Heading North
Door: Ramona
18 September 2011 | Mexico, Puerto Vallarta
Vanuit Mexico City reizen we naar wat omliggende dorpen om op deze manier de omgeving te verkennen. We brengen twee nachten door in Taxco, een prachtig stadje met steile klinkerstraatjes rondom een elegant centraal plein (zócalo).
In Valle de Bravo hebben we het minder naar ons zin. Er vallen hevige moessonbuien, die de straten binnen een paar minuten in kolkende rivieren doen veranderen. De auto’s sputteren nog even en staan dan stil, net als wij wachtend tot het natuurgeweld afneemt en het leven van alle dag weer hervat kan worden.
In onze kamer is het zo vochtig, dat we het water langs de muren zien stromen en de kleding die over een stoel hangt bij het wakker worden te nat is om aan te trekken. En de muggen leven zich op ons uit, dwars door onze kleding heen.
Tussen de buien door proberen we informatie in te winnen over wandelmogelijkheden, waar dit gebied om bekend staat, maar aan bruikbare informatie komen blijkt keer op keer lastig en dingen op eigen houtje ondernemen wordt op elk denkbare manier ontmoedigd.
Het is mij nog steeds niet duidelijk of het onwil of onvermogen betreft, maar onze contacten met het Mexicaanse volk verlopen verre van soepel. Jason spreekt heel behoorlijk Spaans, ik inmiddels een klein beetje. Maar hoe hard we ook ons best doen in de lokale taal, het levert weinig resultaat op.
Ik probeer me voor te stellen wat ik zou zeggen als een vreemdeling in mijn stad, in het Nederlands aan me vraagt waar het centrum van de Delft is. ‘Ik weet het niet’ is dan een heel onwaarschijnlijk antwoord.
Toch is dat hetgeen we meestal te horen krijgen. Als we vragen naar een straat die een paar honderd meter verderop zou moeten zijn, levert dat eerst een vissige blik op, dan een minuut denktijd en dan worden de schouders opgehaald en krijgen we het antwoord ‘no se’.
Als we vragen ‘waar is het meer’, zelfde antwoord. Als we in een busstation aan het baliepersoneel vragen ‘hoe laat gaat de bus naar Mexico City’, valt ons wederom een starende lege blik ten deel. Het is wat ontmoedigend af en toe en het doet me de Nederlandse/West-Europese efficiëntie en interesse in hetgeen er om ons heen gebeurt behoorlijk waarderen.
Tot nu toe heeft Mexico nog geen grote indruk gemaakt. Niet erg want ‘weinig indrukwekkend’ is ook een indruk en gelukkig staan er nog heel wat landen op het te-bezoeken-lijstje.
Op dit moment bevinden we ons in Puerto Vallarta. Een vrij toeristisch strandoord, dat als voordeel met zich meebrengt dat er goede accommodatie te vinden is en een grote supermarkt die ons even aan de taco’s doet ontsnappen. Het eten is hier vrij eenzijdig: taco’s, empanada’s en heel veel zoetigheid. De Mexicanen hebben dan ook bijna zonder uitzondering een te hoog BMI.
Ook voedselwijs ben ik een ervaring rijker, ik heb de fout gemaakt een taco te bestellen met een vulling van varkensneus, tong en ogen. Het voedsel smaakte me niet al te best en gelukkig kwam ik er pas na het met lange tanden eten achter wat ik met pijn en moeite naar binnen had gewerkt.
De aanhouder wint. We hebben inmiddels wat nuttige informatie weten in te winnen, dus voor de komende dagen staan een wandeltocht door de jungle naar verlaten stranden op het programma en een mountainbike tocht met een gids de bergen in. Hopelijk gaan we op deze manier wat van de natuur ervaren!
Na Puerto Vallarta zullen we ons in noordelijke richting Copper Canyon begeven. We zullen met de trein van los Mochis naar Creel reizen. Deze reis staat bekend als één van de mooiste treinreizen ter wereld. Copper Canyon wordt vergeleken met de Grand Canyon, maar dan groter en er zouden veel natuurlijke attracties zijn. We hebben hoge verwachtingen van dit stukje Mexico!
Waarschijnlijk na Copper Canyon verdere berichten over de belevenissen en de plannen voor de korte termijn.
Que te vaya bien!
In Valle de Bravo hebben we het minder naar ons zin. Er vallen hevige moessonbuien, die de straten binnen een paar minuten in kolkende rivieren doen veranderen. De auto’s sputteren nog even en staan dan stil, net als wij wachtend tot het natuurgeweld afneemt en het leven van alle dag weer hervat kan worden.
In onze kamer is het zo vochtig, dat we het water langs de muren zien stromen en de kleding die over een stoel hangt bij het wakker worden te nat is om aan te trekken. En de muggen leven zich op ons uit, dwars door onze kleding heen.
Tussen de buien door proberen we informatie in te winnen over wandelmogelijkheden, waar dit gebied om bekend staat, maar aan bruikbare informatie komen blijkt keer op keer lastig en dingen op eigen houtje ondernemen wordt op elk denkbare manier ontmoedigd.
Het is mij nog steeds niet duidelijk of het onwil of onvermogen betreft, maar onze contacten met het Mexicaanse volk verlopen verre van soepel. Jason spreekt heel behoorlijk Spaans, ik inmiddels een klein beetje. Maar hoe hard we ook ons best doen in de lokale taal, het levert weinig resultaat op.
Ik probeer me voor te stellen wat ik zou zeggen als een vreemdeling in mijn stad, in het Nederlands aan me vraagt waar het centrum van de Delft is. ‘Ik weet het niet’ is dan een heel onwaarschijnlijk antwoord.
Toch is dat hetgeen we meestal te horen krijgen. Als we vragen naar een straat die een paar honderd meter verderop zou moeten zijn, levert dat eerst een vissige blik op, dan een minuut denktijd en dan worden de schouders opgehaald en krijgen we het antwoord ‘no se’.
Als we vragen ‘waar is het meer’, zelfde antwoord. Als we in een busstation aan het baliepersoneel vragen ‘hoe laat gaat de bus naar Mexico City’, valt ons wederom een starende lege blik ten deel. Het is wat ontmoedigend af en toe en het doet me de Nederlandse/West-Europese efficiëntie en interesse in hetgeen er om ons heen gebeurt behoorlijk waarderen.
Tot nu toe heeft Mexico nog geen grote indruk gemaakt. Niet erg want ‘weinig indrukwekkend’ is ook een indruk en gelukkig staan er nog heel wat landen op het te-bezoeken-lijstje.
Op dit moment bevinden we ons in Puerto Vallarta. Een vrij toeristisch strandoord, dat als voordeel met zich meebrengt dat er goede accommodatie te vinden is en een grote supermarkt die ons even aan de taco’s doet ontsnappen. Het eten is hier vrij eenzijdig: taco’s, empanada’s en heel veel zoetigheid. De Mexicanen hebben dan ook bijna zonder uitzondering een te hoog BMI.
Ook voedselwijs ben ik een ervaring rijker, ik heb de fout gemaakt een taco te bestellen met een vulling van varkensneus, tong en ogen. Het voedsel smaakte me niet al te best en gelukkig kwam ik er pas na het met lange tanden eten achter wat ik met pijn en moeite naar binnen had gewerkt.
De aanhouder wint. We hebben inmiddels wat nuttige informatie weten in te winnen, dus voor de komende dagen staan een wandeltocht door de jungle naar verlaten stranden op het programma en een mountainbike tocht met een gids de bergen in. Hopelijk gaan we op deze manier wat van de natuur ervaren!
Na Puerto Vallarta zullen we ons in noordelijke richting Copper Canyon begeven. We zullen met de trein van los Mochis naar Creel reizen. Deze reis staat bekend als één van de mooiste treinreizen ter wereld. Copper Canyon wordt vergeleken met de Grand Canyon, maar dan groter en er zouden veel natuurlijke attracties zijn. We hebben hoge verwachtingen van dit stukje Mexico!
Waarschijnlijk na Copper Canyon verdere berichten over de belevenissen en de plannen voor de korte termijn.
Que te vaya bien!
-
18 September 2011 - 05:00
Auke:
Goh, ik heb hier dezelfde ervaringen met de Indonesiers. Toch heb ik hier niet het idee dat het onwil is, ze weten het echt niet. Informatie is een kostbaar goed... Succes en hopelijk wat warmere onthalen! -
18 September 2011 - 17:21
Buuf Nr 13:
Ha Ramona, ben benieuwd wat de treinreis jullie brengt! Veel plezier en succes met de contacten......gr. van Roos en de mannen
p.s. jullie huis staat er nog prima bij :-) -
18 September 2011 - 17:47
Mirja.kv@casema.nl:
zn regen periode is wel somber voor de locale folk .Sterkte met de natterheid.Het komt wel goed ,hoor! -
19 September 2011 - 19:23
Jolien:
Tja, daarom eet ik in Frankrijk of Italië ook niet meer iets waarvan ik niet weet wat het is...voor je het weet ben je een of andere darm of lever of iets vissigs naar binnen aan het werken om daarna met kophalsneigingen het binnen te houden, want dan ben ik toch weer een Nederlander, ik heb er wel voor betaald, dus ik zal verteren ook! Anders kan ik daarna weer eten gaan kopen, nee, dan liever een nacht en dag afvragen of je het alsnog binnen houdt en een vreemde nasmaak proeven. Maar goed, voel je niet ontmoedigd om de volgende keer gewoon weer iets te bestellen waarvan je niet weet wat het is. ;-)
He wijffie, er komt vast nog iets aan wat de moeite waard is en anders maak je dan je daar wegkomt, er zijn inderdaad nog genoeg andere landen.
Liefs Jo -
19 September 2011 - 20:17
Gerda:
Hoi Ramona,
Wij zijn wel erg verwend met ons vlees. In vroeger tijden werd hier ook veel 'gemixd' vlees gegeten en ingewanden. Er staat jullie nu veel moois te wachten: mooie natuur en een mooie treinreis: ik hoop dat Mexico toch nog wat moois laat zien, het klinkt zo exotisch, het kan haast niet anders dan dat er nog iets goeds komt! Ik hoor van je! Veel plezier en geniet ervan!
Groetjes, Gerda -
24 September 2011 - 09:10
Riet En Niek:
Hallo Ramona, wil je ons een Email sturen i.v.m.jouw Emailadres dan kunnen wij je het hele relaas van Riet haar ziekte vertellen.
We hopen dat je geniet van alles wat je onderneemt. liefs Riet en Niek.
mariedijkstra@ziggo.nl
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
