieus een gat (bij de koplamp) ingereden. Behoorlijk balen, maar we proberen het maar te relativeren door de gedachte dat het gelukkig geen splinternieuwe huurauto betreft. Nu ziet onze auto er simpelweg nog een beetje ouder uit.
Een dag later pakken we onze spullen weer om richting het centrum van het noordereiland te reizen. Ons volgende thema wordt: vulkanen.
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Zoals altijd weer bedankt voor alle gezellige reacties!
- Patje en Suus: helemaal gesetteld?
- Enne.. Suus.. hoeveel werkdagen nog?
- Heika en Martin: succes met de klusperikelen!
- Andrea: van harte alvast en Ivar ook!
- Lily: nog gefeliciteerd!!
- Peks: hoe bevalt je nieuwe gezinssituatie? ;)
- Mc en Jo: het 'twee-weken-principe' gaat nu toch echt zijn intrede doen!
- Lieve vriendjes, veel plezier met het weekendje weg! Wij weten nog niet waar we over een week uit hangen, maar hopelijk is het mogelijk even contact te hebben.
- Cees, ik begreep dat jij je laatste werkdagen aftelt! Nieuw Zeeland is dus eigenlijk een eerste avontuur om je vrijheid te vieren!?
Met een rugzak vol spullen en een voedselvoorraad voor een week, vertrekken we naar Tiritiri Matangi - door liefhebbers ook wel 'Tiri' genoemd - om een weekje vrijwilligerswerk te gaan doen voor DOC (Department of Conservation, het Nieuw Zeelandse Natuurbehoud).
Tiri is een eilandje in de Hauraki Gulf en ligt slechts op 28 kilometer van Auckland. In vroeger tijden woonden er Maori en door de jaren heen veranderde het landschap door bewoning en cultivering significant. Wat uiteindelijk restte was een kaalgeslagen eiland.
Op veel andere plaatsen in Nieuw Zeeland was eenzelfde proces gaande. Menselijke activiteit interfereerde met de natuur en sommige plant- en diersoorten werden met uitsterven bedreigd.
Zo'n 25 jaar geleden ontstond er onder een paar idealistische Aucklanders het initiatief om van het inmiddels ontvolkte Tiri een open reservaat te maken. In 1983 verzamelden zich honderden vrijwilligers en werd het eiland herbeplant met de oorsporinkelijke begroeiing. De vogels kregen hun habitat terug en bedreigde soorten werden op het eiland ge(re)introduceerd.
Het gunstige aan het concept van een reservaat op een eiland, is dat het mogelijk is het gebied vrij van roofdieren (ratten, possums, huisdieren, etc.) te houden. De vogelpopulatie groeide daardoor gestaag en inmiddels komen op het eiland meerdere soorten in grote getalen voor, die elders in het land of in de wereld niet of nauwelijks meer te vinden zijn.
Tiri is niet alleen vrij van roofdieren, maar ook van mensen. Vogelliefhebbers hebben 5 dagen per week van 10.00 tot 15.00u de gelegenheid om het eiland te verkennen, maar buiten deze tijden heerst er absolute stilte.
Op 2 permanente bewoners (de rangers) na, leeft er niemand op het eiland. Wel is er een gastenverblijf (het bunkhouse), waar wat onderzoekers, de vrijwilligers en een paar goed betalende gasten tijdelijk gehuisvest zijn. In dit huis zijn zo'n 15 bedden, waarvan er meestal maar een paar in gebruik zijn. We hebben het eiland dus voor het grootste deel van de tijd bijna voor onszelf alleen.
Voor dit privilige moeten we echter wel wat doen, dus het object 'wekker' doet zijn intrede.
Reizen betekent vaker dan ons lief is dat we vroeg op moeten staan, omdat OV in de regel voor dag en dauw vertrekt.
Maar een wekker die afgaat om ons te vertellen dat we moeten opstaan op te WERKEN... hebben we meer dan 10 maanden niet hoeven ervaren. Het vertrouwde zelfmedelijdende 'WAAROM-IK???-gevoel' doet direct weer zijn intrede!
Onze taken op het eiland zijn redelijk verscheiden. Vaak beginnen we rond 7.30u met een rondje over een deel van het eiland om de drink- en badderbakken van de vogels schoon te maken en bij te vullen en suikerwater voor de honingeters te prepareren. Rond deze tijd is het nog heel stil en vliegen de vogels je letterlijk om de oren. Een erg leuk klusje dus, dat ons meestal zo'n anderhalf uur bezig houdt.
Daarna begint het echte werk: schoonmaaktaken, onkruid wieden, planten verwijderen, padonderhoud, gras maaien, heel veel harken, enorme houten balken stapelen, hekje bouwen. Dagelijks goed voor zo'n 4 uur fysiek werk, waarbij we op dag 1 al merken dat onze lichamen daar echt niet aan gewend zijn: spierpijn, blaren, trillende benen en een onstilbare eetlust, waar onze bescheiden boodschappenvoorraad nauwelijks tegenop kan!
En als dan gasten voor een enkel nachtje in het huis intrekken en flessen wijn, steaks, kaasplankjes en andere delicatessen tevoorschijn trekken, zitten we soms watertandend toe te kijken.
Maar dit lichte afzien is het allemaal meer dan waard, want we krijgen er heel wat voor terug:
- Nog geen hamer van een zaag kunnen onderscheiden, maar - met intensieve aanwijzingen van ranger James - zowaar een hekje bouwen. Hoe stoer en zelfvoldaan kun je je voelen? En daarna getrakteerd worden op een ijskoud biertje (niet in het eigen overlevingspakket aanwezig en dus ultiem luxe) en in het late zonnetje praten over de geschiedenis van Nieuw Zeeland.
- Vogels op armlengte afstand
- Overal jongen en kuikens
- Heerlijke middagwandelingen op een uitgestorven eiland, vaak mooi weer, prachtige baaien en uitzichten, roggen zwemmen rond de steiger
- Zonsondergangen vanaf de heuvel waar 'ons huis' op staat. In de verte zien we Auckland liggen, met de skytower herkenbaar aan de horizon. Zo dichtbij, maar toch zo wonderbaarlijk ver weg!
- Contact met de onderzoekers, de rangers en 'Ditch', de door DOC gecontracteerde roofdierbestrijder. Inside-stories en veel informatie over de natuur en het landschap van Nieuw Zeeland
- Elke avond ander gezelschap, steeds nieuwe gezichten en verhalen
- Nachtelijke zoektochten naar de kiwi. Deze vogel is het nationale symbool van Nieuw Zeeland. Het beestje is ongeveer zo groot als een kip en heeft spillenbenen, een kromme snavel en overbodige stompe vleugels, waarmee het niet kan vliegen (lekker nationaal symbool heb je dan :D). De kiwi produceert eieren die zo groot zijn dat haar buik ervan over de grond sleept. De dieren gaan vaak in koud water staan om de pijn tijdens deze martelgang te verzachten. Een paar dagen voor het leggen van de eieren is de buik zo vol, dat het beest van ellende geen hap meer door haar keel weet te krijgen. Het ei van de kiwi is 6 keer zo groot als een gemiddeld ei van andere vogels van gelijksoortig formaat. Een bijzonder vogeltje dus, maar schuw en moeilijk te vinden. Het zoekproces wordt ons echter vergemakkelijkt doordat een expert ons heeft uitgelegd hoe en waar we moeten zoeken en doordat kiwi's erg lawaaiige dieren zijn. Als we gewapend met een hoofdlamp op pad gaan, is het slechts een kwestie van tijd voordat we zo'n pluizenbol vinden die geergerd in onze lamp staart en vervolgens het hazenpad kiest. Geweldig! Want zoals je pas na het zien van een kangeroe het gevoel hebt echt in Australie te zijn geweest, geldt hetzelfde in mindere mate voor de kiwi in Nieuw Zeeland. Het zien dit nationale symbool voegt op een bepaalde manier toch wel iets toe.
- Extra nachtelijke bonus: de over het pad hobbelende pinguins, die op zoek zijn naar hun overnachtingsplek
- Na een actieve dag 's avonds afgepeigerd in bed storten. Het is aardedonker en intens stil, op de roep van de kiwi's na. Ultiem lekker slapen dus!
- 'Dawn chorus' in de ochtend. De vogels worden wakker en zingen uit volle borst. Wat aan de vroege kant, maar beter dan een wekker!
Een week op Tiri.. vermoeiend (mijn lijf verlangt naar een dagje vrij en de vogelverhalen van de extreem fanatiek vogelfreaks (compleet met knielange geitenwollensokken, echt waar!) komen me inmiddels mijn neus uit. Maar vooral betoverend. Een geweldige plek en zonder meer een memorabele 'weer eens wat anders ervaring'!
En dan.... wederom terug in Auckland. Een stad die steeds vertrouwder voor ons wordt en ons meer en meer aan begint te spreken.
Enige afknapper is dat we bij aankomst in 'onze straat' onze auto gehavend aantreffen. Iemand heeft er niet een deuk, maar serieus een gat (bij de koplamp) ingereden. Behoorlijk balen, maar we proberen het maar te relativeren door de gedachte dat het gelukkig geen splinternieuwe huurauto betreft. Nu ziet onze auto er simpelweg nog een beetje ouder uit.
Een dag later pakken we onze spullen weer om richting het centrum van het noordereiland te reizen. Ons volgende thema wordt: vulkanen.
Liefs,
Ramona en Auke
PS:
- Zoals altijd weer bedankt voor alle gezellige reacties!
- Patje en Suus: helemaal gesetteld?
- Enne.. Suus.. hoeveel werkdagen nog?
- Heika en Martin: succes met de klusperikelen!
- Andrea: van harte alvast en Ivar ook!
- Lily: nog gefeliciteerd!!
- Peks: hoe bevalt je nieuwe gezinssituatie? ;)
- Mc en Jo: het 'twee-weken-principe' gaat nu toch echt zijn intrede doen!
- Lieve vriendjes, veel plezier met het weekendje weg! Wij weten nog niet waar we over een week uit hangen, maar hopelijk is het mogelijk even contact te hebben.
- Cees, ik begreep dat jij je laatste werkdagen aftelt! Nieuw Zeeland is dus eigenlijk een eerste avontuur om je vrijheid te vieren!?
-
08 December 2008 - 22:58
Ome Joop &tante Thea:
H I Luitjes. mooie foto,s hoor, en wat een peachtig plaatsje dat toch wel moet zijn he, ik ben eigelijk een beetje jaloers op jullie
maar ik gun het jullie van Harte hoor, heel veelplezier he,hier is alles goed, groetjes ome Joop & tante Thea
bye bye -
09 December 2008 - 09:06
Jenny:
Ha !
Staat jullie goed, dat gereedschap. Misschien toch omscholen als je weer terug bent. Cursusje groenvoorziening?
Wat zal dat tegenvallen als je weer terug bent.
Het wekker verhaal is akelig herkenbaar en ik heb dan ook reuze zin in de kerstvakantie die over 2 weken begint. Het weekendje is volgende week al dus is een mooi voorproefje. Hopelijk kunnen we inderdaad nog een sinterklaasgedicht skypen ofzo...hahaha.
Hier alles wel verder. Beetje z'n gangetje zeg maar. groetjes! Jenny -
09 December 2008 - 14:15
Joke:
Hoi Ramona en Auke,
Wat een schitterende foto's weer.
Leuk om toch weer even "echt" te werken?
Op zo'n mooi eiland is dat eigenlijk ook genieten!
Groetjes en veel plezier -
09 December 2008 - 14:54
Cees:
Hallo jongens,
altijd leuk om van jullie avonturen te lezen.
Inderdaad, a.s. vrijdag neem ik officieel afscheid. Met als vooruitzicht onze reis naar NZ.
Veel plezier verder en tot ziens. -
09 December 2008 - 19:29
Jan En Gerrie:
Wat een mooi verhaal en de bijbehorende foto's bevestigen onze indruk dat jullie hebben gebikkeld! Wat zal dit weer een bijzonder stukje herinnering voor jullie blijven. Nu weer actief op het gebied van wandelen en dan op naar een zomerse kerst! Heel veel plezier de komende weken en voor ons is het aftellen nu écht begonnen. Wij tellen nu in 'nog ... nachtjes slapen'! :) Heel veel liefs, paM en maM -
10 December 2008 - 14:41
Arjette:
Hee wereldreizigers,
Gut wat heb ik een "medelijden" met jullie ;-). Schitterend om te lezen dat jullie het zo naar het zin hebben. En weer hele mooie foto's!
Heel veel plezier!
Groetjes, Arjette, Martin, Luuc en Sanne -
11 December 2008 - 07:40
Riet Ruckert:
hallo wereldreizigers, weer een prachtig verhaal en weer heel andere ervaringen. Ik wil wel geloven dat het wennen was om een weekje zo te wwerken. Maar ik denk ook een geweldige ervaring!Veel lieve groeten Riet -
12 December 2008 - 08:11
Wil Venema:
Wat is het daar toch weer prachtig! Niet dat Nederland geen fantastische plekken heeft - maar dit is toch zo anders ...
Enniewee: mochten jullie bij terugkeer nog wat in het groen willen - bij de VVB weten we wel raad met vrijwilligers, die gepokt en gemazeld zijn! :) Voor klussen of voor langer - het maakt ons niet uit.
En zo'n kiwi-zwangerschap, ik kan het bijna voelen :(
Jullie zijn aan het aftellen - moet een weemoedig gevoel geven.
Niet getreurd echter: jullie hebben nog wat leuke dingen in het verschiet. En zo'n warme Kerst lijkt me ook wel heel apart :)
Heb het goed! -
14 December 2008 - 20:51
Gerda:
Lieve Auke en Ramona,
Eindelijk weer eens een berichtje van mij! Het was wat druk de afgelopen tijd. Wat een leuk avontuur op Tiri!! Vrijwillig werken in zo'n prachtig gebied, met de mooiste wekker die je je maar kunt bedenken, ik wil wel ruilen hoor. Hier zit je hele dagen binnen, op de pleinwachten na, die de laatste weken meestal tijdens een regen of natte bijna-sneeuw vallen, we blijven dan natuurlijk buiten want we zijn geen mietjes, maar lekker is anders. Wat een prachtig eiland is Tiri!!Hebben jullie nog foto's kunnen nemen van de Kiwi? Echt een goed idee om een natuurreservaat te maken op een eiland, maar waterbakken vullen voor de vogels....?? Zijn er geen natuurlijke meertjes te maken? Het lijkt me wat overbodig werk en ook wat onnatuurlijk. Wel leuk zo vroeg in de ochtend wakker worden tussen de dieren.
Terwijl jullie aan het werk waren, heb ik mijn jubileumverjaardag uitgebreid gevierd:
Eerst thuis op vrijdagavond: van de kinderen kreeg ik een nieuw servies, waar Marije en Renee voor de gelegenheid een hele maaltijd op hadden verzorgd: erg leuk, lekker en gezellig! Daarna zondag met de familie: er was geld opgehaald voor nieuwe wandelschoenen, dus binnenkort ga ik bij Beversport kijken naar nieuwe wandelschoenen.
Tenslotte op mijn echte verjaardag, maandag, op school, waar men voor 50-jarigen iets extra's doet. Voor mij hadden ze een teil ingericht als vogelnest en iedere collega had hier een cadeautje in gedaan wat met vogels te maken had. daarbovenop hadden ze een houten vogel gezet, zo kreeg ik hem aangeboden. Ik heb nu dus lui-lekker-land in de tuin voor de vogels en veel kerstvogels in onze kerstboom: erg leuk! Het is genieten om zo bijzonder jarig te zijn. We hebben hier dus alweer een kerstboom neergezet, nog een week school, dan is het vakantie: heerlijk! Hier vriest het al een paar dagen, we hebben dus een echt wintergevoel, met ruiten krabben en autootje aanduwen voordat je ergens met de auto naar toe kunt. Soms een heerlijk heldere zonnige vriesdag, zoals vandaag. Dus lekker lopend naar de verjaardagsviering van Andrea, Lily en Ivar.
Lieve Auke en Ramona, geniet van het lekkere weer daar en het lijkt me bijzonder om een warme kerst mee te maken: ik hoor wel hoe het jullie bevalt!
Knuffel van Gerda
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
